Opinions

De Indiase cultuur is zeer divers en uiterst complex te begrijpen voor Westerlingen. We zitten ook in een tijdsbestek van de jaren 70 - dingen veranderen nu eenmaal, maar de berichten die de Westerse media soms halen over geseponeerde verkrachtingszaken uit India spreken soms boekdelen. Om nog maar te zwijgen van die geïnstitutialiseerde vormen van pedofilie met de kindhuwelijken. De kastesamenleving vind ik dan meer fascinerend om te ervaren, hoewel ik er ook niet mee akkoord kan gaan.

Hier komt het allemaal wat aan bod. Erg vrouwonvriendelijk allemaal. Denigrerend en ronduit seksistisch waardoor je het gevoel krijgt dat het vanzelfsprekend gegeven is binnen de samenleving. De inleidende quote in het begin van de film heeft het dan ook over positie van de vrouw die op dezelfde lijn staat van wilde beesten.

En de vrouwen ondergaan het allemaal, noodgedwongen, behalve deze Phoolan dan. Zij laat niet met zich sollen en ondergaat nog méér totdat ze ook dat niet meer toelaat. Gebaseerd op reële feiten, alsof het nog niet erg genoeg was.

Behoorlijke heist movie gebaseerd op waargebeurde feiten in het Londen van de jaren 70. Een bankoverval waarbij verschillende partijen baat hebben wanneer allen bepaalde potjes gedekt wensen te houden. Corruptie en seksschandalen zijn zowat het hotte item binnen het witteboordenmilieu en sommige potjes blijven nu eenmaal beter afgedekt.

Onderhoudende Statham. In tegenstelling tot de meesten hier nog niet té veel van hem gezien om de simpele reden dat ik niet in de eerste plaats pure actiefilm uitkies. Deze heist zit niet vol actie, maar moet het vooral hebben van de spanning en die typische Britse flair met cheesy accenten en bij momenten droge humor.

Niet slecht dus, graag naar gekeken, maar wellicht ook eentje die ik snel vergeten zal zijn. Alsnog het voordeel van de twijfel met een mooie 3,5*!

Ik kende die Phoebe Dynevor ergens van. En ze is inderdaad ook te bewonderen in de Netflix release Fair Play (Film, 2023). Knap kind, hier als onbaatzuchtige girl next door.

Wel een zeer fijne feel good movie die voorbij raast als een trein en nimmer verveelt. Vanuit een underdog positie nemen een aantal gewone burgers het op tegen het establishment van de bankenwereld. Zeer luchtig en simpel gebracht hier. De werkelijkheid zal minder rooskleurig geweest zijn wellicht.

Prima rol overigens van Rory Kinnear. De rol zat hem als gegoten. Vrolijk en lief. Leuke kennismaking ook met de stad Burnley. Leuk!

Over het ingenieuze van het project en de mate hoe de radartjes in elkaar moesten schuiven om op grote schaal te frauderen - want dat was het uiteindelijk wel - spreek ik me niet uit. Ik doe geen verregaande poging om elke stap te begrijpen. Feit is dat het moet gewerkt hebben destijds en dat verdient toch alle lof.

Naar Lage Landennormen een prima opgezette film binnen de eigen (financiële) mogelijkheden. Ik zou graag zo'n Belgische productie over dit onderwerp willen zien, want die verhalen hebben wij ook. Waar ik soms een beetje op vastloop - het Nederlandse acteerwerk - is hier meer dan prima. Derwig, Atsma en Bokma, bij mij klinken die namen me minder bekend in de oren, doen het voortreffelijk.

Ik snap wat sommigen bedoelen met de kleine setting. Ik had ook niet altijd het gevoel me in WO II te bevinden. De dreiging, angst en sfeersetting kwam er niet altijd uit. Al bij al en in vele scènes is er van naziverkeer weinig zichtbaars. Maar nogmaals, met de beperkte middelen is dit zeker goed opgelost.

Een film voor een breder publiek dat lekker wegkijkt. Echt dreigend wordt het nooit al staat de spanningsboog wel een goed niveau. De regisseur geeft duidelijk duidelijk te kennen welke richting hij uit wou met de film. Op zich niets mis mee.

Niet slecht, degelijk zelfs. Een thema echter dat al meermaals gebruikt werd. Toch best gecharmeerd door deze vrijwel luchtige film over de banlieues waarbij een persoon steeds voor zichzelf de keuze moet maken welke weg hij wil inslaan. Al is het eveneens begrijpelijk dat welke keuze je ook maakt, dat niet altijd makkelijk is.

Het mocht allemaal wel wat scherper of grauwer, het neigt ook eerder naar een feel good movie welk wellicht de opzet van de film was. De personages zijn nogal eenzijdig en de morele preek hangt sterk in de lucht. En toch heb ik ervan genoten. Mooi ontwapende onderhoudende film zonder veel extra weliswaar.

Ik weet niet hoe het gesteld is met de aandacht van de huidige Argentijnse paus voor de Latijns-Amerikaanse armoedige boeren, maar in 1988 was het met JP II blijkbaar niet geweldig groot. Eigenlijk een vrij neerslachtig verhaal - opgesmukt met wat luchtigheid en happy noot - van de lokale bevolking. Leuk zowel die smokkelroutes die veelvuldig gedaan werden met de fiets.

Sympathiek en fijn om meegepikt te hebben. Maar het kabbelt maar wat verder. En dat zal bij mij niet anders zijn. Een film die ik snel zal vergeten zijn. En de boer ploegde verder. Toch net iets te weinig impact om me echt te grijpen.

Inisherin mag dan een fictieve plaats zijn, de filmlocaties vonden wel plaats op de Aran Islands, in het uiterste westen van Ierland, en eveneens specifiek op het deeleiland Inishmore. Wie de plaatsen googelt, weet dat hij juist zit. De beelden blijven adembenemend en zijn een kruising tussen natuur en cultuur die mooi in elkaar overvloeit. Een woeste grillige natuur ook met de hoge steile rotsen, de schuimende golven, maar eveneens de dreigende wolken die de priemende zon vaak beletten om door te breken.

In dat kader treffen we een kleine gemeenschap aan met mensen die even ondoorgrondelijk zijn als het weer daar. Zus Siobhan leek me zo wat de enige stabiele persoon van heel het dorp. Zij gaf er uiteindelijk ook de brui aan, want wat rest je daar nog?

Ook Colm heeft het moeilijk met de gang des levens. Genoeg met het doelloos rondhangen en -kletsen. De zin van het leven speelt hem parten en hij zegt prompt de vriendschap met Padraic op. De jongen is er uiteraard het hart van in. Het doet met denken aan onszelf waarbij sommigen onder ons ook soms kunstmatige relaties in stand houden. Al was het maar om ons goed te voelen, alleen hebben de meeste onder ons - in tegenstelling tot Colm - nog andere doelen of nuttige tijdverdrijven in het leven.

Een drama dus, maar ook de ironische sarcastische humor ontbreekt zeker niet. Best wel genoten van deze film, van de soundtrack ook, maar evenzeer van Jenny the mule, de paarden, de koeien, de hond. Mooi!

Na Tôkyô Monogatari (Film, 1953) nog maar mijn tweede Ozu zo te zien. Ligt wat mij betreft wat in dezelfde kwalitatieve schaal. De titel verwijst inderdaad zoals hier al eerder opgemerkt is naar de amoureuze situatie als laatbloeier bij het hoofdpersonage. Niet dat ze de mogelijkheden niet heeft, integendeel zelfs, maar vanuit een onderdanig en paternalistisch denken verkiest ze eieren voor haar geld en dwingt ze haar "geluk" af bij het zekere veilige leven bij haar vader.

Haar kijk op het huwelijk ligt fout en er ontstaan in de film een aantal boeiende dialogen tussen haar en haar vader hierover. Een huwelijk levert niet automatisch geluk op, maar is een werkproces waarnaar je tracht te streven.

De film zet eenvoud naast kwaliteit en een fijne cinematografie. Naturel en sereen met een goede casting. Mooie film, zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

Bar bahar is geen slechte film, maar overtuigde me ook niet helemaal. De idee wordt zeer vaak in films toegepast door een duo (in dit geval een trio) te introduceren die allen sterk van elkaar verschillen. Het levert vaak boeiende cinema op. Ook hier vallen de tegenstellingen tussen de verschillende vrouwen op. Vooral Nur springt hier in het oog als streng religieus opgevoede moslimvrouw. Haar prins op het witte paard is niet wat het is en ze twijfelt over haar toekomst.

De meer vrijgevochten andere dames hebben het daarentegen ook niet makkelijk. Salma out zich als lesbisch en dit valt niet in goede aarde bij haar vader. Schrijnende scènes waren dat. Laila is de meest vooruitstrevende van het trio en laat zich niet leiden door een man. Zij wenst nooit naar de pijpen van een man te dansen. Het trio voelt zich samen ook gesterkt en de film krijgt een feministische toon. Interessant ook om verschillende gebruiken en culturen in een divers land bij elkaar te zien.

Toch beklijft het allemaal niet optimaal. Ik kon er net onvoldoende de totale aandacht bijhouden. Er wordt trouwens ook nogal wat afgerookt in de film. Te veel zelfs, want ik begon me eerder daarop te focussen dan op de film zelf. Nipte voldoende in een milde bui.

Een bijzondere experimentele film in de wereld van travestieten en seksbars. Eddie en Leda zijn twee travestieten die elkaars bloed kunnen drinken. Tot zover is het allemaal wel te volgen.

Neem daarbij de droomsequenties en het getroubleerde verleden van Eddie en de film wordt al wat minder rechtlijnig. Filmisch sowieso bijzonder met hier en daar een scène in interviewstijl. Filmisch zeker interessant met een knappe montage en camerawerk. Die zwart wit beelden voegen er ook iets poëtisch aan toe.

Mooi in beeld gebracht, zeker ook de erotische scènes waarmee de film ook begint en met de deur in huis valt. Geen rechttoe rechtaan verhaal, maar zeker de moeite om eens mee te pikken.

In deze Barbarian had ik wel zin, zeker naar de vele lovende commentaren. Toch maar een bizar verhaal. Iedereen kende de reputatie van de buitenwijk, maar de politie komt hier wel echt lame uit. Zowel nu als in het verleden. Iedereen vertrok uiteindelijk, de buurt verkommerde nog meer, maar dat ene huis floreert als nooit tevoren en wordt regelmatig verhuurd.

Maar de opbouw was best aangenaam om volgen. Een rustige opbouw waarbij de personages de tijd krijgen om zich te ontwikkelen. Prima ook om de schijn op te houden dat het personage van Skarsgard al dan niet iets te maken had met de rare gebeurtenissen in de kelder.

Ik vond ook het eerste deel sterker. Zeker na de ontsnapping ontaardt het, zoals zo vaak in dit soort films. Wel prima gedaan was de creepy claustrofobische setting van het gangenstelsel in de kelder. Wat volgt is bizar en absurd. Degelijk in zijn geheel, maar de verwachtingen lagen wellicht te hoog. Jammer.

Een zoveelste, maar hier wellicht de eerste, verfilming van Blauwbaard. Had het eigenlijk erg lang gewoon niet door waarover het ging tot die vrouw de verboden kamer in ging. Wel wat problematisch natuurlijk dat je bij een stomme film er het raden naar hebt waar het eigenlijk over ging. Kostumering mag dan wel OK zijn, dat theatrale en rond gehuppel hielp niet echt om lijn te krijgen in het plot.

Desondanks wel prima voor iets uit 1901. Duidelijk wel wat moeite gestoken in decor en cast. Voor de rest iets te chaotisch.

Tweede keer goede keer. Zelfde (roze) publiek, maar ik stond al wat meer vooraan in de rij. De film blijft volk trekken. Op zich vrij verbazend al zit er een uitgekiende marketingstrategie achter natuurlijk. Dat moet je Mattel en Warner Bros wel nageven. En die zelfkritiek en cynische ondertoon bij momenten werkt wel. Ik weet niet welke exclusiviteit Gerwig en Baumbach hebben gekregen en mogelijks zijn niet al hun ideeën verwerkt, het eindproduct is (commercieel) wel aantrekkelijk.

In zijn geheel beschouwd zeker genoten van de Barbie film. Niet dat ik dat op elk moment was. De film heeft wel zijn ergernissen of minder geslaagde passages. Eigenlijk vond ik het tot het grote strijdplan bij weird Barbie best prima. Nadien verwaterde het wat en kwam de boodschap te geforceerd over. Met als summum toch wel de boodschap van de moeder. Iets meer subtiliteit had de film daar deugd gedaan. Ik vond het te makkelijk en te goedkoop. Gelukkig "redt" Ken het dan wel een beetje met zijn excessen. Ook die songs en battle was wel OK.

Fijne wereld wel Barbieland. Visueel bedoel ik dan. Er is wel wat werk ingekropen. Leuke openingsscène die refereerde naar 2001 en naar de opwaaiende rok van Marilyn Monroe. Fijn ook dat de afgedankte Barbies doorheen de film onder de aandacht worden gebracht. It's all about the money waardoor Mattel's boodschap van Barbie die de vrouw of het meisje doet dromen eigenlijk best hol is.

Barbie staat en valt ook met het geweldige werk van Robbie en Gosling. Prima gedaan. En Ken? Tja, he just want to be loved (or respected). Wat zijn mannen eigenlijk zonder vrouwen? ...

Een Inarritu spreekt inderdaad tot de verbeelding met zijn indrukwekkende films. De verwachtingen lagen dus hoog voor deze Bardo, maar werden toch enigszins met voorzichtigheid behandeld wanneer ik de tegenvallende commentaren opving. En het moet inderdaad gezegd, veruit de minste van zijn oeuvre, ook voor mij.

Qua montage en cinematografisch sterk. Bij momenten visueel een pareltje van surrealistische beelden en met zelfs optisch bedrog tracht hij de kijker te betoveren. Maar dat was het dan ook. Poëtisch en kunstzinnig allemaal. Té misschien, want het was veeleer een rommeltje voor mij.

Inhoudelijk dan vooral. Daar kon ik grotendeels weinig mee aanvangen. En dan wordt het een lange zit natuurlijk. Inderdaad fijn dat Netflix niet altijd de blockbuster-tour wil opgaan. Leuk dat er elk jaar zoiets inzit zoals in het verleden È Stata la Mano di Dio (Film, 2021), Roma (Film, 2018) of Mank (Film, 2020)

Geen idee waar deze film precies over gaat. Het blijft zeer vaag en afstandelijk. We zien een alleenstaande moeder die er alleen voor staat in de opvoeding van haar zoon. Fysieke arbeid wordt niet uit de weg gegaan en ze lijkt deels afhankelijk te zijn van de goodwill van haar leefgemeenschap.

Wel prachtige beelden van de in mist gehulde bomen, zowel bij het ochtendgloren als in het donker. Maar inhoudelijk kon ik niet veel met deze kortfilm.

Inderdaad in navolging van King of the Belgians. Toch eerder een must om eerst te zien vooraleer deze aan te vatten. Niet dat ik deze wil aanbevelen, want veel soeps vond ik het jammer genoeg niet. Absurde surrealistische film, nog meer dan de eerste prent. Je moet er voor zijn, maar voor mij pakte het niet altijd goed uit. Dat sanatorium met die vreemde karakters met hun filmster-bijnamen, neen, het werkte eerder irritatie op dan een glimlach.

Bij momenten ook plomb, zowel het visuele als de bombastische klassieke muziek. De maatschappijkritiek, ingegeven met een flinke scheut absurdisme, gaat soms verloren in het geheel. Iets dat we in de eerste film ook al zagen, waardoor de boodschap soms verloren ging.

En of hij het aankan om eens een hoofdrol op zich te nemen, net als in Sideways overigens. Paul Giamatti schittert als Barney Panofsky. Een man die zijn naasten durft te schofferen en iedereen in het gordijnen kan jagen, maar tegelijk zeer spitsvondig en intelligent is. Zijn privéleven is een puinhoop met zijn drie huwelijken, al lijkt hij ook niet overal schuld aan te hebben.

De dialogen zijn bij momenten scherp en gevat. Prima acteerwerk van de hele cast met in het bijzonder Dustin Hoffman. Het luchtige eerste deel is anders dan het einde waarbij het wat sentimenteler of dramatischer wordt wanneer Barney aan een geheugenziekte lijdt.

Een film met die met een stereotiepe en groteske benadering wat werkloze allochtone jongeren belicht. Alles wordt met een korreltje zout aangevat en is niet bedoeld om te stigmatiseren. Op dat vlak is de film zeker geslaagd. Ik hoop dat niemands hier iets provocatief of discriminerend in ziet.

Inhoudelijk vond ik het allemaal iets te flauw. De humor sloeg niet altijd aan en qua verhaal is het soms wat chaotisch en onsamenhangend. Wat druk ook. Veel lol en plezier moeten ze gehad hebben bij het draaien van de film en dat straalt er ook wat vanaf.

Niet echt mijn ding waarbij ik slechts bij enkele scènes me heb vermaakt

Mooie technische verfilming van het kostuumdrama dat Barry Lyndon is. Barry Lyndon is een olijke opportunist die zich gaandeweg met hier en daar wat toeval en geluk zich opwerkt in de hogere 18e eeuwse aristocratische kringen. Hoewel sommigen dit als Kubricks allerbeste werk aanzien, is dit bij mij zeker niet het geval, eerder qua 'amusement' en 'boodschap' één van zijn minste, maar de lat ligt dan ook erg hoog. De hoge scores op diverse ratings zijn uiteraard te wijten aan de wederom haast perfecte benadering die Kubrick hier aan de dag legt. Visueel ziet het er prachtig uit: niet alleen de kostumering, maar evenzeer de mooie Engelse en Europese fraaie landschappen met zijn kabbelende riviertjes, glooiende heuvels en dalen. Vele scènes kunnen zo weggeplukt zijn uit diverse schilderijen.

Drie uur film daarentegen is bij momenten een beproeving. Hoewel Kubrick het zo levend mogelijk wenst te houden met heel wat wendingen voor het hoofdpersonage, was het voor mij toch een hele opgave om drie uur even geconcentreerd te kijken. Verder ook uitstekend camerwerk en de typische trommel- en orkestmuziek die past bij dergelijk epos. Meer dan degelijke film, 3,5*!

Een bizarre film over een toneelschrijver die buiten zijn comfortzone treedt en ingaat op het aanbod van een Hollywoodproducer om het script te schrijven van een film. Hoe zelfzeker Fink voorheen steeds was door zijn expertise en talent, hoe onzekerder hij wordt naarmate hij in dat muffe hotel verblijft.

Veel absurditeiten gehuld in een mysterieus sausje. Niet alles is even verklarend of leidt tot een eindpunt. Bizarre personages doen de rest. En die doen dat met verve gezien het sterke acteerwerk. Buscemi, Goodman, Lerner en Turturro, ... allen acteren op hoog niveau en dat maakt het erg vermakelijk.

Inhoudelijk niet altijd even interessant al haalde ik wel erg veel uit de personages zelf en het geweldige jaren 40 sfeertje van het hotel. Best geslaagd, maar echt ondersteboven was ik er ook niet van.

Bashing is een confronterende film die niet zo'n positief beeld schetst van Japan. Eens niet het Japan van de oeroude fascinerende tradities van geisha's, yukata's, kimono's of theeceremonies ... Ik was me niet bewust van dergelijke culturele gebruiken, maar als je er dieper over nadenkt kan je dit gedrag wel in zijn geheel plaatsen binnen de Japanse cultuur waarbij arbeidsethos en de eigenheid van het isolationisme centraal staat. Het is een visie die inderdaad moeilijk te verteren is voor onze Westerse samenleving hoewel ook onze samenleving best eng en erg wij-zij kan denken, al lijkt het me in Japan meer geïnstitutionaliseerd, toch in dit voorbeeld.

Filmisch vond ik de film vrij sober. Ook de beeldkwaliteit (van de dvd) was niet top. Eerder grauw, zielloos zelfs, beetje in de lijn van de troosteloze buitenwijk waar het plot zich afspeelt. Het was vooral het plot en de daaruit voortvloeiende gevolgen die me aanspraken, verder vond ik het niet super geweldig. Degelijk, maar daarmee is ook alles gezegd.

Basic instinct blijft toch één van de beste films van Verhoeven. Het is een zeer intrigerende en mysterieuze thriller die even goed “The game” had kunnen heten. Want spelletjes worden er wel gespeeld: tussen Nick en Catherine, maar ook met de kijker die gedwongen wordt mee in de intriges te stappen niet wetende welke rol Catherine speelt: die van slachtoffer of die van dader.

Ijzersterke acteerprestatie van Sharon Stone. Bloedgeil is ze ook in deze film. Een echte femme fatale die elke man rond haar vinger windt. Het plot waarbij ze de werkelijkheid verweeft in haar boeken is uiterst knap en spannend. Ook haar nog onafgewerkt boek waar ze Nick in verwerkt is goed gevonden.

Het spanningsgehalte van de film is hoog en enkele scènes zijn memorabel. Ik hoef niet te herhalen welke bovenaan staat, maar er zij er nog. Ook prima erotische momenten gecombineerd met vakmanschap van Verhoeven met prima camerahantering en montage. Eigenlijk weinig op te merken aan deze film. Ooit lang gelden al eens gezien, maar een herziening doet hier weinig afbreuk aan. Top!

Ondanks het feit dat Duane en Belial na verloop van tijd als Siamese tweeling van elkaar worden gescheiden, blijven ze onvoorwaardelijke vrienden en zijn ze emotioneel onafscheidelijk. Duane loopt dan ook de hele film door met een grote rieten mand waarin hij Belial bewaart.

Wanneer er een derde persoon op de proppen komt, Duane ontdekt nu eenmaal zijn seksualiteit en ontmoet een meisje, is dit niet naar de zin van het monsterlijke creatuur. Belial ziet er wel lelijk goed uit, grappig ook wel, al zou ik hem liever niet tegenkomen.

Basket case is zo´n typische 80s comedy horror. Gezapig en luchtig, prima vibe en wat humor. Gore en bloot inclusief, al is dat laatste hier niet echt aanwezig. Low budget en knullig, maar wel pure fun.

Ik herinner me flarden van de film The basketball diaries, maar in zijn geheel was het toch nieuw. Alvast een sterke film over ontspoord druggebruik van een groepje jongeren. Hoewel voor Leonardo DiCaprio de echte doorbraak en bekendheid pas kwam na Titanic acteerde hij voordien ook al in een aantal sterke films. What’s eating Gilbert Grape is er zo eentje, maar deze The basketball diaries is dat evenzeer. De film is gebaseerd op het leven van ene Jim Carroll.

De film begint vrij luchtig en zorgeloos. Een groepje tieners zijn een veelbelovend schoolbasketbalteam. Ze groeien op in een buitenwijk van New York en hebben het naar hun zin ondanks de conservatieve op regel beluste schoolstructuur. In hun vrije tijd halen ze vooral kattenkwaad uit. Het keerpunt is de dood van één van hun vrienden. De groep valt wat uit elkaar en het geëxperimenteer met verdovende middelen is nogal makkelijk wel.

De film kent ook één nietszeggende, maar weliswaar korte gewelddadige scène, een droom dan nog. Naar verluidt werden de vergelijkingen met Columbine High gelegd. Jammer eigenlijk, want beide zaken hebben niets met elkaar te maken. Aan de andere kant ook een vrij overbodige scène. The basketball diaries is vooral een uitstekende prent over wat drugs met je lichaam, omgeving en toekomst kan doen. Ijzersterke prestatie van een jonge DiCaprio wanneer hij huilend en smekend verlangt naar een shot of een beetje geld. Het contrast tussen een beloftevolle jongen naar een afgetakelde junk is groot en knap weergegeven. Fijn ook om een jonge Wahlberg te zien verschijnen. The basketball diaries is een ontroerende tragische film, eentje om even bij stil te staan. Gebeurtenissen waarvoor elke ouder bevreesd is...

Degelijke Vlaamse thriller zonder echt memorabel te zijn. Een wildvreemde die als surrogaatzoon wordt aanzien en zich opdringt binnen een gezin. Soortgelijke plots zijn niet nieuw en komen ook aan bod bij onder andere The Guest (2014) of The Gift (2015), maar de voorbeelden zijn legio denk ik. Dronningen / Queen of hearts (2019) las ik hier ook, klopt, maar dan zonder het seksuele aspect en eveneens met een minder overtuigende cast en plot.

De sfeer en spanning zit inderdaad redelijk goed. Ook de bizarre relatie die de zoon en de zwerver met elkaar hebben, is intrigerend. De haat onderling is te snijden. Het is wachten tot een explosief moment. Het plotverloop is herkenbaar met één naïeve ziel in het gezin en enkele anderen die meer wantrouwen hebben.

De subplots komen minder uit de verf en daarmee is ook de rol van Koen de Bouw snel uitgespeeld. Zeer inspiratieloze rol en zo gedraagt hij zich ook. Jammer voor dergelijke Vlaamse klasse-acteur. Hij moet natuurlijk niet in elke Vlaamse (thriller)film de hoofdrol dragen, maar dit was het ook niet.
Het einde was wat vreemd met dat zwembad, beetje open einde, maar begrijp niet goed waar men naartoe wou.

De nieuwe van Arcel heeft het voorlopig geschopt tot de shortlist voor de komende Oscars als beste buitenlandse film. Mads Mikkelsen deinst er niet voor terug om af en toe Hollywood even links te laten liggen om zich te focussen op een lokale film. Met zijn kostprijs van € 8M is men ver boven het (Deense of) Europese gemiddelde. Het is er ook wel aan te zien. Prachtige setting en een goede cast met verdere ook wat bekendere namen als Gustav Lindh en Soren Malling.

Er is veel moeite gestoken in de troosteloze dorre omgeving van Jutland. De 18e eeuw was geen pretje in Denemarken. De 19e eeuw ook al niet als ik andere films mag geloven. Het aristocratische feodale systeem is nog steeds ingeburgerd. Koppige boeren als Ludvig konden dan wel min of meer zelfstandig werken, andere weggelopen arbeiders/boeren werden als illegalen dan weer vogelvrij verklaard. Als een omhooggevallen sadistische edelman wat claimde, wel ja, dan claimde hij het.

Een film die ruimschoots de tijd neemt om het boerenleven met ups en downs van boer Ludvig te vertellen. Daar gaat het dan niet zozeer om de zware boerenarbeid, schrale of mislukte oogsten. Het zijn de randactiviteiten die met de aandacht lopen en die zijn niet bepaald liefkozend. Dura lex, sed lex, maar ook voor de koppigen onder ons is het soms gewoon te veel.

Wie houdt van een soort van Middeleeuwse setting met veel gerommel tussen arme boeren en verwaande edellui is hier aan het goede adres. Mads Mikkelsen doet het overigens voor de rest uitstekend! Hij won alvast de prijs voor beste acteur tijdens de Europese filmawards.

Een relatief korte film over de illegale veelal Latijns-Amerikaanse dagwerkers die letterlijk staan te wachten op een job die uit de lucht komt vallen. Ze verzamelen met zijn allen op een specifieke plaats en wachten op passanten die een job of klusje aan te bieden hebben. Uitbuiting van de zuiverste soort. Het is een jungle en alleen de sterksten overleven. Rechten zijn er nauwelijks en dat allemaal voor wat dollars op het einde van de dag.

Een roofoverval, homejacking of zelfs moord op bestelling is dan een stuk lucratiever. Het sociale drama neemt na halfweg een wending naar misdaad. De sympathie of het medelijden vervaagt al snel. Geen idee hoe het ging aflopen. Ik zag, net als velen hier, al heel wat zinloos geweld, maar deze moord kwam toch binnen. Zo zinloos, zo onnodig, zo hard ...

Deed me wat denken aan Haneke's Funny games mede doordat het voorspel vrij traag verloopt, wachtend op die ene climax waarbij de klok nimmer teruggedraaid kan worden. Zo te zien wordt de film hier niet door iedereen gesmaakt. Ik vond hem echter wel behoorlijk.

Op zich een heistfilm , maar dan in een verdoken jasje waarbij de aandacht wordt verlegd naar de ontaarde protesten tussen moslims en demonstranten en of de oproerpolitie. Het deed me ook wat denken aan The Rock (Film, 1996) waarbij een elite-eenheid het ook niet eens is met de besparingen en het gebrek aan empathische betrokkenheid voor de vele gevaarlijke operaties voor het vaderland. Alleen is men hier bereid om echt wel onschuldige mensen op te offeren voor hun doelen. Uiteindelijk blijken het ordinaire dieven/roofmoordenaars te zijn. Door het complot moest ik ook even denken aan Enemy of the State (Film, 1998).

Een leuke actiefilm eigenlijk die binnen zijn genre erg weinig fout doet. Integendeel zelfs. Ik vond het wel een leuk duo - Elba en Madden. En hier en daar wat wijsneus humor tussen beiden, maar gelukkig geen geforceerde humor of grappen. Het zat goed in elkaar en de diverse actiescènes waren van een goed en spannend niveau. Je krijgt veel te zien in dit anderhalf uur en toch voelt de film niet afgeraffeld aan. Leuk!

Inderdaad een vreemde eigenaardige film met een plotverloop dat niet altijd duidelijk te plaatsen is. Marcos is nu niet meteen moeders mooiste en hij is bijna even vaak naakt te zien als met zijn kleren aan. En zijn vrouw is al niet veel beter. Een aantal close-ups zijn zelfs moeilijk functioneel te noemen.

Vond de film in het tweede deel interessanter waarbij verlossing en boetedoening centraal komen te staan. Prima beelden wel in het algemeen en de dikke vrouw van Marcos was fascinerend, om schrik van te krijgen als ze boos wordt.

Superheldenfilms zijn nooit echt mijn ding geweest. Wellicht ook de reden waarom ik deze Batman nog nooit eerder had gezien. Niet dat ik me oerverveelt heb, zeker niet, maar ik vond de film vrij kolderiek overkomen waardoor de geloofwaardigheid naar een dieptepunt daalde.

Neem nu het personage van The Joker, gespeeld door Jack Nicholson. Hij is sowieso de ster van de film en brengt de film extra schwung. Heerlijke acteur, maar ik kon het personage van The Joker in deze film niet al te serieus nemen. Clownesk zelfs bij momenten waardoor de idee van psychopatisch monster wat ontbrak. Dat gevoel had ik bij Ledger dan weer wel. En zo waren sommige scènes ook: eerder absurd dan weerzinwekkend: bvb in het restaurant of bij Viki thuis.

De film is intussen dertig jaar oud, maar ik zag visueel al betere dingen uit die tijd (en ouder). Gotham City moest dreigend overdkomen en was al bij al nog net ok, maar je kan er niet naast kijken dat het er allemaal gedateerd begint uit te zien. De Batmobiel is een leuk speelgoedje, maar de snelheid zag er niet uit. Ook van Batman verwachtte ik wel wat meer dan het zoveelste touwtje schiet of touwtje trek. Heel dreigend en superieur kwam het niet over. En intussen was ik ook vergeten hoe waanzinnig mooi Kim Basinger destijds wel was.

Beetje gemengde gevoelens dus bij deze film. Zeker niet superslecht, maar de verwachtingen werden niet geheel ingelost. Geen nostalgie voor mij, dus geef mij maar Nolan’s versie(s).