Opinions

High Plains Drifter heeft wel wat weg van Eastwoods films onder Sergio Leone. Het niveau van de topwesterns van Leone wordt niet gehaald, maar degelijk is deze western zeker. Het is een rol die Eastwood op het lijf geschreven is. En het hoeven niet steeds westerns te zijn, want ook in Dirty Harry vertolkt hij een soortgelijke rol van lonesome outlaw van weinig woorden, maar vele daden. Die priemende half dichtgeknepen ogen, het charisma en de flair straalt er vanaf.

Maar in deze High Plains Drifter is de vreemdeling ook niet vies van een beetje geweld en de verkrachtingsscène deed ook bij mij de wenkbrauwen fronsen. De vooringenomenheid en het aftroggelen van de lokale handelaars was eveneens bizar, maar bevatte wel een komische noot. Het contrast met de andere bewoners was iets te karikaturaal en gepolariseerd. Het waren stuk voor stuk een stelletje onbenullige laffe angsthazen. Verder vond ik het doel van het meer zeer bevreemdend. Het water had totaal geen betekenis of invloed op de film.

Eastwood draagt de volledige film en houdt hem op een degelijk niveau. De rest vond ik wat minder al was Mordecai nog wel een leuk personage. Vooral de beginsscène waarbij Eastwood het stadje binnenkomt werd erg goed in beeld gebracht. Maar de cqmera-uitvoering zat de hele film door wel goed. Degelijke western zonder er echt bovenuit te springen.

Voor mij was dit een heuse tegenvaller. Wellicht lang geleden al eens gezien, dat kan haast niet anders, maar het liet ook toen geen verpletterende indruk na. Oubollig en gedateerd sowieso, maar het was niet dat dat me niet smaakte.

Het switchen tussen de twee tijdperken boeide me weinig waarbij vooral het eerst matig en saai was. Nietszeggend ook. Naast Lambert was ik ook helemaal niet overtuigd van Sir Connery. Voelde in zijn geheel wat kitscherig aan. Geen nostalgisch gevoel ervaren hier. Jammer.

Ik heb wel degelijk genoten van Highwaymen. Niet in het minst van de ervaren rotten Harrelson en Costner die het erg goed deden. Zij nemen de film op sleeptouw en houden het niveau op peil. Het klopt inderdaad dat het tempo van de film erg laag ligt, maar daar heb ik me geen seconde aan geërgerd. Integendeel zelfs. Ik genoot ervan want hierdoor kreeg de film een extra kwaliteitsinjectie. Geen schietgrage actiefilm, maar net de rust en de trage opbouw zorgen voor een fantastisch sfeertje. De jaren 30 worden erg goed weergegeven met de gave kostuums, hoeden en uiteraard de bolides. Gaunt en de grumpy Hamer vormen een goed roestig duo waarbij hier en daar enig sarcasme aanwezig was.

De spanning bleef wat mij betreft ook aanwezig door de heimelijke sfeer van het gevaarlijke duo Bonnie en Clyde. Het einde was een kleine explosie van geweerschoten en was in schril contrast voor de rest van de film. De focus ligt niet op Bonnie en Clyde en deze invalshoek is origineel.

Bij deze film kan ik meteen het land Panama van mijn lijstje schrappen. Steeds mooi meegenomen. De film zelf was ook niet helemaal verkeerd. Niet dat ik er ontzettend warm van liep, zeker naar het einde toe verliep het wat chaotisch en ongestructureerd met de ontmoeting met de vader waarbij ik geen idee had hoe ik het moest plaatsen.

Eerder een coming of age film van twee zussen, zowel fysisch als qua persoonlijkheid erg verschillend, die in Panama belanden en worden ondergedompeld in een subcultuur met andere jongeren.

Niets wereldschokkends, maar mede door de korte speelduur best verteerbaar. Het was niet de film die ik verwachtte vanuit Panama waarbij het decor vrij zorgeloos en netjes was, net als het leven van de jongeren.

Meestal liggen oudjes me wel en ook Ricardo Darin. Die laatste wordt hier trouwens verleken met Luis Suarez, daar heeft hij inderdaad iets van, maar ik had de link nooit gelegd. Wellicht omdat ik Darin vrij hoog heb zitten en hem echt als een steengoed acteur beschouw.

Op één of andere manier raakte ik hier nooit echt in de film. Ik kan moeilijk uitleggen waarom. Ik ben Darin gewend in een meer serene rol, maar vond hem hier noodgedwongen door zijn rol weliswaar ontzettend druk. Het oudere koppel is inderdaad aandoenlijk.

Beetje cliché allemaal. Ik zag er meer aangrijpende films over dementie.

Hola, ik ben wat verbaasd over de discussies hier over hoe de film te begrijpen of te interpreteren? De film lijkt me niet zo complex te zijn. De film gaat over een koppel dat dolgraag een kindje wil. Sigrir verliest zich echter helemaal in de zwangerschap en vooral na de bevalling. De precieze oorzaken of bedoelingen zijn echter niet duidelijk, maar feit is wel dat het kind overbeschermd en afgeschermd wordt, zelfs tegenover de vader. De vroedvrouw is erg mysterieus, zwijgzaam en alles behalve sympathiek. Ze is echter een onvoorwaardelijke toeverlaat van Sigrir. De film kent in dat opzicht wel wat losse eindjes of onbeantwoorde vragen.

Los van dit alles is het plot best interessant. Als man of vader sta je vervolgens vrij machteloos. En zo voelt Lorenzo het ook aan. De ontvouwing van het plot suggereert al snel dat er iets gebeurd is, alleen is de kijker nog niet mee wat er precies is gebeurd. Het feit dat de moeder een ander kind wou laten zien/meegeven werd door Lorenzo snel doorprikt, maar buitenstaanders hebben het kind nog nooit gezien. Het einde is bij deze ook ontnuchterend.

Sterke thriller zonder hoge toppen te scheren, maar sowieso erg vermakelijk. Een typische Netflix ook lijkt me: prima uitgangspunten met een mind f*ck, maar soms nogal slordig afgewerkt of uitgediept en dat allemaal in een 100-tal minuutjes.

Radiance levert een bijzonder en sereen portret af tussen de relatie van een vertaler van beeldfragmenten voor slechtzienden en een langzaam blind wordende man. Die die overigens steeds wel wat met beeld en zicht te maken heeft gehad doordat hij hier beroepsmatig als fotograaf mee bezig was. Zij old fashion camera is dan ook zijn grootste bezit en een soort surrogaat en kijk op zijn huidige leefwereld.

Interessant vond ik wel de feedback van de blinde luisteraars op de verhalen van Misako. Zo lijkt het toch niet evident om beelden om te zetten in woorden. Je moet enerzijds rekening houden met de eigen verbeelding van de luisteraar en je mag soms ook niet té veel verklappen. Fantasie en verbeelding zouden in principe erg kostbaar en sterk aanwezig moeten zijn bij blinden. Aan de andere kant leidt te weinig duiding tot verwarring. Dit was het geval bij het woord zandsculptuur (iets wat ook mij onmiddellijk opviel).

Ondanks de vele positieve elementen in de film was ik niet altijd even begeesterd of werd ik niet altijd volledig gegrepen door de film. Ingetogen en sereen, naturel ook, maar het kwam bij mij ook niet altijd binnen. Maar. Lijkbaar ben ik niet de enige hier die hiermee worstelde ...

Sterk genoten van dit schrijnend drama waarbij afkomst een grote invloed heeft op je leven en toekomst. Kentucky is de armste staat van de Verenigde Staten waar nogal wat laagopgeleide blanke armen wonen. Je zal maar in zo'n disfunctioneel gezin opgroeien waarbij je afkomst als een molensteen rondom je nek hangt. Zeer fijne rol van de mater familias die haar dochter keer op keer ziet afglijden. Hoewel ze zelf ook een bewogen leven achter de rug heeft, neemt ze de zorg op van haar kleinzoon.

De band die ze met hem heeft is vertederend en doet me denken aan mijn eigen band met mijn grootmoeder zaliger. In het leven is het een kwestie van je kansen te grijpen, hoe schaars of moeilijk die ook te bereiken zijn. Vance heeft de klik gemaakt, maar het verleden blijft hem achtervolgen. Zeer charismatische en aandoenlijke rol van Glenn Close als Mawmaw, maar ook Amy Adams zat sterk in haar rol, een rol balancerend tussen het beste willen voor haar kinderen, maar hen tegelijk "haatte" omdat ze haar toekomst hypothekeerden. Confronterend bij momenten. Ondanks alles blijft de familie hecht, no matter what.

Ook qua montage zit de film snor. De flashbacks zijn waardevol en worden vlot in de film verwerkt. Hillbilly Elegy is een overtuigend en indringend portret - niet in het minst door de sterke acteerprestaties. Misschien niet origineel, want het verhaal is niet nieuw. Het plot is ook niet echt vooruitstuwend, maar toch genoot ik ervan, vaak van de kleine dingen, van verdriet, hoop, angst, loyaliteit en vergeving. Mooi!

De remake zag ik nog niet, maar het origineel is best goed. Je zal het maar meemaken om te stranden in een erg desolaat woestijnlandschap. Mooie sfeersetting alvast, zeker ook met dat deuntje. Even later worden ze geterroriseerd door een bende half wilden. Wat een karakters. Die aankleding deed me eerder wat denken aan holbewoners, maar die karakterkop van die kale, ja, dat is er eentje om U tegen te zeggen.

Echte motieven worden niet ontward in hun extremistische gedrag of het moet zijn dat ze honger hadden ofzo. Het verlaten landschap of de donkere nachten worden goed geaccentueerd. Erg gewelddadig allemaal met wat gore, maar niet overdreven.

Rauw, dat zeker, maar evenzeer onbeholpen, want die gestoorde familie blinkt uit in domheid. En bij deze ook voorspelbaarheid. Fijne intermezzo's ook met de hond(en). Zo droeg ieder zijn steentje bij. Leuk alvast zonder écht hoge toppen te scheren.

Prima remake van de film uit 1977. Het is al een tijdje geleden dat ik die nog zag, maar toen waren het echte hillbilly"s en waren ze niet zo misvormd. Nu wordt de kaart getrokken van nucleaire proeven en verminkte mensen in navolging van de radio-actieve straling. Het leek eerder op een soort wraakmotief dan gewoon redneck gewijs iedereen dom af te slachten.

Twee knappe dochters en een prima rol van General big Bob, gespeeld door Ted Levine. De tijd die hij had vulde hij prima in. De film loopt relatief synchroon met het origineel, alleen werd het nucleaire testdorp toegevoegd. Wel een prima setting daar en best creepy met al die poppen. Ook de woestijn op weg naar Californië had een enge doordringende sfeer.

Best wel wat bloed aanwezig hier en de aanvallers waren best taai. Moet alles behalve onderdoen voor de film uit 1977 en dat zegt ook wel wat.

Fijne coming of age tegen de achtergrond van de ramp van Fukushima. Voor mij is Sion Sono wat onbekend terrein, maar deze beviel me alvast redelijk. Niet dat het plotverloop en de bedoeling altijd even duidelijk is, maar een aantal scènes en ontwikkelingen waren wel de moeite.

Zo is het personage Yuichi best aardig uitgewerkt. Hij leeft letterlijk aan de rand van de maatschappij, zich bezig houdend met het verhuren van bootjes voor vissers en toeristen. Zijn thuis is eigenlijk geen thuis met een gewelddadige vader en een afwezige moeder. Op school loopt hij er wat verloren bij, maar trekt hij de aandacht van Keiko. Maar het komt vaak van één kant doordat Yuichi met een aantal interne onuitgesproken trauma's zit.

De film is sereen, maar bij momenten ook heftig, typisch Sono zo blijkt? Voor de rest prima soundtrack en acteerwerk. Mooi!

Hier heb ik me toch lichtjes aan mispakt. Niet dat het een slechte film is, maar een poëtische klemtoon is niet bepaald een onderwerp waar ik lang mijn aandacht kan bij houden. Ik ben blijkbaar niet de enige als ik hierboven allemaal lees: zwaar, niet mijn ding, tegenvallend, ... maar toch een sterke score geven. Ik heb zowat hetzelfde gevoel.

Een aantal elementen in de film kan ik best waarderen. Vooreerst het concept waarbij een engel wil neerdalen naar de aarde om zich te begeven onder de mensen, te voelen wat mensen voelen, te doen wat mensen doen, te zijn wie mensen zijn. De symboliek met de zwart-witbeelden en de kleurbeelden voorbij halfweg is mooi gevonden. Engelen lijken superieur aan mensen, maar missen de basisemoties of -handelingen die mensen wel hebben. De film tracht ook mee te geven dat het leven en het geluk of blijdschap vaak in kleine dingen zit (zoals bvb de geur van koffie). Bij dingen die we als normaal of evident beschouwen, staan we niet langer stil.

Daarnaast kunnen we niet naast de uitstekende acteerprestatie van Bruno Ganz kijken. Ik heb zo weer zin om naar Der Untergang te zien. Mooie grauwe beelden ook van het vergankelijke Berlijn. Der Himmel über Berlin is een pure innemende film geworden. Niet voor iedereen weggelegd, ook niet voor mij zo blijkt, maar érgens kan ik hem best appreciëren. Een tweede kijkbeurt zal wellicht nog meer dingen openbaren, maar het zal toch nog eventjes duren vooraleer ik me daar aan waag ...

Het is al 9 jaar geleden sinds het laatste bericht hier is verschenen. Dat zegt ook al iets. Erg onbekende film, gedeeltelijk terecht overigens, want ik vond het vaak nogal verwarrend en hoogdravend. Er wordt veel geschakeld tussen fictie en realiteit dat ik me soms afvroeg of ze het zelf nog wisten. Mij enerveerde het op de duur. In dat opzicht een vrij slordige film.

Daarnaast was de film wel sfeervol en mysterieus. Het camerawerk stond ook op punt. En de knappe Cristina Brondo mocht zeker gezien worden. Dat kan jammer het wazige plot niet geheel verdoezelen.

Ik vond dit wel best een sterke animatiefilm. Eentje die al langer op mijn lijstje stond. Zowel inhoudelijk als visueel sterk al vind ik vooral het laatste doorslaggevend om mijn stem te rechtvaardigen. De omgeving van kapot geschoten gebouwen, binnen als buiten, was erg mooi getekend. De tekenstijl heeft iets poëtisch met die aquareltinten. De stijl is tegelijk gedetailleerd, maar anderzijds ook flou, alsof de mensen die lijden onder het Talibanregime in een boze droom leven, weg van alle realiteit. Ook het zonlicht werd telkens erg mooi geïntegreerd in de visuele tekeningen.

De animatiefilm is gebaseerd op een gelijknamige roman. De titel heeft iets dromerigs waarbij gehunkerd wordt naar vervlogen betere tijden en waarbij de hoop wordt gekoesterd dat deze ooit terugkomen. Totalitaire regimes kunnen veel wegnemen, maar dromen en hoop blijven steeds overeind bij wel steeds iemand.

De film schetst ook het gegeven dat niet alles zwartwit is. De steniging is daar een aangrijpend voorbeeld van. De gebeurtenis is sowieso al heftig, maar toonde ook aan hoe groepsdruk of een groepsgebeuren kan leiden tot kuddegedrag. Dat het leven van vrouwen ook flink beknot werd, hoeft geen betoog. Het blijft toch steeds erg ongemakkelijk om dergelijke situaties onder ogen te moeten zien. Sterk!

Op een paar dagen tijd mijn tweede van Resnais achter de kiezen na L'Année Dernière à Marienbad (1961). De andere 21 films hier op MM zijn minder gekend waarbij dan zijn meest gequoteerde slechts 58 stemmen telt. Met Hiroshima MON amour levert Resnais opnieuw een bijzondere film af. De gebeurtenissen van Hiroshima zijn sowieso een emotioneel historisch thema en Resnais koppelt daar de liefde aan vast.

De film bestaat afwisselend uit beelden uit het verleden, beelden over Hiroshima en de dialogen tussen een koppetje. Emotie en diepgang staan hier centraal en het is vooral Riva die het beste van zichzelf geeft en nog meer dan Okada op de voorgrond treedt in de film.

De film is een esthetische poëtische ervaring van de verschrikkingen van de aanval op Hiroshima en de traumatische ervaringen die de overlevenden en nabestaanden ondergingen en met uitbreiding de trauma’s die werden opgelopen door de oorlog tout court. De liefde is paradoxaal en de vrouw vreest dat ze haar oude liefde zal vergeten door een nieuwe liefde op te starten. Knappe film van Resnais al was ik niet altijd even aandachtig aan het volgen. Sterk, maar er schort iets aan om het een meesterwerk voor mij van te maken, alleen kan ik de vinger niet op de wonde leggen ...

Meer een zuivere praatfilm dan dat ik vooraf in gedachten had. Niet dat dit me vooraf afschrikt, maar hier had ik een nogal hoogdravend babbelziek gevoel bij. Enerverend bij momenten hoe losgeslagen en manipulatief Cary Grant tekeer ging. Iemand die duidelijk steeds zijn zin wil krijgen.

Los daarvan is het acteerwerk en de dialogen best wel goed te noemen. Kwalitatief zeker in orde alleen was ik niet geheel overtuigd van het plot. Dat gekissebis tussen Grant en toch wel zijn ex bezorgde me hoofdpijn. Ik vond het bij momenten iets te eentonig.

Geïntrigeerd geraakt door het nieuwsbericht hier op MM en hem daarom gisterenavond bekeken. De meningen in het filmtopic zijn al minder lovend. Zeker geen slechte film. Typische Netflix denk ik, veelbelovend, interessant plot, maar alles op een eind mosselen noch vis. His house is zowat een mix tussen drama en horror, met vooral de klemtoon op drama.

Wel interessant om het nieuwe leven van vluchtelingen te aanschouwen. Beroepsmatig heb ik ook lang met asielzoekers gewerkt en kan me hun gevoel best voor de geest halen. Je ziet de vertwijfeling in hun ogen wanneer ze aankomen in een kille afstandelijke samenleving. De vrouw verwoordt het mooi (in vraagvorm) of ze dankbaar moeten zijn met de kruimels die hen worden toegegooid.

De woning is afgrijselijk. De man maakt het door de gehuisveste demon nóg afgrijselijker. Sterke sfeerbeelden bij momenten. Ook prima camerahantering. Acteerwerk ook prima. Het plot omtrent de demon en horror kon misschien iets beter uitgewerkt worden. Einde bij deze ook bizar. Niets wereldschokkends, maar zeker degelijk.

Ik ben wel anders gewend van Sono. Niet dat ik zijn hele oeuvre al heb gezien, maar over het algemeen was het toch flitsender, gewelddadiger en vooral sneller. Deze film druist daar in alle mogelijke manieren tegenin. Het is zelfs een ware beproeving, want bij momenten is het wel erg repetitief.

Nu, dat hoeft op zich geen probleem te zijn. Kan je des te meer genieten van de cinematografie en camera. Het lijkt alsof de film 30-40 jaar ouder is dan 2015. Aan boord van het ruimteschip, dat er binnenin zelfs vrij cosy uitziet, een vrouwelijke androïde. Zij is de moderne PostNL van dienst en bezorgt pakjes tussen mensen onderling die mijlenver van elkaar wonen in het galactische universum. Om de tijd wat te doden, houdt ze zich bezig met het huishouden en het poetsen. Zelfbedruipend is ze evenzeer als ze haar Duracell-batterijen moet vervangen. Nou, dat zag er vrij knullig uit eerlijk gezegd.

Die uitstapjes op de vrijwel verlaten planeten en de weinige encounters met de bevolking roepen inderdaad existentiële vragen op. Niet in het minst wordt ze begroet dat het tijd werd, alsof een androïde daar last van heeft.

Aangrijpend portret over de zoveelste ontspoorde dictatuur in Afrika (al moet de rest van de wereld, pakweg Latijns-Amerika) ook niet onderdoen leert de geschiedenis ons. Het verhaal van Tsjaad en Hissein Habré was me onbekend.

Haile Selassie (Ethiopië), Mobutu (Zaïre), Bokassa (Centraal Afrikaanse Republiek), Idi Amin (Oeganda), Charles Taylor (Liberia) ... de voorbeelden zijn legio en vaak vertellen ze hetzelfde verhaal. En even vaak worden ze door het Westen (aanvankelijk) getolereerd om andere (geo)politieke en strategische redenen.

De docu deed me qua vertelstructuur denken aan Shoah (1985) waarbij ook aan de hand van getuigenissen de gruwel uit de doeken werd gedaan. Alleen is bij dergelijk Afrikaans conflict de impact en vooral de betrokkenheid lager dan wat zich 75-80 jaar terug in onze contreien heeft afgespeeld.

Interessant is wel - zo las ik nadien - het engagement van België om Habré voor het Internationaal Strafhof te krijgen en hem te vervolgen voor misdaden tegen de menselijkheid. Het interview dat me in de docu het meest zal bijblijven was de erg apathische houding van de beul die zoveel jaren later werd geconfronteerd met zijn slachtoffer, beetje geforceerd allemaal, maar toch. Alsof het een kind was dat moest opbiechten dat hij een snoepje had gestolen. Hallucinant dat er van spijt nauwelijks sprake was. Het was al iets dat hij zich ongemakkelijk voelde bij de confrontatie. Chapeau alvast voor de houding van het slachtoffer ...

Net zelf sinds eergisteren terug van Parijs en ik zag in realiteit wat Souleymane moest doorstaan in het verkeer. Fietsers, voetgangers en zelfs auto´s lappen alle verkeersregels aan hun laars. Rode verkeerslichten staan er vaan louter als decoratie, hallucinant. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat onze vriend er de gevolgen van droeg...

Ik kom trouwens beroepshalve geregeld in contact met asielzoekers en erkende vluchtelingen. Hun relaas is vaak schrijnend, niet alleen hun vluchtreis, maar ook hun overlevingsstrijd hier. Dat blijkt ook duidelijk in welke mate Souleymane zich staande tracht te houden ondanks het feit dat hij wordt onderdrukt vanuit zijn kwetsbare situatie.

Die opgespelde nepverhalen zijn gekend en worden vaak doorprikt. Data worden moeiteloos opgesomd, maar enige context of verdieping van een gebeurtenis levert al gauw moeilijkheden op... Echt interessant vond ik het acteerwerk van Sangare wanneer hij zijn échte verhaal vertelt, daar zat een pak meer emotie in. De uitkomst wordt in het ongewisse gelaten, maar ik vrees ervoor. Sterke film die je wel even doet nadenken. Minimalistisch, maar o zo authentiek, knap!

Ondanks het theatrale optreden van de personages - Frans Mulders in de eerste plaats met zijn verheven taalgebruik - eigenlijk wel genoten van deze short van Dick Maas. Prima casting ook met ook nog de twee andere protagonisten.

Lekker psychotisch waarbij nietsvermoedende voorbijgangers in de val worden gelokt en worden overgeleverd aan een (pseudo) chirurg (op rust). De fascinatie van vader en zoon zijn geweldig en dragen bij tot de sfeer en jus van de film.

Mooi in zwart wit geschoten, prima filmpje van Maas die dit later nog verder ging uitwerken in enkele van zijn films.

Ik zag A history of violence enige jaren terug al eens, maar er bleef zo weinig nog van hangen. Op zich is het uitgangspunt en de boodschap van de film best interessant. Niemand kan afstand doen van zijn verleden, wat je ook doet, waar je ook heen vlucht. Joey kent een verleden in het maffiamilieu en door toeval komen ze hem opnieuw op het spoor. Zijn omgeving looft zijn heldenstatus, maar begint men door te hebben dat er iets niet klopt.

De actiescènes zijn erg bloederig en gewelddadiger dan de doorsnee actieprent. Neuzen breken, keel doortrappen, open kaakwonden, enz … Het geweld wordt allerminst geschuwd. De film kent naast de actie vele “rustige” stukken. De aanloop is lang en er wordt nét iets te veel aandacht besteed aan hoe perfect zijn gezinnetje wel niet is, dit om het wantrouwen later extra te accentueren. Door deze aanpak komt de film ongeloofwaardiger over. Het ligt er net iets te vingerdik op. Ook het einde is in het zelfde bed ziek. Melig, onafgewerkt (gezinssituatie, onderzoek Sam, …) en totaal niet geloofwaardig. Jammer. De film heeft heel wat meer potentieel. Ook de schietscène met Richie is lachwekkend. Wou hij de vliegen naast Joey zijn kop raken ofzo?

Viggo bvb deed het uitstekend en valt niets te verwijten. Ook altijd fijn om een Ed Harris te zien opduiken in een film. 3,0* slechts, net voldoende. Een beter (afgewerkt) einde zou de film ten goede gekomen zijn.

Linklater doet het weer. Een schijnbaar doordeweekse luchtige (romcom) film naar een hoger niveau tillen met een doordacht script en frisse aanpak.

Heerlijk uitgangspunt om als undercover huurmoordenaar opdrachtgevers aan de galg te praten. Geen maffiose toestanden, maar het zijn gewone mensen zoals u en ik die de revue passeren.

De klemtoon ligt dus op de (subtiele) humor en de luchtigheid. Later komt daar de romance wat bij wanneer de bijzonder knappe Arjona in beeld verschijnt. Powell doet het overigens bijzonder goed, leuk ook met die gedaanteverwisseling en alter ego aanpak waarbij de saaie mislukte Gary transformeert naar de zelfzekere charismatische Ron. Mooie link ook met de job van Gary als leerkracht wanneer hij praat over hetzelfde thema.

Ik heb me dus zeker vermaakt. Geen oscar materiaal, maar gewoon een goede leuke film met een hoog amusementsgehalte.

Vrij aangenaam verrast door deze Hitch. Uiteraard een soort rol en film die op het lijf geschreven is van Will Smith. Een beetje het joviale type uithangen, wat grappig zijn en met de nodige flair het scherm inpakken. Het werkt hier wel redelijk goed. Ook zijn tegenspeler Kevin James was geweldig. Verschillende keren moeten lachen met zijn klunzigheid en onbeholpenheid bij vrouwen. Het wordt natuurlijk leuk wanneer twee - zeker fysische tegenpolen - aan elkaar gekoppeld proberen te worden. Een film vol clichés uiteraard, van begin tot eind met het steeds gekende en terugkerende dieptepunt waarbij alles ineenvalt. Maar een romcom zou geen romcom zijn indien op het einde alles weer in de juiste plooi valt.

Maar Hitch zelf kan zijn eigen theorie ook niet steeds in de praktijk omzetten. Fijne romcom dus die uitgaat van de idee dat iedereen een relatie verdient en kan krijgen. Interessant ook dat de klemtoon (op een luchtige wijze) op het nonverbale wordt ingezet en minder op het overroepen verbale. Deed me in dat opzicht ook wat denken aan What women want met Mel Gibson.

Toevallig meegepikt op televisie. Ik ben niet vertrouwd met de game, maar dat lijkt me nu niet bepaald een must. Werd warm noch koud van deze film. Veel actie en geweld, ok, kan ik nog wel plaatsen, maar vond het vooral klinisch en standaard. Onderscheidt zich niet of nauwelijks van soortgelijke films.

Olyphant tja, weinig uitstraling, kan ook zijn rol liggen, maar ik vond het ook niet bepaald een sympathiek personage. Kurylenko daarentegen bracht nog wat verstrooiing. Verder een rommelig plot en veel clichés. Niet onoverkomelijk allemaal, best genietbaar met een biertje en een zakje chips, maar meer dan dat is het niet.

Best wel een aangename rustig voortkabbelende Zuid-Koreaanse film over een vrouw wiens wereld op haar kop wordt gezet doordat ze een mysterieuze Fransman ontmoet in haar pension. Mooie authentieke beelden doen de rest. Eigenlijk heb ik steeds wel wat twijfel bij films waarbij alles harmonie is en zonder verklaarbare reden op zijn kop wordt gezet door een complete vreemdeling. Kan alleen maar in films.

Niets wijst er immers op dat Soo-Ha haar in een nieuw avontuur moet storten. Gelukkig is het niet allemaal Hollywood en is het feel good gehalte niet per se aanwezig. De film is gebaseerd op de roman van Élisa Shua Dusapin, geen onverdienstelijk boek naar het schijnt, maar zeker geen bestseller. Het is een verhaal over identiteit en verwrongen zelfbeelden.

Een prima film over twee tienerjongens die een bijzondere vriendschap opbouwen. Het deed me wat denken aan het recente Close (Film, 2022) van Lukas Dhont. Maar in plaats van bloemenvelden heb je hier het mooie woeste IJslandse landschap.

Minstens even interessant en sterk bepalend is de kleine vissersgemeenschap waar iedereen iedereen kent. Ook de plaatselijke jeugd drukt duidelijk zijn stempel op het hele gebeuren in het dorp. Heartstone is een innemende en serene film geworden over vriendschap, gevoelens en liefde. Angst ook om afgewezen te worden in die liefde en ook de hechte vriendschap.

Prima acteerwerk in een knappe setting. De sfeer is melancholisch en bij momenten troosteloos. Prima soundtrack ook. Fijn!

In mijn ogen is de LOTR-trilogie onnavolgbaar en niet te evenaren. Dat bleek ook duidelijk na het herbekijken van het eerste deel van de trilogie van The hobbit. Is dit een schande? Hoegenaamd niet. Ook dit eerste deel van The hobbit heeft zijn waarde en is op zich een pracht van een film vol spektakel en heroïek. Alleen jammer dat steeds de verwijzing naar LOTR om de hoek zal loeren.

De insteek van de draak Smaug is een mooi en machtig uitgangspunt. Deze wordt echter overschaduwd door de rol van de dwergen. Ondanks het feit dat ze hun thuis kwijt zijn en jaren dolend hebben rondgezworven, is hun achterliggende behoefte hun hebberigheid. Hun ziekelijk verlangen naar rijkdom, geld en aanzien steekt in schril contrast af met de naïeve altruïstische hobbits (hoewel ik de plotse ommezwaai van Bilbo vrij onrealistisch vind). Laat dat meteen een eerste zwakkere element te zijn van de film. Smaug wordt vervolgens aanzien als het kwade (zie maar naar zijn oog verwijzend naar Sauron). Orks, trollen en ander gespuis mogen zich dan wel verder dan ooit buiten hun landsgrenzen begeven hebben, maar op geen enkel moment ervoer ik de angst, spanning en duistere donkere krachten die zo typerend waren in de andere trilogie.

Ook de personages zijn het toch net niet. Randagast, de idiote trollen (die me deden denken aan A neverending story of iets van dat slag) en de dwergen in zijn geheel lijken me te karikaturaal te zijn in plaats van persoonlijkheid te hebben. En om wat verder in de film te springen, vond ik het grote gevecht met de aardmannen meer lachwekkend dan realistisch. En waarom schieten die orks de dwergen gewoon niet uit de bomen op het eind?

Is er dan niets positiefs te vertellen? Uiteraard wel. Minstens evenveel zoniet meer. Dat is trouwens mijn grootste kritiek op de film: zijn wisselvalligheid met hier en daar wat ergerlijke momenten. De verwerking en het introduceren van de ring met de prachtige schouwspel tussen Bilbo en Gollem is hét hoogtepunt van de film. Ongelooflijk hoe de magie en het mysterie er vanaf spat. Erg mooi in beeld gebracht met die schitterende schot met Gollem op die maanverlichte rots in het water. Ook die wanhoop in de ogen van Gollem wanneer hij beseft dat hij de ring kwijt is, was prachtig! Die nevelslierten wanneer de ring gedragen wordt, heb ik steeds als super ervaren, alsof je letterlijk meegezogen wordt in de film.

Ook de grote wolven, lijkend op de prehistorische Andrewsarchus, vond ik erg angstaanjagend en passend binnen de film. Hier en daar wat overkill. De relevantie van die vechtende bergen is ver te zoeken. De vergadering met Gandalf, Galadriel, Saruman en Elrond was wederom sterk en sereen. Op en af ging het dus. Voor de rest veel gelijkenissen met de andere trilogie met prachtig decors (De eenzame berg, het hol van de aardmannen, ...), mooie natuur, veel spanning, heroïek, drama en suspens. De prachtige muziek maakt het af. Misschien net iets te streng, maar slechts een dikke 3,5* voor mij omdat het toch allemaal net iets minder is dan LOTR. Dat is het lot wanneer je een sequel of prequel op de markt brengt waarbij ook hier de hebberigheid primeert boven op de (top)kwaliteit.

Mja, hier gaat het toch wat naar beneden en wordt het niveau van de twee eerdere delen niet gehaald. Ondanks de leuke gevechtscènes en dat zijn er toch wel wat, nogal eentonig en stereotiep. Erg veel verhaal komt er niet meer aan te pas. Het begint uiteraard schitterend en in mijn ogen het beste van de film: de aanval van Smaug op Meerstad.

Ik sluit me aan bij het betoog van De filosoof (5/06/2017) dat de voorspelbaarheid en ongeloofwaardigheid tijdens de gevechtscènes hand in hand gaan met elkaar. Orks, tot de tanden bewapend en fysiek uitgerust waarop menig bodybuilder jaloers van wordt, worden tijdens de gevechten neergesabeld als makke(lijke) lammetjes. Hersenloosheid is niet de enige verklaring van deze traditie. Het neigt eerder naar slordigheid en geklungel van de regisseur. Of hoe verklaar je anders het feit dat een hobbit, uitgeputte boeren en kinderen (voor het eerst) de wapenen opnemen en zegevieren tegenover dit (letterlijke) strijdleger?

De gevechten in de gevechten (Bolg/Kili-Tauriel-Legolas en Azog/Thorin) zijn best spannend en leuk om volgen. Alleen jammer dat wanneer Legolas ten tonele verschijnt er steeds een overkill aan geloofwaardigheid aan te pas moet komen. LOTR heeft dat ook een beetje in zich (bij die gevelde olifant). Alfrid daarentegen is het prototype van een geniepige opportunistische onderkruiper die het eigenbelang steeds voorop stelt. Fijn om hem in de LOTR-reeks nog verder te kunnen zien. Ook interessant binnen deze Hobbittriologie is de mooie en soms subtiele inwerking van The ring en de volgende triologie. Waar andere delen mooi beginnen met een flashback eindigt deze triologie met een mooie intrede naar The fellowship of the ring ten huize Bilbo.

Om een kleine recensie te schrijven een week na het bekijken van The hobbit: part II moest ik er even de Wikipediapagina met een inhoudsoverzicht erbij halen om te vermijden dat ik zou afwijken naar andere delen. Dit terzijde vind ik dat dit tweede deel in de triologie qua niveau en inhoud vrij dicht aansluit bij het eerste deel: vrij behoorlijk met sterke momenten, maar eveneens mindere stukken die het niveau nar beneden halen. Aan LOTR kan alvast niet worden getipt.

Een pluspunt is steeds het begin waarbij haast nostalgisch wordt teruggekeerd naar de tijd. Hier zien we de eerste ontmoeting tussen Thorin en Gandalf in The prancing pony. Het creëert diepgang en sfeer en brengt je meteen "in" de film, "in" het verhaal. Part II is duidelijk een middengedeelte van de triologie. Er wordt nergens écht naar toe gewerkt. De gehele film is letterlijk een vlucht, een vlucht van de Orks van Bolg/Azog. Ook hier weer de creatie van een aantal nieuwe figuren zoals Beorn, de huidverwisselaar. Niet zo'n geslaagd of interessant personage in mijn ogen, deed me wat denken aan een kruising tussen Wolverine en de GVR van R. Dahl.
De spinnenscène is best leuk en creepy. Dat Bilbo hier (en ook later bij de Elfen) de metamorfose ondergaat van boekenwurm naar superheld is wat bij de haren getrokken, ma soit. Aan mooie schitterende decors en magie geen gebrek in deze film (de sfeer bij de Elfen was grandioos). Een aantal scènes zijn echt fantastisch: vooral die met Smaug en Bilbo. Het kat-en-muisspelletjes tussen Smaug en de dwergen verveelde snel en boette wel wat aan geloofwaardigheid in. Ook Legolas zijn optreden in de rivier is in hetzelfde bedje ziek. Best een vervelend personage, die Legolas (en bij uitbreiding de gehele elfenfamilie) in de Hobbittriologie. Gelukkig beterde dit in LOTR.