Opinions

Goh ja, een zoveelste zombiefilm. Nog eentje in een flatgebouw waarbij ik ineens moest denken aan explosieve actieffilm Serbuan Maut (Film, 2011) waarbij een politie-inval in een crimineel bolwerk eveneens mislukt. Maar door de omstandigheden is men genoodzaakt om samen te werken. Dat stond even niet in het scenario.

Taaie zombies waren het. Bloeddorstig, hyperactief en snel. En best intelligent voor hun soort. Een lome luie zou hier niet echt gepast hebben. Daarvoor is het te flitsend en te bombastisch. Dat was het wel met als hoogtepunt (nouja) de stoerdoenerij van die ene op het dak van de auto. Hij ging ze proberen tegenhouden ...

Zeker niet slecht allemaal, maar ook weinig vernieuwend. Veel kills, veel geschiet, een beetje gore. Prima vermaak, dat wel. Zeker geen straf om eens te bekijken. Maar dat is het ook.

Een typische komedie met heel wat grappen en grollen, de één al wat meer geslaagd dan de andere. Om te beginnen een interessant concept en wel eens leuk om bij weg te dromen. Mijn bazen vallen gelukkig erg goed mee, maar bij het tegendeel is het fijn om je wildste fantasieën voor de geest te halen.

Spacey doet het wel goed. Lekker gemeen en hard, met goede oneliners en dialogen. De rest viel dan weer tegen met Aniston met een ongelooflijk irritant en ongeloofwaardig personage. In zijn geheel een redelijk fijne wegkijker, maar veel meer dan dat is het niet.

Een Mexicaanse productie zowaar. Op zich ook niet zo opzienbarend met de worstelcultuur die mee de film ingeslopen is. Zelfs de aap (of hoe je het ook moet noemen), lijkt wel een worstelaar met masker te zijn een luchador voor de ingewijden.

De aap is uiteraard volledig ontspoord en is na een medisch experiment met een mens en echte gorilla total loss. Elkeen die op zijn pad komt moet eraan geloven en dat maakt het nog enigszins de moeite. Beetje bloot hier en daar en wat gore al valt dat allemaal wel mee.

Een film ook in verschillende fasen al herhalen die zichzelf grotendeels. Op het einde had ik een King Kong gevoel op die appartementsblok. Niet slecht, maar even niet echt memorabel.

Fijne kleine integere film over een instelling waar kinderen met zwaar autisme worden begeleid. De film toont de onvoorwaardelijke inzet van Duracell konijn Bruno die op erg praktiserende wijze van hot naar her huppelt, aan iedereen aandacht schenkt en voor alles en nog er iets op vindt. Het leidt tot warme en intense verhaaltjes of gebeurtenissen in de film. Soms met een kwinkslag of wat humor, maar vooral met steeds het hart op de juiste plaats.

Verder ook de boodschap dat liefde en zorg veel meer betekenen dan wat moralistische regeltjes ontstaan vanuit een ivoren toren. Een kader is zeker nodig, maar het werkveld is toch vaak anders dan wat er in één of andere verordening zou staan. Misschien iets te zwartwit voorgesteld hier, maar het stoorde niet.

Wat me heel licht stoorde was de aandacht voor wederom de zware gevallen over ASS. De situaties die duidelijk zichtbaar zijn, daar waar er ook vaak mentale achterstand is. Dit is zeker niet de standaard, integendeel. Er zijn een heleboel mensen met ASS met een hoog of normaal IQ die op zich wel functioneren in de maatschappij, maar elke dag steeds moeten opboksen of omgaan met bizarre regels of gebruiken. Door hun coping gedrag vallen ze minder snel op. Maar dat is wellicht minder interessant voor een film natuurlijk al komt de Netflixserie Atypical wel in de buurt.

Degelijke verfilming over de Algerijnse strijd tegen de Franse bezetter tijdens het koloniale tijdperk. Niet geheel volledig noch accuraat. Bij momenten erg eenzijdige film, maar eens je daar doorprikt op cinematografisch vlak wel een goede film met een goede sfeersetting en uitstekende montage. Tegen de achtergrond van deze strijd wordt het verhaal belicht van drie broers.

Hors-la-loi is een misdaadfilm tegen het licht van een historisch kader. Mezelf kon ik nauwelijks identificeren met de broers en al zeker niet sympathiseren. Het plot en het lot van het verhaal deed me vervolgens weinig. Behoorlijk ongenuanceerd en rommelig. Technisch wel prima gedaan allemaal.

Bizarre productie van Netflix. Het begint allemaal braafjes met Sarah, een jonge single vrouw, beetje onbeholpen, maar best lief en charmant. Haar passie voor haar serie vond ik overigens geweldig. Het was aanstekelijk om haar bezig te zien en te zien opgaan in haar favoriete tijdverdrijf.

Uiteindelijk leert ze dan toch een man kennen met wie het klikt. So far so good, maar in plaats van de romantische toer op te gaan, evolueert de film naar één groot mysterie. De metamorfose van de al houterige Sarah naar een half psychotische vrouw met paranoïde wanen is vrij bruusk. Realiteit en fictie worden door elkaar gehaspeld en ik begreep niet goed waar de film heen wou.

Op zich intrigerend, maar ik miste een reden. Een verklaring van dit alles is er evenmin, maar dat hoefde ook niet perse. Sfeervol en goed geacteerd, zeker van Brie.

Ineens ook na Koto no Ha no Niwa (Film, 2013) mijn tweede Shinkai meegepikt. Nog steeds visueel erg mooi, maat toch nog van een andere orde dan Koto no ha no niwa. Die laatste was echt uitzonderlijk. Hier is het gewoon goed gedaan.

Niet geheel overtuigd van de film waarbij ruimte, tijd en afstand in de weg staat van een koppel ten tijde van een galactische oorlog. Ik ben er niet van overtuigd of die space battles nu een echte meerwaarde vormden voor de film of niet. Uiteraard een beetje afhankelijk hoe je ernaar kijkt, maar ik denk dat de filosofische "Interstallar" visie best ook een knap plot tot stand gebracht kon hebben. Nu sneeuwde dit wat onder tussen het geweld door, al kwamen de gevoelens van de personages er toch sterk door.

Enkele weken terug zag ik Paranormal Activity (Film, 2007). Host heeft veel gelijkenissen met die film. Alle gebeurtenissen daar komen ook hier terug. Het enige wezenlijke verschil is de séance en het feit dat alles via Zoom en dus op afstand gebeurt.

Of je dit nu eng vindt of niet, laat ik in het midden. Er gebeuren inderdaad vreemde onverklaarbare dingen. En die zaken zijn vooraf te voorspellen. Gelijk geesten sadisten zijn en van spelletjes houden door te knipperen met het licht of te kloppen op pakweg de deur. Om dan plots zonder reden ineens agressief te worden.

Host haalt het uur niet en toch vond ik het de eerste dertig minuten een saaie nietszeggende zit. Ik had geen behoefte aan het gewauwel en gechat tussen een bende giecheltrutjes. Het einde is wel wat heftiger. Vooral die ene scène waarbij dat meisje met haar hoofd tegen haar tafel wordt gebonkt terwijl je dat maar in flarden ziet door de gebrekkige beeldkwaliteit.

Bikkelharde actieprent van een stel jeugdige criminelen die het verkeerde huis homejacken. Het plot verloopt wat eigenaardig wanneer de uitgerangeerde Jeff Talley de touwtjes terug in handen krijgt en ook bij het FBI-optreden moet je niet te veel nadenken.

Voor de rest erg vermakelijk en misschien iets beter dan de doorsnee actiefilm. Al zijn er ook ergernissen met dat jongetje dat zomaar wat doet en in het huis rondsluipt. Ben Foster doet het als psycho goed en Willis is en blijft Willis. Mooie locatie en degelijk gefilmd. Uiteraard qua actie wat over the top allemaal, maar best kijkbaar voor een keertje.

Hostel is een herziening van een hele poos terug. Verbazingwekkend ook hoe veel ik me nog van de film kon herinneren. Hostel kwam destijds bijna tegelijkertijd uit met Saw, die andere gore slasherprent. Hostel is niets meer dan een combi tussen American Pie met zijn goedkope blote borsten versus het gore van Saw. Alleen is het plot wat minder, veel minder.

Hoewel de gruwelelementen best nog tof zijn om te zien. Dat oog bvb is vies en die boormachine/kettingzaag zijn best interessante marteltuigen, maar voor de rest stelt het allemaal niet zoveel voor. Ergens in een Slowaaks dorp komen rijke lui samen om voor veel geld de kick te beleven van het martelen en het doden. De ultieme kick naar verluidt, ver voorbij de achterhaalde kicks van seks, drugs en rock & roll. De aanloop naar the clue neemt veel tijd in beslag. Je wordt wat zoet gehouden met blote borsten, maar vooral met archislechte acteerprestaties van onder meer het olijke trio. Ze verdienden haast niet beter zou je bijna denken.

Het plot rammelt langs alle kanten en een aantal zijsprongen zijn ongeloofwaardig en niet interessant zoals die kinderbende bvb. Let’s kill for a bubble gum! ... Naar het einde toe neemt de film een loopje met zichzelf waarbij het hoofdpersonage ineens de stoere held wordt op wraak uit is. De betrokkenheid is nul en dat geldt zowel voor de personages als voor de film. Geen sfeer, geen spanning, nada. Alleen wat geweldsporno met blote tetten. 2,5* is nog mild, maar in mijn db op 20 alvast een afronding naar beneden.

Voegt weinig toe aan de eerste film. Soortgelijk script, weinig vernieuwend. Nu niet dat we expliciete gore moeten toeroepen, maar valt hier wat magerder uit dan het eerste deel. Al bij al vrij braafjes met zijn wegdraaiende camera. Het rituele bloedbad had wel iets, maar we hebben geen uitzonderlijke dingen gezien.

Om binnen hetzelfde genre te blijven vind ik de Saw-reeks beter uitgewerkt dan deze. Men tracht er een twist in te steken, twee zelfs. De ene broer is duidelijk niet de andere, net als de chick niet altijd een weerloos vogeltje is. Maar het sloeg te weinig aan om me echt in het verhaal te krijgen.

Meer van hetzelfde al is de insteek licht verschillend waarbij de gruwel wordt opgevat als een soort entertainment show. Nog steeds minder "spectaculair" dan deel I. Het nieuwe is er ook wat af en de gore is weinig wereldschokkends. Niet dat Roth het zo geweldig deed in deel II, maar de scepter naar Spiegel brengen, werkte ook niet bepaald in positieve zin.

Uitgangspunt zijn een bende vrienden waarvan je weet dat er van dat vriendengroepje niet te veel meer zal overblijven als het erop aankomt. Het doel van Hostel lijkt zijn doel voorbij te springen. Het lijkt eerder op een wraakfilm (waar op zich niets mis mee is).

Degelijke western over een met zichzelf in de knoop liggende kapitein die de opdracht krijgt een stervend Indiaans opperhoofd naar zijn geboorteland te brengen. De gehele film door wordt de moraal van goed en kwaad tegenover elkaar afgewogen. De confrontaties die de kleine karavaan ondergaat met de Cheyenne en landeigenaars is ruw en wat meer afgetekend zwartwit.

De film kent een traag verloop, maar stoort niet, past bij de film om de karakterontwikkeling ten volle op te nemen. Bale kopt veelvuldig in beeld, jammer dat de anderen behoudens de vrouw te weinig in beeld komen. De deserteur gaf ook een genuanceerd beeld mee zodat de film meerlagig blijft. Soms iets te makkelijk, zo kon ik Tommy moeilijk doorgronden. Timothée Chalamet met een korte passage, maar de film kwam in hetzelfde jaar uit als in zijn grote doorbraak in Call me by your name.

Erg confronterende en schrijnende film over een moeder-dochtersrelatie waarbij de confrontatie niet uit de weg wordt gegaan en waarbij oude wonden opengereten worden. Erg sterke dialogen kenmerken deze film en ook op basis herinneringen kom je heel wat te wegen over de broze relatie.

Charlotte komt nogal narcistisch over en zette haar carrière steeds boven haar gezin. Ze weet niets van haar kinderen en was ook schaamteloos verbaasd wanneer bleek dat haar dochter Eva haar andere, gehandicapte dochter in huis heeft genomen. Met haar rode jurk werd ook haar zelfingenomenheid verder geaccentueerd. Dit stak schril af met de sobere omgeving en de grauwe herfstbeelden.

Sterk acteerwerk van Ullmann en Bergman brengen de film de nodige geloofwaardigheid. Zoals we van Ingmar gewend zijn een erg sobere setting in een lees is more stijl, knappe close-ups ook van de protagonisten, sfeervol en emotioneel raak. Sterk!

Superhero agent Angel moet het bruisende energieke Londen inruilen met het rustige landelijke Sandford. Zijn ijver en idealisme brak hem zuur op waardoor iedereen zich tegen hem tegen en werd weggepromoveerd. Ook in Sandford zelf - het dorp van kalmte en plezier - loopt zijn enthousiasme een blauwtje op.

Erg vermakelijk is het allemaal met erg veel humor. Bij momenten wat over the top, vooral naar het einde toe was het me even te veel. Bij momenten een beetje flauw en voorspelbaar zoals die wildplasser bvb. De partner is lekker de tegenpool van Angel en dat maakt het een amusant op elkaar ingespeeld duo. Ook de verwijzingen naar andere films als Lethal weapon, Die hard en co waren fijn. De montagestijl is erg flitsend en snel en doet in dat opzicht aan Snatch denken.

We zijn nu een paar maanden verder en het aantal stemmen, berichten en meningen blijft onder de 5. Erg magere belangstelling voor een degelijke film die aangeboden wordt op de populairste streamingsdienst. Pure arthouse is het allerminst al is het ook geen actieprent. Eerder een aangename coming-of-age van een tienermeisje dat worstelt met haar identiteit.

Een impulsief naïef meisje ook dat zich niet goed weet te gedragen met de tieners rondom haar die duidelijk van haar misbruik wensen te maken. Bij momenten visueel meer dan ok met divers kleurengebruik en flitsende beelden. Geen romantisch klef gedoe, integendeel. De film gaat wel wat dieper dan dat. Best wel wat verknipte tieners in de film. Beangstigend soms hoe ontspoord sommigen lijken op amoureus en seksueel vlak (ook in werkelijkheid liet ik me in één of ander artikel wijsmaken).

Deze slapstick parodie op Top gun is altijd wel eens fijn om terug te zien. Hier is het echt wel het verstand eventjes op nul zetten en puur genieten. Na 20 jaar ongeveer is de beleving wel ietsje anders, maar dat kan de pret niet bederven. Mijn dochter genoot er ook van trouwens.

Hier en daar wat flauwe grappen, maar over het algemeen best spitsvondig en leuk vertier. Het tweede deel met Rambo vond ik nog net iets leuker. Sheen is fijn, maar ook de andere personages kunnen ermee door. Je komt steeds ogen tekort om alles te zien. He verveelt geen moment omdat er altijd wel iets gebeurt, ofwel een woordspeling ofwel een actief moment. The naked gun reeks met Leslie Nielsen is ook zo’n fijne uit die tijd, moet ik ook nog eens bezien!

Part deux ligt in alle opzichten in dezelfde lijn als het eerste deel. Alleen heb ik meer met

Rambo dan met Top gun. Het niveau en grappen grollen zijn gelijkaardig. Hier en daar flauw, maar minstens even veel geslaagd. Vooral het feit dat je als kijker geen rust wordt gegund en er altijd wel iets staat te gebeuren, is aangenaam. Humor staat centraal en zo hoort het ook.

Fijne parodie dus op Rambo, maar ook de stukjes over Robin Hood of Terminator werden gesmaakt. Altijd fijn om terug te zien! Bridges is toch wel de ster, heerlijk nu als president. Geweldig personage!

Grave of the fireflies is nu niet bepaald de meest ideale film om met mijn kinderen bekeken te hebben. Nu, met de nodige uitleg en ondersteuning moet het wel kunnen, denk ik. Grave of the fireflies is een geweldige Japanse animatiefilm geworden van Ghibli. Het is een tijdloze anti-oorlogsfilm die je tot in het diepst van je ziel raakt. Ook de montage is knap en versterkt de film alleen maar. Die scène in het treinstation met de opduikende verschijning van Seita/Setsuko is knap.

We schrijven 1945 in Japan. De oorlog loopt op zijn einde, maar vele dorpen en steden worden regelmatig bestookt door luchtaanvallen. Teenager Seita en zijn kleine zusje Setsuko groeien op onder deze omstandigheden en worden door de oorlog wees. Grave of the fireflies is heel stijlvol en de zachte geweldige muziek is melancholisch. Er is veel oog voor detail en symboliek. De film vervat meerdere lagen en de relatie tussen Seiko en Setsuko staat centraal. Onvoorwaardelijke opoffering en liefde staat in schril contrast met de egocentrische onverschilligheid van de buitenwereld. Over dit laatste wordt geen oordeel uitgesproken, maar wordt door de kijker louter waargenomen. Sommige standpunten kunnen door zware omstandigheden zelfs genuanceerd worden. Ondanks de ontberingen, het verlies van de moeder en een thuis is het kleine zusje best gelukkig in hun modderpoel. Het verhaal is erg innemend, ontroerend en tegelijk hard.
De film toont de gevolgen van de oorlog. Het is een plek waar naast soldaten ook de bevolking erg onder lijdt. Het is geen zorgeloze plek om kinderen te laten opgroeien. Tieners worden gedwongen volwassen taken op zich te nemen. Andere kinderen krijgen geen moment om te rouwen of om verdriet te hebben. Het (harde) leven gaat verder. Er is niets heldhalftigs aan oorlogvoeren. Tot die conclusie komt Seita uiteindelijk ook ...

Ondanks alles is de veerkracht en het optimisme van Seita bewonderenswaardig. Het zijn vaak de kleine dingen die kleur geven aan het leven, de kleine dingen die de ellende even doen vergeten. De vuurvliegjes en de muziek geven een extra dimensie aan de eenvoud van het leven. Grave of the fireflies is er eentje om te koesteren, eentje om nooit te vergeten. Een absolute aanrader!

Fijne short uit de oude doos waarbij een koppel arriveert in een hotel waar alles tot leven lijkt te komen. Alle spullen functioneren autonoom en staan het koppel ten dienste. Geen spooky taferelen dus, maar allemaal erg functioneel. Een komische short en afgaande op het productiebaan best wel een huzarenstukje geweest. Gezien de tijdgeest kan ik me ook voorstellen dat men het toen erg komisch vond ook. Nu is dat minder het geval.

Vrij zware heftige film over de waargebeurde aanslagen in Mumbai. Het meest beangstigend aan terreur is het feit dat het zo moeilijk te voorspellen valt. Ieder kan een potentiële terrorist zijn, zelfs deze jonge knappe mannen die onschuldig ogen, maar vol haat zitten en in staat zijn zulke gruwelijke en laffe daden te stellen.

Op één of andere manier raakten de schietpartijen me enorm. Vooral de eenlingen die her en der trachten te vluchten, maar toch werden neergemaaid, zullen me nog een tijdje bijblijven. Alsof de geduldige jager wacht totdat de prooi een verkeerde stap zet. Met de film over Utoya en Breivik had ik datzelfde gevoel. Mooi en meedogenloos …

Verder erg realistisch weergegeven. Goede vertolkingen ook van zowel de terroristen als Dev Patel. De dreiging was sterk aanwezig en ook de spanning was om te snijden. Enkele scènes waren werkelijk weerzinwekkend. Ook de onmacht van de amateuristische politie die duidelijk niet getraind was op zoiets kwam aan bod.

Een erg bijzondere film in een bevreemdend kader van een vervallen groezelig hotel. Waar je in het begin van de film nog zou verwachten dat het pand een verlaten indruk heeft, is er meer leven aanwezig dan gedacht. Die openingsscènes waren ranzig. Het bruine water, de smerige wc-pot, de vuile kleren, ... alles ademt viezigheid uit. Qua sfeersetting kon dit wel tellen. Iets wat ik nog niet zo vaak ben tegenkomen in een Vlaamse film. Zelfs niet in "De helaasheid der dingen", het deed me meer denken aan Akin's geweldige "Der Goldene handschuh". Lernous doet overigens meer dan dat met een dromerige soundtrack en visuele ervaringen. Ook the sound past binnen het geheel mysterie en fantasy.

Lernous was me vrij onbekend. Vooral zijn strepen al verdiend in de theaterwereld. Ik zag net een foto van hem en hij heeft fysisch wel wat weg van de beroemde Deense acteur Nicolas Bro. Jammer eigenlijk dat deze film geen groter forum krijgt. Nu niet dat deze volle zalen zal trekken, maar een nichepubliek is er zeker en vast.

En dan de personages. Niet elk karakter vond ik even geslaagd, maar met Steve Geerts (Tuur) bijvoorbeeld, de compagnon van Jacki (Dominique Van Malder), krijg je vaak een combi van vettigheid en humor. Uiterst geschikt voor zijn rol met als hoogtepunt zijn "De gronne Slagtere-moment", de film van Anders Thomas Jensen. Enkele fijne scènes telt Hotel Poseidon zoals het gesprek met de begrafenisondernemer. En ook voor de uitgesproken Tania Van der Sanden (de moeder) is zo'n verknipte rol perfect op haar lijf gesneden. De surrealistische aanpak en aankleding werkt al bleef ik wat op mijn honger zitten waar het nou allemaal naartoe wou. Maar verveeld heb ik me allerminst.

Erg indringende film over een stukje geschiedenis waar we niet al te fier op mogen zijn. De precieze - of ontbrekende - rol van de VN en andere Westerse landen tijdens de genocide in Rwanda was me onbekend, maar laat ons duidelijk wezen dat dit één van de meest gitzwarte bladzijden is van onze geschiedenis. Hallucinant om vast te stellen dat zoveel gematigde Hutu's en Tutsi's afgeslacht werden op zo'n korte periode. Nogmaals wordt aangetoond hoe sterk propaganda en een georganiseerd verspreid medium zoals hier radiostation RTLM kan zijn om mensen te mobiliseren om actie te ondernemen. En de wereld? Die keek gewoon weg ... gewoon dat ze niet voor ons betekenden.

De film vertrekt vanuit het standpunt van Paul Rusesabagina, de manager van het sjieke hotel ‘Mille Collines’ in Kigali, die honderden mensen het leven heeft gered door zijn snelle onbaatzuchtige en efficiënte denkvermogen om zijn kapitaalarme hotelgasten te beschermen. Dat Don Cheadle een uitstekend acteur is, is algemeen geweten, maar in dit oorlogsdrama overstijgt hij zichzelf. Heel wat ander bekend volk ook, al dan niet in kleine bijrolletjes zoals Joaquin Phoenix en Jean Reno. Nick Nolte heeft een iets grotere rol als machteloze VN-kolonel en doet het ook behoorlijk. Doordat de film bewust focust op Paul en diens hotel raken de echte redenen van de genocide, de omstandigheden, oorzaken etc wat ondergesneeuwd. Het is een duidelijke keuze van Terry George die wel weet heeft hoe hij een historisch thema moet kaderen (zie 'In the name of the father' met Daniel Day-Lewis).

Hotel Rwanda kent een aantal harde scènes, hier en daar misschien wat sentimenteel, maar het zijn net die hartverscheurende momenten die de gruwel van de oorlog extra benadrukken. Het zoontje dat onder het bed kruipt van angst, de evacuatie van de blanken en buitenlanders, de hobbelende weg die blijkt bezaaid te zijn met afgeslachte lijken, enz ... Het deed me wel iets, net als de onverschillige houding van het Westen en de matte bescherming van de VN. De quote van kolonel Oliver blijft me dan ook bij: "Unfortunately we're here as peace-keepers not peace-makers, we can't take an aggressive role". Tja, de VN als lege doos dus ...

Hier en daar bezondigt George zich aan het feit de iets te sentimentele toer op te gaan zoals de de achterblijvende Paul in de regen of wanneer zijn vrouw telkenmale net aan de dood ontsnapt. Desalniettemin slaagt Hotel Rwanda er glansrijk in een beeld te schetsen wat daar straks 25 jaar geleden is gebeurd. Dit mag nimmer vergeten worden en zou verplicht (aanvullend) schoolmateriaal moeten zijn. Dikke 4,0*!

Hier had ik duidelijk een pak meer van verwacht. Het verhaal op zich stelt amper wat voor en is al velen malen herkauwd. Typisch een verhaaltje waarbij het vriendje wordt afgekeurd, wordt weggejaagd, maar uit spijt toch wordt teruggehaald zodat the good news show kan verder gaan. Niets nieuws onder de zon dus. Wat me echter wel beviel waren de erg fijne animaties met de diverse karakters die vooral in de beginscènes ronduit rond huppelden in beeld. Hier kwam je ogen te kort om alles te observeren.

Sowieso een vermakelijke film met hier en daar geslaagde grappen. Beetje voorspelbare film die ergens blijft hangen in de middenmoot. Zolang de kinderen er maar plezier aan beleefden, en dat deden ze. Bij momenten zelfs een beetje akelig als Dracula zich boos maakte, maar dat was part of the game.

De franchise van Hotel Transylvania blijft erg vermakelijk, zowel voor kinderen, maar ook voor volwassenen. Daar zijn de creatieve, maar uiterst sympathieke monsters niet vreemd aan. Ze hebben wel wat weg van Monsters Inc, maar de insteek is helemaal anders. Dracula zelf blijft een topfiguur, net als de mummie, Frank en Blubber.

Het plot is al vaak herkauwd, maar de setting van de cruise was wel vermakelijk. Leuke grappige momenten en zeker ook visueel erg fijn met vele drukke figuren op de voor- en achtergrond. Er is altijd wel iets te zien.

Het verhaal is inderdaad wat magertjes en erg voorspelbaar. Maar het blijft entertainend. De moraal lag er wat dik op, maar is helder en leerrijk voor de jeugd. Ieder is immers gelijk!

Niet voor het eerst dat ik een film over ontvoering (of gevangenschap) zie. Zeker die bekende waargebeurde zaken zoals die 2 films over Natasha Kampusch bijvoorbeeld (3096 Tage (Film, 2013)). In dat opzicht steeds films die een bepaalde impact nalaten.

Als het goed wordt aangepakt, is de uitzichtloosheid en machteloosheid van het slachtoffer vaak goed weergegeven, net als het sadisme of machtspositie van de ontvoerder. Dat valt hier ook mee. Hoewel ik niet 100% mee was met de briefwisseling naar huis (niet afgestempeld en in de bus gedeponeerd toen bleek dat ze al weg was) neemt Young voldoende de tijd om de radeloosheid van Vicki te tonen. Vreemd is toch wel die erg lakse houding van de politie, zeker omdat dit niet de eerste vermiste was.

In het begin van de film probeert Young wat interessant te doen met die slomo beelden, maar die voegden voor de rest weinig toe. Dat John een bepaalde manipulatieve controle had over zijn vriendin zal wel kloppen, al vond ik toch dat die toch iets te weinig uit de verf kwam. Het was iets te vrijblijvend.

Moeizaam. Al veel van gehoord, maar niet de geweldige film die ik hoopte te zien. Positief vond ik alvast de montage. Moet ook wel als je een film presenteert met drie verhaallijnen in een dan nog verschillend tijdperk. De overgangen zaten goed waardoor de film toegankelijk en onderhoudend bleef.

Het acteerwerk zelf vond ik maar matig. Matig in die zin dat ik me nauwelijks betrokken voelde met de verhaallijnen. Of dit aan het acteerwerk zelf lag, laat ik in het midden. Mogelijk ligt ook het plot aan de basis, welk ik me niet mee kon verbinden. Nochtans heb ik de actrices Moore, Kidman en Streep hoog zitten. Allen hebben al fantastische films nagelaten.

Misschien dat ik het iets te gekunsteld vond. Drama om het drama. Depressie en sentimentaliteit die er misschien wat te veel op lag. Om nog maar van de pianomuziek te zwijgen. Matig in heel dus voor mij.

Zo'n slasher is altijd wel eens fijn om naar te kijken, maar dat wil nog niet zeggen dat ik het hoogstaand vind. Het tempo ligt hoog en de montage is eveneens katalyserend. Vond de montage niet altijd even goed passend tussen de scènes door en dat kleurgebruik maakte het wat chaotisch.

Best sfeervolle setting in zijn geheel, niet alleen het huis, maar ook het winkeltje, de personages en de lugubere omgeving en kelder. En die Captain Spaulding is een blijvertje, cynisch en meedogenloos dat hij is. In schril contrast staan de slachtoffers waarmee ik weinig affiniteit had, die ene agent uitgezonderd.

Ik zag de DVD, maar vond de beeldkwaliteit ook niet te bijzonder. Verder bewandelt deze slasher de typische geijkte paden met onlogische beslissingen en voorspelbaarheden. Leuk om eens gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat.

Fascinerende kijk op enkele deelaspecten van het liederlijke leven van de excentrieke en invloedrijke Gucci-clan. De focus ligt niet zozeer op het economische bedrijfssegment, maar Scott belicht meer de intermenselijke relaties van de familieleden onderling. Dat alleen al is al meer dan boeiend genoeg. En daarbij moet hij keuzes maken. De film duurt reeds ruim 150 minuten en enkele personages (andere kinderen bvb) werden gewoon totaal geëlimineerd.

Centraal staat het koppel Maurizio-Patricia. Uitstekende rollen van Lady Gaga en Adam Driver overigens, te meer omdat ik Driver meer en meer apprecieer in zijn films. Eigenaardig personage toch wel als loom ietwat sullig karakter en dat imago draagt hij een hele film mee. Hij is in ieder geval niet zo emotioneel explosief als zijn echtgenote. Maar vergis je niet, beiden kicken op geld en macht, alleen komt dat bij de één prominenter naar voren dan bij de andere. Verder ook prima rollen van Jared Leto als clown van de familie en de beide pater familias’en al leek Al Pacino letterlijk gezien de leeftijd last te hebben van zijn rol.

Luchtige film, met wat humor hier en daar met enkele gebeurtenissen, maar zeker geen satirische aanpak. Wel een vlotte toegankelijke speelfilm ondanks de lange speelduur. Fijne muziekkeuze ook doorheen de film. Het bracht extra schwung en amusement. Mooi gedaan allemaal!

Uitstekende horror uit de oude doos waarbij een aantal mensen trachten te overleven in een spookhuis. Wie overleeft, krijgt 10,000 dollar van een excentriekeling. Het lijkt een sadistisch spelletje van een gestoorde gek of is er toch meer aan de hand?

Prima opbouw en de film grijpt je meteen naar de keel. Met zijn korte duur van 75 minuten is de film erg gebald en is er weinig poespas. Toch voelt de film niet vluchtig of afgeraffeld aan. Fijne introductie van de personages in de auto's via een voice-over. Elkeen hebben ze wel een reden om de 10,000 dollar te ontvangen. Welk motief heeft de wilde weldoener? En wat met de spoken en de vorige moorden in het bezeten huis?

De film drijft op mysterie en spanning. En sfeer natuurlijk, die is geweldig. De dialogen onderling zijn prima en iedereen kwijt zich van zijn rol. De één gilt misschien wat te veel en die Ruth komt misschien te weinig aan bod. Ook de twee bediendes liepen er wat voor spek en bonen bij. Al bij al is de clue niet zo verrassend, maar heb ik me zeker enorm vermaakt met deze filmprent.