Opinions

Wederom genoten van dit pareltje van Miyazaki. Zoals we wel meer gewoon zijn met deze Ghibli’s is de fijne tekenstijl en mooie ingetogen muziek. De vliegtuigen zien er echt prachtig uit, zeer accuraat en met veel oog voor detail. Zoals ook steeds mooie beelden vanuit de lucht met weidse landschappen, gedetailleerde dromen en weerelementen.

Het plot is prachtig met de dreigende WOII op de achtergrond waarbij ook een mooie romance in wordt verweven. Zeer ontroerend bij momenten zoals onder meer het moment dat Jiro de hand vasthoudt van zijn zieke vrouw. Interessant ook om de historische context te zien van het bouwen van Japanse oorlogsvliegtuigen, enfin om er toch een beeld van te kunnen vormen. Je wordt ondergedompeld in een sfeertje van technisch vernuft en heroïek.

Zo één van die (Netflix)thrillers zoals er wel meer gemaakt worden tegenwoordig. Zeker niet slecht, best vermakelijk, maar niet uitzonderlijk en vaak met min of meer hetzelfde concept. Een rechttoe rechtaan film zit er niet meer in. Het moet steeds met een twist en nog een twist zijn waarbij de (psychologische) rollen omgedraaid worden.

Maar zoals ik al dus zei: best vermakelijk. En al die toevalligheden, Ebenezer haalt het hierboven ook al aan, moet je er jammer genoeg bijnemen. Ik blijf ook met dezelfde vraag zitten als iedereen hier. Was dit een fantasie van de politie-inspecteur of kan hij het gewoon niet bewijzen (hoewel?) ... Beetje vreemde aanpak om het plot zo uit de doeken te doen.

Sommige scènes werden iets te aangedikt gebracht, zoals de uitdagende blik van Xenia naar Leonora toen ze werd genomen, de dood van Xenia en het verleden van Leonora. Soms allemaal iets te makkelijk allemaal, maar zoals gezegd, best vermakelijk en OK voor een keertje. De sfeer zit zeker goed. Dertien in dozijn en daarmee is ook veel gezegd.

Een vrij confronterende en rauwe schets van een labiele man die op zoek gaat naar zijn vermiste dochter. Het is zelfs zeer de vraag of er überhaupt wel sprake is van een ontvoering of dat de zieke psychotische man het zich allemaal inbeeldt. Dat is niet eens het punt van de film die zich blijft focussen op het bizarre gedrag van de man, onverbloemd, dicht op de huid.

Hij zweeft tussen het leven van een dakloze man tot een kamertje ergens in een groezelige vieze appartementsblok. Sterk acteerwerk en prima camerahantering dicht op de huid van het personage tillen de film naar een hoger niveau.

De ontmoeting met de vrouw is toevallig al blijft het vreemd hoeveel vertrouwen ze heeft in de man. De film herbergt een mysterieus tintje en verveelt nimmer, mede ook door de beperkte speelduur.

Deze Waalse film kende ik niet. Ik zou hem ook niet zomaar vergelijken met een Dardenne. Die gaan toch een stuk dieper en rauwer in een film of met de personages. Desalniettemin vond ik dit best een interessant thema. Niet nieuw uiteraard, maar het verbaasde me wel dat het jonge tienerkoppel zo resoluut het kind wou houden.

Uiteraard krijg je wat te maken met jeugdige wispelturigheid, maar al bij al stond hun keuze toch snel vast. Jammer dat er weinig obstakels of moeilijkheden het pad kruisten van het koppel. OK, de traditionele preek van de ouders was er eentje, maar verder niets. Het doktersbezoek was niet iets wereldschokkends en er kwamen weinig tot geen andere negatieve geluiden vanuit de omgeving. Ook was er weinig sprake van een dilemma voor de moeilijke situatie waarin ze verkeerden.

Het subplot van de voetbal werd ook te weinig uitgediept om dát echt aangrijpend of boeiend te noemen. Het ging soms iets te makkelijk. Het einde vond ik ook maar vreemd. Ze ging samen naar een fuif. Mélanie verdwijnt opeens en zonder boe of bah wil ze Maxime niet meer zien en staat ze haar kind af ter adoptie. En dat allemaal op 5 minuten speeltijd. Mja, was wat wrang. Voor de rest degelijk, maar niets wereldschokkends.

Ik ben het wel eens met de bovenstaande berichten. Een film met duidelijk potentieel, maar ik had weinig idee wat de film precies wou vertellen. Het zal ook aan mij liggen, maar ik had vaak het vervelende idee dat het een Chinese of Taiwanese film was. Mede door de hoofdrolspeelster, maar ook door het armtierig decor dat ik niet direct aan Tokyo of Japan link.

De film kabbelt rustig verder over een Japanse bokster die doof is. Dat levert - net als voor andere sporten wellicht - zijn beperkingen op die met enige creativiteit of inspanning ingetoomd kunnen worden.

De trainingsethos werd wel goed in beeld gebracht met veel aandacht dan voor het personage (bovengeschikt aan de drills). De moeizame relatie met haar moeder was verhaaltechnisch een lichtpuntje, net als de blind wordende coach. Niet slecht allemaal, maar het mocht wat pittiger.

Een coming of age verhaal van een seksueel opgehitste tiener die met zijn hormonen geen blijf weet. Het wordt hem ook niet echt moeilijk gemaakt natuurlijk. De film begint met een hele andere inslag die best vrij heftig is. Vervolgens worden de personages met een voice-over geïntroduceerd. Allen wat typetjes met elk hun eigenaardigheden.

Ik miste wel wat samenhang tussen het plot en de personages door. Film die tracht te provoceren met wát seksscènes en uit de hand gelopen geweld. De wereld van de jongeren is weinig bemoedigend te noemen waarbij marginaliteit en een moralistische ondertoon op de voorgrond treden. Skaten en blowen lijkt een vlucht te zijn van de realiteit, maar bestendigen ook net hun situatie. Wat vluchtige seks verandert daar niet veel aan.

Al bij al wel een OK film met best wel interessante personages, maar waarbij ik toch meer verwachtte qua ontwikkeling van het verhaal.

Fijne degelijke animatiefilm, maar ook niet meer dan dat. Springt er nergens echt bovenuit en het plot is uiteindelijk vrij standaard en reeds meermaals herkauwd. Desalniettemin proberen de makers er zeker het beste uit te halen.

Visueel niet zo geweldig, toch niet wat de personages betreft, maar hier en daar zitten er wel mooie magische (en visuele) momenten in zoals die zwevende letters en pagina's. Verder wel een fijn uitgangspunt door de sprookjesverhalen op te voeren als een soort traditie of cultureel erfgoed dat dreigt te verdwijnen uit de herinneringen van de kinderen.

Een Ken Loach uit de oude doos. Minder sociaal-economisch maatschappijkritisch dan wat ik gewoon ben van hem, maar het maken van dramafilms zit hem in het bloed. Het leven in een armoedige wijk van een industriestad is geen pretje. We zitten in de periode voorafgaand aan grote nationale arbeidersstakingen in onder meer de mijnindustrie. Niet daar veel van zichtbaar is in de film. Billy weet echter één ding, in de mijn wil hij nooit werken.

Billy heeft het moeilijk. Op school, thuis ... Vrienden heeft hij nauwelijks. Loach concentreert zich onder meer op het schoolse gebeuren in de arbeiderswijk. Vrolijk word je er alvast niet van. Lijfstraffen met de regel op de handen is schering en inslag. Ook de neerbuigende autoritaire commentaar is vandaag de dag weinig pedagogisch verantwoord. En die ene sportleraar, een karikatuur die wellicht echt wel heeft bestaan, is ontzettend zelfvoldaan van zichzelf. Dan toch een vorm van maatschappijkritiek van Loach? Die voetbalmatch tussen ManU en Spurs was geweldig!

Interessant wordt het wanneer Billy een uitweg ziet in zijn onbeduidend bestaan wanneer hij een valk africht en zich daar volledig op toelegt. Het staat echter in de sterren geschreven dat je eigenlijk zit te wachten tot het verkeerd afloopt. Happy endings zijn nu eenmaal niet aan Ken Loach besteed.

Bijzonder innemende en warme film waarvan ik intens heb genoten. Ik heb het wel voor de Iraanse cinema die bol staat met praktijkvoorbeelden van het regime en hun vrouwonderdrukkende handelingen. Deze film werpt een andere kijk op de Iraanse vrouw. Je waant je zelfs even in een ander land wanneer de erg fijne openingsscène de revue passeert waarbij een gezellig theekransje werd gehouden met enkele oudere dames. Op een erg losse ongedwongen manier werd er gesproken en gelachen over mannen en over de liefde. Het leken wel pubers.

Mahin vond ik vervolgens een erg interessant en aangenaam personage. Ze schrikt er niet voor terug om de zedenpolitie de les te spellen. Mahin is echter eenzaam na de dood van haar man zovele jaren terug. Ze hunkert naar nieuwe contacten, naar een nieuwe partner. Alleen is dit als weduwe binnen het strenge religieuze regime niet zo evident. Ze ontmoet een zielsverwant in de even innemende Faramarz.

Wat volgt zijn geweldige scènes tussen de twee die ondanks hun voorzichtige gevoelens steeds bang achterom kijken voor wat de gevolgen zouden kunnen zijn voor hun gevoelens. Het einde zag ik echter niet aankomen en is hard. Ik had wel te doen met Mahin die troosteloos en verweesd achter blijft. Het regisseursduo bewijst hiermee dat je weinig middelen nodig hebt om tot een sterke fijne film te komen. Knap!

Erg fijne film van Kiarostami waarbij kinderen centraal staan. Specifiek hier de kleine Ahmed die het nobele doel heeft om het notitieboek van zijn vriend en buur in de klas terug te brengen, nog diezelfde dag. Ahmed moet hierdoor naar een naburig dorp. De synopsis hier klopt niet 100% denk ik. De verwijdering van de school is voor hém niet aan de orde. Hij onderneemt de trip om te vermijden dat zijn vriend gesanctioneerd zou worden, getuige de reprimande die hem al te beurt viel. Bizar gedrag trouwens van die leerkracht: te laat komen is blijkbaar geen probleem. Het niet gebruiken van een notitieboekje is blijkbaar de grootste fout die je kan maken ...

Een film die veel in herhaling valt in zijn dialogen. Talloze keren worden vragen herhaald. Het komt soms wat zeurderig over. Het toont ook de onmacht aan van de kinderen ten aanzien van ouderlijke en volwassen autoriteit(en) die niét in vraag gesteld mogen worden.

Fijn is ook de speelse soundtrack die aanwezig is wanneer Ahmed al lopend naar het andere dorp gaat. Leuk zijn de straatjes, de huizen, het dorp, het platteland. Het geeft je een mooie inkijk hoe het leven in die plattelandsdorpen er uit ziet. Er is zelfs een koe die op een bepaald moment de weg verspert.

Bij het kijken van deze docu moest ik toch terugdenken aan de fijne Iraanse film The Blue Girl (Film, 2020). Deze docu slaat minder aan dan de Iraanse film, maar toont eveneens aan dat voetbal verenigt en een bepaalde dynamiek kan teweeg brengen onder de samenleving. Op de meest onmogelijke plaatsen of omstandigheden staan mensen op om via het voetbal hun leven extra zin te geven in het leven.

Niet evident leek het me toen ik de inhoud van deze docu zag om als vrouw in een zuiver patriarchale samenleving je tijd op te vullen met voetbal. En die reacties waren er ook al bleven die redelijk onder de radar hier. De focus werd toch veeleer gelegd op het spelletjes zelf en de motivatie van de speelsters. Ook wanneer de FIFA en de nationale voetbalbond er zich mee mengde, kreeg het elftal meer en meer erkenning, althans, zo liet men het toch uitschijnen.

Eens een leuke docu om gezien te hebben, niets meer, niets minder.

Het is knap hoe Jafar Panahi er steeds in slaagt fictie en non fictie in elkaar te laten vloeien met zijn films met een hoog documentaire-achtige stijl. Het zorgt ervoor dat je betrokkenheid verhoogt doordat je nauw flirt met deze realiteit. Panahi is niet aan zijn proefstuk toe. Vorig jaar nog veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf, maar ik dacht dat hij momenteel op borgtocht vrijgelaten was na zes maanden in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran.

No bears is mooi opgebouwde film over een film in een film/documentaire. De regisseur, Jafar Panahi zelf, regisseert vanop afstand omdat hij Iran niet mocht verlaten. Het is, als je het oeuvre van Panahi niet zo goed kent, eventjes schrikken na de openingsscène er opeens "cut" wordt geroepen door Panahi zelf.

Op kritische en clandestiene manier blijft Panahi met zijn films tegen de schenen van het regime schoppen. Dat alleen al verdient de grootste bewondering. Ballen en lef heeft Panahi te over, maar met minstens evenveel inzicht en een boodschap is hij een zeer opmerkelijk figuur. Knap!

Die (actie) of horrorfilms uit pakweg Thailand, Maleisië of Indonesië kunnen soms verrassend sterk zijn, vaak doorspekt met veel bruut geweld of gore. Deze Art of the devil valt daar jammer genoeg niet onder. Deze film mist duidelijke spanning of sfeer. Een weinig interessant plot en even weinig boeiende personages doen de rest. Het komt ook allemaal zo traag op gang dat de zin al snel over is.

Het zit hem ook soms in de montage met heden en verleden, gescheiden met kleur- en zwartwitbeelden. Het voelt aan als een rommeltje. Ook de horror is ver te zoeken. Veel verder dan wat gillende (irritante) meiden komen we niet. Eentje ook gauw te vergeten. Met zwarte magie kan je veel kanten op, meestal de foute richting...

Ik ben niet zo gewend om een soort van komedie te zien uit Iran. Maar deze vond ik wel leuk. Niet dat alles even geslaagd was en hier en daar zaten er ook wat dode momenten in, maar ik kon me best wel vinden in het plotverloop. Hassan, toch eerder een regisseur van tweede garnituur, zit wat gewrongen met de idee dat zijn (meer succesvolle) collega-regisseur één voor één vermoord worden. Hij is jaloers dat hij geen doelwit is van de seriemoordenaar, maar tegelijk is hij treurig omwille van de gebeurtenissen. Komt daarbij de vete die hij heeft met die andere regisseur Saidi en je voelt dat er wel een energieke film zit aan te komen.

Het zijn de ook de omstandigheden en de vrij naïeve kijk van Hassan die ervoor zorgen dat hij al gauw in de problemen komt en de schijn tegen krijgt. Best een onderhoudende komedie. Niet altijd geweldig, maar best onderhoudend.

Ik zat eveneens in de flow te kijken naar een tienerfilm waarbij de zoektocht naar een schat de rode draad vormde voor een aantal straatkinderen die op die manier hun toekomstloze bestaan wilden omdraaien. Wetende dat de schat zich bevond ergens onder de schoolgebouwen trachtte Ali en zijn vrienden zich kost wat kost in te schrijven voor de school. Het is gewoon een leuk verhaaltje voor een fijne familiefilm en dat is het ook. Ondanks de armoede en uitzichtloosheid van het bestaan heeft de film een soort onbevangenheid.

Die Ali, gespeeld door Roohollah Zamani deed me overigens steeds denken aan een jonge Christiano Ronaldo. Het shot van de trailer hierboven is de gezichtsuitdrukking die wel 30 keer terugkomt in de film, welke gebeurtenis het dan ook is.

Andere fijne rol was die van de kleine Zahra, het zusje van één van de vrienden. Toen haar bazige ratel op gang kwam, vond ik het best grappig. Naast het zoeken van de schat vond ik de problematiek rond subsidiëring van de school wel een interessant subplot. Tot slot fijn dat er inderdaad niet perse een melig happy end zit aan te komen.

Een film uit Wit-Rusland kon ik niet links laten liggen. Op zich ook een boeiend plot dit debuut van Zhuk waarbij een jongedame het land probeert uit te raken om haar grote droom als DJ te verwezenlijken in de Verenigde Staten. Alleen is dat in Wit-Rusland iets minder evident en raakt ze niet zo makkelijk aan een visum. Haar werkreferenties moet ze dan maar verzinnen en ze komt terecht bij den onbekende familie.

Vooral dat laatste geeft een vrij raar vervolg van de film waarbij ik niet goed begreep wat nu precies de bedoeling was. Ok, ze moest de telefoon onderscheppen, maar het deed evenzeer de film als een pudding in elkaar zakken. Het duurde te lang en had weinig om het lijf. Pluspunten waren dan weer de omgeving en de hoofdrolspeelster Alina Nasibullina die het voortreffelijk deed. Nipte voldoende...

Mja, de verwachtingen lagen al niet erg hoog bij deze film. Ik wou er me toch doorheen worstelen. Een film met hoogtes en laagtes voor mij. Op zich wel een fijn uitgangspunt om de gehele super hero franchise op de mangel te nemen. Erg leuk om als parodie dit genre aan te vatten. Dave is geen Peter Parker, dat blijkt al gauw. En zijn pak heeft nu ook niet de uitstraling van een superheld. De eerste confrontatie met die autodieven vond ik dan ook het best. Ze konden nauwelijks hun lach inhouden. Geweldige scène was dat.

Hoewel ik het allemaal weinig hoogstaand vond en de actie, zeker naar het einde toe, er wat over was, zaten de ideeën wel best goed. Het plotverloop ligt stereotiep in dezelfde lijn van vele heldenfilms. The chick, de partner, een bad guy. En die vader-zoon relatie en vermoedelijk de wraakgedachte zal wellicht terugkeren in de sequel?

Net als in Mexico os er een belangrijke subcultuur rond worstelen in Japan. Een kleine grappige ode vervolgens via deze mini short.

Visueel en grafisch mindernmijn ding. Een zeer kleurrijk spektakel, dat wel, maar een speelfilm in deze grafische vorm en stijl zou ik niet volhouden.Leuk om eens mee te pikken, maar ook niet meer dan dat.

Door de lange rustmomenten met haast alle shots komt de film sloom en traag over. Ik begrijp dat de film hierdoor de grauwheid en uitzichtloosheid wil beklemtonen. Toch irriteren deze lange momenten, zeker omdat ze in duurtijd met de helft ingekort konden worden zonder hun betekenis te verliezen. Ook de frequentie ervan leidt tot oeverloos gebrei. De moeilijke financiële en mentale situatie van het gezin wordt erg goed weergegeven. De beperkte dialogen en vele stiltes komen hierdoor wel extra uit de verf.

Dat deze troosteloosheid terugkomt in het andere gezin snap ik minder. Laat staan het onrealistische en belachelijke gevecht in de speelgoedwinkel (het ware dieptepunt in de film).

Het einde vond ik wel top en onverwacht. Dat maakte veel goed. Ik begrijp dat velen deze film maar niets vonden. Ook ik vond dat lange tijd. Het einde maakte veel goeds en deed me de film nog beter begrijpen. Uiteindelijk een voldoende met 6/10

Deze klassieker gisteren samen met mijn zoontje bekeken. Hij vond het geweldig. Ik ook overigens. Nogal sentimenteel met een erg hoog dramagehalte, maar de komische elementen die eigen zijn aan Chaplin komen mooi uit de verf. Mooie afwisseling tussen beide emoties.

Zowel de moeder als de zwerver zijn geen heilige boontjes, maar wekken door hun onbaatzuchtigheid sympathie op. Het blijft knap dat je met dialoogloze cinema een mooi samenhangend verhaal kan brengen. Gedachten en acteerprestaties komen goed uit de verf zodat het verhaal moeiteloos gevolgd kan worden.

Zeker niet zijn beste film, Modern times en The great dictator zijn toch nog wat anders, maar zeker van genoten!

Ik ben niet vertrouwd met de gelijkaardige vorige films. Voor mij was dit dus nieuw. In dat opzicht doet het wat denken aan Loft dat naast de originele Belgische productie ook een Nederlandse en Amerikaanse versie heeft. Snap het punt niet altijd van dergelijke remakes, toch niet bij nummer drie...

Los hiervan toch een degelijke low budget film. Film waar weinig op aan te merken is. Weinig of geen irritaties of dieptepunten. Ook geen echte hoogtepunten. Het blijft allemaal vrij vlak en safe. De voorbereiding die de ontvoering voorafging vond ik nog het best uitgewerkt. Nadien de traditionele clichés van het toilet, de vertwijfeling en de sleutels. Op zich niet vreemd dat die ene de vrouw kenden, wel vreemd dat hij dat verzwegen heeft voor zijn kompaan. ook raar dat die bad guy uiteindelijk nog terugkeert om haar te vermoorden, was voor niets nodig.

Film die niet zo lang zal blijven hangen, maar slecht is hij zeker niet. Kon alleen wat beter uitgewerkt worden qua spanning, diepgang personages of dialogen. Een simpele voldoende omdat ik geen voorkennis had, maar er zat zeker een pak meer in.

The kids are all right is een leuke luchtige drama/comedy over moreel onderwerp als spermadonorschap. Wat als je verwekte kind(eren) hun biologische en in eerste instantie anonieme vader wensen te ontmoeten? Het levert een boeiende film op en vooral het begingedeelte sprong er bij mij bovenuit.

Wat je te zien krijgt zijn geforceerde en ongemakkelijke dialogen tussen het gezin en Ruffalo. Ruffalo is zoals Bening het later verwoordt niets meer dan een indringer die zich wil nestelen in een nieuw gezin. Het levert spanningen op over opvoeding, levenstijlen en -visies. Laat staan dat je het clichématige overspel ook nog in overweging dient te nemen. Jammer dit laatste gegeven, want de film had op zich voldoende kwaliteit om het zonder te doen.

De acteerprestaties waren ok. Weinig op aan te merken. Het einde mocht misschien open zijn, ik had eerder een onafgewerkt gevoel. Het verdwijnen van Ruffalo leek me iets te simpel. Degelijke film, dat zeker, maar het verbaast me wel dat hij geselecteerd werd als beste film op de
Oscars van 2010. Nipte 3,5* voor mij.

Een kleine ingetogen en warme film over kleine jongen die moet omgaan met het feit dat zijn moeder zwaar ziek is en geregeld in het ziekenhuis is. Kids are fine is een film over liefde, opoffering en vriendschap. Da-yi heeft geen alledaagse jeugd met zijn afwezige vader en zieke moeder. Ook op school is het niet evident om snel zijn draai te vinden. Hij betrekt zijn nieuwe vriendjes niet in zijn leed en schrikt wanneer hij een klasgenootje tegenkomt in het ziekenhuis.

Kids are fine is een gevoelige tedere film die de juiste snaar raakt. De film gaat niet overwegend over de zieke moeder, maar gaat ook over de ontwikkeling en het onbezorgde leven dat kinderen (zouden) moeten hebben. Spelen, ravotten en plezier maken komt eveneens naar voren.

Naar het einde toe gaat de film wat mij betreft wat uit de bocht met het té sentimentele animatiedagboek. Iets te kleverig op dat moment. Behoudens die uitschuiver een genietbare film. Een nipte 3,5*!

Mijn tiende Almodovar intussen. Vaak is het een hit or miss, dat blijkt ook uit mijn gemiddelde score dat weinig uitgesproken is. Deze KiKa was voor mij een miss, zelfs de zwakste Almodovar die ik al mocht ervaren. Bij momenten zelfs een irritante film met vervelende personages en een vervelende ondertoon als film die maar niet op gang wou komen voor me.

Humoristisch en absurd, mja, kan ik inkomen, maar de ergernissen stonden me toch dichterbij. De belangrijkste scène over de verkrachting bvb. Ik kon daar weinig mee aanvangen. Niet grappig, niet serieus, niet luchtig, iets eigenlijk behoudens verveling. Ook de personages riepen weinig bij me op.

Was er dan helemaal niets positiefs te vertellen? Weinig, maar respect voor Almodovar dat hij steeds zijn eigen stijl en visie tracht te behouden of dat nu botst met de kijker of niet.

Seksualiteit en relaties staat centraal in deze vijf verhalen die moeiteloos van het één naar het ander springen. Qua montage zit het dus wel goed. En ook de humor kon ik bij momenten wel smaken. Niet alles was in dit oogpunt geslaagd, maar het prima tempo hield de vaart er meer dan voldoende in.

Het meest interessante verhaal was ook voor mij het meest tragische. Daar waarbij de man zijn vrouw drogeerde om haar toch maar eens te kunnen aanraken, strelen, passioneel te verlangen ...

De andere verhalen waren wat met de haren getrokken en bevatten minder die tragische ondertoon en gingen meer richting het satirische. Het hele gedoe met die overvaller kon ik nog wel best smaken. En die ene scène met die doven achter de PC ging ook nog wel.

Hier en daar er naast, maar gelukkig bevatte de film ook leuke momenten. Fijne poging en initiatief. Goed om eens gezien te hebben.

Een fijn ingetogen road movie over een kleine jongen die zijn moeder wil opzoeken en opgezadeld wordt met een ex-crimineel. Een zonderling man, zwijgzaam en houterig. Niet voor het eerst dat we dergelijk scenario zien.

Kitano tracht er toch wat schwung in te krijgen met wat humor. Niet elke scène vond ik even overtuigend. Geen idee wat die motards hun specifieke rol was. Maar de insteek was wel fijn en het verdriet en eenzaamheid van de jonge Masao was oprecht.

Leuk om gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat. Wel enkele fijne scènes zoals aan de bushalte of de kattenkwaad die wordt uitgehaald met auto´s die hen weigerden een lift te geven.

Quentin Tarantino heeft met Kill Bill weer een product afgeleverd dat bevestigt waarom hij het label van cultregisseur opgeplakt kreeg. Je kan Vol 1 en Vol 2 niet los van elkaar zien. Eigenlijk is het jammer dat er "2 delen" zijn. Als je ze niet onmiddellijk na elkaar bekijkt, word je uit de schwung en uit het verhaal gehaald. Vervelend.

Veel actie en bloedvergieten in Vol 1. De casting van Uma Thurman als the Bride is super. Ze speelt haar rol voortreffelijk als wraakbeluste furie. Ze is gruwelijk en meedogenloos als wraakneemster, maar komt bij de kijker als zeer sympathiek over. Uiteraard in de eerste plaats voor wat haar is aangedaan, maar ook omdat ze een menselijke rol speelt, een rol als slachtoffer vol met emoties en gevoelens. Tarantino speelt daar goed op in.

De andere casting is ook uitstekend: één van de topkwaliteiten van Tarantino. Alles is zo goed overwogen en over nagedacht. Of je het nu over de casting hebt, het verhaal, de personages, het decor, geweldige dialogen, de muziek, de sfeer, de moraal of de boodschap: alles is tot in de punten afgewerkt. Films van Tarantino zijn meestal een heus spektakel en een lust voor het oog van de kijker, van de eerste seconde tot de laatste. Dat is wat ik zo apprecieer aan zijn regisseren. Het is ook net daarom dat Tarantino wegkomt bij zijn typsiche manier van regisseren: Overvloedig "mangabloed" en ander onrealistisch gedoe. Hij komt er zo makkelijk mee weg wetende dat je er een ander voor verkettert ...

Damn, vervelend om deze film te beoordelen zonder in de val te trappen iets neer te pennen over Vol 2 of vice versa. In Vol 1 is het geweld en de actie wat explicieter (gevechten met de Crazy 88, scène O-ren Ishii-Tanaka, het geweldige gevecht the Bride-Gogo, ...). Het verhaal, achtergrond en diepgang wordt eerder gecreëerd in Vol 2 (behoudens het verhaal van O-ren Ishii, leuke zijsprong naar de Mangastrip overigens). Daarom lijkt Vol 1 eigenlijk iets minder te zijn, maar nogmaals: ik zie dit gewoon als 1 film van 4 uur. Topentertainment!

Vol 2 kan je uiteraard niet los zien van Vol 1. De kijker wordt met dit tweede deel veel wijzer van de achtergrond van the Bride en haar relatie met Bill. Via zwart-wit flashbacks word je duidelijk wat er in El Paso heeft afgespeeld. Op het einde van de film worden beide opinies en grieven openlijk met elkaar (en de kijker) gedeeld. "I overreacted". Zo droog, zo ironisch, schitterend! Doordat in het tweede deel meer diepgang zit, wordt er automatisch meer diepgang gecreëerd. De film is zo kwalitatiever en meer dan louter een losgeslagen actieprent met veel "mangabloed".

Ook in Vol 2 is Tarantino ook wat "overreacted" bij bepaalde scenes die gezien de context er nog steeds over waren. Toen ze bvb werd neergeschoten door een riot gun in de kamper van Budd, tja, dat ben je wat later niet meer zo springlevend lijkt me, laat staan dat je je kan bevrijden uit die doodskist. Dat hout is één ding, maar dat gewicht van dat zand (dat het hout nog steviger houdt)?

Ook de scene met Elle Driver was super. Zij moet zowat de enige zijn die in leven bleef (?). Overleef je zoiets eigenlijk (na de shock)? Kan je jezelf redden? Wederwraak is ook steeds fijn! Doet me trouwens denken aan Vol 1 bij de dood van Vernita Green toen haar dochtertje alles heeft gezien. Geweldige quote van Kiddo toen "When you grow up, if you still feel raw about it, I'll be waiting". Super! Zoals ik ook al bij Vol 1 benoemd heb: naast wraking kent the Bride ook een sympathieke menselijke kant waarmee de kijker zich graag mee refereert. Ook bij O-ren Ishii draait het ook wraak, wraak om haar gedode ouders.

Carradine mag in Vol 2 wat meer zendtijd vervullen en doet dat fantastisch met zijn serene droge maar klaarheldere dialogen. Thurman haalt op het einde ook alles uit de kast (sterke chemie tussen die twee!). Naast wraak, komen ook andere emoties naar boven: verdriet, pijn, vernedering, onmacht en dit in combo met haar wraakgevoelens. Mooie eindscene die een duidelijke parallel is met het nachtelijke gevecht met O-ren Ishii in Vol 1 (en zo zijn er nog wel meer parallellen).
Alles bij elkaar genomen: een ruim verdiende 4,0*!

Een vrij vreemde film die voornamelijk onevenwichtig aanvoelt en met diverse genres goochelt. Horror zag ik er niet bepaald in. Veeleer een thriller met een serieuze scheut drama. De eerste helft van de film behandelt gezinsvetes en het alledaagse leven van Jay, een ex-soldaat.

Nadien houdt hij zich bezig met onfrisse zaakjes als huurmoordenaar. De scènes doen wat denken aan Tarantino zijn misdaadfilm, alleen ontbreekt hier de humor en messcherpe dialogen. Hier lijkt het stuntelig en banaal, maar wel gewelddadig. Rauw en bikkelhard.

Het einde is helemaal vreemd met een soort van sektegemeenschap, kon ik nauwelijks plaatsen. Gemengde gevoelens dus.

Deze film heeft veel potentieel omwille van het intrigerende concept, alleen blijft de uitvoering nogal slordig en niet altijd even interessant. We bevinden ons in een wereld waar zelfmoord gereguleerd is. Niet iedereen is daar even gelukkig mee, maar het doel van de instelling is om mensen op een rustige (geplande) manier afscheid te laten nemen van de wereld. Zoals zij het willen en vaak gaat dit gepaard met een laatste wens. Gedaan dus met het oversnijden van de polsen of zich voor treinen of van gebouwen te gooien.

Ja, zo zou ik ook wel willen sterven. Een man die zichzelf gif toedient via een slokje champagne om vervolgens de liefde te bedrijven met een knappe deerne. Er zijn ergere manieren om aan je einde te komen. Moet ik onthouden ... Krijg je meteen ook inzage in de wensen of verlangens van anderen. Het kon best pittiger, jammer.

Maar de film heeft ook een komische invalshoek. Wanneer iemand zelfmoord pleegt op de old fashion way doet men er alles aan om hem te redden. Of wanneer er een shooting raid plaatsvindt, rent iedereen voor zijn leven, gewoon omdat ze een andere manier van (zelf)doding in gedachten hadden.

Interessant dus, alleen niet altijd goed uitgevoerd. Er zat veel meer in. Wel fijn om in deze Frans-Belgische productie de Belgische acteurs Benoît Poelvoorde en Clara Cleymans (Yummy) te mogen aanschouwen. Zwevend tussen 3,0 en 3,5*.