Opinions

Amusante actiethriller van Noorse makelij. Gebaseerd op een misdaadboek van Nesbo.ik moest even in de film komen met de dubbele bodems van verschillende personages. In een film verloopt dat vaak nogal vluchtig. Ik neem aan dat het boek meer tijd neemt om het plot en motieven uit de doeken te doen.

Nu, veel tijd tot nadenken is er niet. Eens het eerste bloed spat, is er geen ontkomen meer aan. Een plot rond een voortvluchtige levert vaak een rollercoaster van opeenvolgende scènes op. Soms wel wat bij de haren getrokken, letterlijk zelfs, maar er zit voldoende vaart én kwaliteit in de film om je gewoon te laten meeslepen. Niet echt sympathieke personages in de film, maar je leeft wel een beetje mee gaandeweg met de kleine Roger. Mede ook doordat hij erg goed in zijn rol zit.

Kan het alleen maar beamen. De film heeft een interessant uitgangspunt en een prima plot van een afgeserveerde man die in wraak zijn ultieme genoegen zou kunnen vinden, maar dat blijft uiteindelijk maar erg weinig over te zijn.

Het mist de film duidelijk aan spanning en sfeer, waardoor het nogal langdradig en saai aandoet. Javier Gutiérrez is uiteindelijk één van de weinige positieve noten. Aan hem heeft het zeker en vast niet gelegen.

Mja, weet niet zo goed wat ik hiervan moet vinden. Eerst en vooral vond de anime apart, minimalistisch, maar toch geslaagd. Alles is aanwezig om toch de juiste mimiek, intonatie of gevoel mee te geven met de personages om zich te tonen aan de kijker.

Het jammere is dat de film is opgebouwd uit diverse verhaaltjes: sommige zeer kort, andere iets langer. Dit betekent uiteraard dat je een duidelijk verhaal mist. De familie zelf is vrij interessant met zijn diverse personages. Er wordt gebruik gemaakt van veel satire en humor en dat slaat wel aan. Het zijn herkenbare sketches ook over het alledaagse leven met zijn problemen waarop de eigenwijze en zelfstandige familie altijd wel raad mee weet.

Degelijk romantisch drama over een Australisch homoseksueel koppel in de jaren 70. Verder niet zo ondersteboven van de film die een vrij standaard plot afraffelt over hoe men in die tijd dacht over homoseksualiteit. Daarenboven komt aids ook nog aan bod waardoor het dramagedeelte maximaal wordt uitgeput. De muziek hielp niet echt.

Vreemde castkeuze inderdaad, zeker in de tiener- of jongerenfase, maar zeker wel goed geacteerd.

Zo heb ik op de valreep nog mijn film voor 2023 gescoord. Wat een geweldige film alweer van Payne! Met Downsizing sloeg hij de bal even mis, maar dit is overtreft zelfs zijn Nebraska. De acteurs doen het geweldig, maar het is niet alleen dat. De aanpak van Payne is zo meeslepend waardoor je de hele film meesurft op de schoolse vibes van Barton en de ontwikkelingen van de personages. Die muziekintermezzo's waren erg doeltreffend en geslaagd. Het bracht wat rust in verder soms energieke of nerveuze dialogen.

Maar dat is alles behalve negatief bedoeld. Dat Paul Giamatti kon acteren, dat wisten we al. Maar ook hier blies hij me weer omver. Als grumpy old man mag hij zich volledig uitleven. Hier en daar een Romeins weetje of citaatje - geweldig die blik van omstaanders die niet weten wat er gebeurt, maar evenzeer met enkele rake venijnige sarcastische boodschappen. Veelal naar zijn studenten die hij gewoon minacht omdat ze gewoonweg "born lucky" zijn met al hun geld en invloed. Het maakt hem niet populair, integendeel, hij wordt zelfs gehaat door zijn leerlingen en ook collega's.

Maar ik genoot ook van Angus. Een geweldige prestatie Dominic Sessa die me overigens totaal onbekend was. Een rebelse tiener die vaak de confrontatie opzoekt en maar een zucht verwijderd is van the military school. Langzaamaan kom je meer en meer te weten over de personages. Iedereen heeft zo zijn issues en rugzakje. Het is makkelijk om over iemand te oordelen als je hem niet kent. Geen sentimentele film, geen clichéfilm ook, maar een ingetogen film over vereenzaamde uitgespuwde zielen. Veel humor valt er niet te bespeuren, toch niet in realiteit. De humor moet je vooral zoeken in de spitse dialogen waardoor de film naast het maatschappelijke kantje ook genietbaar en onderhoudend blijft.

Een film die perfect weergeeft hoe allemaal kleine dingen tot één groot geheel kunnen komen. Topfilm!

Zo'n typische familiereünie waarbij je denkt dat alles peis en vree is aan de buitenkant, maar toch merk je op dat er ook in dergelijke families steeds onderhuidse spanningen en wrevel is. Kan ook bijna niet anders. Het is familie, het zijn de mensen waarmee je het moet doen. Hoewel alles vrij beschaafd blijft, spreken blikken en gedachten boekdelen. De spanning hoewel niet steeds openlijk is vaak te snijden.

Ik hou trouwens niet van groepsactiviteiten en -gesprekken. Ik vind ze complex en niet altijd oprecht. Maar dat ligt ook wel aan mezelf. Vermelde taferelen vind je trouwens ook binnen vriendengroepen, al was het maar met de "aanhangsels" die erbij komen.

Interessante kortfilm. Kon misschien nog beter uitgewerkt worden, maar de idee was er wel. Leuk!

Herziening na 15 jaar ofzo. Film had op zich redelijk wat potentieel, maar gaat jammer genoeg de foute richting uit wat mij betreft. De losgeslagen Caine die erop los moordt, was voor mij zeker niet nodig. Beetje teveel psychopaat. Laat staan dat hij in principe al minstens 3 keer uitgeschakeld moest zijn. Typisch zou ik zeggen, maar zo een afknapper.
Op zich is de idee dat macht de grenzen verlegt best een interessant gespreksonderwerp. Hoe ver zou je zelf gaan als je onzichtbaar bent en je wéét dat je ongestoord je gang kan gaan. Zou je voyeur worden, ga je stelen, ga je overal ongemerkt binnen gaan, enz ...? Het thema macht (en vrijheid) doet me in dat opzicht ook wat denken aan de film Das Experiment waarbij deze macht wordt misbruikt. Het serum maakte individuen agressiever, maar het gedrag van Sebastian gaat duidelijk verder.

Acteerprestaties niet bijzonder en ook de personages zelf vrij beperkt tot niet uitgewerkt. Het subplotje over het leger was bijgevolg ook irrelevant. In Hollow man wordt te veel gefocust op de negztieve aspecten. Ik had echter liever wat meer speelse en minder serieuze voordelen gezien van het onzichtbaar zijn. De zoektocht naar het juiste serum werd vrij kinderlijk uiteen gezet

Visueel nog steeds redelijk goed gedaan. Alleen daarom al niet gebuisd, maar als film zelf te zwak.

Beschikken over heelkundige krachten, het lijkt leuk om ze te hebben, maar Holly komt er langzaam maar zeker achter dat ze zichzelf vergaloppeert. Was ze 500 jaar geleden geboren, haar pestnaam deed haar op de brandstapel belanden. Nu wordt ze geloofd voor haar daden, voornamelijk bij volwassenen dan, want bij haar leeftijdsgenoten blijft ze een outcast met weinig tot geen vrienden.

Schrijnend dat pestgedrag. Nog zieliger vond ik de restaurantscène waar ze als object wordt neergezet. Haar eigen gevoelens doen er niet meer toe. Mooi vond ik wel de ontwapende vriendschap met Bart. Wel leuk dat die af en toe grappig uit de hoek kon komen. Haha, "hoe noem je een zwarte man op de maan?" De relatie met haar moeder, zus of emotioneel labiele juf was complexer, minder onbevangen.

Het spirituele bovennatuurlijke gegeven is natuurlijk de rode draad. De film is niet verklarend en ook de omgeving stelt weinig vragen. Je gelooft het en gaat erin mee. Maar zuiver en puur zoals ze lijkt te zijn - rechtstreeks gezonden door God, als een engel - mag je er ethisch natuurlijk geen geld voor vragen. Vreemd. Ondanks enkele moeilijke momenten zeker geen zwaarmoedige bedoening zoals "Kid" of "De ander zijn geluk".

Velen zullen ongetwijfeld weinig kunnen met dit. Ik zat gelukkig wel in het verhaal en vond het best verademend. Prima rol ook van de jonge onervaren Cathalina Geeraerts!

Interessante docu over de geschiedenis van de Vlaamse film(wereld) waarbij alle prominente figuren de revue passeren. Fijn om een aantal nostalgische, historische en legendarische films van eigen bodem te zien passeren. Leuke anekdotes van onder meer De Witte uit 1934 of de oorlogsjaren. Interessant om te horen vertellen hoe het er in de cinema’s eraan toe ging tijdens de Duitse bezetting.

Verder interessant hoe groot de culturele verschillen zijn tussen de Vlaamse en Waalse filmindustrie: het publiek versus de prijzen om het simpel uit te drukken. Ook het meewarig neerkijken op het studiegebied film op de theateracademie in de jaren 70-80 was iets wat ik niet wist. Niet veel later effenden komedies als Gaston & Leo en Urbanus het pad voor meer diversiteit (genre) in de Vlaamse film, al was Zaman ook revolutionair te noemen als eerste echte Vlaamse politiefilm. De Vlaamse film kreeg toen een revival mede door de kassuccessen van Stijn Coninx die drie maal op rij scoorde met als serieuze prent uiteraard Daens.

Hollywood was toen nog steeds iets mythisch en ver weg, maar ook daar kwam beetje bij beetje verandering in (Iedereen beroemd, The brokken circle breakdown, Girl). Ook Cannes ontdekt(e) de Vlaamse film stilaan met Rundskop en De helaasheid der dingen ... Leuke docu alvast, geboeid naar gekeken! Tot slot tof om ook even de taalgrens over te wippen!

Louter en alleen omwille van Tom Hanks bekeken. Het feit dat dit één van de weinige films is die ik nog niet zag van Hanks zegt veel. En dit bleek ook, want ik vond dit een vrij matige inspiratieloze film met weinig om het lijf. Een film waarbij Hanks van het kastje naar de muur wordt gestuurd in Saoudi-Arabië omdat de koning wel wat beters te doen heeft dan naar zijn powerpointpresentatie te luisteren.

Tom Hanks doet het meestal wel behoorlijk in zijn films, maar de rest stelt niet veel voor. De stereotypen en de vooroordelen over de verschillen tussen West en Oost worden je om de oren geslagen. En de ontstane romance deed me helemaal tenenkrullen.

Jammer, want ik had er wel zin in. Eentje om snel te vergeten.

Een film die een hommage brengt aan Jorge waarbij diens film destijds niet kon worden afgewerkt. Een film in een film ook. Soms wat verwarrend, zeker naar het einde toe. Ik ervoer de film met twee gezichten. Enerzijds prima cinematografie en sound wanneer muziek en dans in beeld kwamen.

Anderzijds bleef ik ook wat op mijn honger zitten voor de rest van het plot. Veel lange shots zonder doel. Inspiratieloos bij momenten. Al maakte het degelijke acteerwerk ook wel wat goed. Een film tenslotte over rouw, spijt en vriendschap. Niet memorabel genoeg om aan te bevelen.

Goed om mee te pikken omwille van de korte speelduur van een kleine 90 minuten, maar ook omdat het mijn eerste film uit de Dominicaanse Republiek is.

Geen idee wat ik aan moet met deze film. Het minste wat je kan zeggen dat hij fascinerend en intrigerend is. Ik zie hoegenaamd niet wat De filosoof hierboven in de film ziet, in de verste verte niet zelfs. Het is een film die eigenlijk bestaat uit verschillende sketches van een man die zichzelf transformeert in een ander individu.

Ik ben niet vertrouwd met andere werken van Carax, dus een bijzondere ervaring was het wel. Het ontbreken van een lineair of duidelijk plot. Het gaat nergens of overal over. Je wordt als kijker wat aan je lot overgelaten en je zelf op zoek naar verklaringen of betekenissen.

Mr. Oscar is een soort kameleon die zich doorheen de Parijse samenleving wurmt. Hij neemt diverse rollen aan en drukt zijn stempel op zijn omgeving. Prima vertolking van Lavant. Prima cinematografie, bijzonder sfeervol en visueel bij momenten prachtig. Bizar, maar tegelijk hypnotiserende film. Niet voor iedereen weggelegd alvast.

Ik heb Holy Rosita links laten liggen in de bioscoop. De trailer zag er maar matig uit, een Vlaamse film zoals er 13 in een dozijn zijn met veel vals sentiment en een mossel noch visverhaal, genre Aller/Retour (Film, 2023). Niets van dit alles. Ik heb me schromelijk vergist. Toch één van de betere Belgische films van het afgelopen jaar.

Een film die ook een aantal moeilijke thema's aansnijdt en dat met volle aandacht doet. Niet met een moraliserend vingertje, maar met een mooi verhaal van een vrouw met een lichte mentale beperking die een kind wil. De bezorgdheden van de naaste omgeving zijn terecht. De kinderwens - over de manier waarop kan wel gediscussieerd worden - lijkt oprecht. De impact van dit alles lijkt moeilijk in te schatten. Ook moeilijke thema's zoals abortus worden aangesneden.

Maar zwaar wordt het nimmer. Dat komt eveneens door het ontwapende acteerwerk van Daphne Agten. Knap werk, net zoals de rest van de crew waarbij voor mij Mieke De Groote enige actrice was die ik echt kende.

Sterke Iraanse prent alweer! Weliswaar vanuit Denemarken gefinancierd of geproduceerd waarbij regisseur Abbasi in 2002 naar Europa kwam en na een tussenstop in Zweden momenteel in Kopenhagen woont. Gelukkig maar, want deze raakte hoegenaamd niet door de Iraanse censuur. Een film over een seriemoordenaar die het als zijn heilige religieuze plicht zag om vrouwen van lichte zeden uit de weg te ruimen. Een film die voor mij uiteen viel in twee delen.

De film is geen detectiveverhaal of politiefilm. We weten als kijker meteen wie de dader is. De focus van de film ligt op de emoties en gedragingen van dader en slachtoffers. De camera zoomt geregeld in op de mimieken van de personages. Angst en agressie staat af te lezen op de ogen, zweetdruppels parelen geregeld van het gezicht met de hete adem op de achtergrond. Bij momenten toch vrij confronterende beelden van de doodsstrijd van de slachtoffers.

Het tweede deel is minstens even onthutsend. De dader wordt door een deel van de gemeenschap gelegitimeerd en zeker niet alleen door mannen. De slachtoffers werden als minderwaardig beschouwd en de islam die gezuiverd te worden van zoveel verderf. Op die manier krijgt de film een feministische insteek en wordt geïnstitutionaliseerd (religieus) onrecht aan de kaak gesteld. De wolfsspin wordt dus "Holy spider". Interessant was ook de blijvende argwaan van journaliste Rahimi die de executie wou bijwonen om zeker te zijn dat er niets in de doofpot werd gestopt. Sterk!

Home is de tweede prent die ik zie van Fien Troch. Gelukkig bevat Home wat meer vaart en snelheid dan haar eerdere film 'Kid'. Home is een rauwe film waarbij de subcultuur van enkele jongeren centraal staat. De generatiekloof tussen jongeren en ouders/volwassenen is immens. De communicatie tussen beide werelden is danig zoek geraakt en leidt tot misverstanden, vooroordelen en conflicten.

Sebastian Van Dun speelt een geheimzinnige jongere die met een verleden in een jeugdinstelling tracht zijn leven opnieuw op te nemen. Hij is een tikkende tijdbom en zijn blik en gedachten zijn soms ondoorgrondelijk. Hij is niet vies van geweld en Troch slaagt erin zijn personage de nodige diepgang te bezorgen. Naast afkeer voel je ook een zekere sympathie of hoop dat het allemaal wel goed komt. Zijn ingehouden opgekropte agressie kan wanneer het hem te veel wordt zich in een mum van tijd uiten. Ook het personage van John vond ik interessant om volgen. Een jongen met psychische problemen omwille van de haat-liefdeverhouding van én met zijn moeder (sterke rol trouwens van Els Deceukelier). Dat er iets ernstigs stond te gebeuren met één van de jongeren stond vast, maar de tol die ieder draagt is groot.

Home vertelt het verhaal en de issues van verschillende jongeren. Vooral het onbegrip en het gebrek aan communicatie komt sterk naar voren. De verstandhouding is zoek, de empathie voor de andere generatiegenoot evenzeer. Soms betuttelend, soms belerend, maar bij momenten zo fout, althans zo voelde het aan (langs beide kanten). Het viel me wel op dat het volume van de conversaties - die vaak ook soms mompelend gebracht werden - niet optimaal was. Gelukkig was er ondertiteling.

Cinematografisch en qua camerawerk ook best fijn met het kleinere format van de smartphone waardoor je meer betrokken geraakt in de leefwereld van de millennials. Home is een aangrijpende film over de discrepantie jongeren en volwassenen waarbij "home" vaak een lege doos blijkt te zijn, los van het feit dat er liefde of betrokkenheid aanwezig is. Terecht bekroond in venetië en Gent! Mooi!

Nostalgische film uit mijn jeugdjaren. Net als velen (en misschien tot vervelends toe) ontelbare keren gezien. Home alone blijft vermakelijk en past binnen de setting van Kerstmis. Culkin die een heus kindsterretje werd, maar jammerlijk tenonder ging aan de roem en de druk (of gewoonweg op latere leeftijd foute keuzes maakte).

Verstand op nul met deze film. Naar de acteerprestaties moet je niet te veel zien al blijf ik Joe Pesci wél fantastisch vinden. De grappen en grollen leiden op het einde naar een hoogtepunt en dat blijft pure fun. Ook de film in NY boet daar niet op in overigens. Om het wat melig te maken zit er een zoete moraal in de film verwerkt, tja, als kind valt dat je niet op, als volwassenen toch net iets meer. Als je wil, kraak je de film af tot het bot, maar laat ons vooral herinneren dat het doel een feel goodmovie was, laat ons het daarbij houden, want daarin slaagt Home alone wonderwel, zelfs nog na 28 jaar.

Verder dan Home Alone 2 ben ik niet geraakt en zal ik ook niet snel raken. Deze sequel is erg genietbaar en moet mede door de herkenbare cast die nagenoeg dezelfde is als het eerste deel weinig onderdoen voor de eerste film. De surprise en de opzet mag dan wel voorbij zijn, de film is toch wel geslaagd te noemen en is toch een tikkeltje anders aangepakt. Kevin wordt ditmaal niet vergeten, maar zit domweg op het verkeerde vliegtuig en moet het opnieuw helemaal in zijn eentje rooien.

Verder eveneens herkenbaar is de dakloze dame die de rol overneemt van de angstaanjagende buurman, de kerstmoraal die nogal melig overkomt en natuurlijk het domme boevenduo Harry en Marv. Hoewel er wel humor zit gedurende de hele film is en blijft het toch steeds uitkijken naar de laatste 20 minuten waarbij alle remmen worden losgegooid met de booby traps. Fijn ook dat het hotelgebeuren in het midden van de film best aangenaam is. Ook prima hotelpersoneel overigens. Trump als cameo, anno 2020 (2021 intussen) toch wel grappig ...

Inhoudelijk wat een bijzondere en gewaagde animatie short over tal van mythische fantasy wezens zoals trolley, heksen, tovenaars, ogers en orks met menselijke emoties als liefde, woede, eenzaamheid of verdriet. Het komt soms vreemd over omdat je dat angstaanjagende uiterlijk niet vereenzelvigd met kwetsbaarheid.

Visueel erg prachtig gedaan met die zwartwit contouren en prima fantasie om een wereld te schapen met zoveel troosteloze diversiteit. Knap!

Ik ben nooit echt in de film gekomen die me vrij saai en zoutloos overkwam qua plot. Swank deed het wel goed en de beginscènes waren veelbelovend, maar voor mij doofde het vuur vrij snel. De film valt onder het genre van western, maar is toch anders dan de westerns die ik al eerder zag. De setting oogt western, maar de klemtoon wordt toch eerder gelegd op het ruige harde bestaan in het desolate niemandsland van de woestijn. In die omgeving houdt zich Cuddy staande, een oude vrijster die nooit van straat is geraakt. Naar verluidt omdat ze te lelijk is - al valt dat best heus mee - maar eveneens omwille van haar bazigheid, iets waar ik me wel iets kan voorstellen.

Langs de ene kant merk ik wat feministische trekken in de film, maar tegelijk komt ook de ouderwetse onbeschofte mannencultuur naar boven waardoor ik niet goed weet waar Tommy Lee Jones nu eigenlijk wil zeggen. De acteerprestaties waren het beste van de film. Zoals ik al zei een uitstekende Swank, maar ook Tommy Lee Jones is zoals steeds goed, getuige hiervan ook hun verzilveringen op diverse filmfestivals. Ook de bijrollen werden prima ingevuld door onder meer Fichtner, Streep, Lithgow en Hailee Steinfeld waarvan deze laatste vandaag de dag al wat bekender is geworden.

De films van Méliès hebben van een grappige satirische ondertoon. Dat is hier niet anders. Lijkt eerder op een circusact en zo moet je hem misschien ook opvatten. Wel leuk gedaan met dat hoofd en wanneer het fout loopt, is het eerder comedy capers.

Nog eentje die vooral erg zal aangeslagen hebben in zijn tijd. Vandaag de dag zijn we uiteraard iets minder onder de indruk. Best wel leuk gedaan, maar iets van iets meer dan 2 minuten is moeilijk te beoordelen ...

Niet nieuw voor Méliès dit gebruik van special effects waarbij personages weggezipt worden en elders terug opduiken. Best prima gedaan hier onder het mom van de muziek. Toch opzienbarend dat dit al mogelijk was in de 19e eeuw. Leuk om eens gezien te hebben. Zit technisch prima in elkaar.

Een boeiende observerende film - soort doch eigenlijk - waarbij een jongeman letterlijk ronddoolt in Parijs. Hij leidt een soort nihilistisch bestaan van eenzaamheid en afzondering. Bovendien wordt zijn existentiële zijn in vraag gesteld.

Na 50 minuten had ik het wel gezien, maar de knappe monologen van de voice-over brachten een absolute meerwaarde aan het geheel waardoor het toch nog boeiend bleef ondanks het herhalende karakter.

Fijn ook was de toch door Parijs, op bekende en minder bekende plaatsen. Het was daarbij ook interessant om gade te slaan wat er naast de jongeman gebeurde in straatjes en hoekjes. Dat is dan ook vooral te danken aan het prima camerawerk.

Misschien geen doorsnee film en niet weggelegd voor iedereen, maar deze kunstige docufilm beviel me wel.

Technisch een erg knappe animatiefilm die met zijn wazige winderige contouren erg sprookjesachtig en mysterieus aandoet. Ondanks de zandkorrelige structuren en bruingrijze kleuren met een zeker oog voor detail. De korte animatiefilm is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jean Giono. De eenheid met de natuur staat centraal en de filmt ademt een positieve boodschap uit door het leven te promoten.

Mooi staaltje van hoe een animatiefilm eens op een andere hoogstaande manier kan geproduceerd worden in plaats van de vele Pixars en Disneys die we meer gewend zijn. Deze L'Homme Qui Plantait des Arbres is mooi in al zijn eenvoud. Less is more.

Ik wist eerst niet goed wie Hondros eigenlijk was, maar ik wist wel nog vaag dat er een paar jaar geleden onder de oorlogsverslaggeving grote verslagenheid was van wat er toen is gebeurd. Deze docu heeft het daar grotendeels niét over. Wel belicht men de persoon van Chris Hondros als oorlogsfotograaf. Oorlogsfotografen zijn steeds buitenbeentjes geweest omdat ze vaak grote risico’s moesten nemen om beelden of foto’s te maken van het gebeuren, vaak in extreem gevaarlijke situaties en steeds vanop de eerste rij.

De docu brengt hulde aan Hondros, zowel professioneel als hoe hij was als mens. Naast de vele getuigenissen worden vele van zijn foto’s gemonteerd. Knap en vlot allemaal, maar ik miste wat diepgang. Zoals hier al beschreven had ik graag meer geweten van hoe hij compromissen diende te sluiten met vijandelijke én eigen troepen om te bekomen wat hij wou. Oorlogsjournalistiek is vaak onderhandelen en vertrouwen zoeken en schenken, beslissingen nemen en afgaan op je intuïtie. Wat hem écht dreef of wat hij als dilemma zag, kwam er net te weinig uit, dát intrigeerde me vooral. Voor de rest een prima wegkijker, maar niets bijzonders ongeacht de tonnen respect die ik heb voor zijn persoon en job.

Goh ja, een zoveelste Liam Neeson in het rijtje. Neeson slaagt er bijna in een genre op zichzelf te creëren. Dat is ook een verdienste natuurlijk, alleen is het nogal eenzijdig. Het verhaal is nogal simplistisch en met de haren getrokken. Vermakelijk is het zeker, ik verveelde me zeker niet. Maar hoogstaand is toch nog wat anders.

Het gaat wel erg de foute kant op met die FBI slechterik. Geen greintje mededogen, psychopatisch zelfs. Geen idee hoe die aan zijn badge is geraakt. Voor de rest verstand op nul, mag ook wel eens een keertje.

Mja, een heel pak minder dan het eerste deel. Deze film overigens nog nooit gezien in tegenstelling tot deel 1. Niet onterecht zo blijkt, want dit is een zeer flauw afkooksel. Zelfs Amy komt op het begin na niet meer voor in de film. Een film die dezelfde plots herkauwt als de voorganger met zijn melige romantische issues, de paniek, het flauwvallen en de humor. Allemaal weinig vernieuwend.

Bovendien is de reuzenpeuter gewoon niet grappig en is de film in zijn geheel zelfs slecht te noemen. Er werd veel minder moeite gestoken in de film en ook de creaties waren te beperkt. En aan het acteerwerk kunnen we ons ook niet opwarmen. De kinderen vonden het wel leuk, het zijn dan ook kinderen natuurlijk. Die kijken niet echt naar het (vreselijke) plot ofzo.

Zware tegenvaller, had beter verwacht na het degelijke 1e deel.

Wederom een nostalgische film uit mijn jeugdjaren. Destijds vond ik hem geweldig en hem enorm tot de verbeelding spreken. Ook nu heeft hij nog steeds zijn charmes. De eighties druipen er vanaf zeker wanneer je de futuristisch ogende uitvindingen met goedkope knopjes en lampjes aanschouwt. Honey, I schrunk the kids zag ik met de kinderen en ze genoten er van. Alleen bij de schorpioen waren ze wat bang.

De verkleining is sowieso geslaagd. Best fijn om grote nagels of schroeven te zien liggen. Ook de tuin met zijn lange gras en verloren voorwerpen zijn fijn gecreëerd. En bovenal zien ook de insecten er nog best goed uit. Allemaal erg vermakelijk en fijn om nog eens terug te zien ook al klopt het qua grootte niet altijd.

Het acteren is maar zus en zo, maar ook de humor en absurditeiten maken nog veel goed. Amy vond ik geweldig, misschien ook wel omdat ik als pakweg 12-jarige er een crush op had, herinner ik me nu.

Ineens zin gekregen in één of andere agressieve giant bug movie uit de jaren 50 ev.

Kleine warme film over vriendschap en talent tussen twee vrienden, de één opgegroeid in een begoed gezin, de andere in armere omstandigheden ergens in de straten van Colombia.

Ik miste iets in de film om me er volledig in onder te dompelen. De emotionele impact lag net niet hoog genoeg om geboeid te blijven kijken. Toch biedt de film een authentieke weergave van de personages. Hoewel heel verschillend van elkaar hebben ze toch een gemeenschappelijke passie in het maken van graffiti. Ze slijten hun dagen door rond te hangen op straat, het roken van pot en maken van graffiti-art in het bijzijn van een groep andere artiesten.

Niet overweldigend, maar best ok om eens mee te pikken. Niets meer, niets minder.

In Aloners krijg je een impressie van hoe individualisme tot uiting komt in de samenleving. Het klinkt haast verwijtend, weinig sympathiek en weinig aanvaard. Maar ze zijn met steeds met meer en meer, zeker in Japanse en Zuid-Koreaanse culturen, alsof men de drukte, chaos en gejaagdheid van het leven wil counteren door zich op te sluiten in een eigen cocon. Het klinkt ook bijna egoïstisch, maar dat is het in ieder geval niet. En hoewel het hoofdpersonage een bepaalde last met zich meedraagt - het trauma met haar ouders - lijkt me dit een geheel vrije keuze en lijkt ze voor de rest ook gelukkig te zijn.

Prima setting en prima rol van Seun-jeon die dit monotone bestaan goed invult. Ik was getriggerd door het personage in haar laten en doen. Ik zag hoe pijnlijk het was en hoe ze worstelde toen ze in contact moest treden met haar nieuwe collega. Nét daarom protesteerde ze zo hevig toen haar die taak werd toebedeeld.

Toch een film met een wrange bijsmaak net omdat het zo zinloos en jammer lijkt, al denk ik dat we dit gewoon moeten kunnen aanvaarden als er geen oorzaak aan de basis van ligt. Maar als samenleving is het moeilijk samen leven natuurlijk als iedereen zo doet. Eentje om bij stil te staan!

Intussen zit ik aan een 26 Spielbergs. Een aantal daarvan zijn mijlpalen, anderen zijn dat veel minder. Hook valt jammer genoeg onder te verdelen onder het laatste. Al bij al een verdienstelijke film, maar ik kon echter niet mijn volledige aandacht bij de film houden. De film kon het best gebald worden in 90 stevige minuten. De film wisselt goede met minder goede momenten af en de fantasiewereld van Peter Pan, de jongen die nooit volwassen werd, was best leuk gedaan.

Ook de cast was best goed gekozen. Robin Williams doet het steeds geweldig als hij een wat infantiele rol op zich mag nemen met zijn gekke bekken en capriolen. Peter Pan is hem op het lijf geschreven. Ook Dustin Hoffman als Captain Hook was best charismatisch. En Julia als Tinkerbell mocht er ook zijn. Hook is één en al avontuur vol magie en op kindermaat. De fantasie van en voor de kinderen draait op volle toeren. Alleen kan de film het niveau niet aanhouden en oogt hij te langdradig. Leuke aanpassing op het klassieke verhaal wel dat jammer genoeg iets te sentimenteel of té veel gericht is op kinderen waardoor het voor volwassenen wat overdreven overkomt. De decors en kostuums maken veel goed. Al bij al een nipte voldoende.