Keyke Mahboobe Man (2024)

De beschrijving van de film wekte bij mij geen hooggestemde verwachtingen maar omdat ik de vorige film van het regisseursduo heel goed vond keek ik de film toch en ik werd niet teleurgesteld: deze film is ook heel goed. De film is vooral heel mooi: de beelden zijn aldoor heel mooi (elke scene lijkt wel een schilderij van Vermeer), de liefde die opbloeit tussen de eenzame, oude vrouw en eenzame, oude man is heel mooi en het schokkende einde is heel mooi. Tegelijk is de film een bijtende kritiek op en aanklacht tegen het onderdrukkende, Iraanse regime (het verbaast dat het duo (nog) niet zwaarder wordt gestraft dan slechts een uitreisverbod) want de film is bovenal een tragedie want de illegaal bevochten liefde komt te laat en de vrouw moet haar net gevonden minnaar alweer meteen in haar tuin begraven zoals men in Iran de evenzo illegale wijn in de tuin begraaft: het laat zien dat simpelweg het genieten van het leven, niet in de laatste plaats het vrijelijk vieren van het leven in de vorm van de liefde, niet mogelijk is in Iran terwijl het leven zo mooi is zodat je kunt zeggen dat Iran zich letterlijk schuldig maakt aan een misdaad tegen de menselijkheid. Tegenover die onmenselijke misdaad van het regime verwarmt de film je hart met louter menselijkheid.

Sympathieke film met her en der venijnige kritiek op de Iraanse dictatuur (en het moderne digitale leven). Fraai geschoten beelden die niets aan de verbeelding overlaten, wat ook geldt voor het verhaal: alles is recht-toe-recht-aan verteld, soms op wat simpele wijze. Het lijkt me dat twee 70-jarigen elkaar op een avond in de beslotenheid van een huis iets meer te vertellen hebben dan de oppervlakkige gemeenplaatsen die we nu horen. Maar... hier zal ongetwijfeld de dictatuur een rol hebben gespeeld. Wie in barre tijden tot het einde van de film een zachtmoedig sprookje waardeert, zal zeker genieten, vooral wanneer de filmmakers dat ene overbodige shot van die pillen eruit hadden geknipt.

De 70-jarige Mahin [Lili Farhadpour] is al 30 jaar weduwe en wordt iedere ochtend gewekt door een telefoontje van Puran [Mansoore Ilkhani] die klaagt over haar fysieke gebreken. Na een gezellig etentje met vriendinnen besluit Mahin de stoute schoenen aan te trekken. Ze bezoekt een aantal plaatsen waar ze mannen kan ontmoeten. In een restaurant voor gepensioneerden luistert ze naar een gesprek tussen oude mannen en ze besluit één van hen, taxichauffeur Faramarz [Esmaeel Mehrabi], te vragen of hij haar een lift naar huis kan geven. Het etentje met vriendinnen is zo naturel geschreven en zo ontspannend gespeeld dat dit direct doet denken aan een (buitengewoon vermakelijke) documentaire. Vanaf het moment dat Farhadpour en Mehrabi elkaar ontmoeten, hoeven Moghadam en Sanaeeha deze voortreffelijke acteurs alleen maar de ruimte geven om hun magie over ons uit te strooien. Een heerlijk, hartverwarmend romantisch verhaal … tot de totaal onverwachte ontknoping waarvan de betekenis en/of de meerwaarde volstrekt onduidelijk. Vertedering verandert in verontwaardiging en dat is werkelijk doodzonde.