Opinions

Fijne kortfilm van de jonge Verheyen. Best komisch met een luguber randje. De filmtitel kan dus ook best in die zin opgevat worden. Een kortfilm in drie scènes eigenlijk waarbij 1 en 3 gelinkt zijn en waarbij de tafelscène er maar wat tussen hangt.

En toch vond ik die tafelscène wel iets hebben met de steeds geweldig kakelende Camilia Blereau. Niet voor het laatst alvast, want het geraas gaat haar ook geweldig af in haar andere producties.

Leuke twist, alleen wat jammer dat de verrassing er wat af is.

Ik vond het een moeilijk te beoordelen film waarvan ik niet alle achterliggende boodschappen begreep. Toch vond ik het fascinerend genoeg hoe Aoyama op eigengereide wijze zijn personages volume geeft.

Neem nu die mentaal gehandicapte zus die naar her en der wordt meegesleurd op de motorfiets. Mooi gestileerd en in beeld gebracht.

Om dan in een andere scène in een geweldpleging te komen van de ontvlambare broer. Met zijn 80 minuten niet te lang met enkele rake scenes.

Degelijke familie- en dramafilm over transgenders. De titel van de film verwijst naar het algemeen aanvaarden van deze doelgroep. Hoewel dit perfect mogelijk was geweest, zoekt de film niet de controverse of negativiteit op. Geen fobieën hier. Wel worstelt de jongste dochter Emma met het feit dat haar vader voortaan als vrouw door het leven wil gaan. Naast de aanvaarding - hoewel haar liefde voor haar vader groot is - verloopt moeizaam. Ze respecteert zijn beslissing, maar ervaart toch een gevoel van schaamte. Is of was dit mijn normaal gezinnetje?

De focus van de film ligt bij de jongste dochter. Toch had ik het iets intenser en scherper willen zien. De emoties en gevoelens blijven wat onderbelicht. Ook die van de vader overigens. Maar misschien toch eerder bewust omdat ik vermoed dat deze film hoofdzakelijk ook voor een tienerpubliek is geproduceerd. Al kon de band of strubbelingen tussen beiden toch beter uitgewerkt worden.

Voor de rest degelijk zonder er ergens uit te springen. De flashbacks dienden echter tot niets. Verrassend en fijn ook om Mikkel Boe Folsgaard eens in een totaal andere rol te zien.

De populariteit over seriemoordenaars heeft vaak te maken met het feit dat hun daden zo weerzinwekkend zijn omdat ze haast niet te verklaren zijn. Bovendien fascineren ze wanneer sommigen onder hen beestachtige rituelen uitvoeren of een bepaalde modus operandi hanteren (een bepaalde doelgroep, eenzelfde handelingen, vreemde mutilaties, de klopjacht en de puzzelstukjes ...). Het ruikt zelfs naar sensatie als je de media en diens volgers er op na houdt. En ja, ik ook hoor als tiener. Ik heb de boeken van de bekende FBI profiler John Douglas ook meermaals gelezen destijds.

Een interessante film dit, die er een bijna documentaire-achtige stijl op nahoudt. De beelden zijn misschien niet meer zo scherp, maar dat doet er niet zoveel toe. Voorts werd het goed in beeld gebracht. Enkele scènes spraken dan ook niet tot de verbeelding. Ik heb het dat niet perse over de lijken, maar soms was het ook subtiel, zoals die reiskoffer die langs de kant van de weg werd gedumpt. Daar zaten alvast geen kleren in ...

Wat vooral een impact gaf, waren de kille afstandelijke manier hoe Henry Lucas handelde. Daarom zeker een geslaagde film. Al vind ik het zeker geen meesterwerk.

Kan best begrijpen waarom deze film hoge quoteringen krijgt. De film ziet er erg gelikt uit met een uitstekende cinematografie en camerahantering. Dit is geen doorsnee who dunnit of detectivefilm, maar een vrij gelaagde psychologische thriller met diverse plotlijntjes. Ik moest zelfs af en toe denken aan Basic instinct, al was het maar omwille van de vreemde relatie tussen de Chinese dame en detective. De film liet zich niet zomaar lezen. Meer nog, ik vond hem vrij verwarrend.

Daarom begeesterde de film me ook te weinig. Prima film op veel vlakken, maar narratief bleef ik wat op mijn honger zitten. Uitstekend acteerwerk wel en dat zette me toch aan om verder geboeid te kijken. Bij momenten ook wel wat grappige elementen die een wat raar gevoel gaven in de voor de rest serieuze psychologische thriller.

Prachtige film met een geweldige Phoenix en een sexy zwoele stem van Johansson die het helemaal afmaakt! Mooi decor van een prachtig LA, combi futuristisch met de sixties. Mooie ondersteunde muziek en en bovenal een interessant, boeiend en uniek verhaal.

Wat is liefde? Waarom word je verliefd? Wat is daarvoor nodig? Een soulmate of goed met elkaar kunnen praten, elkaar begrijpen, ... maar dat ene aspect tussen Theodore en Samantha ontbreekt: fysische aanraking! Al tracht ze ook daar een oplossing voor te vinden.
Emoties en gevoelens komen ook aan bod: genegenheid, geborgenheid, zelfs jaloezie. Ook boeiend om te zien dat OS enerzijds ingeburgerd is, maar eveneens door velen als freaky en guilty pleasure wordt aanzien. Welke normale man wordt er nu verliefd op zijn computer? Interessant om ook te zien hoe zijn relatie met een computer zijn reality life beïnvloedt en zelfs bij momenten zelfs op relationeel vlak destructief maakt.

Alles werd mooi in beeld gebracht en het verhaal verveelt niet. Mooi tempo en opbouw. Aangenaam verrast! Uiteraard moet je je wat inleven in het concept anders vind je het maar niets. Het einde doet me vermoeden dat OS1 op zijn einde loopt en er waarschijnlijk een OS2 ofzo op de markt zal komen, maar dat is mijn visie of verklaring. Het is alvast een open einde en dat is altijd fijn voor de kijker

Toch een beetje een tegenvaller geworden. Ik verwachtte een film in het genre van En Man Som Heter Ove (Film, 2015), maar dat werd het nooit. Integendeel. Enig sarcastische droge humor kon ik niet bespeuren. Ook dat nukkige kantje van het hoofdpersonage kwam er niet geheel uit.

Ondanks dat een toch redelijk eerste 20 minuten kwam de film nooit uit de verf en verzandde hij in flauwe scènes met even flauwe soms kinderlijke humor. Weinig geloofwaardigheid ook met een slappe vod als Kamprad. Heeft die een goed draaiend imperium uit de grond gestampt?

Nochtans had deze film alle elementen in zich om er een geweldige droge Scandinavische film van te maken. Het uitgangspunt van de film was veelbelovend. Jammer dat dit dan de verwachtingen niet inloste...

Degelijke film over een beperkte jongeman die afgezonderd samenwoont met zijn alleenstaande moeder. Zijn moeder is overbeschermend, maar zit met een dilemma wanneer ze vermoedt dat haar zoon mogelijks iets te maken heeft met de dood van een meisje in het park.

De film focust niet op het detectivewerk, maar eerder op het wat rondhangen van de speurders en wat dat doet met de omgeving en bewoners van de wijk. Angst en onzekerheid nemen de bovenhand. Geen wereldschokkende film die zal blijven hangen. Daarvoor is het te weinig beklijvend. Wat wel opviel was de naargeestige sfeersetting van kleine donkere kamers.

Wat er precies gebeurd is, komen we nooit te weten. De dader komt wel aan de oppervlakte, maar gezien de context vermoedelijk een daad van onopzettelijkheid maar met verregaande gevolgen...
Tot slot ook nog een bijrol voor de bekende Deense acteur Thomas Bo Larsen als junkie.

Soort van modern lijfeigenschap op het IJslandse platteland waarbij multinationals boeren uitzuigen en vooraf afhankelijk maken van hun wetten en regels. Wie protesteert wordt als een paria behandeld, niet in het minst door collega boeren die meer uit schrik hun kop in de grond steken. Inderdaad goed dat dit eens onder de aandacht komt, specifiek voor boeren ook die het niet makkelijk hebben en dikwijls afhankelijk zijn van externe factoren zoals het weer. Aan de noeste wroetersarbeid van de boeren heeft het nimmer gelegen…

Degelijk drama, sowieso, maar ik had het scherper verwacht. Al bij al bleef het binnen de perken waardoor de impact te weinig werd belicht. Prima hoofdrol van onze boerin en wie IJsland zegt, zegt geweldige ruwe natuur.

Mij moet het ontgaan zijn, maar ik vond het nogal makkelijk dat men uitging van zelfmoord. Waarom het geen ongeval kon zijn (ingedommeld ofzo), was me niet duidelijk. Er was geen afscheidsbrief gevonden althans. Mijn dochter van 10 keek ook even mee. Na het zien van de openingsscène weet ze het zeker. Kinderen hoeven er niet (meteen) te komen …

Ik hou wel van minimalistische cinema, maar ik verwacht wel een intrigerend plot dat blijft hangen. Dat is hier niet het geval. Voornamelijk of louter (ik weet het niet meer) met een vaste camera geschoten. Knappe beelden wel, die eenheid met de natuur, met de bomen en de daarrond groeiende mossen te midden van de geïndustrialiseerde omgeving van Vilvoorde, een voorstad van Brussel die wordt versnipperd door diverse snelwegen en treinsporen. Niet de place to be alvast voor een leuk uitje.

Het plot is eenvoudig. Een Roemeense alleenstaande man plant een bezoek aan zijn moeder in Roemenië en bereidt zich voor. Zijn grootste bekommernis lijkt wel zijn volle frigo leeg te krijgen door van de groenten soep te maken en deze vervolgens uit te delen. Zo ontmoet hij de knappe Chinese dame Shuxiu. Traag en gestaag zoals de film verloopt leren ze elkaar kennen, met weinig woorden en nogal stuntelig. Voor het echt van de grond komt, is de aftiteling er al.

Op zich wel een interessant gegeven om via een vaste camera doorheen de jaren en eeuwen steeds dezelfde locatie (en POV) in een film te gieten. Sommige scènes waren hierbij compleet overbodig. Dat je start met het ontstaan van de aarde, de dino's en ijstijd, dat kan ik nog volgen. Maar tussendoor doorheen de film wat indianen (of wat waren het) te lozen, dat haalde me toch uit de flow van de film.

Hier en daar nog wat vreemd montagewerk, maar al bij al komt het hoofdthema en de levensloop van Richard (en later Margaret) toch goed naar voren. Die introducerende kaders waren 'speciaal', maar die levensloop was redelijk interessant. Geen fan van die AI. Wat gaat dat geven voor de toekomst van de filmindustrie?

Akkoord dat Zemeckis iets meer aandacht mocht hebben voor de buurt, want die leek me heel aardig bij de slotscène. Nu hield hij het bij de living vanuit hetzelfde standpunt, alsof het een toneelstuk betrof. Moeilijk te beoordelen, maar toch het voordeel van de twijfel omwille van de gedurfde aanpak.

Integere Israëlische film over de band tussen een vader en diens volwassen zoon die autisme en een mentale beperking heeft. De film evolueert naar een roadmovie omdat de vader niet wil dat zijn zoon wordt opgenomen in een instelling, dit in tegenstelling met zijn ex-vrouw. Ik vond deze dwangmaatregel lange tijd ook onduidelijk. De zoon heeft het goed thuis, wordt goed verzorgd en heeft alles wat hij nodig heeft: van zorg tot liefde.

De film plaatst je voor het dilemma tot op welke hoogte je zelf zorg moet opnemen en wanneer je professionele hulp moet inschakelen, al dan niet residentieel. Ik vond de vader net niet egoïstisch, eerder altruïstisch omdat hij zich oneindig inzet voor zijn zoon. Dit gevoel wordt alleen maar versterkt met de slotscènes waarbij de vader inziet - ook na het uiteindelijke fiat van zijn vrouw om zijn zoon thuis te houden - dat hij het misschien toch bij het verkeerde eind heeft. Niet zozeer verkeerd, maar het verschafte hem wel het inzicht dat de instelling ook zijn troeven heeft voor de ontwikkeling van zijn zoon.

Geen sentimentele film. Geen Rain man ook. En hoewel ik niet zo te vinden ben voor die expliciete autismefilms (met een mentale beperking) is deze film warm en ingetogen. Enkele fijne scènes ook zoals met de deurschakelaar en het ijsje.

De minste Eastwood die ik al zag na 14 films. Naar een Eastwood kijk ik steeds met zekere verwachtingen naar uit, maar dit vond ik maar niets. Op zich promising over het paranormale hiernamaals, maar de plotlijnen spraken me niet aan en vond ik nogal geforceerd. De drie verhaallijnen worden uitgewerkt en komen op een wat stuntelige manier bij elkaar.

Matt Damon vond ik een beetje een miscast, maar mijn favoriete acteur zal hij sowieso nooit worden. Zijn verhaal was nochtans het meest interessante van de drie en vooral de idee dat zijn gave eerder een vloek dan een zegen was, vond ik één van de weinige hoogtepunten. Ook de openingsscène in Thailand was sterk, vooral technisch dan. Jammer dat dit verhaal later ineenzakte. En het verhaal van de tweeling boeide me helemaal niet.

De film is erg voorspelbaar en het einde is klinisch. Op een bepaald niveau een degelijke film zonder hoogtepunten. Ook de readings spraken niet tot de verbeelding. Toch wel licht ontgoocheld ...

Ik was eigenlijk niet van plan om naar Hereditary te gaan kijken, maar omdat ik twee vrijkaarten had en mijn maat wel tuk is op horrorfilms toch overstag gegaan. Ik ben vrij blank de film ingegaan uitgezonderd van het feit dat ik iets had horen waaien van “meest enge film ooit/van 2018”. Hereditary speelde eveneens in Kinepolis, maar net als bij A Quiet Place (2018) , You Were Never Really Here (2017) en Mother! (2017) bijvoorbeeld geef ik de voorkeur aan een alternatieve kleine bioscoop omdat dit soort genre films niet altijd een doorsnee publiek aanvaarden. Zo te lezen hier hebben sommigen onder ons hier toch last van gehad.

Supereng zou je Hereditary inderdaad niet omschrijven. Beetje horror dat wel, maar allemaal binnen de perken. Wel ging er een constante dreiging uit van de film met onheilspellende muziek, zelfs op momenten waar het eigenlijk niet nodig was. De scary momenten waren ook beperkt, zeker tijdens het eerste uur van de film dat meer leek op een rouwdrama dan een horrorprent. Vanaf de séance werd het iets dreigender hoewel het mysterieuze steeds over de film hangt.

Uitstekende sfeerschepping ook met een typisch grote verouderde villa met vele kamertjes en donkere hoekjes. Hier en daar een leuk camerashot, prima montage en goede close-ups van de angstige gezichten. Bovenal echter uitstekende acteerprestaties van sowieso Toni Collette die mooi gestalte gaf als hysterische moeder, Gabriel Byrne als de meer serene echtgenoot en Alex Wolff deed het ook erg goed als verschrikte teenager. Op technisch vlak zeker een erg knap debuut van Ari Aster.

Het was wat zoeken waarover de film precies gaat en de aanloop is lang. Dat heeft zo zijn voordelen, maar de verwachtingen voor de meest enge film lagen elders. Dat er een hoek af was bij deze familie werd wel heel snel duidelijk. De titel verklaart veel en deze psychosen worden in de loop van de film alleen maar erger bij de gezinsleden. Enkel de vader is genetisch gezien gevrijwaard van dit onhebbelijk familietrekje. Het einde was voor mij abrupt en totaal verrassend, beetje teleurstellend ook, maar na een nachtje slapen het toch iets beter kunnen plaatsen onder het mom van de psychose. De jongen sterft door de val, maar de moeder ziet hem als de nieuwe onderkoning. De sekteleden werden onthoofd afgebeeld compleet volgens de point of view van de labiele moeder.

Blij Hereditary gezien te hebben, ruim voldoende zeker omwille van de technische aspecten. Qua verhaal verwacht ik net dat tikkeltje meer, maar was zeker ok. Een mooie 3,5* dus!

Ik begrijp waarom sommigen afknappen op de film. Het pseudo religieus filosofisch geneuzel leidt soms iets te ver waardoor je soms dreigt uit de film gehaald te worden. Los van het feit dat de encounter met Mr. Reed wel een bepaald doel had natuurlijk.

De film blinkt in eerste plaats uit door een geweldige Hugh Grant. Geslepen, charmant en uiterst intelligent. Zelden of niet eigenlijk Grant in zo´n rol gezien. Verder ook een uitstekende setting en sfeer. Zo goed als ook op dezelfde locatie.

Ha, mocht het nog wat scherper en absurder geweest zijn, het kon zomaar een Van Warmerdam zijn. Drama en humor in elkaar gevat waarbij een oude grijsaard zijn eenzame leventje van lekker zuipen opeens moet delen met zijn dochter en de instelling waarin hij verblijft.

Nuja, die instelling laat hem voorts aan zijn lot over en hierbij is de film best maatschappijkritisch over het zorgbeleid voor ouderen in het land. Die maatschappelijk werkster daar, ontzettend irritant en enorm fout handelend met een verkeerde blik. In plaats van naar de persoon te kijken start ze haar hulpverlening en diagnose vanuit de theoretische kaders.

Herman moet dan zelf maar het heft in handen nemen om te bekomen wat hij wil. Eén ding ziet Herman over het hoofd. Die flessen drank zullen ondanks de "uitstekende zorg" in de gevangenissen niet langer op het programma staan. Fijne film met een hoekje af, niet geheel realistisch, maar de focus ligt elders. Leuk!

Van dezelfde regisseur is er ook Veronica die ik zeker erg binnenkort nog wil meepikken. Hoorde ik al veel goed over. Deze Hermana muerte viel me wel een beetje tegen. Wat wel opvalt is de uitstekende sfeerschepping. Een oud grimmig klooster is daar uiteraard de perfecte locatie voor. Mooi in beeld gebracht, dat zeker.

Minder eng dat ik vooraf had ingeschat, ingetogen vrijwel met de focus ook op drama en dus vooral sfeer. Het komt de spanning niet ten goede. Je merkt wel dat er met Plaza iemand met know how achter de schermen staat. Op het einde gaat het dan plots toch een versnelling hoger, maar toen had ik er geen zin meer in. In zijn geheel beschouwd niet superslecht en bij sommigen zal deze misschien wel in de smaak vallen.

Een vrij speelse luchtige film over twee halfzussen die elkaar nog nooit ontmoet hebben, maar sinds de dood van hun vader tot elkaar toevertrouwd worden. Bij momenten te speels (zoals met dat reclamepaneel en die vliegende brandende snipper), maar op zich wel een leuk tussendoortje. Niet iets wat je per se hoeft te zien en het zoveelste matige werkje op Netflix.

De zussen creëren voor zichzelf tegen wil en dank een paranoïde sfeer wanneer ze met hun valies of rugzak onderweg zijn. Zoals gebruikelijk een mierzoet einde, weinig vernieuwend, maar het is geen straf om beide meiden aan het werk te zien (ondanks hun onbeduidende rol), vooral Leticia Siciliani dan.

Schrijnend portret van intrafamiliaal geweld waarbij de jonge moeder Sandra ondanks de angst die ze uitstaat niet bij de pakken blijft neerzitten en haar spullen pakt. Door deze moeilijke beslissing te nemen komt ze tot de vaststelling "Wat nu?". Niet evident om op die manier dakloos te worden en diverse jobs te moeten combineren om letterlijk te overleven.

Het is een film die het doorzettingsvermogen van Sandra in de verf zet. Borst vooruit en steeds vooruit kijken. Maar ondanks alle goede voornemens heb je steeds het geluk nodig om te kunnen beschikken over een netwerk. Een netwerk dat werd uitgebouwd op school of haar werkadresjes.

Pakkend einde toch wel en een treffende quote van één van de vriendinnen. "Gary heeft zichzelf vernietigd in een poging jou te vernietigen". In blinde afgunst heeft hij zich inderdaad overspeeld. Game over. En Sandra, zij spitte voort ...

Werkelijk omvergeblazen door deze Helter Skelter. Een geweldig kleurrijk spektakel waarbij de perfectie van schoonheid centraal staat. De mooie Lilico is een mode-icoon, de verpersoonlijking van alles wat mooi is. Ze gedraagt er zich ook naar. Ze is erg narcistisch, verwaand en manipulatief. Voor haar naaste medewerkers is een doortrapte heks van wie ze alles gedaan krijgt. Het liefst van al bespeelt ze hen seksueel. Aantrekken en afstoten, het is één van haar favoriete spelletjes.

Maar achter het masker schuilt een onzeker meisje dat bang is om afgewezen te worden. Wanneer er concurrentie opduikt, wordt de onzekerheid alleen maar groter. Al wordt er met die onzekerheid niet veel gedaan. Dit is geen dramafilm. Ze reageert dan ook op gepaste wijze. En met de beautykliniek waarmee ze geregeld een afspraak heeft, is er ook één en ander loos. Het is wachten tot de ballon doorprikt wordt.

De film maakte het meeste indruk op mij op cinematografisch vlak. De stijl is gewoon verbluffend. Vrij energiek met een constante drive. Zeer kleurrijk en verfrissend. Een decor om van te smullen met veel felle kleuren (rood) en veel aandacht voor haar persoonlijke ruimtes. Op het randje van kitsch al ervoer ik dat gevoel hier nooit. Prachtig ook in beeld gebracht allemaal. Een mooie inkijk werd het in de Japanse popcultuur, hetzij misschien wat aangedikt, maar ontzettend van genoten alvast! Super!

Prima debuut van Veerle Baetens als regisseuse. Ik las het boek toen het uitkwam, dus ik herinner me zeker geen details meer. Het boek was destijds een hit en ook vandaag staat het boek nog steeds hoog aangeschreven. Ik meen begrepen te hebben dat Baetens echt gezwoegd heeft om het boek verfilmd te krijgen. Vooral de volwassen Eva bleek een probleem te zijn omdat er op filmisch vlak te weinig schwung in zat.

Baetens heeft dit prima aangepakt. Er is een mooie symbiose tussen heden en verleden. De montage zit goed, erg goed zelfs, en het acteerwerk is van de meeste personages OK.

We volgen Eva door de jaren heen, in heden en verleden. Baetens gebruikt kleuren als symboliek, warme vrolijke kleuren voor de onschuldige jeugd van Eva, donkere kleuren voor haar heden waarbij ze haar verleden niet geen plaats heeft kunnen geven. Nu, die jeugd was ook niet geheel zorgeloos, maar zolang ze zich maar kon optrekken aan de Musketiers, lukte het wel. Tot een bepaalde gebeurtenis het kaartenhuisje van vertrouwen doet instorten. Het einde is hard en zal toch even blijven hangen. Ik vermoed dat Lize Spit tevreden is met de manier waarop haar boek verfilmd is. En Veerle Baetens ongetwijfeld ook.

Een film die makkelijk vergeleken wordt met het ongeveer gelijktijdig uitgekomen Anthropoid, genoemd naar de operatie om Heydrich uit de weg te ruimen. HHhH focust op meer dan de aanslag of diens voorbereidingen. Niet dat de carrière van Heydrich uitgebreid aan bod komt. Het is allemaal nogal fragmentarisch en flarden uit belangrijke historische gebeurtenissen zoals de Nacht van de Lange Messen waarbij Röhm werd vermoord of tijdens de inval in Polen in september 1939.

Jason Clarke doet het alles behalve slecht als Heydrich. Vond wel dat hij de uitstraling had om als leider de lakens uit te dalen. De echte Heydrich was spitser van gezicht en lichaamsbouw. Zijn ogen waren ook veel killer. Wel een interessante scène ergens in de film waarbij de Wehrmacht geen grote vriendjes waren met de laffe “zuiveringspraktijken” in de veroverde gebieden.

Het tweede deel van de film focust dan weer meer op de aanslag en de gevolgen ervan zelf waardoor de film paralleller verloopt met Anthropoid. Ook hier eveneens extra aandacht voor de cyanidepillen en de kerkscène.

Het Engels blijft erg jammer, haalt de authenticiteit wat uit de film. Ook in het Frans trekt het op niets. Voor de rest meer dan prima relaas van deze belangrijke gebeurtenis uit WOII.

Een short docu van Panahi die op zijn eigen manier de vrouwenrechten of het gebrek eraan aankaart. Niet vanuit het institutionele kader, maar vanuit de onderbuik van de samenleving. Daar waar ook bepaalde culturen en tradities spelen, misschien nog vaker op het platteland dan in de steden (hoewel). Niet dat het wereldschokkend is wat er gebeurt, al is het wel zielig.

Filmisch stelt het niet veel voor, waarbij de verborgen camera unhidden is, maar het subject des te meer.

Nog zo´n atypische film van Ken Loach waarbij niet het sociale drama de bovenhand krijgt, maar de klemtoon wordt gelegd op een politieke thriller. Als Brit zal Loach wellicht ook de situatie van de strubbelingen met het IRA tijdens de jaren 70 en later van nabij gevolgd hebben. De harde repressieve aanpak van Groot-Brittannië zullen de activist in hem ongetwijfeld aangewakkerd hebben.

Wederom een kwalitatieve kijk op het gebeuren weliswaar misschien van louter één standpunt. Desalniettemin een prima film met prima dialogen en setting. McDormand en Cox doen het uitstekend z'n dragen verder bij tot dit geheel.

Als politieke thriller zeker geslaagd met zijn complotten, intriges en afrekeningen. De film toont ook aan hoe veelzijdig Loach is en zhoe hij zijn eigen opinie of opvattingen ook op een andere manier kan verwerken in een film. Dit los van het feit of je het er nu mee eens bent of niet.

Zeer degelijke film over 3 zwarte vrouwen die hun daadkracht, intelligentie en doorzettingsvermogen de NASA geholpen hebben de concurrentie met de Sovjets te verscherpen. Hoewel ik niet zo thuis ben in wiskundige natuurkunde en dit toch vaak aan bod komt in de film heb ik nergens het gevoel gehad van saaiheid of heb ik me er ook niet aan geërgerd. Ondanks deze wiskundige formules blijft de film erg ontspannen en luchtig.

De klemtoon van de film ligt eerder in de openlijke en subtiele verweving van de segregatie tussen blanken en zwarten, dit overgoten met een sausje ruimtevaartwedloop (en Koude Oorlog) tussen de Verenigde Staten en de Sovjet Unie. En gooi er gerust de ongelijke behandeling tussen mannen en vrouwen ook maar bij. Dubbel fout dus voor deze drie hoofdpersonages.

Zeer fijntjes toont de film aan dat geïnstitutionaliseerd racisme ingebakken zat in de Amerikaanse cultuur en dat niet enkel rechtse populisten (om er maar één doelgroep uit te pikken) er zich aan bezondigen, maar eveneens (voor de overheid werkende) progressieve bollebozen. De film bevindt zich daar op glad ijs omdat het soms neigde tussen een (ongelijke) strijd tussen blanke slechteriken en arme zwarten. Theodore Melfi ving dat trouwens vrij goed op, want propaganda was niet zijn doel en werd mijn inziens ook niet bereikt.

Ik las hieronder dat er wat twijfels zijn rond de accuraatheid van de film. Het zal wellicht overgoten zijn met Hollywoodiaans drama en er is wel degelijk een verschil tussen een "waargebeurd verhaal" en "gebaseerd op ware feiten". Dat sommige zaken wat uitvergroot zijn, lijkt me duidelijk: bijvoorbeeld toen Catherine bij de lancering van Glenn de toegang werd ontzegt tot het Space Center en even later the chief haar toch binnen liet ...

Beetje veel nadruk op het feelgoodgehalte, maar best innemende en inspirerende film. Gewoon goed, zonder meer: 3,5*

Mijn kennismaking met Malick dateert van The tree of life. Mijn vijfde film intussen van Malick, netjes de helft, met The thin red line als hoogtepunt. Aan de quoteringen te zien moet ik op papier zijn minder oeuvre nog aanschouwen. Maar Malick laat me niet onberoerd. Ik ben eerder een believer dan non-believer. Deze wou ik dan ook absoluut in de zaal zien.

Zoals verwacht een typische Malick met zijn stilistische beelden van natuur verweven met een vleugje ethiek, religie en filosofie. Wondermooie natuur aan de Ober Donau met watervallen, kabbelende rivieren en weidse landschappen. Ook de boerenstiel wordt prachtig uitgebeeld met het zeisen van het graan, het ploegen van het land enz... het mooie en tegelijk de noeste arbeid werd knap in balans gebracht.

Jägerstätter speelt zijn rol als zwijgzame principiële boer met verve. Het is een man die zijn gedachten nauwelijks onder woorden kan brengen, maar daardoor ook respect afdwingt bij sommige nazi’s. Zijn dorpsgenoten zijn minder begripvol getuige daarvan de onmenselijke vernedering van het gezin als outcasts.

Slechts zeer minieme rollen van Schoenaerts en wijlen Bruno Ganz, jammer, maar op zich goed zodat de focus niet verlegd wordt. Zo ben en blijf je optimaal gesetteld in het hoofd van Jägerstätter. De prachtige soundtrack versterkt de mooie plaatjes en gedachten van de boer alleen maar. Met zijn bijna drie uur een vrij lange zit, misschien een kwartiertje te lang, maar daarom nog niet minder aangrijpend. Mooi!

Degelijke familiefilm die een complex thema als het leven na de dood en tijdreizen of reïncarnatie zo je zelf wil wil kenbaar maken aan een jong publiek. Interessant uitgangspunt dat vooral in het begin erg aansloeg, nadien wat verwaterde en opnieuw opleefde naar het einde toe.

Nogal een bizarre moeder en ouders van Sam. Los van haar psychische toestand dan. Kan er moeilijk de vinger opleggen, maar vond hun rollen weinig overtuigend, zowel apart als met elkaar. De film is verder luchtig gebracht wat niet zo evident is voor zo’n thema.

Film met een duidelijke moraal dat je het leven moet nemen en aanvaarden zoals het komt met al zijn positieve, maar ook negatieve dingen.

Matige kort over twee tieners in een homoseksuele relatie waarbij de ander steeds in het buitenland verblijft wegens zijn danscarrière. Komt weinig overtuigend over en beklijft niet. Duurt ook te kort om een echt plot te ontwarren.

Ik heb een beetje gemengde gevoelens bij deze High life. Geen topper alvast, maar wel een film met het nodige potentieel. De basisidee om veroordeelde criminelen te verbannen op een stuurloos ruimteschip is best interessant. Jammer genoeg was het plot wat te mager. Er zijn namelijk weinig scènes die echt tot de verbeelding spraken. Nergens was er dat wow-gevoel, maar echt slecht wordt het ook nooit.

Gelukkig maakt de montage hier en daar wel wat goed. Heel veel gebeurt er niet. De afwisseling met enige flashbacks was dan ook welgekomen. Je zou de film als een soort sociaal experiment van Jean-Kacques Rousseau kunnen zien waarbij een groep individuen noodgedwongen met elkaar moet samenleven. De film heeft een vrij rustgevend uitgangspunt. Alles is à l’aiseotdat dit abrusk wordt doorbroken door enig geweld. Pattinson doet het vrij goed en houdt de film staande. De sfeervolle muziek en beelden voegen wel wqt toe aan de film. Jammer genoeg zal de film binnen afzienbare film uit het geheugen geband worden. Net iets te weinig geprikkeld ...

Een opmerkelijke western waarbij de sterkte en de focus niet ligt bij de pistoolduels, maar bij het gebeuren vooraf. Marshall Kane hangt zijn tinnen ster aan de haak en stapt het huwelijksbootje in, maar keert al gauw terug op zijn stappen wanneer blijkt dat een gevaarlijke outlaw als wraak het op hem en het stadje gemunt heeft.

Kane tracht bondgenoten te ronselen, maar dat blijkt al gauw niet zo'n evidente opdracht. Elkeen heeft wel zo zijn redenen om zich afzijdig te houden. Angst, rancune, onverschilligheid, opportunisme, ... elke reden is wel goed om het via de zijlijn te bekijken.

Prima hoe dit gebeuren in beeld wordt gebracht en de vertwijfeling en eenzaamheid van Kane wordt uitstekend weergegeven. Het uiteindelijke treffen stelt niet zoveel voor, maar was wel een goede afsluiter van het plot.