Habemus Papam (2011)

Piccoli is charmant en geeft deze film iets speciaals. Een groot nadeel is echter dat de film verder nauwelijks iets te bieden heeft. De absurdistische capriolen met de bewoners van het Vaticaan waren wel koddig maar na verloop van tijd werd vooral Nanni Moretti bloedirritant. Kortom het is een aardig gegeven met een uitstekende Piccoli maar verder heeft de film niets te bieden. Matig.

Komedie over het Vaticaan met toch een ernstige noot als het over een mogelijke nieuwe aanpak bij de Kerk gaat. Michel Piccoli, in zijn oude dag, is uitstekend als de met innerlijke problemen strubbelende paus en uiteindelijk blijft ook de bedenking dat dergelijke film over een kerkleider best kan. Gelukkig maar. Doorgaans is de humor geslaagd, zijn er goede vondsten, maar soms al te langdradige scènes.

Stel je voor dat je dit meemaakt in het echt. Het spookte Nanni Moretti wellicht door zijn hoofd, anders had hij er geen parodie van gemaakt. Het is net in dergelijke strakke protocollaire structuren dat je de beste humor kan stoppen net omdat de voorspelbaarheden en draaiboeken de prullenmand in mogen. Absurd realisme. Alleen slaagt Moretti maar deels in zijn opdracht. Aan Michel Piccoli ligt het alvast niet. Hij kwijt zich perfect van zijn rol als verkozen Kerkvader die in twijfel of paniek slaat wanneer hij de zware taak en lasten van zijn ambt tot uiting ziet komen. Al mocht Moretti daar toch wat dieper op ingegaan zijn. Het personage van de nieuwe Paus mocht meer diepgang gekregen hebben van het hoe en waarom. Zijn vlucht uit het Vaticaan was goed. Zijn contacten met de gewone man in de straat en wat er leeft onder de mensen evenzeer, maar daarmee werd te weinig gedaan. In plaats hiervan krijgen we een absurd volleybaltoernooi, kardinalen die rondlopen als kippen zonder kop, een psychoanalyticus die vervelend is en evenzeer een paus die het noorden kwijt lijkt. Ik zou net van die mannen zegende, zalvende, warme en inspirerende woorden verwachten, maar dat was het dus niet.