Opinions

Van dergelijk genre heb ik wel nog wat gaten op te vullen. Kingsman dus deze keer. Ik moet zeggen dat ik me best vermaakt heb met deze soort van parodie van James Bond. Geen Johnny English uiteraard, maar best wel wat leuke en spitsvondige momenten. Allerminst flauw en zeker ook met het nodige geweld, maar nooit extreem, misschien de kerk uitgezonderd.

Had er eigenlijk geen idee van dat de film ruim draaide over de opleiding van Gary. Zit best mooi verweven met het andere plot waarbij de bad guy de wereld dreigt te veroveren. De over the top actiescènes in combinatie met de humor is zeker geslaagd. Ook het stijve Britse gedoe komt hier goed tot zijn recht.

Eentje die me alvast veel beter beviel dan Kick-Ass, toch een soortgelijk genre.

Matige dramakortfilm waarbij een koppel goudvissen centraal en symbool staan tussen de relatie van een professor, diens vrouw en diens voormalige maîtresse. De goudvissen die hij als cadeau kreeg na de relatiebreuk deden hem steeds denken aan haar. Erg cynisch dan wel dat hij de vissen aan zijn vrouw gaf.

Interessant plot, maar bleef eigenlijk wat op mijn honger zitten. Fijn ook met die split screens al was het ook niet overal nodig geweest en is het wat raar als de andere persoon er gewoon naast staat. Hou wel van dit soort Japanse drama's, maar dit was het net niet.

Kirschblüten heeft veel weg van de Japanse klassieker Tôkyô Monogatari (Film, 1953). In die film gaat het over een volledig Japans gezin, hier in deze film is de inslag eerder Duits met Japanse tinten wanneer de film zich naar Azië verplaatst. Het plot is niet helemaal hetzelfde. De insteek en boodschap zijn echter wel dezelfde. Op zich wel schrijnend om vast te stellen dat ouders en kinderen van elkaar vervreemd geraken in deze rat race waarbij het eigen gezin en vooral de carrière voorop staan. Hoewel we ook hier kunnen emigreren naar het buitenland, zijn de banden met familie wellicht nauwer omdat we in eigen land in goed drie uur het land doorkruisen. Al is het niet alleen de afstand die een rol speelt natuurlijk ...

De ouders worden als een last gezien en niemand lijkt tijd te hebben of te willen vrijmaken om hen te ontvangen, hen welkom te heten of met hen bezig te zijn. Onmogelijke ouders leken het me niet, misschien wat overbezorgd of een beetje bemoeizuchtig, maar welke goedbedoelde ouder is dit niet?

Kirschblüten is een aangrijpende film met een boodschap om bij stil te staan. Maar er is meer dan dat. Ook visueel levert de film heel wat moois af. De traditionele Japanse kerselaars komt het meest prominent in beeld, maar ook die Japanse poëtische dans was adembenemend - vooral die rolmopsscène was top - en naar het einde toe wordt de symbolische Fuji eveneens knap verweven in het verhaal. Ontroerend einde waarbij de cirkel rond is en het eerbetoon is vervuld. Sterk kunstig einde. Fijn!

Ondanks de toch wel vrij lange zit redelijk interessant. Niet zozeer narratief, want daar had ik meer moeite mee, maar vooral genoten van de uitstekende acteerprestaties en prima cinematografie. Ook visueel een pareltje met het mooie decor van het afgelegen landschap.

Zo gek veel gebeurt er niet in Winter sleep. Ik werd wel onmiddellijk gegrepen door het begin en de ontstane ruzie omwille van achterstallige huurbetalingen. De confrontatie liep uit tot een impasse en de arme geestelijke wrong zich onderdanig in 77 bochten om de eigenaar toch maar te behagen.

De andere onderwerpen die behandeld werden, spraken me minder aan. Zeker het gedeelte over het boek. De koele afstandelijke relatie tussen Aydin en Nihal was dan wel weer beter, zeker wanneer hij zich (goedbedoeld) gaat moeien met haar "goede doel vzw'tje". Vooral de sterke dialogen kwamen hier naar voren, net als het acteerwerk. De dialogen tussen Aydin en zijn zus waren me iets te hoogdravend.

Een film die voor mij vooral goede met minder goede dingen afwisselde. Lichtjes ontgoocheld ook bij deze, want had er net iets meer van verwacht. Blijft sowieso ondanks de lange zit een degelijke film.

Na onlangs zijn nieuwste, La vérité, gezien te hebben, met deze I wish intussen toe aan mijn 13e Kore-eda. Jammer genoeg voor mij één van zijn mindere films zonder dit echt slecht te noemen. Eerder een rustig voort kabbelende film over twee broertjes die van elkaar gescheiden leven, maar bij elkaar willen zijn.

Een film over dromen en verwachtingen, over aspecten in het dagelijkse leven en hoe kinderen er tegenaan kijken in hun aparte kijk op de dingen des levens. Een mooi uitgangspunt, dat zeker, maar ik vond het plot nogal langdradig en vrij lang nietszeggend. Voorbij halfweg wordt het iets beter, maar dan was voor mij het kalf reeds verdronken (al bedoel ik het niet zo negatief). De ervaringen van een kind geuit vanuit een dromerige fantasie komen hier tot leven, maar raakten me iets te weinig (hoewel het onderwerp hier wel toe leende).

Wel wederom prachtige beelden en een mooie inkijk in de Japanse cultuur. Mooie sfeerbeelden van het leven langs een levende vulkaan ondersteund door rustige muziek. Degelijk, maar het mocht iets meer zijn.

Een mooi sereen portret zoals ik de Japanse cinema graag zie. De premisse lijkt simpel, is het eigenlijk ook, want zonder het woordelijke verhaal wijst niets erop dat de echtgenoot van Mizuki is overleden. Je zou dan verwachten dat enkel zij haar dode man ziet zoals in The sixth sense, maar dat is hoegenaamd niet het geval. Iedereen ziet haar man.

Ik heb de film nooit zo ervaren. Ik zag een ingetogen drama tussen twee partners die elkaar verloren waren (letterlijk), maar opnieuw naar elkaar op zoek zijn. Dit aan de hand van reis waar de man zijn mooiste herinneringen heeft aan gekoppeld.

Een film met zeker mooie momenten en ontmoetingen. Daar bij die waterval wordt het weer even spiritueel of mythologisch, maar ook daar gaat Kurosawa niet echt verder. Een beetje jammer eigenlijk, maar voor de rest best wel genoten van deze fijne rustige film.

Geen idee wat ik kon verwachten van dit. Heb me op zich wel vermaakt bij de film. Er zitten enkele uitstekende scènes in en ook de humor zit goed. Het is bij momenten erg absurd en heb toch een paar keer moeten lachen. Een komedie is dit zeker niet. Eerder inderdaad een misdaadfilm met een humoristisch laagje.

Serieus hoeft het dus niet genomen te worden, maar hersenloos vermaak zou ik het nu ook niet noemen. Om eerlijk te zijn was ik na een tijdje niet meer mee met het plot. En eigenlijk hoefde dat ook niet. Het plot is ondergeschikt aan de situaties. De situaties en de rollen van de personages waren vermakelijk genoeg om je doorheen de film te worstelen. Het plot was voor mij althans erg warrig. Erg druk ook, want er zijn nauwelijks rustmomenten terug te vinden in de film. De voice-over van Downey Jr. valt na verloop van tijd eerder tegen dan dat het aangenaam is.

Moeilijk te beoordelen film. Niet slecht, niet goed. Een film die tegenvalt en je ergert of er misschien net mee door kan. Goed voor een keertje, maar te vermoeiend om nog eens te zien.

Die oude Hammer horror movies zijn vaak erg stijlvol en dat is hier niet anders. Mogelijks zag ik een gerestaureerde versie, maar dan nog genoot ik wel van het camerawerk. Beetje opgesmukt en stijfjes voor sommigen, maar het is British voor iets.

Voorts een standaard verhaal van een vampier kasteelheer die mensen uitnodigt enz ... Erg vernieuwend is het allemaal niet. Hier en daar wat piano-intermezzo's, mede om de sfeer te benadrukken. Verder wat verwijzingen naar een Satanische sekte, dat was wel verrassend. Weinig bloed aanwezig in de film en helemaal geen gore. Vrij braafjes en zoals gezegd stijfjes.

De vleermuizen op het einde waren bijzonder. Nouja, het neppe droop er van af, maar eigenlijk had dat ook wel zijn charmes. Nipte voldoende!

Een fijne leuke animatiefilm over vooroordelen en vriendschap. Zijn fijne animaties, zeker die groezelige kleine kat. Een short die ook geslaagd op de emoties speelde vond ik. Zeer ontroerend en had echt wel te doen met de dieren. Zo eenvoudig vond ik het allemaal niet

Ik ben minder enthousiast. Erg matige film die blijft steken in goede bedoelingen. Na ongeveer halfweg vroeg ik me af wanneer het ging losbarsten, maar dat deed het nooit. Ik had de dystopische wereld ook intenser verwacht. Nog meer een strijd tussen de rijken en de afvalligen in de wijk The Kitchen.

De film focust zich meer op het dramagedeelte dan actie of spektakel, maar erg diepgaand was het allemaal niet. Het voelde nogal sof aan. Die kleine had pas helemaal op het eind door met wie hij optrok, duh.

De setting was redelijk zonder echt spectaculair te zijn. Hier en daar wat futuristische dingen, maar die waren beperkt, maar dat stoorde op zich niet. Bizar wel dat plantengedoe, een ietwat ecologisch idee, maar OK. Acteerwerk wel OK, maar de personages kwamen veel te weinig echt uit de verf.

Het is vaak nogal polariserend om een film die gebaseerd is op een (populair) boek te beoordelen. De lezers maken ongetwijfeld de vergelijking met het boek en de niet-lezers zijn meestal enthousiaster omdat ze louter de film voor ogen hebben.

Ik las het boek ook nog niet en kan dus geen vergelijking maken. Ik merk wel op dat de film vrij fragmentarisch is bij momenten. Plots is er een ander decor of gebeurtenis. Nogal bruusk bij momenten waarbij ik veronderstel dat de overgang in het boek gemoedelijker is.

Puur filmisch wel een prima film. Goed in beeld gebracht en sowieso een erg boeiend aangrijpend verhaal. Het Afghanistan van de jaren 70 en voor de inval van de Russen is niet het Afghanistan met de Taliban. De Amerikanen en diens invloeden toen waren erg welkom. Leuk zo die Amerikaanse films waar de jonge Amir en Hassan zo gek van waren. Lang voor me uitgeschoven, maar zeker de moeite waard om te bekijken. Ik had wel te doen met de vader die streng was voor zijn zoon en erg gevoelig was wat men over hem dacht, maar toch erg altruïstisch in het leven stond.

De plattelandsvlucht van onherbergzame afgelegen dorpjes zoals er hier eentje wordt beschreven in Turkije is niet onbekend. Voor wie achterblijft, vaak de oudere bevolking die niets te zoeken heeft in al die gejaagde moderniteit, blijft de tijd stilstaan. De dochters van een weduwnaar werd de kans geboden om een schijnbaar beter leven te zoeken in de grote stad, maar ze aardden niet en werden teruggestuurd.

De film gaat niet noodzakelijk de patriarchale kant op waarbij de vrouwen ondergeschikt zijn. Wel wordt met veel aanzien en respect gekeken naar de moderne oom uit de stad. Hem behagen zou wel eens kunnen betekenen dat je toekomst niet langer doodbloedt in het vervallen dorpje. In die lijn wordt ook het personage Veysel verder uitgediept, een wat simpele man die door niets of niemand au sérieux wordt genomen.

Sterk waren de dialogen die zinvol en soms scherp waren. Ook de woeste omgeving maakte indruk net als het naturelle acteerwerk. Zeker de moeite waard.

Wow, ontzettend verwarmende en verfrissende kerstfilm. Ideaal om tijdens de kerstdagen naar te kijken. Een toppertje en één van de betere tot beste animaties die ik al zag. Naast de mooie tekenstijl met oog voor veel detail (De wind, de spin in het web, de viswinkel, ...) sowieso ook een erg sterk script.

Het verhaal is knap in die zin dat het start bij het ontstaan van de kerstman in het hoge noorden, ergens in Lapland. Alles wat we nu weten over de mythe van de kerstman en over de boodschap die hij brengt, wordt in deze film op een fijne manier gereconstrueerd. Goede verweving ook met het Sami volk. Nochtans is het eerste deel van de film erg grauw en bitter en wist ik niet goed wat de bedoeling was. Een beetje eng ook voor de allerkleinsten met het brute volk en boze honden die in het stadje te zien zijn.

Boeiende personages ook, hier en daar een grappige noot en bijzonder sfeervol gemaakt. Kortom, een uiterst geslaagde film. Een aanrader! Enig minpuntje misschien het typische zero-hero en vice versa cliché al begrijp ik niet wat Jesper verweten kan worden. Toch normaal dat zijn bedoeling (aanvankelijk) was om zo snel mogelijk 6000 brieven te verzamelen en te vertrekken?

Laat van Warmerdam iets doen rond een driehoeksverhouding en hij maakt er weer een surrealistisch plot van waarvan je denkt dat je het nu wel gezien hebt om dan weer met iets verrassends uit de hoek te komen. Ook hier zit de sterkte van de film hem in de personages. De setting lijkt me hier dan net wat minder bepalend te zijn.

Wat een geweldig vermaak was het gekissebis toch tussen boer Brand en zijn vrouw Keet. Fijne dialogen, snedig en humoristisch. Top! Zij de dominante bazige vrouw, hij de wat onbeholpen eigenzinnige analfabeet. De lerares zou dan de meest normale van de drie moeten zijn, maar ook dan kom je bedrogen uit bij van Warmerdam. Geweldig hoe het plot zich verder ontvouwt met de leuke, maar ongemakkelijke tafelscènes of de bedscènes.

Het valt moeilijk te doorgronden met die dubbele geheimzinnige agenda’s wat nu de bedoeling was van eenieder. Boeiend was het vervolgens wel hoe dit alles leidt tot een climax. Leuk!

Fijne kortfilm die zich grotendeels op de trein afspeelt wanneer twee onbekenden met elkaar aan de praat raken. Een film die vluchtelingen onder de aandacht brengt en aan de hand van het vluchtrelaas (en de innemende persoonlijkheid) van de man empathie wil opwekken.

Verder ook Veerle Dobbelaere in de hoofdrol, toch één van de bekendere en betere actrices in Vlaanderen. Zoals steeds heeft ze veel charisma. Vrij trieste kortfilm met een vleugje speelsheid of humor. In tijden van onbegrip en onverdraagzaamheid misschien iets te links voorgesteld al onthoud ik vooral het warme verhaal.

2014, het jaar van de eerste schermutselingen tussen Oekraïne en Rusland. De invasie van de Krim, het incident met de MH17, Russisch(e) (gezinde) separatisten. Gewone burgers ondergaan dit alles, net als het boerenkoppel Irka en Tolik. Hun huis wordt deels verwoest en Irka is hoogzwanger. Ze weet niet hoe het verder moet. Heeft haar nog ongeboren kind nog wel een toekomst?

Ze worden in de meedogenloze machine van de oorlog gezogen. Vluchten willen ze niet. Klondike is een indringend portret geworden van en over burgers die slachtoffer worden van de oorlog. Knappe beelden doen de rest. Degelijk, maar niet altijd even interessant of overtuigend. Het contrast tussen leven (de hoop) en de dood loopt als een rode draad door de film.

Neen, gisteren kon ik even geen Kaufman aan. Nochtans kan ik een troma van hem best wel smaken. Ik zat ook met een belabberde beeldkwaliteit opgescheept, maar vond het vierkante beeldformaat ook niet echt geweldig.

Misschien ligt het hem ook aan het feit dat ik helemaal niets van clowns moet weten. It trek ik niet en hoewel ik The Simpsons geweldig vind, Krusty is veruit het meest irritante personage van de hele reeks.

Het is natuurlijk niet eenvoudig om een balans te vinden tussen de toch wel gore slasherscènes en de flauwe tromahumor. Voor mij een miss, geen zó fout dat het goed wordt deze keer...

Film heeft een beetje weg van Trainspotting. Niet dat hier de focus op drugs ligt, maar ik ervoer eenzelfde sfeer daar in één of andere achtergestelde Britse (Noord-Ierse) wijk. Dezelfde aanpak ook wat van een ruige harde wereld die parallel loopt met de flitsende gerushte beeldmontages. Niet in het minst met een grappige noot temidden van gevloek en harde woorden. Het zijn geen doetjes, maar ergens diep in de grond zijn het goede gasten.

Een film met de focus op de eigen identiteit waarbij de eigen taal het meest tot uiting komt. Geweldig dat kat en muisspel met de stijve Engelse ambtenaren. Heerlijk authentiek was het zeker wel.

Fijn ook met die introductie met de hiphop. Geslaagde film en prima geacteerd ook. Leuk!

Vrij typische Malick denk ik waarbij het visuele aspect van de film het inhoudelijke sterk overtreft. Een film die eigenlijk weinig te bieden heeft qua plot en ook karig is in dialogen. Een film die zeker niet iedereen zal appreciëren. Ik weet eerlijk gezegd niet goed wat ervan te denken. De beelden en het montagewerk zijn fabuleus. Haast elke scène is een klein schilderijtje met het hippe en artistieke Los Angeles.

Die beelden worden gecombineerd met een soort van poëtische filosofische touch waarvan je niet goed weet waar de regisseur heen wil. Beetje hoogdravend bij momenten. Conceptueel geslaagde film, inhoudelijk bleef ik toch op mijn honger zitten.

Knives out beviel me alvast beter dan die andere grote prent een twee jaar terug: Murder on the Orient Express (2017). Knives out is een vrij frisse whodunit met tal van personages en een erg intrigerend huis, zoals een Cluedobord zoals men in de film zelf al aanhaalde. Ik vreesde even voor een ruime introductie van personages en namen, maar Rian Johnson slaagt erin het allemaal overzichtelijk te houden. Al bij al beperkte subplots zodat de aandacht bij het echte script blijft.

Ik was dan ook uiterst verbaasd dat het mysterie al vrij snel werd opgehelderd waardoor we naar een soort Columbo zaten te kijken. Uiteraard moest er nog iets anders loos zijn en was het logisch dat de goedhartige verpleegster er werd ingeluisd, maar toch, een verrassend plot. Iedereen had wel zo zijn motieven, maar dit was allemaal gebakken lucht. Het moment dat Ransom op de proppen komt en opeens joviaal doet, was zoals verwacht uiterst verdacht.

Mooie sfeersetting in een spook- en sprookjesachtig huis. Ook de personages waren erg kleurrijk. Sterke cast ook waarbij iedereen zich van zijn rol kweet. Luchtige stemming ook met hier en daar wat humor zodat de 130 minuten voorbij vlogen. Dat met die flesjes is uiteindelijk goed gevonden. De ruzies op het familiefeest waren nogal gefabriceerd, maar laat dat vooral de pret niet bederven, net als evenmin de snelle in scène gezette (zelf)moord van Harlan. Leuk!

Shyamalan is een regisseur die ik steeds in de gaten hou. Soms een hit, geregeld ook eens een miss, zeker de afgelopen jaren. Met deze Knock at the cabin, niet te verwarren met The Cabin in the Woods (Film, 2011), heeft hij opnieuw een intrigerende film gemaakt. Zijn films zijn steeds mysterieus en hebben een bepaald idee, alleen liet de uitwerking soms te wensen over. Hier slaagt hij er opnieuw in al deze elementen samen te brengen. Dit is nog niet het niveau van zijn eerste werken, maar dit heb ik zeker gesmaakt.

Onheilsprofeten en doemdenkers, je kan ze met de social media niet meer wegdenken uit de samenleving. En in de Verenigde Staten leeft dit item nog veel meer. Een prima uitgangspunt dus voor een film. Shyamalan draait de zaken om en vertrekt vanuit de premisse dat ze gelijk hebben. Prima uitdieping van het homokoppel ook met die flashbacks en de vooroordelen waarmee ze geregeld te maken hadden. Daarnaast komt de onvoorwaardelijke liefde en puurheid van hun relatie voor hun gezinnetje naar boven.

De film staat en valt bij de kracht van overtuiging. In dat opzicht zou je de film spannend kunnen noemen. Ikzelf had als kijker toch steeds het gevoel dat de vier vreemdelingen oprecht en eerlijk waren. Geen heuse plottwists deze keer. De CGI liet hier wel wat te wensen over met de branden en de vliegtuigen, maar dat is ondergeschikt. Belangrijker vond ik het introduceren van het Apocalyps verhaal met de Four Horsemen. Boeiend!

Wel een leuke stop motion! Ik heb het wel voor deze filmtechniek waarbij dergelijke poppetjes tot leven worden gewekt. Mijn dochter is gek van varkentjes en was dan ook in de wolken om deze film samen te bekijken. Zeer leuk gedaan alvast.

Om eerlijk te zijn vond ik de trailer weergaloos en eigenlijk beter dan de film in zijn geheel. Qua montage alleen al zat de trailer prima en kwam hij erg humoristisch uit de hoek. In werkelijkheid was het gewoon goed. Ik vind zelfs dat het vrij traag op gang kwam.

Maar desalniettemin een erg charmant filmpje waarvan we genoten hebben. Een film met erg veel liefde gemaakt!

Mooie kleine ingetogen Japanse film waar inderdaad niet zo heel veel gebeurt, maar gewoon de kleine en gewoonlijke dingen des leven worden opgenomen. Ik hou er ook wel van die Japanse cultuur en omgeving in me op te nemen. Heerlijk die overvloedige aandacht aan dat treinnetwerk in de stad. De absolute slotscène is daar een tonend voorbeeld van waarbij drie treinen elkaar kruisen over drie etages heen.

De dochter komt naar huis en vertelt dat ze zwanger is van haar Taiwanese vriend. Het idee om zich te settelen of te verbinden zit er niet meteen in. Ze ziet er geen graten in. De filmmaker ook niet. Geen knetterende ruzies of langgerekte discussies. De moeder maakt zich ongerust en de vader ondergaat het zwijgzaam, maar het overheerst de film niet.

Subtiel en sereen. Zo kabbelt de film rustig verder. Mooie shots doen de rest. Veel sommigen wellicht te saai, maar ik vond het rustgevend. Fijn!

Ik kan me wel aansluiten bij een aantal meningen hierboven. Minder dan bijvoorbeeld Antiporno of Love exposure, maar voor mij nog steeds rollercoaster cinema waar ik met bewondering heb naar gekeken. Hoewel de rode draad wel duidelijk is en waarbij het personage Izumi centraal staat, was het soms een verwarrende absurde context van alles daarrond. Koi no tsumi heeft een intrigerende plotlijn waarbij Izumi haar seksuele behoeftes exploreert.

Als je in de films van Sono gezogen wordt, kom je zelden bedrogen uit, hoe absurd of chaotisch je het ook ervaart. Zijn mix van stijlen en genres maakt het tot een complex, maar fascinerend geheel. Ook hier weer de volle aandacht voor de vrouw, mannen zijn ook hier ondergeschikt.

Ik zag de lange versie ook. Misschien inderdaad dat tikkeltje te lang. Maar die verknipte personages (die oma en die gillende prostituee) blijven er je aandacht bijhouden. Er zijn tal van scènes die eruit springen zoals de confrontatie met de echtgenoot of de fotoshoots. Mooi!

Op zich geen slechte film met een goed uitgangspunt. Alleen iets te zoutloos om echt aan te slaan. Wanneer een man zijn vrouw verliest tracht hij haar terug te herinneren via SM en wurging zodat de bijna doodervaringen hem tot bij haar brengen, als een soort catharsis.

Ondanks ik het met heel wat eens ben met leatherhead toch wat milder gestemd met het dubbele aan sterren. Het plot is traag en kabbelt rustig door. De rol en het plot van de dochter is inderdaad bloedeloos. En ook de SM is matig en weinig, hoe zal ik het zeggen, “boeiend”. Het hoofdpersonage kwam redelijk overtuigend over, althans als hij alleen was.

Toch kon de achterliggende gedachte me wel pakken van een man die zichzelf verliest, hoewel ik gezien zijn rouwstemming hem ook eerder op andere vlakken zou zien disfunctioneren. Zeer nipte 3,0*.

Erg leuke manga-animatie die me vooral visueel wist aan te grijpen. Bijzonder sterke beelden die me voortdurend in de geest van de film brachten. Deed me inderdaad denken aan Avalon, idem zo met die groene "Matrix-cijfertjes". Geweldige sound ook, zeker in de scène waarbij Motoko haar plugs uitrekt en er fraaie beelden te voorschijn kwamen van de under city die bezaaid is met winkeltjes en kleine steegjes.

Met de inhoud was ik iets minder bezig, maar ik kon me wel bezighouden met de algehele sfeer van cyborgs en scifi-technologie. Sommige dialogen waren stroef met die technische details, maar het tempo is gelukkig voldoende hoog om me niet te vervelen.

Op één film de populairste bioscoopfilm van België. Bizar eigenlijk, al is deze feel good film wel besteed voor een zeer groot publiek, van jong tot oud. Lang geleden dat ik deze nog eens terug zag. Hector van Coninx en ook met Urbanus vond ik iets beter, zeker qua toon (humor en drama) en het onderwerp (wielrennen).

Deze Koko Flanel is een romcom met een gekke Urbanus in de hoofdrol. Hier en daar wat onderbroekenlol, maar eveneens enkele leuke en grappige scènes. Acteerprestaties zeker niet geweldig al vond ik Van Ammelrooy er nog best vanaf komen. Flack, Decleir, ... ik zag ze al veel beter uit de verf komen.

Blijft vermakelijk en de slotshow aan het kasteel d’Ursel te Hingene (Bornem) blijft wel fijn om terug te zien.

Uiterst fascinerende psychologische thriller van Japanse makelij. Vooral de openingsscène in de klas was vrij ijzingwekkend waarbij de lerares emotieloos het ongeval met haar overleden kind bestempelt als een moord. Hierbij geeft ze rustig de modus operandi weer en vertelt ze openlijk wie de dood van haar dochter op hun geweten heeft.

Daarnaast wordt de wet voor minderjarigen en diens onschendbaarheid knap verweven in de film waardoor hij ook een maatschappelijk moreel tintje krijgt. De film is erg fragmentarisch en met flashbacks opgebouwd. De vertelstructuur blijft echter helder. Montage zit prima in elkaar ook cinematografisch is de film top.

De gehele film door is de spanning te snijden. Heb echt genoten van dit pareltje. Het ligt er misschien soms iets te dik op waarbij het wel lijkt of de halve klas psychopathisch is, maar voor de rest erg weinig op aan te merken. Dikke 4,0*!

Ik ben bijna door alle Ghibli heen. Deze vond ik jammer genoeg toch één van de mindere. Wat het plot betreft op zich wel een interessant gegeven waarbij cultuur en traditie het dienen op te nemen tegen het grote kapitalistische geld. En behoudens enkele leuke tijdverdrijven en sfeerbeelden uit het clubhuis vond ik de animatiefilm weinig boeiend.

De animatie zelf is zoals steeds op punt met veel details en het heldere kleurgebruik. Ook de sfeersetting zat bij momenten goed. Zo vind ik de Japanse culturele kookgelegenheden altijd wel fijn om naar te kijken. Zo had de film me onmiddellijk mee in het begin, maar snakte ik naar meer. Iets te weinig magie zoals enkel en hier ook al aanstipten.

Honkbal is één van de populairste sporten in Japan. In deze minidocumentaire krijg het verloop van een dergelijke wedstrijd te zien. Vooral ook de voor- en nabeschouwing springt in het oog. Ryushi Lindsay zet er een scherpe en bombastische muziek onder waardoor de beelden dreigender en imposanter overkomen. Rustige tussenstukken worden afgewisseld met tempo. Het zet de beelden kracht bij en dat lijkt me hier de bedoeling te zijn. Voor de rest weinig uit op te maken.