Opinions

Films over Nazi's of WOII hebben me steeds geboeid. Ik was onmiddellijk geïntrigeerd door de positieve en veelbelovende recensies die ik reeds las in De Standaard en Knack. Robert Schwentke kwam alvast aandraven met de beste film binnen zijn oeuvre, daarover bestaat geen twijfel afgaand op zijn vorige werken. Verrassende keuze ook wel, want dit is geheel iets anders, veel gewaagder ook. Gisteren dus gezien in het plaatselijke cultureel centrum waar maandelijks een filmpje wordt gekozen via het Filmfestival Gent on tour.

Het centrale thema van de film is 'macht'. De macht die uitstraalt van een uniform en de daaraan verbonden strepen waardoor je gezag kan (en ook moet) uitoefenen op ondergeschikten, burgers en gevangenen. De metamorfose die het hoofdpersonage ondergaat is frappant (maar niet verbazingwekkend). Ik moest dikwijls terugdenken aan die andere Duitse 'klassieker', Das Experiment waarbij ook macht en het misbruik ervan verweven zit. Het hoofdpersonage blijft erg onzeker en voelt zich aanvankelijk onzeker in zijn nieuwe 'verworven' status. Hij beseft echter dat hij snelle en doeltreffende beslissingen én acties moet nemen die passen binnen zijn nieuwe functie wil hij niet inboeten aan geloofwaardigheid. Daadkracht en lef zijn nieuwe kenmerken die hij zich snel eigen moet maken. En dat doet hij ook en moét dit ook doen. Vanuit dit standpunt kan hij zelf als "slachtoffer" gezien worden van zijn daden. Er is geen weg meer terug. Dit is voor hem de uitgelezen overlevingsstrategie und Gott wird bedankt ...

Der Hauptmann is erg mooi geschoten met de zwart-witbeelden. Hoewel dit de gruwel wat tempert, blijft de film je regelmatig naar het strot grijpen. De kijkers worden niet gespaard wanneer het aankomt op zinloos geweld of willekeurige executies. Een scène die me nog lang zal bijblijven is die van het massagraf. De gorgelende geluiden van een overlevende, de rondvliegende restjes mensenvlees, het geluid van over lijken te lopen, de witkalk op het gezicht van een stervende, het oorverdovende genadeschot. Hallucinant! Knappe vertolking ook van Max Hubacher die gestalte geeft aan Hauptmann Herold. Ook de rest van de cast doet het zeer goed.

Maar er zaten nog enkele erg sterke beelden in zoals de vastgebonden geloste gevangenen of iets minder gruwelijk het feestje in de Messe waarbij twee stand up comedians hun toneeltjes opvoeren. De angst en het onbehagen liep letterlijk van hun gezicht. Zeer ijzingwekkende en spannende scène was dit.
Ook het camerawerk was meer dan ok. Af en toe was het camerastandpunt erg bijzonder zoals in het begin wanneer het hoofdpersonage zich verschool onder een boomwortel. Even later werd een (klein) overzichtsbeeld geschoten vanuit de lucht verticaal naar beneden. Ook het moment dat Herold zijn uniform en zichzelf in de autospiegel bekeek, was subliem alsof het een openbaring betrof, een ware metamorfose.
Het kampgedeelte bevat een groot deel van de film en sleept misschien net iets te lang aan. Desalniettemin gespekt met sterke scènes en oog voor veel detail.

Een humoristische film is het zeer zeker niet in mijn ogen (integendeel zelfs) al bespeur ik hier en daar wel wat subtiele komische elementen zoals de scène op de filmposter of de raamgordijntjes van de twee kampoversten. Der Hauptmann is een indringende verbijsterende film over machtsmisbruik waarbij het morele kompas alle windrichtingen kwijt is. Der Hauptmann geeft knap de korte tijdspanne weer van de laatste weken van het Derde Rijk, een periode van anarchie en willekeur, een periode waarbij de Russen aan de poorten van Berlijn stonden. Dat gevoel was voor mij steeds aanwezig.

Eentje die zal bijblijven, dikke 4,0*!

Wederom een erg fijn sfeerachtig sprookje van de Japanse regisseur Miyazaki. Visueel weer erg mooi gemaakt met het "bewegende kasteel" van Howl waarbij je ogen tekort komt om alle leuke details te ontwarren. Maar ook de stad, kledij en natuur werd wederom veel aandacht aan besteed.

De film heeft een aantal leuke boeiende figuren zoals Sophie die wordt omgetoverd in een oud vrouwtje, de wandelende vogelverschrikker, How, het hondje en het chagrijnige eigenwijze vuur Calficer. Belangrijkste is om "in" de film te zitten en meegenomen te worden in de wonderlijke wereld van Miyazaki. Het verhaal is boeiend en heeft veel weg van een onbereikbare romance.

Fijn, op naar de volgende Ghibli!

Zeer aparte horror dit. Moeilijk om me er een beeld van te vormen. Comedy horror, mja, maar dan wel ongelooflijk kitscherig. Dat laatste kan sommigen afschrikken, want het is wel even wennen.

Ook het decor is opvallend. Achtergronden die sfeervol zijn, maar veel weg hebben van kartonnen foto´s, doelbewust uiteraard. Maar het zegt wel iets over de film. Toch genoot ik er wel van. Sfeervol en toch een mooie setting in het huis zelf met de mysterieuze tante waarvan je weet dat ze niet alles heeft verteld.

Grappige momenten in een horrorsausje volgen zichzelf dan op. Het dansende skelet, het afgescheiden hoofd, maar als tomaatje toch de piano... Ook de piano soundtrack vond ik wel passen bij het geheel. Waanzinnig en erg creatief. Fijn zo!

Brute horror slasher inderdaad. Helemaal niet slecht al vond ik A l´Interieur nog intenser. Vrij simpel plot waarbij om een onbekende reden een einzelgänger aan het moorden slaat. Niet met een vuurwapen, maar met de grove bijl of een mes.

Aan bloed dus geen gebrek. Het wordt al gauw een kat en muisspel of verstoppertje spelen. Best spannend en erg onderhoudend allemaal.

De gore valt al bij al wel mee. Aan liters bloed zeker geen gebrek. Dé plottwist was voor mij overbodig en voegde eigenlijk weinig toe aan het verhaal.

Mijn zoon maakte twee jaar terug nog een spreekopdracht over heksen op school. Een aantal van de zwartwit plaatjes hier passeerden toen ook de revue. Wat een interessante documentaire was dit! Vrij educatief en boordevol informatie. Het leek eerst wel een powerpointverhandeling met de cursor. En later werden de theorie omgezet in de praktijk met enkele levensechte Middeleeuwse scènes.

De scènes zagen er bovendien ook piekfijn uit, zeker voor een film uit de jaren 20 van de vorige eeuw. Verschillende onderwerpen kwamen aan bod, zoals de verleiding van de heksen (en hun brouwseltjes), maar ook hun relatie met de duivel of hoe ze bestreden moesten worden.

Ook de soundtrack was best fijn. Niet vervelend, maar mooi passend in het kader. Betoverend bij momenten, als een panfluit recht uit de hel. Fijn!

Bevreemdend en intens. Het heeft wel wat zo'n claustrofobische prent. Het gevoel wordt ook alleen maar versterkt omdat de film ineens zo begint en er geen verklaringen zijn van het hoe, wat of waarom. Inderdaad nogal donker gefilmd, maar ook dat versterkt het benepen gevoel alleen maar.

Misschien niet het allersterkste acteerwerk, maar ik me wel inleven in de machteloosheid en wanhoop van het personage. Voeg er nog wat body horror aan toe en je zit helemaal met een erg wrang gevoel te kijken naar deze film.

Ook de sound doet zijn duit in het zakje voor de prima sfeersetting. Langer hoefde deze zeker niet te duren. Niet allemaal duidelijk voor me, maar dat hoeft ook niet.

Mijn tweede Susanne Bier na Brodre. Toen was ik niet helemaal overtuigd. Deze Haevnen is beter, maar ook nu niet overal even enthousiast. De basisidee dat geweld beantwoorden met geweld, oog om oog, tand om tand zoals je wil, is best sterk. Weliswaar vrij moralistisch uitgewerkt, maar het slaat wel aan.

Het script zat wel ok met de switch tussen twee aparte werelden, eentje op de heimat en eentje in het vluchtelingenkamp. Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat ik beide verhalen - ondanks hetzelfde thema - niet bij elkaar vind passen. De overgang is te bruusk waardoor ik te veel uit het ene en andere verhaal wordt gehaald. Laten we gerust Christian een gestoorde jongen noemen die enorm lijdt door het overlijden van zijn moeder. Het ligt er soms iets te dik op. Ook de vergevingsgezindheid met die garagist is dan het andere gecreëerde uiterste. Het samenspel met Elias is boeiend om volgen en je weet dat het uit de hand zal lopen. Nogal voorspelbaar ook. Tuurlijk zijn er dan voorbijgangers bij de aanslag. Scene deed me overigens denken aan The butterfly effect. Toen kon de klok nog teruggedraaid worden, nu niet.

Dan vond ik de scènes in Afrika serener, harder en realistischer. De gelofte van Hippocrates versus het recht op leven van een wrede massamoordenaar met extra pigment dat onder andere je verplegend personeel slachtoffer is geweest van de misdaden van de patiënt. Gemengde gevoelens dus bij de film, maar voldoende om over na te denken. Degelijke 3,5* dus.

Vrij bevreemdende deprimerende film. De film doet noir aan, veel regen, donker mistroostig decor, veel gerook ... maar ik miste iets om het echt sfeervol te houden.

Een moordzaak dient zich aan, maar de focus gaat al snel naar de besoinges van de inspecteur zelf. Worstelend met zichzelf en met de zwangerschap van zijn vriendin.

Naar het einde toe wordt het nogal verwarrend, met droomsequenties en vaagheid. Al bij al redelijk onderhoudend mede door de relatief beperkte speelduur. Degelijk, maar ook niet meer dan dat. Er zijn er betere gemaakt uit China, om Yimou Zhang maar te noemen.

Oei, erg vreemde film. Deed me in vele opzichten wat denken aan de opbouw van Fabrice du Welz’ Adoration (Film, 2019). Ook daar de vlucht van twee tieners die de wijde wereld intrekken waarbij het meisje psychische problemen heeft.

Alleen is het hier zeer matig uitgewerkt. Van chemie tussen beide personen is er weinig sprake. En de wending die de film aanneemt op het einde is erg bevreemdend en chaotisch. Weinig verklarend ook allemaal en doelloos. Ik had eigenlijk wel nog wat meer over de instelling willen zien. Ook met de vlakke ontwikkeling van het personage Joni bleef ik op mijn honger zitten.

Met hallucinaties kan je veel, maar hier kwam het weinig tot zijn recht. Weinig dialoog ook. Iets te mager dus.

Eerder een tegenvallende film. Een film waarbij vooral de dialogen tussen twee individuen centraal staat moet zijn kwaliteit halen uit het acteerwerk en net dié dialogen natuurlijk. Wanneer dat laatste maar matig wordt uitgewerkt of niet zo bijzonder is, dan krijg je maar een fletse film. Dan is 70 minuten zelfs een vrij lange zit.

En op zich kon je er inhoudelijk zeker wat van maken waarbij de complexe structuur van relaties en affaires tegen elkaar konden worden afgewogen. Maar nergens ervoer ik de magie in de personages of in hun gesprekken. Hun nieuwe aantrekkingskracht was ook te geforceerd alsof de regisseur de dialogen ook maar voor bekeken hield en een andere wending wou geven aan het plot. Jammer eigenlijk ...

Ik moest geregeld aan Lathimos' The Lobster (Film, 2015) denken bij deze prent waarbij eveneens sociale relaties een andere culturele dimensie krijgen. Over de praktische zaken wordt niet te veel ingegaan en dat op vlak roept de film meer vragen op dan dat ze beantwoordt, maar ik vond het best intrigerend.

Deze cultuur neemt het gezegde "7 vette jaren, 7 magere jaren" wel erg serieus en handelt daarom erg preventief door gewoon bestaande relaties te herverdelen. Laat dit nu net vervelend zijn als de liefde nog even passioneel is al voorheen of als je ineens in een homoseksuele relatie wordt gezet. Voor anderen daarentegen kan zo'n zeven jaarlijkse wissel best een verademing zijn.

Éindelijk kan ik Heat van mijn lijstje schrappen. Nog nooit gezien en de laatste maanden steeds voor me uitgeschoven omdat ik steeds wat schrik heb voor films die richting de drie uur gaan, onterecht zo blijkt vaak. Alleen al omwille van de twee topacteurs Al Pacino en De Niro is het al voldoende om deze film aan te bevelen. Beiden tillen de film sowieso al naar een hoger niveau, een niveau dat reeds best hoog lag. Het kat-en-muisspel tussen beiden is uitermate boeiend met als hoogtepunt de restautrantscène, al had ik graag de confrontatie ruimer en scherper willen zien gedurende de film. Beiden zijn mannen van eer waarbij perfectie en een passie voor hun werk boven alles gaat. De grootste dupe hiervan is hun (gebrek) aan een vrouw of familie. Een item dat wel vaker voorkomt in helden- en antiheldenfilms. Ze hebben bijgevolg meer gemeen dan op het eerste zicht blijkt. Beiden krijgen ook evenveel screentime. De Niro vond ik net als in Casino dé grote man.

Heat is een bikkelharde actiefilm, maar er is ook ruimte voor liefde en romantiek. Hanna kent zijn mooie en intieme momenten, eveneens met zijn stiefdochter en ook Neil laat zich verleiden en dient een moeilijke keuze te maken doordat hij zich liet leiden door wraakmotieven. Beiden verwerven sympathie en eventjes hoopte ik op een happy end voor beiden, maar dat zou niet stroken met de filosofie van de film.

Daarnaast is de actie van een hoog niveau. De overval op het geldtransport en de bankoverval met de daarbijhorende gevechten op straat waren spectaculair. Ook montage, cinematografie, sfeer en montage waren sterk. Dikke 4,0*, licht twijfelend voor een halfje meer.

Ik zag nog niet te veel films van Kate Winslet vooraleer ze doorbrak met Titanic. Een veelbelovende actrice, toen al. Ze floreert onder de vleugels van Peter Jackson die hier toch een bijzondere insteek geeft aan de film met die aparte Middeleeuwse fantasy gebeurtenissen die rechtstreeks voortvloeiend uit de verbeelding van de twee meiden voor hun roman. Het had weinig te maken met de film en het gaat net niet over in overdaad waardoor ik deze schwung wel kon appreciëren.

Treurig verhaal eigenlijk waarbij de strenge vrome jaren 50 de rode draad vormen in het leven van de meiden. Op het randje van giecheltrutjes, voor sommigen er wellicht over. De aantrekking naar elkaar toe zat eraan te komen al is het ook de omgeving die er teveel de nadruk op legde. Al bij al een vrij vrolijke bedoening met een donker randje dat op het einde gitzwart wordt. Een waargebeurd verhaal blijkbaar, intriest ...

Nooit echt een superfan geweest van Urbanus, maar dit vind ik sowieso zijn beste film. Urbanus heeft in mijn ogen een wat verouderd humorrepertoire dat te veel leunt op flauwe onderbroekenhumor al raakte hij af en toe ook wel een maatschappelijk probleem aan (bont bvb). Uiteraard moet je alles in zijn tijdsgeest zien, maar bij mij sloeg het nooit helemaal aan: zijn films noch zijn performances noch zijn strips. Wel heb ik enorm veel respect voor hem voor wat hij bereikt heeft als artiest en ben ik nog steeds erg verbaasd hoe populair hij wel niet was en nog steeds is.

Hector doet me wat denken aan het latere Allez Eddy, eveneens een Vlaamse film. Inhoudelijk niet te vergelijken, maar de setting met het wielrennen raakt de ziel van wielerminnend Vlaanderen. Ondanks de duidelijk komische insteek van de film is het dramagehalte ook aanwezig met de moeilijke jeugd van Hector in weeshuizen. Coninx vond hier overigens de juiste balans in de film. En er zit wel meer goed in de film: Urbanus zelf natuurlijk, maar ook de andere collega's en zelfs het plot is meer dan behoorlijk. Zeker nog eens het bekijken waard!

Op zich een fijn kortfilmpje, maar té kort om echt gepakt te worden. Voor je het weet is het over en dat is bijzonder jammer. Hier kon erg veel mee gedaan worden zoals de uitdieping van de thuissituatie, pestgedrag van medeleerlingen, een ontluikende vriendschap met het vriendinnetje en ga zo maar door. De egelfamilie symboliseert ook mooi het hechte gezin dat de kleine jongen ontbreekt.

Mja, uitsluitend omdat deze in top250 staat, bekeken. Geen idee wat die erin doet, los van het feit of je nu een muziekliefhebber of specifieke fan van Sigur Ros bent. Heima, verwijzend naar 'Thuis', het Ijsland, de bakermat van de groep.

De rustige "hippiemuziek" stoorde me niet en de beelden van het prachtige Ijsland zijn adembenemend. Het is een ode aan dit mysterieuze eiland en zijn bewoners met optreden op aparte plekken gecombineerd met een prachtige flora. Maar dat maakt dit niet tot een filmisch meesterwerk, laat staan dat het een vermelding moet krijgen in de top250.

Ik hou wel van films waar een bepaalde boodschap of moraal aanwezig is. Deze Pom Poko verhaalt wel heel duidelijk de strijd van de imperialistische ingesteldheid van de mensheid tegen de natuur toen de wereldstad Tokyo aan zijn expansie begon. Moest hierbij ook geregeld terugdenken aan de huidige ontbossing van de regenwouden.

Zeer interessant thema waarbij de Tanuki's de strijd aangaan met de mensen om hun leefgebieden te vrijwaren. Het eerste uur was ik vervolgens erg lovend over de film waarbij ook de verschillende strategieën om het probleem aan te pakken aangekaart werden. De Poltergeist-wijze kwam het vaakst in beeld en was best grappig, maar ook andere oplossingen van vreedzaam samenleven tot loodrechte confrontaties kwamen aan bod.

Prima dus, maar na anderhalf uur had ik het wel gezien. Te repetitief op den duur. Visueel prima en ook met de nodige humor, maar het kon wel een stuk korter.

Een Vlaamse film gebaseerd op waargebeurde feiten levert meestal een kwalitatieve combinatie af. Ook deze keer want De hel van Tanger is het schrijnende relaas van een Vlaamse trucker die onschuldig de cel wordt ingedraaid wegens drugssmokkel. De gevangenis lijkt me sowieso al geen pretje, maar een gevangenis van het type Tanger in een soortgelijk "regime" moet wel de hel zijn. Neem daarbij nog de (diplomatieke) bureaucratische papiermolen om nog maar te zwijgen van de hypocrisie en corruptie dat er welig heerst en je weet het wel dat je een vogel voor de kat bent.

Vooral de laatste beelden van de film blijven me daarom het meest bij. De zwaar emotioneel aangeslagen Marcel die thuiskomt. Niet über-sentimenteel, maar wel pakkend en de juiste snaar rakend. Maar ook fysisch heeft de cel op hem ingehakt. Sowieso een ijzersterke prestatie van Filip Peeters, zowat het beste wat ik al van hem gezien heb op het scherm. Jammer wel dat er te weinig aandacht was voor het personage van Axel Daeseleire. Ook Warre Borgmans is zoals steeds goed op dreef.

De film is voor het grootste deel opgenomen in het fort van Liezele, één van de forten van de verdedigingsgordel rond Antwerpen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Uitstekende locatie om de grauwe en vochtige locatie te schetsen. Het geeft je onmiddellijk dat onbehaaglijke benepen gevoel van miserie en wanhoop. Op zich weinig vernieuwend in vergelijking met andere gevangenisfilms, maar op Vlaamse bodem vrij uniek en dat alleen al verdient lof.

Eén van de betere Vlaamse films. Knappe tragikomedie met een aantal onvergetelijke scènes. Als liefhebber van Roy Orbison doet me deze ode dan ook deugd. Fantastisch hoe de familie opgaat in de muziek bij die Iraanse familie. Eén van de hoogtepunten toch wel voor mij in de film. Ook alles omschrijvend voor de familie Strobbe: bruut, gewelddadig, maar ook zorgzaam, sentimenteel, spontaan en open. En dan heb ik het uiteraard nog niet over hun marginale kant. Aalst heeft al een vrij negatieve bijklank van marginaliteit, deze film zal dit niet wegnemen. Zeker niet als er nog wat passages van het carnaval de revue passeren ...

Qua acteerwerk is dit werkelijk één van beste prestaties die ik van een Vlaamse film al mocht zien (The broken circle breakdown moet ik wel nog zien, staat al ruim een jaar op mijn digibox, maar ik wacht het "juiste" moment af). De broers waren fantastisch: in de eerste plaats Koen De Graeve (de Celle) zelf, maar zeker ook Johan Heldenbergh (nonkel Breejen), (waar Jessica Chastain zo zot van is) en Bert Haelvoet (nonkel Koen). Wouter Hendrickx (nonkel Petrol) vond ik dan net dat tikkeltje erover bij momenten, net iets minder geloofwaardig.

Een aantal scènes zijn echt onvergetelijk: het naaktfietsen, de Tour de France, Roy Orbison, de drinkmarathon, Nele Fockedey, de bierliedjes, de deurwaarder, de stoma, ... Toch mis ik een degelijk verhaal of leidraad. Het gaat van de ene marginale tragikomische situatie naar de andere. Dat verklaart misschien ook de titel. Het onbenullig bestaan van te leven onderaan de maatschappelijke ladder, een struggle for life van dag tot dag, de uitzichtloosheid van het bestaan, ... hopend op dat ene teken van erkenning of hoop dat het ooit beter zal zijn.

De reflectie van de oudere Gunther was in dit opzicht sterk gekozen. Interessante voice-over en perfecte karakterkop.

De film verwijst naar het boek van Dimitri Verhulst dat semi-autobiografisch is geschreven (vele dingen kloppen, andere zaken zijn toegevoegd of uitvergroot). De helaasheid der dingen is een film én boek dat mij volledig in de ban kreeg door zijn beeldend taalgebruik, vlotte vertelkracht en platte stevige humor.

Met nietsontziende drugsbendes wil je zo weinig mogelijk te maken hebben. Maar dat is geen evidentie wanneer je woont in een Mexicaans grensstadje waarbij drugtrafiek en criminaliteit schering en inslag zijn. En op de politie hoef je vaak ook niet te veel te rekenen, want het is niet zij die de plak zwaait in de regio.

Als er dan een lading drugs per abuis jouw richting uitkomt, dan heb je maar drie opties: verkopen, weggooien of terugbrengen. Altijd een linke boel denk ik. De ontvoering en de daaropvolgende marteling was heftig. Die lijfstraffen tot daar aan toe, maar (zijn piet) in brand steken? Niet min. Weet je ook meteen waar de openingsscène vandaan komt.

Je voelt de greep en impact van de drugmaffia in de regio tot in je zetel. Het is een onderhuids sluipend gif, uitzichtloos ook, want wie gaat je beschermen? De terugkeer van het zusje is wraakroepend. Dat is dan meteen de slotscène van de film. Sterk!

Ik had al veel goeds gehoord over deze film en de verwachtingen waren dan ook hoog gespannen. Dat blijkt niet altijd een voordeel te zijn. Ik zag een degelijke goede film, maar ergoer op geen enkel moment een "wow-effect". Het is geen film die zich onderscheidt van andere films uit hetzelfde genre.

Grote pluspunten is de goede casting van de broers. De één is een lompe kracht die geweld en dood niet schuwt. Behalve zijn broer vertrouwt hij niemand en haat hij iedereen, zelfs zijn eigen moeder. Hij wil steeds meer en meer en is een onverzadigbare geldwolf. De jongere broer is het brein en diegene die rationeel alles plant. Hij is geduldig en heeft toekomstplannen. Zijn zoons staan dan ook op het hoogste schavotje door hen een leven te beloven die de generatiearmoede uit de weg moet gaan. Vooral dit laatste vond ik een erg sterke getuigenis en dialoog met Hamilton.

Verder vielen me de prachtige sfeerbeelden van Texas op (mooi in beeld gebracht met diverse camerastandpunten): de troosteloze landschappen, de groezelige stadjes, de schietgrage cowboymentaliteit, de 'ja-knikkers', enz ...

Ook het einde was best fijn. Verrassend en toch weer net niet. Er valt op zich weinig af te dingen op de film. Mackenzie heeft het allemaal mooi voor elkaar. Geen topfilm, maar best genietbaar door de plot, goede uitdiepingvn sfeer en verhaal, maar vooral door de geloofwaardige cast.

Er was een reden waarom ik deze nog nooit gezien had. Alleen omwille van del Toro wou ik hem afvinken. Dit is totaal niets voor mij. Een voorloper van het Marvel-genre. Weet ik ook ineens waarop The shape of water vandaan komt.

Die naziscène in het begin kon me gestolen worden en wat te denken van het personage Hellboy? Ik weet het niet goed: arrogantie en grofgebektheid afgewisseld met een beetje (matige) humor. Meestal geen goede combinatie, ik vind het creatuur ook nergens op lijken met dan ook nog die sigaar.

Los van dit alles wel een prima casting met Perlman. Hij is geknipt voor deze rol. Inhoudelijk maar zwakjes en van del Toro zag ik al veel beter. Ontgoochelend…

Dit is niet mijn type film. Een soort van superhero action met een plot - liefst historisch getint - waarvan je denkt dat men te veel paddo's heeft gegeten. Bombastische actie waar je na verloop van tijd het overzicht verliest... Maar al bij al is die Hellboy wel een cool personage. David Harbour deed het niet slecht en is de mooie runner up van Ron Perlman.

Die apocalypse vond ik nog wel geestig. Best creatieve uitgevoerd met al die hellegedrochten. En dat zwijn tja, dat nemen we er dan ook maar bij, net als de reuzen. Zoals ik al zei, het wordt een overload op de duur. Haha, die sekteridders, dan vond ik nog wel een leuk stukje, maar in zijn geheel is het een potpourri van alles en niets. Hier en daar een grappige noot, maar die moet dan voornamelijk van Harbour zelf komen.

Degelijke film van Le Bon over de Rupelstreek, de regio ten zuiden van de provincie Antwerpen, grenzend aan Oost-Vlaanderen, daar waar steenfabrieken destijds een grote afzetmarkt hadden. Centraal staat Sam, een arbeider die aan de slag gaat bij de grote patron in de streek, Lagasse. Diezelfde Lagasse is tevens voorzitter van de lokale voetbalclub waar Sam een beloftevolle keeper is. Dat beide belangen elkaar voor de voeten lopen, zal Sam gauw ondervinden, zowel in positieve als in negatieve zin.

Oervlaamse film, als dat al bestaat, ergens begin jaren 80, met arbeiders in plaats van boeren, maar wel met dezelfde authentieke sfeer als de films van bijvoorbeeld Verhavert. Setting is prima, acteerwerk ook degelijk. Serieuze ondertoon primeert al is het hier en daar luchtig en komisch.

Het luik rond de milieuverontreiniging kon inderdaad beter uitgewerkt worden. Prima speech ook van Louis die nagels met koppen slaat. Lagasse daarentegen laat het echter niet aan zijn hart komen, als hij dat al heeft als hij geld en macht geroken heeft.

Van Hellhole had ik één en ander verwacht. Ik kon hem jammer genoeg niet meepikken op het laatste Filmfestival in Gent, maar blijkbaar heb ik ook niet te veel gemist. Vrij langdradige uitgesponnen film met veel stilistische beelden en beelden die lang blijven "hangen". Beetje in de trend van Kid (2012) van Fien Troch. Zogezegd nietszeggende beelden van 10 seconden konden best de helft korter. Alsof het opnames waren van bewakingscamera's in één of andere hoek van een willekeurige straat...

Het punt werd sowieso gemaakt. De shock na de aanslagen in Brussel is nog steeds voelende in de film. De angst, de ongemakkelijkheid, de rusteloosheid, de leegte en de eenzaamheid komen naar voren. Er zijn een drietal van elkaar losstaande personages die zo elk hun eigen manier van leven hebben om verder te gaan. Veel dialogen zijn er niet. De film wordt verhaald via de beelden. Sfeervol? Mja, ik laat het in het midden want vind het niet steeds even geslaagd.

Een film die me kon bekoren omdat hij niet de geijkte paden van Hollywood volgt. Alleen had ik dat niet zo snel door. Wat een geweldige setting in de eerste plaats. Het begint al met de filmposter die erg intrigerend is. Donker, duister, grimmig ... het oude klooster is een pareltje voor een horrorfilm. Neem daarbij wat maffe fanatieke monniken en het feest kan beginnen.

De rol van de jongeman is in het begin moeilijk te plaatsen, maar dat wordt wel snel duidelijk. Degelijk acteerwerk ook wel. Je zit meteen in de juiste sinistere sfeer. Het weinig appetijtelijke stoofvlees alleen al deed me de rillingen krijgen.

Er is al heel wat gezegd over het einde van de film. Wel ja, geen Hollywoodiaanse held hier. Ik was dan ook bijzonder opgelucht en opgetogen dat het niet die kant uitviel. In de plaats krijg je een demon, maar de shots van de omgekeerde wereld en de frozen monks, erg knap in beeld gebracht, wel ja, genieten toch wel. Sterk!

Een horrorklassieker uit de eighties. Het is erg lang geleden dat ik deze nog zag. Pinhead blijft een iconisch personage en is bekend van ver buiten de film hoewel zijn rol in de film nou niet zo spectaculair was. Visueel echter een geweldig karakter. Een film die pakweg The thing zeker niet overtreft, integendeel zelfs, maar zeker zijn plaats heeft binnen het specifieke horrorgenre uit de jaren 80.

Sommige scènes zagen er vrij goed uit, zeker de gecomposteerde Frank. En ook de creaturen uit de hel hebben wel iets. Maar niet alles heeft de tand des tijd goed doorstaan. Bij momenten toch wel wat gedateerd. En zeker het erg belabberde acteerwerk valt hier wel op. De dochter springt eruit, maar eigenlijk acteerde iedereen bloedirritant. Frank zat dan nog het beste in zijn, nouja, vel.

Ik had me wel iets meer voorgesteld van de hellewereld. Daar kwam eigenlijk weinig van in huis. Dat kubusje was de perfecte opening om meer te ontdekken en ook de openingsscène zou recht uit een scène van Jigsaw of Hostel kunnen komen. Eigenlijk ging het niet verder dan een hitsige milf die haar oude vriendje wou doen herleven. Al bij al toch maar een mager plot zo.

Een mooie harde natuurfilm over het leven van insecten. Als je die wezentjes van erg dichtbij ziet, zijn het regelrechte monsters. Dat heeft Paul Verhoeven later ook goed gezien. Knap hoe men ook al begin de jaren 70 op technisch al zo vooruit was. Bij mijn weten was de kleurentelevisie nog maar net uitgevonden.

Fascinerend is het hoe men voornamelijk het leven van de mier onder de aandacht brengt. Verbijsterd was ik toen ze grote prooien te grazen namen zoals reptielen. Maar ook de bijen lieten zich niet onbetuigd in de film. De macht van het getal waarschijnlijk. Fijn ook die verwijzingen naar films met giant bugs (en zelfs mieren van normale grootte).

Jammer voor mij ook dat die kerel te pas en te onpas in beeld loopt. Laat toch gewoon de beelden spreken?

Het moet zowat één van mijn eerste films zijn waarbij ik de Covid-pandemie en de daarbij horende mondmaskerplicht zo prominent zie opduiken in een film. Ondanks het feit dat we er zelf in den lijve twee jaar mee te maken hadden, voelde het surreëel aan. Vreemd eigenlijk. Vraag me af hoe je er dan moet naar kijken binnen 10-20 jaar.

Maar de algemene tendens komt wel goed tot uiting. Het tekort aan personeel, de helse werktijden, de angst bij de bewoners, de voorzichtmaatregelen, enz ... De druk voor het personeel is enorm en recht evenredig met de verantwoordelijkheden die eraan vasthangen. En dat voor een laag loon...

De ontwikkeling met het personage Tony is een subplot die ik wat verrassend vond. Althans hoe het uiteindelijk afliep. Niet altijd evident om werk en privé gescheiden te houden of de emotionaliteit niet te veel te laten doorwegen. Prima rol overigens van Jodie Corner!

Ik zag de voorbije maand(en) al een aantal films over rassenseggregatie en rascisme de revue passeren (Hidden figures, Fences, Fruitvale Station, Crash, ...), maar deze The help heeft iets bijzonders. Ondanks het feit dat één van de minder goede kanten van de samenleving wordt geprojecteerd probeert Tate Taylor er een luchtige kleurrijke film van te maken. En of dat hem gelukt is: je waant je midden in de golden sixties met die kleurrijke jurken, weelderige haardossen en giechelende bakvismoeders. In de andere hoek heb je dan zwarte huishoudsters die het hele huishouden runnen inclusief hun hofdames bijstaan met de opvoeding van hun kinderen en hen bovenop advies geven of hen opmonteren. Het blijft een vreemde contradictie: zwarten worden gediscrimineerd en als minderwaardig bestempeld. Ze zouden zelfs enge ziektes overdragen, maar ze worden wel ingeschakeld om het meest dierbare te verzorgen als suggrogaatmoeders. En als ze niet meer voldoen, worden ze aan de kant geschoven voor een nieuw exemplaar... echt gortig wordt het wanneer er bij een koffieklets luchtig gediscussieerd wordt over toiletten en zwarten en de zwarte huishoudster ter plaatse gewoon thee inschenkt, alsof ze er niets eens was.

The help is mede een topper dankzij de geweldige voornamelijke vrouwelijke cast. Viola Davis en Octavia Spencer schitteren en wat is het steeds een genot om naar Jessica Chastain te kijken! Hier en daar met een komische noot (bvb bij de chocoladetaart), maar zowel Spencer als Davis worden nooit karikaturen van zichzelf. Er is een perfectie balans tussen emotie, drama en humor ondanks het beladen thema. Mooie boeiende film, dikke 3,5*, zeer dicht aanleunend bij 4,0*!