Opinions

Niet mijn favoriete horrorgenre deze blaxploitation. Zowat een afgeleide van het veel betere House on haunted hill uit 1959.

Geesten zijn één ding en haunted house een ander, maar waarom steeds die voodoo-rituelen er aan te pas moeten komen bij Caraïbische of Afrikaanse horror, neen. Iets cultureel wellicht, maar ik smaak het niet.

De film oogt en is goedkoop. De berg in de vorm van een schedel alleen al. Erg serieus kan je het geenszins noemen. Het huis is wel de moeite qua setting, maar de low budget van de film speelt het geheel meermaals parten.

Dat de nieuwe film van Lars von Trier opnieuw controverse zou oproepen, stond in de sterren geschreven natuurlijk. Het verbaast me dan ook telkens weer dat er steeds mensen geshockeerd de zaal uitlopen. Alsof je niet doorhebt dat het een film van von Trier betreft. Dan weet je nu eenmaal dat zoiets kan gebeuren.

Nu, ik had me op het “ergste” voorbereid met deze “The house that Jack built” en ik moet zeggen dat het allemaal wel nog meevalt. Films van von Trier leiden op den duur een eigen leven. Akkoord, voor sommigen is dit niet bestemd, zeker ook niet voor kinderen, maar je ziet geen dingen die je al eens niet zag in een andere film. Hannibal Lecter bvb kon ook best sadistisch uit de hoek komen. Geen mens die er om maalde …

De film is op zijn von Triers best eigenaardig te noemen. Niet voor het eerst deelt hij zijn films in in hoofdstukken. Deze “The house that Jack built” beslaat 5 hoofdstukken en een epiloog waarbij hij vol trots vertelt over enkele van zijn slachtoffers. Zijn denken en handelen wordt gestuurd door het zogenaamde stemmetje in zijn hoofd, lijfelijk vertolkt door Bruno Ganz. Jack legt een link tussen zijn daden en de architecturale en schilderkunst. Ook hij voelt zich een kunstenaar en zoekt naar zijn magnum opus. Dit lugubere master piece krijgt uiteindelijk op het einde vorm. Beetje misselijkmakend, maar in de stijl van von Trier ook wat grappig? Het is een andere manier om naar de film te kijken, maar de zwartgallige absurde humor is bij momenten wel aanwezig. Wat minder humoristisch was de moord op de kinderen: koel en afstandelijk, vrij hard zelfs. Mooi bijrolletje wel van Sofie Grabol.
Dat magnum opus deed me trouwens denken aan de B-film Resurrection (1999) met Christopher Lambert waarbij ook een serial killer zijn meesterwerk trachtte te vervaardigen met lichaamsdelen van zijn slachtoffers om zo Jezus te benaderen.

Sterke scènes worden afgewisseld met zwakkere. Eén van de interessante hoofdstukken was de schitterende conversatie met zijn “Simpeltje”, Jacqueline als ik het me goed herinner. Matt Dillon is dan geweldig op dreef waarbij hij zijn psychologisch spelletje speelt met zijn slachtoffer. De scène (en de film in zijn geheel) kan ook gerust als maatschappijkritiek ervaren worden omdat de wereld zo kil en egoïstisch is. Niemand schiet het slachtoffer ter hulp, zelfs de politie niet. Het is een bekend fenomeen. Naar het schijnt zou “brand!” wel helpen…
Maar ook de “krikscène” (Uma Thurman) in het begin, of de “badgescène” met Siobhan Fallon (uit Men in Black/Dogville/Dancer in the dark) zijn erg sterk in dialoog!

Dat von Trier steeds vol van zichzelf is, wisten we al. Vreemd om dan ook in deze films fragmenten te zien uit zijn andere films zoals Nymphomaniac, Antichrist etc. Hier en daar wat vervelende tussenstukken waarbij hij intellectueel wil doen, alsof de kijker oerdom is. Die Hitlertoestanden waren dan ook overbodig. In zijn totaalvorm zeker een geslaagde film met enkele goede ideeën. Geen meesterwerk alvast voor von Trier. Dit blijft weggelegd voor Dogville…

Ik had het moeten weten dat een “kinderhorrorfilm” nu niet bepaald tot mijn favoriete genre behoort. Bijzonder flauwe film en naar verluidt dus gebaseerd op de boeken van John Bellairs. Ongetwijfeld zijn de boeken een stuk beter al vrees ik dat het einde van de filmreeks nog niet in zicht is met in het achterhoofd houdende dat de auteur 12 stuks heeft geschreven.

De humor bvb is erg flauw. Op kindermaat als het ware met een griffioen die zijn boodschap doet. Het wordt er niet beter op wanneer je dat meer dan één keer loet aanschouwen. De film is amper vernieuwend en oogt saai en voorspelbaar met alle nodige clichés. Het enige boeiende is sowieso het uitgangspunt van een klok en de mindsetting rond het begrip tijd. Alleen is het allemaal nogal flauw uitgewerkt. Voor de doelgroep misschien een “OK” film waarbij vooral de visuele aspecten in het oog springen, voor de rest is het maar flauwtjes.

Altijd fijn om een werkje van Emma De Swaef te zien. Deze animatiefilm / stop motion herbergt 3 verhaaltjes waarvan de eerste duidelijk van haar hand is. Die wollige figuurtjes zijn gewoon erg geweldig gedaan. Niet alleen de poppetjes zelf, maar ook de andere details zijn erg knap gereconstrueerd. Denk bijvoorbeeld maar aan het haardvuur.

Het is ook vooral het eerste verhaaltje dat veruit het beste is van de drie. Qua sfeer, uitwerking en verhaal steekt het er langs alle kanten bovenuit. Lekker mysterieus waarbij een gezin zijn ziel lijkt verkocht te hebben aan een soort duivel en hiervoor de tol betaalt. De film had onder meer wat elementen mee van bijvoorbeeld The shining.

De andere twee filmpjes vond ik zoals de meesten hier een stuk minder. Het tweede viel nog wel mee met die ratten, maar met het derde kon ik jammer genoeg niet veel. Jammer dat het eerste deel niet verder uitgediept werd, er was nochtans nog veel ruimte voor een langere plotontwikkeling.

Eén van de vele post apocalyptische films/series die ik de laatste tijd zag. Een film met zowel goede als minder goede elementen. Bevooroordeeld zoals we allemaal zijn vergelijk ik deze prent misschien ook te veel met wat ik recentelijk al zag.

Een Forest Whitaker is sowieso steeds een leuke verschijning. Hier als een norse oudgediende marinier die zijn dochter overbeschermt. Je zal de toekomstige schoonzoon maar zijn. Beetje cliché allemaal, maar nog best te pruimen. Ook Theo James deed het vervolgens behoorlijk.

De ramp zelf is een loutere situatieschets waarin de mensheid zich bevindt. Er wordt weinig info gegeven over het hoe en het waarom, laat staan hoe het nu verder moet en hoe ver het uitgebreid is. Wel interessant is hoe mensen reageren op chaos. Survival of the fittest versus naastenliefde. Beiden komen aan bod, maar een echt wow-gevoel had ik niet echt bij de uitwerking ervan. Zeker niet wanneer Whitaker overlijdt en al helemaal niet bij de buurman wiens stoppen wel helemaal doorslaan omdat hij een liefje op het spoor is. Het absolute einde is open, is zeker geslaagd al klopt er net als in zovele films wel iets niet met de tijd en snelheid van de hoos.

Slecht noch goed, net geen voldoende, maar zeker eens ok voor een keer als je niet weet wat te doen.

Nee, helemaal niet mijn ding. Bijzonder druk, chaotisch en vervelend. Die scènes in het dorp? Ik enerveerde me eraan. En met de schreeuwerige dialogen kon ik ook niet veel. Een kerstfilm moet je ontspannen, dat deed deze helemaal niet. Ik was vervolgens ook niet overtuigd van de kostuums en make-up.

Een film die je omarmt of die je haat als ik de reacties zo zie. Haten is bij mij een groot woord. Er is best veel werk (en geld) gekropen in deze productie. Dat apprecieer ik wel, maar het resultaat is te matig om me gelukkig te maken. De hond was leuk, maar dat was het zowat.

Best een tegenvaller hier. Ik heb dan ook met een zekere weerzin gekeken naar dit. Feesten en plezier maken is één ding, maar dat comazuipen, drugs nemen, kotsen en heen en weer neuken, nouja, ik vind het vrij verderfelijk. Maar ik word oud wellicht, maar als ouder zie ik mijn kind dit toch liever niet doen. Of het er zo echt aan toe gaat in die oorden, ik weet het niet, maar ik zag op TV toch al dergelijke reportages of docu´s passeren.

Inhoudelijk dan. Als ik het me goed herinner twee heikele fases. De eerste vond ik niet echt over de schreef gaan. Tuurlijk is die gast uit op seks. Waarom ga je anders alleen met hem naar het strand? Vooral de plons in de zee weigerde ze, nadien was ze vrij gewillig vond ik. En haar gevoel achteraf was er één van spijt, het was een tegenvaller. Het was geen gevoel van "ik ben hier aangerand".

De scène in bed gaat toch wat verder. Puur uit emotionele redenen heeft ze de kracht niet om haar te verzetten. Maar die scène zoals ze gefilmd is, krijg je jammer genoeg niet uitgelegd aan de politie of de rechter, want fysisch geweld is niet gebruikt. Ik vind het steeds bizar. Meiden die vooraf erg stoer doen, die vriendinnen nadien ook tegen haar.

Maar ik begrijp het gevoel van Tara wel, maar het is de kat bij de melk zetten om dan de melk weg te nemen. Nogmaals, ik heb het enkel over déze film, niet over ongewenste seksuele intimidatie naar vrouwen in het algemeen.

Verder inhoudelijk matig, acteerwerk wel ok, uit de dialogen valt uiteraard weinig te halen.

(Weer)wolven zijn schuwe beesten en mijden het om in de spotlights te staan. Deze hier ook. Jammer dat alle moorden buiten beeld gebeuren. Erg ontgoochelend om de weerwolf niet eens deftig in beeld te hebben. Dat doet besluiten dat de filmposter en de foto's die te vinden zijn, vrij misleidend zijn.

De film begint zo'n 500 jaar terug. Later blijkt ook waarom en alle gasten lijken meer met elkaar gemeen te hebben dan eerst gedacht. Eigenlijk is het meer een mystery detective. Wie is de weerwolf? Op dat vlak dus wel spannend, maar echte horror vond ik het niet. Omwille van de spanning en de sfeer in de catacomben kan ik er nog net 2,0* aan geven. Dubbel gevoel alvast. Climax op het einde is wel nog geslaagd.

Ik vond net dat deze 2 te weinig afweek van de eerste film. Je concept is nog steeds hetzelfde - hoe kan het ook anders? Je hebt nog steeds te maken met een verticale gevangenis waarbij eten van boven naar onder wordt neergelaten. Niets nieuws onder de zon.

Nu is het geheel al iets meer gestructureerd, je hebt Gezalfden en Barbaren. De één handhaaft met dictatoriale trekjes een ongeschreven wet van voedselverdeling. De anderen zijn dus de Barbaren die zich daartegen afzetten. In dat opzicht interessant en sociaal-antropologisch boeiend.

Voorts veel van hetzelfde en weinig vernieuwend. Het einde blijft warrig en onduidelijk. Een vervolgfilm was volgens mij niet noodzakelijk.

Een interessante thriller deze El hoyo! Sowieso is het al niet eenvoudig om een vloeiend plot te maken wanneer je slechts filmt op één locatie, maar hier wordt de spanning hoog gehouden van begin tot einde. De film staat of valt met deze spanning, want als kijker wil je echt weten hoe het zal aflopen.

Hiernaast hangt er een zweem van mysterie over de film. Jammer wel dat er te weinig context is over het hoe, wie waarom van de verticale gevangenis. Ik blijf toch nog met heel wat vragen zitten, maar dat is ook een manier om de film achteraf vast te houden.

Sterke prestatie van Antonia San Juan die je langzaam zien afglijden naar een fysisch en nog meer psychisch wrak. Paranoia en claustrofobie zijn eveneens niet ver weg. Het is de oerdrang tot overleven dat menig op de been houdt. De wil om te overleven is sterker dan op te geven. De regisseur speelt met diverse morele principes zoals individualisme, egoïsme, solidariteit, onrechtvaardigheid en (zelf)opoffering. Galder Gaztelu-Urrutia slaagde erin al deze elementen mooi te bulken in een 90 minuten geslaagde thriller. Mooi!

Satirische film over de harmonie, nuja, eerder het samenleven, van paard en mens in IJsland. Een vrij fragmentarische aanpak, want een echt verhaal of plot zit er niet achter. Eerder wat sketches waarbij de ene gebeurtenis licht wordt doorgetrokken naar de andere. Bevreemdende scènes soms op het randje (op en erover) van absurd.

De filmposter alleen al, maar het gaat verder van een zwemmend paard op zoek naar wodka tot een dolkomische rit met een tractor over de prikkeldraadscène. Soms “wint” het paard, soms de mens. Beiden zijn echter tot elkaar veroordeeld. De combi met de uitgestrekte woeste landschappen is geslaagd. De soundtrack blijft door mijn hoofd spoken met zo’n galopperend paard op de achtergrond.

Humor en treurigheid bij elkaar. Gelukkig duidt de regisseur op het einde dat geen enkel paard verwondingen heeft opgelopen. Op zich is ook dát een grappige insteek. Fijn!

Hrutar is mijn tweede Ijslandse film na Fúsi - Virgin Mountain (2015) en ook deze mooie Arthouse is me niet slecht bevallen. Het duurt eventjes tot wanneer de film echt op gang komt, maar nadien krijg je een innemend portret van twee schapenhoeders waarbij hun broodwinning een pak verder gaat dan alleen maar geld verdienen.

De broers Gummi en Kuddi zijn broers maar praten al een aantal decennia niet meer met elkaar. Hun koppigheid en norse uitstraling leidt tot een Koude Oorlog en beiden nemen daar best vrede mee. Wanneer bij één van de schapen een besmettelijke ziekte werd ontdekt en de kuddes afgemaakt moeten worden, hebben beiden elkaar meer nodig dan aanvankelijk gedacht. Hrutar is geen melige familiereünie geworden, gelukkig maar. De rauwheid blijft overeind, maar de verbondenheid van de liefde voor de schapen doet wel iets met hen.

De Ijslandse wilde natuur is prachtig en veraderlijk tegelijk. Het einde is erg sterk en overtuigt me van de kwaliteit van de film. Je zou het als een open einde kunnen beschouwen, maar laat ons eerlijk zijn. Niemand weet waar ze zijn en er is geen twee uur nodig om hen helemaal uit te tellen. Laat staan dat een eventuele zoektocht hen op tijd zou vinden in dat ondergesneeuwd hol. Een einde dat binnen kwam en illustreert dat liefde en passie het altijd haalt van haat en afgunst.

Fijne sixties film met een prima cinematografie. Met een hoofdrol voor Paul Newman als rebelse Bud tegen de gemeenschap en zijn conservatieve vader die zijn veebedrijf tracht te runnen. Vooral dat laatste blijft me bij naast het nnappe samenspel van de verschillende personages.

Dieptriest vond ik het einde wanneer het vee in een kunstmatige put werd gedreven en één voor één werd afgemaakt. Ik had zo te doen met de oude man die dan uiteindelijk zelf het laatste shot gaf. Het was niet alleen zijn broodwinning, maar het ging toch verder dan dat.

Ik moest de hele tijd denken aan Forrest Gump (1994) toen ik deze film uit hetzelfde jaar bekeek. Ook hier hebben we te maken met een "idioot" die op één of andere manier de mogelijkheden in de schoot geworpen krijgt om zijn invloed tegen beter weten in te laten gelden. Daar het bij Forrest wat uit de hand loopt met zijn travel around the world, krijgt Norville een multinational onder zijn benen geschoven.

Het is een erg luchtige film dat met een serieus korreltje zout dient genomen te worden, want in werkelijkheid onmogelijk te realiseren. Was het maar zo simpel om ongestraft je eigen aandelen te doen kelderen om ze dan goedkoop terug te kopen ...

Verder wat stereotiepe karakters die nog net binnen de lijnen kleuren, al vond ik Jennifer Jason Leigh met haar rol als reporter vrij irritant. Het is een film vol satire en eentje die ook door kinderen gesmaakt kan worden. Zeker wanneer Norville blijk geeft van zakelijk talent met de uitvinding van de Hoelahoep en de frisbee, hoewel dit in werkelijk totaal fout is. De hoelahoep was er al net na de Tweede Wereldoorlog en de frisbee was een uitvinding voortvloeiend van een gelijknamige bakker, eveneens net na WOII.

Deze dichterlijke vrijheden vergeef ik de scenaristen nog wegens de bij momenten toch fijne sfeersetting en decor. Die klok bvb en die radertjes waren erg knap.

Stijlvolle stop motion waarbij de knoken en geraamtes in het rond dansen. Lekker mystiek en sfeervol. Soms hangt er nog wat vlees aan en is het wat luguber met die ronddolende hoofden, maar knap gemaakt is het zeker. Ik kreeg er een Tim Burton gevoel bij. De synopsis geeft wel wat duiding over wat er precies gebeurt, maar die Chileense geschiedenis zal me worst wezen.

Erg mooie film die vol magie en nostalgie zit. Hugo is een subliem visueel kijkstuk geworden waar je met lede ogen in verdwaalt. Scorsese schotel je een sprookjesachtige wonderlijke tijdens het Parijse interbellum. Koppel daaraan de kleurrijke personages die sterk acteren en je hebt een goede film. Toch boeide de film me niet in totaliteit. Het verhaal zelf vond ik rij beperkt en niet in verhouding staan tot het decor en de sfeerschepping. Het boeide me net iets te weinig om van een echte topfilm te spreken. Hugo geeft ook een mooie ode aan de ontwikkeling van de film. Hugo is visueel overdonderend, de rest is jammer genoeg net iets minder.

Nogal lauw onthaal hier van de film, misschien dat we allemaal wat Covid-moe zijn. Krijgen we ook dit nog door ons strot geduwd.

Nu, viel al bij al wel mee eigenlijk. De film steekt wat de draak met de strenge maatregelen die destijds golden in Frankrijk. De film focust zich op een aantal erg diverse gezinnen in een appartementsblok. De buren hebben nauwelijks affiniteit met elkaar, maar worden op elkaar aangewezen doordat hun sociale cirkel zich noodgedwongen tot elkaar heeft veroordeeld.

Hier en daar zeker een aantal leuke personages. Die man met zijn hypochondrie en panische angst om besmet te geraken vond ik best geweldig. Erg leuke scènes met hem alvast. Die hufterige Belg was ook wel fijn om te volgen als ander uiterste. De andere personages waren wat bleekjes en saai.

Als lichte maatschappijkritische film met de klemtoon op de humoristische luchtige kant best wel eens fijn om gezien te hebben. Niet geweldig, maar zeker ook niet slecht.

Le huitième jour is een film die wat doet denken aan Rain man, maar dan flink overgoten door een Jaco Van Dormaelsausje. Je moet er van houden, van de soms absurde komische gebruiken van Van Dormael. Het jammere van de hele film is het uitgesproken zwart-wit denken. De film creëert twee kunstmatige gepolariseerde figuren en laat hen naar elkaar toegroeien. Een zakenman Harry wiens privéleven een puinhoop is en een persoon met het syndroom van Down die wegkwijnt in een tehuis na de dood van zijn moeder.

Het hele plot voelt wat vreemd aan. Het is vrij ongeloofwaardig dat beiden aan elkaar vastzitten en niet meer van elkaar verlost raken. Het komt te geforceerd over. Ongeacht waarschijnlijk de goede bedoelingen van Van Dormael kan ik me niet van de idee ontdoen dat de personen met Down nogal bruut of dom worden voorgesteld. Zeker bij de vriendengroep van George die meer wegheeft van een groep hooligans dan van personen met een beperking. Het viel me ook op hoe afkerig de samenleving reageert op dergelijke personen. Het kon het tijdsbeeld zijn, maar dan nog, vrij angstig en egocentrisch allemaal.

Mooie prestatie wel van Duquenne als amateur zonder ervaring in de filmwereld. Zeer mooie en fijne momenten, jammer genoeg afgewisseld met wat clichés. Afwisselend komisch en ontroerend, maar evenzeer irritant of vervelend. Al bij al zeker geslaagd.

Een bevreemdende film die mijn aandacht wel redelijk kon vasthouden, maar waarvan ik ook met een onvoldaan gevoel achterbleef. Verfilming van een toneelstuk blijkbaar. Filmen op 1 locatie is sowieso uitdagend, zeker op inhoudelijk vlak. De film evolueert naar wat gekissebis tussen de familieleden en het is duidelijk dat de ouders het niet eens zijn met de woonstkeuze van hun dochter, maar het bleef allemaal nogal vaag.

De bezorgdheden die geuit worden leken meer op bemoeienissen en ik kreeg weinig hoogte van de personages. De sfeer is beklemmend en toch wel intens. Het camerawerk droeg daartoe bij met zij aparte plaatsing van een splitscreen (met een muur in het midden) of op verre afstand. Ook met geregeld conversaties op de achtergrond zonder dat je personages zag. Deels geslaagd, maar soms ook niet altijd de beste aanpak op dat vlak. Idem met de vreemde geluiden die niet altijd een doel hadden.

Inhoudelijk net ook te weinig om echt aan te slaan. Maar goed om eens een keertje gezien te hebben, maar hem echt aanbevelen doe ik niet.

Een film die prima begon en wel een fijne interactie kende tussen inspecteurs Wallander en Liepa. Hun wisselwerking was geweldig met droge humor en nogal vreemd gedrag van de ene tegenover de andere, niet goed wetend hoe men elkaar moest benaderen. Toch ontdooide het ijs vrij snel tussen hen en was de wederzijdse appreciatie groot.

Nadien verzandde de film wat wanneer de Let uit de picture verdween. Hoewel de productie toch in 1995 plaatsvond, vond ik de film vrij oubollig. Ik vond het pot ook niet wereldschokkends. Eerder doordeweeks of alledaags zoals je wil. Niet slecht, maar ook niet goed goed. Eerder matig. Fijn om eens meegepikt te hebben, maar ook niet meer dan dat.

Ik denk dat we dit wel de Zweedse versie van Forrest Gump (Film, 1994) mogen noemen. Behoudens Vietnam in Forrest Gump een veel minder romantisch beeld van een biografie van een vreemde onaangepaste man. Maar daarom niet minder komisch. Die openingsscène bijvoorbeeld was direct een schot in de roos. Ik lag plat bij het dynamiteren van die vos. En even later blijkt dat dat niet zomaar een éénmalige ingeving was. Integendeel, het was Allan Karlsson tweede handelsmerk om om het even wat te dynamiteren.

Net als in Forrest Gump gaan we op stap in het leven van het hoofdpersonage en ontmoet hij vele historische figuren waarop hij een invloed heeft. De Koude Oorlog, Franco, de atoombom ... het zijn met een paar historische contexten die de revue passeren.

Daarnaast leeft Allan ook in het heden en wordt hij zonder dat hij het beseft achterna gezeten door een hondsdolle motorbende. De chemie met zijn partner in crime is goed en ook de idiote misbegrepen politieagent mag niet ontbreken. Ook daar de absurditeit van het verhaal met onder meer de koelcel of de olifant. Fijne humor alvast, leuk!

Absurd! Maar wel geweldig! Kinderlijk ook haast en eigenlijk niet goed, maar net daarom bijzonder leuk! In al zijn eenvoud en simplisme toch creatief en spitsvondig. De humor en de grappen zijn geslaagd in deze silent movie waarbij de dieren niets meer zijn dan mensen in een dierenpak. Een beginnend jager wil trouwens met de dochter van een pelshandelaar, maar dient nog wat te werken aan zijn skills.

Ik had ook wel wat gedachten bij andere films. Zo moest ik in de beverfabriek denken aan Temple of Doom en bij de achtervolging op de sleeën kwam overduidelijk Return of the Jedi naar boven. Ik heb me alvast kostelijk geamuseerd. Die pluchen beesten waren geweldig. Bijzonder grappig en zo herkenbaar om dode beesten aan te duiden met kruisjesogen. Misschien net iets te lang in speelduur. Die bingokaart kon anders of sneller afgewerkt worden.

Technisch zeker niet altijd geweldig - los van de stijl dan. Maar het heeft zijn charmes. Een guilty pleasure, maar dit krijg ik niet verkocht aan mijn omgeving, mijn kinderen daargelaten. Their loss, my gain ...

Toch een aparte regisseur die Seidl. Het is schrikken als je hem niet kent. Heeft vaak tot doel om de alledaagse soms wat excentrieke gewoontes van de doorsnee bevolking in beeld te brengen. Het is vervolgens moeilijk om als kijker de slappe koord te bewandelen van humor of afkeer. Meelijwekkend ook voor sommige fragmenten. Het leven zoals het is. Karikaturen die soms worden opgevoerd, maar er zijn nu eenmaal dergelijke excentrieke mensen. Doet me soms ook denken aan het legendarische Vlaamse realitynieuwsprogramma “Man bij hond” of “Iedereen beroemd”.

Zijn scènes zijn vaak, of steeds eigenlijk, erotisch beladen. Vooral die labiele vrouw met haar lijstjes zal me bijblijven net als die dikke man. Geweldig toen hij al reactie op het burenlawaai zijn grasmachine aanzet en doodleuk naar binnen gaat, rolluiken uiteraard potdicht naar beneden. Of die stripact van de kuisvrouw. Die had ik me liever niet meer herinnerd, maar ja, wat doe je eraan… En ook die gijzeling was de moeite met die kaars in zijn aars. Absurditeiten rariteiten bij elkaar. Speciaal.

Een film waarbij ik relatief hoge verwachtingen had. Deze zijn wel grotendeels ingelost. Alleen had ik me het plotverloop wat anders voorgesteld. Het personage Bobby Sands treedt maar later in de film op de voorgrond en zijn actie op in hongerstaking te gaan beslaat maar de laatste 20 minuten van de film.

Wat we daar te zien krijgen is wel erg confronterend en indringend. Het zijn toch beelden die je toch dagen op het netvlies gebrand staan. Glansrol van Fassbender. De beelden spreken voor zich en zijn lijdensweg is bij momenten diep intriest.

Ook de gebeurtenissen in de Maze-gevangenis waren mensonterend. Die rij met Playmobil waardoor de naakte gevangenen zich moesten mutsen. Er zijn haast geen woorden voor. De cellen zelf waren alles behalve hygiënisch te noemen. Toch wel een grote smet op het GB van die tijd, een tijd die nog niet zo ver terug gaat...

De (meer commerciële) films over voeding zijn in de laatste tijd na The Menu (Film, 2022) en Boiling Point (Film, 2021). Nu, voor mij althans, want ik zag ze toevallig zeer kort op elkaar. Een Thaïse Netflixproductie zowaar, die wellicht door een breder publiek zal ervaren worden.

Hoewel verschillend van aanpak en inhoud van de twee eerder genoemde films, zijn er achterliggend ook gelijkenissen. Bij het bekijken vroeg ik me geregeld af hoe dergelijke topchefs kijken naar de klant. Zijn het egocentrische trippers die pochen over deze ervaringen, maar eigenlijk geen moer geven om het eten en er bovendien ook niets van kennen? Voelen zij zich geen slaaf van de kapitalistisch vraag en de steeds eisende verwachting naar perfectie? Ik had even de idee dat chef Paul de richting van chef Slowik van The menu ging opzoeken, maar dat werd het niet, of eerder (nog) net niet.

Verder ook de nodige aandacht voor de opofferingen en alle verliezen die ermee gepaard gaan: vrienden, familie, ... gaan ten koste om "speciaal" te willen zijn. Nu vond ik de opmars van Aoy wel nogal steil en snel onrealistisch, ik vond het wel een boeiend gegeven.

Stijlvolle film alvast. Prima in beeld gebracht. Eentje die mijn volle aandacht behield ondanks de vrij lange speelduur. Het eerste half uur vond ik erg sterk. Het einde is niet slecht, maar had niet de suspense in zich die ik verwachtte (al was the battle wel de moeite om te volgen).

Dergelijke tienerfilms zijn eigenlijk niet aan mij besteed en het heeft dan ook tot nu geduurd tot ik hem zag (omdat hij op TV was afgelopen week). Het idee zit al bij al goed, maar is dramatisch uitgewerkt. De opbouw was aanvankelijk in orde. Er is wat duiding hoe the hunger games ontstaan zijn en er is ruimte voor de voorbereidingen op de spelen (sfeerschepping). Er was wel een duidelijke 'honger' of verwachting bij mezelf naar de effectieve start. De aanloop creëert duidelijke spanning bij de kijker: een gebied waar jongeren met of tegen hun zin een strijd leveren op leven en dood.

Vanaf dan valt het allemaal een beetje in het water. De jacht, het doden, het opsporen van concurrenten was saai of zelfs amper uitgewerkt. Vanaf dan stapelden de clichés zich op en nam de film een loopje met zichzelf. Ik vond het ook flauw dat regels gedurende het spel ineens golden en nadien terug ingetrokken werden. Het was allemaal voorspelbaar en de evidente romance kon natuurlijk niet uitblijven. De film wil "gruwelijk" overkomen, maar blijft steken in softe nietszeggende actiescenes (moet wel als je K12 toelaat). Het kwam de geloofwaardigheid echter niet ten goede. Jennifer Lawrence zette een behoorlijke prestatie neer. De rest vond ik minder. Hier en daar wat vreemde hiaten in de film (het feit bvb dat men kon sterven aan uitdroging, uitputting of infecties kwam niet echt aan bod).

Duidelijk een film die me hoegenaamd niet ligt. Ooit misschien nog eens herkijken (of het vervolg meepikken), maar er ligt momenteel wel wat beters op me te wachten. Het grootste probleem dat ik ervaar met dergelijke films is dat me tracht te hinken op twee gedachten tegelijk. Enerzijds wil men iets serieus brengen en wordt er gefocust op het dictatoriale regime. Anderzijds probeert men het luchtig te houden omdat men zich voornamelijk richt naar een (commercieel) jongerenpubliek. Hierbij wordt bijgevolg stevig ingeboet aan kwaliteit en geloofwaardigheid. Het feit dat de film opgesplitst wordt in 2 delen stemt me ook niet geheel gelukkig wegens totaal niet nodig. Want erg veel gebeurt er niet in part 1 (en spreek me aub niet van opbouw of diepgang). Alles voor de franchise dus...

Ik heb ook geen ervaring met het boek dus veel vergelijkingen of verbondenheid is er met mij niet te bespeuren. Het personage en de rol van Peeta vond ik eveneens zeer simplistisch, weinig overtuigend en alles behalve boeiend. Ook Katniss was geforceerd: men probeert er een charismatische leidersfiguur van te maken, maar dat zag ik er helemaal niet in. Dit lijkt me eerder een film voor de liefhebbers, niet voor filmkijkers die zoals ik "mee willen zijn".

Heel lang geleden deze The hunt for Red October eens gezien. Een vrij matige film die vrij lang duurt. Bij momenten ook vrij technisch waardoor het allemaal wat minder boeiend wordt. Een echte spanning is niet te bespeuren en de film kabbelt rustig voort naar het einde. Op zich vond ik het plot ook maar bizar. Uiteraard is het wederom typisch dat er eentje is die het allemaal doorziet en de grote piefen de loef afsteekt.

De CGI viel serieus tegen, zeker als je naar de ontploffingen keek. Dat kon zelfs in die tijd een stuk beter. De beelden van de onderzeeër zelf waren dan wel weer in orde. Jammer vond ik het ook dat het leven op zo'n boot niet aan bod kwam. Ook die typische claustrofobische ruimtes werden onvoldoende uitgespeeld. Alles zag er vrij klinisch uit. Het einde waarbij de spion ontmaskerd en gedood wordt, is eveneens een maat voor niets. Het zei me niet en dat is jammer.

Vreemd was het ook dat Connery, Neill en co in het begin Russisch spraken, dan 90% van de film naar het Engels overschakelden om dan op het eind opnieuw een mondje Russisch te spreken. Geen film alvast ook een wow-gevoel bij te creëren: niet tijdens de film, maar zeker ook niet erna. Eentje die snel vervlogen zal zijn.

Gemengde gevoelens bij deze Hunt for the wilderpeople. Al bij al best een vermakelijke film en tof om eens gezien te hebben, maar daar blijft het ook bij. Vooral het eerste half uur vind ik ijzersterk wanneer Ricky Baker bij zijn nieuw pleeggezin wordt geplaatst. Het was vooral de rol van moeder Bella die me het meest in het oog sprong. Jammer dat zij vrij snel het verhaal werd uitgeschreven.

Hilarisch was ook de rol van de dame van de social welcare: grappig, hard en sarcastisch. Er zat toen ook voldoende snelheid in het verhaal met onder andere de snelle opsomming van de misdrijven die Ricky had gepleegd. Ook de scènes het diner en zijn slaapkamer bvb werd bijzonder humoristisch gebracht via snelle montages en kwieke dialogen/antwoorden. De relatie met "oom" Hec is minder makkelijk en clichématig worden net zij tot elkaar veroordeeld. Sindsdien kreeg de film een dipje die het niet meer te boven kwam. Via een nog meer absurd misverstand worden ze opgejaagd wild. Hier en daar nog wel een grappige scène, maar het zijn vooral de goedkope geforceerde grappen die het meest blijven hangen. Zo is de zijplot betreft het misverstand dat Hec een kinderlokker zou zijn nogal ver gezocht. De idiote kluizenaar is nog zo'n zijplot dat het verhaal geen goed doet waardoor het allemaal nogal flauwtjes wordt.

Jammer ook dat er te weinig aandacht is besteed aan het leven van Ricky. Waarom is hij een problem child? Hoe voelt hij zich? enz ... Een serieuze film is het dus allerminst, aandoenlijk ook al niet. Humoristisch dan weer wel met flarden, maar echt indruk maken doet hij niet. Had er alvast veel meer van verwacht.

Een wat gekunstelde komedie - romcom over een type die helemaal niet in de setting past van een initiatief van begeleid wonen met mensen met een mentale beperking (al dan niet met het syndroom van Down) daar ergens op het Zweedse platteland.

Max dus, heet de man. Een succesvol filmmaker in een luxueuze penthouse in New York die uitgeblust en vereenzaamd naar Zweden terugtrekt. Het klinkt allemaal vrij geforceerd. De ontmoetingen, de traditionele vlindertjes in de buik, de vriendschappen.

Fijn waren inderdaad de Zweedse landschappen met de meren en de authentieke personen met Down. Voor de rest erg mager.