Opinions

Een aantal plotgaten daar gelaten, vond ik de film nog behoorlijk leuk. Entertainment en redelijk spannend. Geen horror, eerder een thriller en zowat in het verlengde van andere luchtige films als The Butterfly Effect (2004), Frequency (2000) of Durante la Tormenta (2018). Complex wordt het nooit, want zo zijn er ook wel binnen het genre. Vond het bij deze wel eens fijn om te zien wie hier controle heeft over wie. Bizar of misschien net niet dat het ook net deze drie films zijn die Donderwoud aanhaalde als voorbeeld, zo blijkt...

De metamorfose van het mishandelde meisje naar een psychopaatje gaat wel erg kort door de bocht, maar voor de rest is het redelijk uitgewerkt. Mooie shots, goed camerawerk en ook qua spanning en mystiek zat het wel goed. Geen wereldcinema, maar best vermakelijk.

Zoals door anderen reeds aangehaald is Kollektivet veruit de mindere van Festen en zeker Jagten. Het concept van Kollektivet sprak me alleszins aan. Het lukte me destijds niet om de film te zien in de bioscoop. Ik keek er dus wel naar uit. Jammer genoeg werden de verwachtingen niet geheel ingelost.

Het concept van het leven in een commune is best aardig. Maar om dit te doen slagen heb je sterk uitgewerkte personages nodig en dat deed Vinterberg te weinig. Er is te weinig chemie en samenhang tussen de personages. De meesten lopen er als aanhangsel bij. Alles gaat ook zijn gewone gangetje. Men leeft wel samen, maar ik mis bezieling. De situatie met het intrekken van de minnares van Erik is vreemd en ook de houding van Anna hierop is eigenaardig te noemen. Weinig emoties en gevoelens te bespeuren onder het mom van de hippierwereld van vrije seks en relaties. Enkel de situatie van Vilads brzcht een echt gezamenlijk gevoel naar boven. Het leek al bij al harmonieus samenleven met elkaar met de gebruikelijke huisvergaderingen. Benieuwd of het in realiteit ook zo zou verlopen, Voor de rest bleef het vrij oppervlakkig. Jammer.

Desalniettemin een nipte voldoende omwille van de topprestatie van Dyrholm en Thomsen. Leuk om eens gezien te hebben, maar daar blijft het bij.

Meer dan degelijke misdaadfilm waarbij een jonge politie-inspecteur op zoek gaat naar de moordenaar van een aantal lugubere moorden op jonge vrouwen. Geen zuivere speurtocht naar een seriemoordenaar en de dader komt al vrij snel in beeld. Drugs en zwendel komen ook aan bod waardoor de misdaad wat wordt opengetrokken.

Bij momenten nogal makkelijk, iets te simpel hoe men van de ene conclusie naar de andere holt. Alsof men teveel heeft geknipt en men niet beseft dat de montage niet altijd super was. Een aantal losse eindjes ook. Men probeert wat karakterontwikkeling toe te voegen aan bvb de inspecteur, maar uiteindelijk gebeurt daar erg weinig mee.

Maar al bij al zeker vermakelijk en een film die nimmer verveelt. Zeker de moeite waard om mee te pikken. Ook de twist was geslaagd.

Een relatief korte Zweedse film van ongeveer 70 minuten waarbij een whodunnit verhaaltje wordt opgeworpen. De eerste 25 minuten zijn voorzien voor de introductie van de personages. Dat zijn er wel wat waardoor ik snel door het bos de bomen niet meer was. Veel volk in de hoeve van de familie Ernstam daar het Kerstmis is.

Een uitgenodigde schrijver profileert zich na de moord als een volleerd detective. Een verbannen stalknecht is al snel de eerste verdachte, maar onze schrijver is slimmer dan dat. Na nog wat moordpogingen van getuigen of personen die te lastig worden, komen we uiteindelijk uit bij de echte dader. En dat in minder dan 40 minuten.

Ben niet bepaald een hondenliefhebber, dus het was al wat moeilijker om me echt te gooien in het verhaal. Maar zelfs los hiervan weinig overtuigende kortfilm. Vond ook het acteerwerk niet geweldig, zeker niet van

Swaenepoel. Ze kwam ze nogal houterig over, al kan dat ook aan het personage zelf gelegen hebben, maar toch. Mogelijks ook omdat het dialect wat geforceerd overkwam. Inhoudelijk ook geen idee waar de film écht heen wou. Binding en vertrouwen was misschien wel de rode draad. Niet alleen voor honden belangrijk, maar ook voor mensen.

Erg geslaagde tandem Nederland-België betreft de verfilming van het boek van Griet Op De Beeck. Misschien moet ik meteen het boek ook maar eens lezen. De cast bestaat uit louter Vlamingen. De cast is sterk en acteert ook erg goed. Weinigen die uit hun rol vallen, integendeel zelfs. Van Govaerts (de broer) had ik wel wat meer willen zien. Heeft tenslotte maar een zeer minieme rol met nauwelijks een dialoog, geen eigenlijk. Uiterst verrast van Zabarylo (Mona), kende ik van gezicht, niet van naam. En Wine Dierickx blijft ook geweldig hoe die opleeft in haar rollen.

Centraal staat de figuur van Mona, als kind tot volwassene. De film is opgedeeld in drie grote hoofdstukken met haar moeder, de liefde en haar vader. Het gebeuren wordt beleefd vanuit het standpunt van Mona. Een sterke vrouw, althans hoe ze alles ondergaat en zichzelf opoffert voor iedereen. Tegelijk een zwakke vrouw omdat ze zo weinig voor zichzelf opkomt. De relatie met haar vader is innig. De band met haar stiefmoeder is bizar te noemen en dat lijkt dan eerder aan de stiefmoeder te liggen. Onhebbelijk mens bij momenten, egoïstisch en weinig empathisch ook. Hetzelfde kan ook van haar vriend gezegd worden. Onverschillig en manipulatief, een narcist lijkt het wel.

Weinig aandacht voor de andere personages. De broer zoals ik al zei, maar ook de relatie met haar halfzus komt nauwelijks uit de grond. Nu, er komen nog wel vervelende personages voorbij. Die toneelregisseur bvb, gespeeld door een geweldige Perceval, bah!

Verhaaltechnisch misschien net te bruusk in opbouw, maar dit wordt volledig gecompenseerd door de cast. Sterk en pijnlijk drama. Erg van genoten en blij dat ik deze gekozen heb als gratis introductiefilm bij MeJane.

Ok, daar gaan we weer. Een andere film over een gruwelweeshuis waarbij sadistische opvoeders hun lusten botvieren of weerloze jongetjes. Sterke film alvast die me aangreep wegens de vernederingen, mishandeling en misbruik. De filmtitel biedt voor de jongens een toekomstperspectief: "The day will come" dat ze ook een vrijbrief krijgen en op eigen benen zullen staan. De droom van de kleine Elmer is om astronaut te worden. Hij is begeesterd door de ruimte en de samenvloeiing van de film met de maanlanding is een leuk zijplotje in de film.

De film deed me sterk denken aan bijvoorbeeld Sleepers (1996) , maar ook The Railway Man (2013) schoot even bij me te binnen wanneer de anderen verplicht werden om één per één iemand neer te slaan. Psychologisch nog pijnlijker dan de fysische blauwe plekken.
De film oogt erg professioneel en realistisch met zijn steengoede vertolkingen. Lars Mikkelsen, Sofie Grabol, Soren Saetter-Lassen, maar ook de kinderen deden het uitstekend.

De rol van Grabol, de nieuwe lerares Lilian, is complex. Van haar collega's is makkelijk het onderscheid tussen goed en kwaad aan te duiden. Bij haar is het minder eenvoudig. Ze doet wel niet mee aan de perverse gewelddadigheden, maar ze onderneemt ook amper iets waardoor haar zeker schuldig verzuim aangewreven kan worden. Frappant en onthutsend was trouwens de overtuiging van de directeur tot het einde dat zijn handelswijze gerechtvaardigd was in naam van de kinderen. De scène waarbij Elmer buiten zijn bepiste laken moest vasthouden, is er eentje die me zal bijblijven. Er zaten ondanks de kommer en kwel ook een aantal leuke en ontroerende momenten in de film. Het is dan ook vaak de kleine Elmer die hiervoor de show steelt. De scène met de vernielde auto was een dubbele: enerzijds had ik de idee van: "klop er maar eens goed op", maar anderzijds had je zelf schrik voor de gevolgen.Sterke film, mooie 4,0*!

Mja, moeilijk te beoordelen in die zin dat de film wat alle kanten opbotst. Goede elementen worden jammer genoeg afgewisseld met mindere momenten. Centraal staat Stijn, een levensgenieter en vooral vrouwenverslinder eerste klasse die onder een half toeluikend oog van zijn vrouw Carmen haar geregeld bedriegt. De aard van het beestje zeg maar.

Moeilijk om die man in te schatten. Een klootzak is een makkelijke definitie voor hem al valt de overgave en liefde voor zijn Carmen wel op. Allemaal een beetje kort door de bocht en sentimenteel. Gelukkig heb je nog Carice Van Houten die het een beetje recht houdt. Prima rol van haar.

Het einde is wat sentimenteel, maar toont evenzeer eindelijk wat meer diepgang omtrent de ziekte van Carmen. Al bij al degelijk, al begrijp ik eveneens diegene die zich dood ergeren aan de film.

Wetenschappers en avonturiers hebben een blind geloof in hun theorieën en hebben er vaak veel voor over om hun doel te bereiken of hun gelijk te halen. Velen mislukken in hun opzet, niet omdat ze ongelijk hebben, maar gewoon omdat ze het staven van hun ideeën vaak moeten bekopen met de dood of - minder avontuurlijk - moeten stopzetten wegens gebrek aan middelen of interesse van de buitenwereld.

Ook Thor Heyerdahl zit in dat laatste schuitje. Iedereen verklaart hem gek voor zijn laatste onderneming en diep van binnen staat hij er zo goed als alleen voor. Had het aan zijn crew gelegen, hij was uiteindelijk wel Polynesië binnengedobberd, maar niet met louter touw of hout.

Onderhouden film waarbij echter naast de protagonist weinig te weten wordt gekomen van de andere personages. Op zee is de verveling deels merkbaar, maar voor de rest is het een vrij matte bedoening. Honger leden ze niet echt en buiten de typische clichés van een stormpje en wat beestjes - gevaarlijke en ongevaarlijke - komt men niet. Wel fijn gefilmd en die camera aan boord was ook wel interessant. Hangt er voor mij wat tussen. Boeiend, maar nét niet boeiend genoeg.

Degelijke film over ene onderwerp rond milieuactivisme, maar wel eentje die niet boven de middelmaat uitstijgt en al snel uit het geheugen zal gewist worden. Mileuactivisme is één zaak, maar er zullen ook andere meningen zijn die het eerder als milieuterrorisme zullen catalogeren. Het is een film waarvan ik noch warm noch koud van krijg, hoewel ik milieu en klimaat een erg belangrijk maatschappelijk thema vind. Het is een film met contrasten - een rol als activiste en een rol als zorgzame moeder - en met nogal wat eenzijdige tegenstellingen zoals de boze egocentrische overheid/concerns.

Ik begrijp de filmtitel ook niet zo goed. Enfin, begrijpen wel, maar "Woman at war" neemt een duidelijke stelling in en duidt op controverse. Bij momenten ook wat tegenstrijdig waneer het ecobewuste hoofdpersonage haar economische voetafdruk wel enorm de hoogte injaagt. De filmmuziek en de letterlijke weergave ervan was speciaal, maar toch verfrissend. Het einde eindigt is een sentimenteel gedoe en was overbodig (wat ook zo was voor de gehele zijplot).

Wat een irritante bende collega's was me dat. Als dat mijn werkomgeving was, ik zocht een andere job. Je zou haast hopen dat die serial killer die één voor één de weg uitruimde. De film komt niet traag, maar vooral slecht op gang. Humor die weinig aanslaat, veel idiote gesprekken en vervelende karakters.

Gelukkig komt de film echt op dreef wanneer de moordenaar op toerental komt. Best wel wat leuke kills dan. Niet vernieuwend en veel wat we al eerder gezien hebben, maar het werd toen wel meer vermakelijk. Die ene kill met die death ride (letterlijk te nemen hier) vond ik wel een fijntje. En even later die scène op de motorfiets met de vluchtende Jonas, dat was ook wel geinig.

Maar er zijn in zijn geheel véél betere slashers op de markt, je hoeft daar volgens mij zelfs niet zoveel moeite voor te doen.

Best een tegenvaller. Vooral inhoudelijk dan wist ik niet goed waar de film wou. Een beetje oppervlakkig, nergens echt naar toe leidend. Wel erg stijlvol en cinematografisch prima verzorgd. Voorts een rustig verder kabbelende film met weinig emotionele hoogtepunten. Het boeide me niet echt. Op die manier best een lange zit te noemen.

Gelukkig hier en daar visueel nog iets te bespeuren.

Dat ik niet voor een meesterwerkje in de zetel ging zitten, daar was ik me van bewust. Of ik veel zin had in deze Kong? Niet echt ... Maar alleen thuis, de vrouw die niet van dergelijke films houdt, dus eigenlijk hét moment om dit er gauw tussendoor te gooien. Eigenlijk alles waarop ik afknap in een film was aanwezig in deze schaamteloze herkauwde film.

Herkauwd? Inderdaad, dat is het correcte woord voor deze film. Het verhaal is flinterdun en is weinig vernieuwend. De mythe, de expeditietocht, een inheemse stam, pseudo dino's (in de vorm van een wandelende tak, een bamboespin, een dik uitgevallen bizon dito varaan met 2 poten en tot slot de traditionele kwaadaardige octopus ...). Die octopus by the way, waarom viel die Kong eigenlijk aan? Bizarre logica als je het verhaal volgt van Kong als beschermer en behoeder van het eiland. En dan die verwijzing naar Vietnam en diens cultfilm. Gruwelijk ... Ook Cast away kwam aan bod met de lachwekkende gezinshereniging met de deurbel. "Hallo, hier ben ik weer!"
De soldaatjes in de film waanden zich nog steeds in Vietnam. Erg intelligent kon je hen ook niet noemen. Waarom bleven die in de reikwijdte van Kong vliegen? Opmerkelijk hoe ongeschonden vrijwel iedereen uit die crashes kwam ...

De meest lachwekkende scene was toen die hagedis de schedel voor de voeten van Conrad uitbraakte met het identificatieplaatje eraan. Hoe serieus kan je je nog nemen? Als dat je lumineuze idee is om de zijplot "rescue Chapman" tot een einde te brengen, tja ... Misschien moest dit Packard een beter imago geven als keiharde ijzervreter die in de bres springt voor zijn manschappen. Verder vond ik het eveneens vreemd dat er met de zijplot van de inheemse stam zo goed als niets gebeurt. Zo lopen er letterlijk voor spek en bonen bij. Dit gaat zo de hele film door. De rustige momenten zijn niets meer dan een lege doos. Wat doen die biologen dan eigenlijk op dat eiland? Eventjes genoeg lokale fauna en flora gezien waarschijnlijk ...

Kong zelf viel nogal groot uit, iets té groot om realistisch te zijn. King Kong van Peter Jackson (met Watts en Brody) was in alle aspecten een veel betere film. Veel actie ja, maar meer dan hersenloos geschiet kwam er ook niet uit voort. Neen, ik loop hoegenaamd niet warm voor deze Skull island. De visuele effecten als de slow motion beelden van de choppers waren fijn. Ook de muziekscenes vond ik erg sfeervol (behalve die op het einde op de boot was overbodig). Deze film is puur en louter gemaakt om zoveel mogelijk geld in het bakje te brengen en dit met zo weinig mogelijk inspanningen: slecht verhaal, niet origineel, slecht geacteerd, geen uitdieping van het verhaal in het verhaal, enz ...

Het meest fijne en verrassende was de rol van Kong: als beschermheer van het eiland, hij die voor een evenwicht moet zorgen verwijzend zelfs naar de strijd tussen goed en kwaad. Jammer wel dat er perse een "romantisch" momentje ingepropt moest worden met Weaver. Waarom in godsnaam? Omdat het zo hoort? Ok, maar als je deze prent produceert, moet je beseffen dat het past als een tang op een varken. Maw, er is gewoon niet nagedacht over de invulling van de film. De idee was simpel: zet een groot uitgevallen aap op een eiland met vieze beesten als buren, stuur er wat soldaatjes met hoog testosteron heen en laat ze het zelf maar uitmaken ... Uit respect voor zowat elke film toch nog een 2,0*.

Sterk kostuumdrama uit de periode van de Deense koninklijke familie in de negentiende eeuw. Geen film die voor iedereen weggelegd is, want veel actie hoef je niet te verwachten. Het verhaal gaat over het huwelijk tussen de gekke (schizofrene) Koning Christiaan VII en Koningin Caroline Mathilde. Het is een verstandshuwelijk zoals er wel meerdere zijn en waren op blauw niveau. Uiteraard verliest ze haar hart aan een derde, maar dat geromantiseerde (liefdes)beeld komt niet té nadrukkelijk naar voren. De film wordt gelukkig gedragen door andere sterke elementen: In de eerste plaats door de uitstekende acteerprestaties.

Mikkel Boe Følsgaard speelt een voortreffelijke rol als mentaal labiele koning met soms erg vreemde hersenkronkels. Hij was emotioneel erg wispelturig en werd niet altijd (of nooit eigenlijk) au sérieux genomen. Dokter Struensee gebruikte zijn invloed om zijn politieke en sociale ideeën door te duwen. Ook Vikander vind ik een mooie rol neerzetten als koningin. En ook de meer gekende Mikkelsen deed het goed als lijfarts, politiek leider en minnaar. Ik las hieronder dat hij een miscast was omwille van onder meer het leeftijdsverschil. Uiteraard mag niet vergeten worden dat het leeftijdsverschil in werkelijkheid sowieso minstens 20 jaar was. Caroline Mathilde was slechts 15 jaar toen ze huwde met Christiaan VII. Trine Dyrholm verdiende haar strepen reeds (Festen en later met Kollektivet en The legacy) en doet het ook hier voortreffelijk als Koningin-weduwe en is en blijft de échte koningin van Denemarken met haar eigen (verborgen) agenda en (politieke) invloed.

De periode van de Verlichting wordt interessant naar voren gebracht via de ideeën van Struensee. Andere tegenstrijdige of aparte ideeën worden net als in de periode van de Reformatie of de afschaffing van de slavernij op zijn minst gezegd afwijzend onthaald. Ook de rol van moeder/vrouw/koningin is een rol die volledig ten dienste staat van de koning: een vrouw moet kinderen baren en opvoeden én bovenal de koning behagen. Voor de rest moet ze zich koest houden, zeker als het politiek is. Kostuums en decor zijn een streling voor het oog en geven de tijdsgeest goed weer.

Het gelijkaardige Deense Der Kommer en Dag (2016) zag ik twee jaar terug reeds, maar doordat hij afgelopen weekend op TV verscheen, kwam ook het topic terug naar boven. Daar werd de vergelijking gemaakt met het bekende Sleepers (1996), maar dus ook met deze Noorse versie, waardoor ik deze absoluut wou zien.

Niet qua plot - helemaal niet zelfs - maar wel qua sfeer en mystiek wel een aantal keer gedacht aan Scorsese's Shutter island. Het eiland is grauw en ruw. De neerhangende mist, koude, sneeuw en donkergrijze wolken geven iets onheilspellends weer. In deze setting werd een jeugdinstelling gebouwd. Qua échte mishandeling viel het wel mee eerlijk gezegd, toch als je binnen de lijntjes kleurt. Uiteraard zijn lijfstraffen uit den boze, maar ik had me iets voorgesteld genre de topfilm The Magdalene Sisters (2002) al speelt ook hier resocialisering en zuivering van het lichaam en geest. Frappant was wel de onmiddelijke depersonalisering met de aanspreking van de jongens als nummer.

De film kent enkele twists en wanneer kindermisbruik wordt vastgesteld, nemen de jongeren het zelf in handen. Deze film biedt een ijzersterk verhaal met een mooie cast, sfeersetting en decor. Skarsgård speelt een voortreffelijke rol als directeur van deze tuchtinstelling. Knap!

Mja, wat hiervan te zeggen? Er is hier al heel veel over neergepend, vaak terecht ook. Deze film maakt geen al te goede beurt. Niet alleen omwille van het feit dat het gelauwerde jeugdboek totaal verkracht wordt dat het haast een schande is dezelfde titel te dragen, maar ook filmisch vond ik er erg weinig aan.

Vervelende personages, een tijdsgeest die ik niet kan plaatsen - bij momenten kon ik niet plaatsen of ik in de Middeleeuwen of in de moderne tijd zat, rommelige en haastige structuur, teveel willen vertellen op een korte duur, te bombastische met vervelende niet passende sentimentele strijkers, een plot zonder ziel, nutteloos oorlogsgezever en ga zo maar door. Ook de draak die er geen was, was erg ontgoocheld. Ik was alleen een beetje gecharmeerd door de schuifelende kerken.

En wie maalt er nu over een mening van een volwassene over een jeugdfilm? Maar ook voor mijn tienjarige zoon was het een heuse afknapper. En díe mening telt wel. Die maak je immers niets wijs ook al refereerde hij uiteraard in eerste instantie naar zijn lievelingsboek dat hij al drie keer las. Trouwens twee uur is nogal lang (en tegelijk te kort). Men nam te veel hooi op de vork en er werd te weinig nagedacht over het project. Jammer ...

Bon, samen met Ôdishon bekeek ik met Ichi the killer de twee meest bekeken films van Miike hier op MM. Ik denk ook dat ik het hierbij zal houden. Ik wist niet helemaal wat ik precies mocht verwachten, al laat de titel in principe weinig tot de verbeelding over. folterscènes en overdadig geweld vormen de rode (letterlijk zelfs) draad in de gehele film. Er wordt niet gekeken op een dode meer of minder en het bloed spoot fonteinend in het rond. Hier en daar een afgesneden of afgerukte ledemaat, het was ook Ôdishon niet vreemd.

Erg serieus moet je het allemaal niet opnemen, en is het ook niet. Maar het is niet zo mijn ding. Goed om eens te zien, hoewel ik nadien gezien toch liever iets anders had opgelegd. Ichi, nu ook niet bepaald de superhero te noemen, die de strijd aanbindt met Kakihara, een sadomasochistisch en sadistisch figuur uit de onderwereld die zelf aan de prikkeldraad is blijven hangen. Het moet haast fout lopen, en dat doet het ook. Oja, ook een serie verkrachtingen passeren de revue (de geweldpleging tijdens de daad - alsof het nog niet erg genoeg was - kreeg je er gratis bij). Waar het allemaal toe leidde, is me een compleet raadsel. Maar het deed me niet veel. Men wil choqueren, maar bereikte naar mijn aanvoelen eigenlijk het tegenovergestelde. Ik zag er zelfs de humor niet van in.

Best een vrij grappige kortfilm over een man die wordt aangesproken op zijn handicap die er - laat ons eerlijk zijn - helemaal niet is. Ik probeerde me in te leven in de situatie en vraag me daadwerkelijk af tot wat een dergelijk experiment zou leiden wanneer iedereen jou iets zou aanpraten. Zou je dit op de duur ook écht geloven en in meegaan? Ik denk het eerlijk gezegd wel.

Fijn filmpje dus handelend over "anders" zijn en hoe anderen - maar vooral je zelf - ermee omgaan/omgaat.

Zowat elke recensie hier heeft het over de geweldige animatie. Deze is inderdaad verbluffend mooi. Ongelooflijk hoe minutieus en gedetailleerd de omgeving wordt weergegeven. Zelden gezien eigenlijk en ik ben nog steeds erg onder de indruk. In een beetje de Terrence Malick stijl worden veel screenshots genomen van de omgeving. De gedetailleerde omgeving komt haast perfect tot uiting, net zoals de overvloedige regenbuien, druppels, zonlicht en het bladerdek.

Ook het verhaal vond ik mooi passen in het geheel. Een soort van slow romance waarbij rust en ingetogenheid voorop wordt gesteld. Een romance die zich eerder focust op het gevoel en de innerlijke ziel. Er gebeurt misschien niet heel veel, maar dit lag volgens mij mooi in balans met het technische deel van de film.

Het einde viel dan weer wat tegen. De woedeuitbarsting na de afwijzing was overdreven en overheersend. Voor mij toch eerder een smet op de voor de rest evenwichtige film. Ook de slotmuziek had beter in de lijn gelegen van de sound van de eerste 35 minuten.

Sterk aangrijpend portret van een alleenstaande moeder die mentaal volledig in de knoop ligt met zichzelf. Schizofrenie en waanideeën zijn zowat de eerste dingen die in me opkomen. Constant ervaart ze gevaar voor haar kind en hallucineert ze erop los. Het maakt haar stapelgek.

Bij momenten zit de camera erg dicht op de huid welk alleen maar versterkend werkt. Geweldige acteerprestatie van Cocco die veel verder gaat dan alleen maar haar hysterisch geroep. Het sneed bij momenten door merg en been. Hier en daar ook een aantal erg mooie beelden zoals die in de regen, maar ook de hele scène tijdens het koken of wanneer ze letterlijk snottend op de grond vol wanhoop was.

Hier en daar wat bevreemdend al overheerste het dramagedeelte toch bij mij. Sterk!

Koyaanisqatsi is een audiovisuele ervaring om u tegen te zeggen. Het visuele aspect was bij momenten oogverblindend mooi en gaf een mooi relaas weer van enerzijds prachtige natuurbeelden en -fenomenen, maar ook de impact van de mens op die natuur met zijn industriële ontwikkeling en consumptiedenken anderzijds. De beelden werden knap gemonteerd en waren erg flitsend, zeker die mensenstromen of het autoverkeer vond ik fascinerend. Flitsend en soms versneld waardoor sommige kijkers misselijk kunnen worden bij het bekijken ervan.

Daarbovenop krijgen je oren ook de nodige stimulansen met de opzwepende beats van Glass. Eigenlijk wel een docu/film die ik graag had ervaren op groot scherm in de bioscoop waar wellicht dit alles nog extra sterk naar binnen komt. De film geeft een mooie insteek en heeft een mooie achterliggende boodschap. Fijn!

Een interessante film over een pril koppel die de liefde ontdekt waarbij de vrouw Ida steeds meer vervreemdt van haar familie. Ida verdwijnt en de familie (vader en broer) onderwerpen het vriendje Sander wat er precies met haar is gebeurd. Erg intimiderend, maar bitsig wordt het nooit. Je ziet een wanhopige vader die antwoorden wil op de vele vraagtekens die hij heeft.

Het laatste jaar bijvoorbeeld verwaterde het contact met hun dochter aanzienlijk, om dan opeens geheel van de radar te verdwijnen door ook Sander achter te laten. Niet onlogisch dat de vader Sander verdenkt van iets met zijn dochter's verdwijning te maken te hebben. Het blijft allemaal low profile. Van politie is bijvoorbeeld totaal geen sprake (geweest).

De film brengt vervolgens via flashbacks de relatie in kaart, hoe hij is, wie hij is en hoe hij met haar omging. Nog later komt tot uiting dat Ida kampte met psychische problemen, met anorexia ook en met tenslotte een doodswens. Als je dan ziet hoe hij haar begeleidt en zelfs doet verdwijnen, kan je de vraag stellen of dit gedrag moreel aanvaardbaar is. Wat is hulp bieden tenslotte? Meegaan in iemands verhaal of weerwerk bieden? Dit maakt van Copenhagen does not exist een interessante psychologische mysterie.

Erg matige film waarbij ik net als sommige andere users nooit betrokken raakte met de personages of "in" het verhaal zat. De film is traag van opbouw en erg veel gebeurt er niet. Dit stoort me meestal niet, integendeel. Hier echter heb ik nimmer de indruk gehad wat de boodschap van de film was of wat de film wou vertellen aan de kijker. De film kwam bij mij slordig binnen. Het hoofdpersonage verdwijnt vrij bruusk uit de film. Een ander, de dame, komt er even plots in.

Het mysterieuze gedeelte in het bos kwam niet uit de verf en was eerder een domper dan een climax. Die lichtjes waren best mooi gedaan - niet dat dit hoogstaand was - maar ik kan het best sfeervol noemen. Je kan er met wat verbeelding dwaallichtjes van verloren zielen van maken, maar dat ging me toch te ver. Van de dialogen moest de film het ook niet hebben, want erg spraakzaam was men niet.

Mogelijks spelen culturele lokale gebruiken een rol waarvan ik weinig tot niets af weet. Het beïnvloedt alvast je kijk of gevoel op de film. Jammer dat ik echter niet ervoer...

Best wel een vermakelijk wraakfilmpje van Noorse makelij waarbij Moland toch duidelijk naar de Amerikaanse cinema heeft gelonkt om zijn scenario en plot te ontwikkelen. Films in uitgestrekte sneeuwlandschappen zijn niet zo alledaags in de filmwereld en net als bvb Wind River of Fargo voegt deze locatie steeds wel iets toe. Enerzijds de pracht van de natuur, maar ook anderzijds de leegte en eenzaamheid van de weinige bewoners.

Veel geweld in deze film met veel bloedvergieten. Fijn wel om elke dode te omlijsten met een aftiteling “in memoriam”. Maar humoristisch zou ik de film alvast niet omschrijven behoudens de voorspelbare vergissingen in het benoemen van nationaliteiten (een Japanner voor een Chinees of een Serviër voor een Albanees). Oja, de relatieproblemen tussen clanbaas Greven en Marit waren ook wel amusant. Het leuke aan het plot is ook dat naast de issues tussen vader Nils en de lokale maffia er ook een derde partij in de pot komt roeren met name de Servische maffia. Het houdt de vaart in de film en deed me de ogen sluiten voor de toch wel simpele kills van de toch wel vaak niet al te snuggere criminelen.

Skarsgard deed het uitstekend en ook altijd wel leuk om Bruno Ganz aan het werk te zien. Geslaagde film!

Kramer vs Kramer schetst het verhaal van een vechtscheiding waarbij het kind de inzet of speelbal wordt van beide ouders. Gelukkig gaat het er nog vrij beschaafd aan toe en blijven de verwijten achterwege. Jammer genoeg valt dit niet altijd in werkelijkheid te zeggen. Binnen dit subgenre zijn talloze producties gemaakt. Denk maar bijvoorbeeld aan het eveneens degelijke en overbekende Mrs. Doubtfire. Een film die je net als Kramer vs. Kramer met het gehele gezin kan naar kijken.

Bijster origineel is de film niet, hoewel deze toch al dateert van 1979, zal Kramer vs. Kramer eerder het voorbeeld geweest zijn voor al die andere kopies. De film ziet er overigens nog erg goed uit om al 38 jaar oud te zijn. Een zwierige Hoffman en knappe Streep doen de rest, degelijk, zonder meer. Wat me wel opviel in de film is het geldende maatschappijbeeld van de vrouw: aan de moederrol wordt niet getornd. Kramer haalde dit ook een paar keer aan in de rechtbank dat opvoeding en huishouden even goed kan vervuld worden door een vader. Het stereotiepe patroon van de hard werkende zakenvader werd hierbij onderuit gehaald. Zeker wanneer hij door toedoen van zijn thuissituatie zijn veeleisende job verliest.

De film blijft vrij braaf en is stereotiep. Geen echt wow-gevoel gekregen van deze film, maar zeker gewoon degelijk. Jammer dat de echte motieven van Joanna te weinig uit de verf kwamen. Ook de rechtszaak werd vrij simpel afgehandeld, maar het leek me dat Robert Benton de klemtoon wou leggen op de relatie vader-zoon in plaats van er een rechtbankfilm van te maken. Voor mij een nipte 3,5*.

Kreuzweg is een sterk symbolische film zoals ik ze graag zie. Opgedeeld in 14 hoofdstukken naar analogie van de lijdensweg van Christus beleeft Maria haar persoonlijke lijdensweg. Nogmaals wordt duidelijk waartoe godsdienstfundamentalisme kan leiden en individuen ten gronde kan richten. Nogmaals wordt duidelijk hoe gevaarlijk (valse) profeten in de naam van hun invloed kunnen laten gelden op goedgelovige personen. Het is een vorm van psychische terreur dat nauwelijks nog voor te stellen is, zeker als het over het katholicisme gaat in West-Europa. In de Verenigde Staten zou je dergelijke praktijken nog wel eens kunnen tegenkomen, al dan niet in een iets mildere vorm, maar daarom niet minder fanatiek, maar dit terzijde.

Duidelijk wordt het ook dat dergelijke opvattingen nog nauwelijks te combineren vallen met de huidige hedendaagse samenleving. Plezier maken, relaties aanknopen, dansen of luisteren naar popmuziek is zowat de belangrijkste tijdverdrijf van de huidige jongeren waardoor dit niet te rijmen valt met deze religieuze indoctrinatie. En dat ondervindt Maria dan ook al snel. Want het belangrijkste dat ze ontbeert is de zorg en echte liefde van haar naasten. Controle en wantrouwen nemen de plaats in van deze liefde binnen het gezin waarin Maria opgroeit.

Kreuzweg is een beklemmende ervaring met een traag, maar alsnog boeiende ontwikkeling van het verhaal. Ook het statische camerastandpunt lijkt loom, maar is uiterst geslaagd. Je voelt dat de film naar een climax gaat en je kijkt daar ook naar uit. Aangrijpend, zonder meer!

De film verdient misschien wel (iets) meer dan de magere 2,0* die ik eraan gaf, maar ik heb me net als de users hierboven ontzettend geërgerd aan het plotverloop. Een film alvast met weinig diepgang of duiding over het waarom, hoe en wat. In de eerste plaats over de neonazi's zelf. Veel gezuip en stoerdoenerij met het pesten van omstaanders, maar veel verder dan dat gaat het niet.

Wordt er vervolgens gefocust op het meisje Marisa. Om één of andere onverklaarbare reden gaat ze die vluchteling helpen. Zou het een actie reactie zijn naar aanleiding van de dood van haar grootvader? Ik betwijfel het. Haar grootvader was overigens eveneens racistisch, dus die vond het best goed waarmee zijn kleindochter zich inliet. Ik ben ook niet overtuigd dat ze wroeging heeft omdat ze die twee vluchtelingen omver heeft gereden. Het duurt nog een hele poos vooraleer ze het vraagt waar zijn broer was. Het verklaart ook haar gedrag in de winkel niet toen Rasul er opnieuw stond.

Ook de bizarre verhouding tussen Marisa en Svenja is maar vreemd. Ze kunnen elkaar niet luchten om dan in een volgende scène wel met elkaar op te trekken. Men had het inderdaad beter "hard" gehouden zonder deze twee "emotoestanden" om het publiek te paaien en een sociaal aanvaardbare film te maken.

Krigen is een sterk oorlogsdrama van Deense makelij. De film bestaat eigenlijk uit twee delen. Een gedeelte in Afghanistan waar de Taliban de plak zwaait en het thuisgedeelte waar de commandant van de operatie terecht staat voor het doden van burgers. Jammer eigenlijk dat in de samenvatting van de film het verloop al wordt verteld. Ongeacht de uitkomst van de rechtbank haalt het toch wat de spanning weg.

Afghanistan was best spannend - paranoia ook met de idee dat elke burger je vijand kan zijn. Je zag een groep Deense soldaten die de omgeving moest veilig stellen, maar tegen een onzichtbare vijand moeten opboksen. Saai werk, maar ook bij momenten ondankbaar. Geen superhelden en dat zag je ook wanneer emoties de overhand dreigden te halen als een makker gewond raakte. In dat opzicht een gedegen en realistische weergave van een operatie in vijandelijk gebied. Mooi in navolging van het meesterlijke Black Hawk Down (2001)

Ook het thuisfront komt aan bod en de kleine banale dingen die elk huishouden met kinderen treft komen naar voren. Als vader is het zwaar, maar ook als moeder die er alleen voor staat en steeds bang moet afwachten of haar man nog leeft. Mooie indringende filmposter ook!

De rechtszaak is interessant met gevatte argumenten van de openbaar aanklager. Aan de andere kant maalde het spreekwoord "de beste stuurlui staan aan wal" ook wel eens door mijn hoofd. Krigen omvat alles waarom ik zo Deense - en bij uitbreiding Scandinavische - films zo goed vind. Mooi oorlogsdrama!

Op een aantal dagen mijn tweede film van Václav Kadrnka. Deze beviel me sowieso minder dan Osmdesát Dopisu (Film, 2011). Het is een film die even doelloos en nietszeggend is als het hoofdpersonage: een vader-edelman die op zoek gaat naar zijn weggelopen zoon. Het opmerkelijke is dat de setting apart is met die Middeleeuwse insteek.

Maar echt boeien doet het niet. Langdradig en saai. Met veel observerende shots waardoor de minuten tergend traag voorbij gaan. Een film die ook nauwelijks enige bekendheid heeft. Terecht zo blijkt, want het kabbelt lusteloos door, als een ballon die langzaam leegloopt. Een film waar weinig uit te halen valt.

Aan dialogen heeft de film en bij uitbreiding de regisseur ook een broertje dood. Want conversaties zijn er nauwelijks, laat staan een heen-en-weer discussie van pakweg 10 zinnen.

Voor een familiefilm is er misschien iets te veel miserie, maar ik plaats het dan maar als tienerfilm, enfin dat gevoel had ik toch dat dit niet enkel voer was voor volwassenen. Ondanks de vele ongelukkige voorvallen bleef de film erg luchtig en had de setting een idyllische sprookjesachtige vibe. Dat kwam ook in sommige scènes zo naar voren zoals in het water.

Een mooi verweven verhaal met diverse uiteenlopende personages die elk een belangrijke rol spelen. Vijand is nog heel jong hier, maar doet het erg goed. Haar broertje met Down was aandoenlijk en de jonge Skarsgard met zijn litteken was een vreemde vogel.

Het plot is divers, maar blijft doorheen de film erg onderhoudend. Geen moment heb ik me verveeld. Fijn gedaan, zeker als je dit genre omarmt.