Opinions

Een vrij minimalistische film over een jonge voyeur die zijn knappe overbuurvrouw bespioneert genre "Rear window" van Hitchcock. Maar daar blijft het niet bij: hij doet er alles aan om in haar buurt te komen en manipuleert zelfs haar leven om toch maar dichterbij te kunnen komen.

Waar ik dan het meest moeite mee had waren zijn random bekentenissen en de reactie van Magda die wel heel vergevingsgezind was. Toch vreemd als je weet wat er allemaal is gemanipuleerd. Het maakt eigenlijk deel uit van de psychologische mindf*ck van de film wanneer de rollen worden omgedraaid.

Best ingetogen en prima acteerwerk ook. Al bij al geboeid gekeken.

De filmtitel dekt inderdaad de lading, maar ik was er toch minder door begeesterd dan de meesten hier. Kieslowski couleur trilogie kon me erg bekoren, maar met zijn ander werk weet ik het niet zo goed. Het decor is een gecreëerd rauw portret, neerslachtig en grijs. Een vervallen Oostblok-sfeer van een miezerig stukje Warschau.

We volgen elk drie personen, de hoofdprotagonisten van de film. De dader, het uiteindelijke slachtoffer en de advocaat. Kieslowski kiest ervoor om na de introductie van de personages erg direct te zijn. Zonder poespas de moord met al zijn gruwel gevolgd door de uiteindelijke executie. Van het ene shot naar het andere. Verhoor en proces zijn achterwege gelaten.

Deprimerend en zinloos geweld. Alsof het eenieder kan overkomen, slachtoffer zijn bedoel ik dan ...

Meegepikt in de horror challenge om een subcategorie af te vinken. Mogelijks nu al één van het slechtste wat ik te zien zal krijgen in twee maanden. Abominabel slecht op alle vlak. Een tsunami treft een Chinese regio, al onmiddellijk in de eerste minuut van de film. Kwestie om direct met de deur in huis te vallen. Een megakrokodil kiest het ruime sop en slaat aan het moorden. Het beest is zo fake als maar kan zijn. En die Chinezen doen niets meer dan gillen en irritant te schreeuwen. Vervolgens veel clichés, gebeurtenissen en kills die je al gezien lijkt te hebben. Alsof het nog niet genoeg was als survivalfilm komt er ook nog een malafide megalomane projectontwikkelaar op de proppen. Totaal irrelevant. Het plot - tussen de kills door - springt van de hak op de tak. Behoudens het verhaal van de 10 kleine eendjes is er weinig fun aan. Wegblijven hier!

Leuke short over een kikkervisje dat anders is dan de anderen. Door zijn trager of minder ontwikkelde evolutie is hij het buitenbeentje van de groep en staat hij er letterlijk alleen voor. Een short met een boodschap en een moraal die makkelijk te leggen is.

Visueel ook erg fijn gedaan en op het einde heb je inderdaad nog wat live action. Fijn om mee te pikken!

Eveneens de versie gezien die draaide op de NOS, een ingekorte versie zo bleek. Beetje jammer, want vond het best boeiend en vooral vermakelijk. Echt vernieuwend was het allemaal niet. Toch was het interessant om Kubrick zelf aan het woord te horen. Toch wel een fascinerend en mysterieus figuur, als persoon net zo mythisch als vele van zijn films.

Niet alles komt aan bod. Zo miste ik Lolita wel. Allen net iets te fragmentarisch, maar op een uurtje ben je zo door dat dit niet anders kon. Ook boeiend waren de interviews met acteurs of technici over de veeleisendheid van Kubrick. Niet verwonderlijk natuurlijk als je kijkt naar de producten die hij afleverde.

Fijn om gezien te hebben. Dankzij de docu vooraf snel zijn twee kortfilms ook meegepikt, al werd daar niets over gezegd. Alleen Killer’s Kiss staat nog blank bij me.

Degelijke film over het relaas van 2 vriendinnen uit de Canadese Innu-gemeenschap. Een soort van coming-of-age verhaal rond liefde, toekomst en loyaliteit. En het is vooral Mikuan die worstelt met dit gegeven. Feiten die we al meermaals terugzagen in andere (arthouse)films waarbij jongeren uit kleine etnische of culturele leefgemeenschappen de roep van de buitenwereld niet kunnen weerstaan, maar vervolgens botsen op onbegrip van de eigen community.

Ook hier merk je grote verschillen tussen de blanke buitenwereld en de kleine enclaves mensen met een andere cultuur, geloof of huidskleur. De ander wordt gedoogd, maar niet aanvaard en wordt met argwaan in de gaten gehouden. Het wordt zelfs als een soort verraad of verloochening van de eigen tradities gezien. Tekenend was hierbij de scène van de twee ruzie makende vriendinnen over het feit dat Mikuan wou verder studeren aan één of andere universiteit.

Prima acteerwerk overigens van de erg onervaren cast. Het heeft tot gevolg dat het hele gebeuren naturel en authentiek overkomt. De culturele bagage die je meekrijgt is gewoon verrijkend. Ik werd niet 100% meegenomen in de film, maar oerdegelijk is hij zeker.

Wow! In mijn ogen één van de beste Koreedas, al is de concurrentie torenhoog met Nobody knows, After life, Still walking en Like father like sun. Air doll is een romantische sprookje dat me naast Pinokkio en Her (Joaquin Phoenix) doet denken aan een verboden of onbereikbaar liefdesverhaal.

Ook in Air doll is de hand van Koreeda duidelijk aanwezig. Hideo die met heel veel zorg en tederheid "zijn Nozomi" vertroetelt en er tegen converseert. En zoals het in een echte liefdesrelatie betaamt, mag de seks niet ontbreken. Tegelijk onroerende en tragische zielige scènes van een man die er blijkbaar niet in slaagt (bewust of onbewust) een relatie aan te knopen met een persoon van vlees en bloed.

Nozomi komt tot leven, heeft geen affectie voor de man en gaat op avontuur. Ze begrijpt niet veel van de wereld en heeft het moeilijk menselijke interacties en emoties te plaatsen. Deze scènes zijn erg aandoenlijk (restaurant, verjaardag, sterven, ...). De conversatie met de oude man vat het symbolisch mooi samen. De leegheid van het bestaan, de eenzaamheid, het ongebrik in de individuele samenleving. En Nozomi heeft het later ook door: "Het leven zit zo in elkaar dat je het niet alleen kunt vervullen. Maar toch leeft de mens naast elkaar en hangt het aaneen als los zand". Prachtig!
Zo bleek dat ook mensen en opblaaspoppen niet zo gek veel van elkaar verschillen: de één is brandbaar afval de ander is onbrandbaar, maar voor de rest?

Ook de relatie tussen Hideo en Nozomi hangt als los zand aan elkaar wanneer hij haar inruilt voor een nieuwer exemplaar. Zelfs de naam is dezelfde gebleven. Erg ontroerend moment in de bezemkast, mooi gedaan!
De interactie met Junichi is nog zo één van die hoogtepunten die Air doll rijk is. De levensadem van Junichi zorgt voor een ongekend 'vlindergevoel' bij Nozomi. Ze is een soul mate, een bloedverwant van Junichi. De dubbele plottwist vond ik erg sterk. Junichi bleek eveneens een opblaaspop, of toch niet niet. Wat een scène wanneer ze ook hem wou beademen!

Ik heb enorm genoten van Air doll, het leuke verhaal ondersteund door de prachtige sound, mooi en eenvoudig zoals Koreeda dat kan, de leuke twists en kleine dingen maken er een boeiend geheel van. 4,5*, zonder twijfel!

Kuma, een film die me doet denken aan een film die ik enkele maanden geleden zag. Net als Mustang staat de streng conservatieve religieuze en culturele Turkse gebruiken centraal. Dat deze gebruiken soms botsen met de vrijere Westerse samenleving is dan een understatement. De film begint met een uithuwelijking en de migratie van een jonge vrouw (Ayse) naar Wenen. Later bleek dat er nog meer aan de hand was. Ayse huwt niet met Hassan, maar met Mustafa (schijnhuwelijk), de ruim oudere patriarch van de familie. Ook in deze film staat het centrale gezag van de man centraal. Niet dat deze Mustafa een boeman is, integendeel, maar hij is duidelijk het hoofd van het gezin, mede met een goedkeurend oog van de matriarch, Fatma.

De reden van deze constructie is duidelijk en Fatma legt zich hier klaarblijkelijk zeer makkelijk bij neer. De kinderen hebben het er echter moeilijker mee en zien in Ayse als een indringster, als een nepmama. Deze uitgangspunten zijn knap om een degelijke film te maken, maar de film neemt nadien vreemde en andere kronkels. Ook plotlijnen die er niet toe doen worden erbij gehaald, maar worden niet uitgediept (bvb. de outing van Hassan). Het overlijden van Mustafa vond ik erg vreemd. Ofwel heb ik iets gemist, maar ik heb niets gemerkt van zijn dood. Van de ene op de andere scène is er een overgang tussen de wachtkamer van het ziekenhuis en zijn begrafenis. De film krijgt plots een hele andere wending wanneer hij dus sterft en Fatma, die zwaar ziek is, overleeft.

Kuma is een boeiende film, maar ook een film waarbij de regisseur net te veel hooi op zijn vork wenste te nemen waardoor het wat chaotisch wordt zonder afgelijnd doel. Maar desalniettemin erg verdienstelijk. Het einde is bevredigend en toont aan hoe je de definitie van moderne en gangbare huisslavernij moet opvatten.

Mja, een over-the-top actiefilm met een absurde humoristische insteek, daar had ik me niet aan verwacht toen ik deze film maagdelijk blank instapte. Viel dan ook wat tegen voor me. Sowieso al niet mijn favoriete genre. Hier en daar wel leuke elementen en scènes, maar in zijn geheel te beperkt. De film is eerder een persiflage en doet ook nogal cartoonesk aan met dingen die je alleen maar in tekenfilms tegenkomt. Wel hier en daar fijn om enkele dingen te herkennen uit andere films.

De zotte toestanden - je kan ze zo gek niet zelf bedenken - overschaduwen uiteraard het plot wat zodat ik eigenlijk niet goed weet waarover het nou werkelijk ging. Fijn gedaan allemaal wel. Een gebrek aan inventiviteit kan je Chow niet verwijten, dat is zeker!

Ik heb nooit iets met Kung Fu Panda gehad, dus ik voelde ook niet veel voor dit vierde deel. Spectaculair is het wel. Aan actie, gevechten en achtervolgingen geen gebrek. Bij momenten vond ik het wel een overkill aan actie. Er zijn weinig rustpunten.

Ik vond het overigens maar een raar gegeven van die rode panda om Po een andere rol toe te meten. Uiteraard is het vervolgens voorspelbaar wie dat moet worden. De scène in die herberg was nog wel leuk en die drie konijntjes in dat rovershol ook nog wel. Voorts vond ik het vrij matig.

De kinderen genoten er echter wel van en dat is wat telt. In zijn geheel misschien niet slecht, maar erg vernieuwend is het allemaal niet.

Wat was me dat? Deze productie komt nog het best in de buurt van een arcadespel, zo kwam het bij mij toch wel binnen. Bijzonder slecht dat het haast nog goed werd. Absoluut niet serieus te nemen en mede daarom waarschijnlijk het hoge cijfer, hier en op IMDB. Ik ga jammer genoeg niet mee met de meute ...

De productie steekt misschien de draak met wat action hero movies, maar ik had eerder het gevoel dat het de draak stak met zichzelf. In het begin kon ik er nog even in meegaan, maar na 10 minuten had ik het wel gezien. Het was zelfs eerder irritant dan grappig geworden, sorry...

Over the top (and the edge), maar iets te maf voor mij

Ik weet niet goed welke kant ik op moet bij deze film. Bij vlagen vond ik hem best OK, maar op andere momenten vond ik hem vrij irritant. De beste scènes waren toch de dramatische scènes wanneer alles escaleert en waarbij de twee niet mindervalide personen/partners te kennen geven dat het voor hen ook zwaar is. Die man maakt zich natuurlijk weinig populair door een punt te zetten achter de relatie, maar ergens begrijp ik hem wel.

Daarnaast ook veel absurde momenten die wat over the top zijn, maar het personage Geirr was best boeiend. Hij stelde ook dat hij het recht had om neerslachtig te zijn en dat niemand hem moet vertellen dat hij zich moet herpakken of dat hij de situatie of het leven positief moet zien. Die therapeute was vervelend en het was wel leuk om te zien dat ze op haar plaats werd gezet.

De film is wat onevenwichtig en wil soms iets te veel hooi op de vork nemen en waarbij de combi humor en luchtigheid dan niet aanslaan. Al bij al wel vermakelijk en achteraf gezien toch wel een thema om even bij stil te staan.

Vrij eigenaardige documentaire waarmee ik de toch bijzondere band bedoel tussen Karl-Bertil en Barbora. De één een stelende junk die is gaan lopen met twee schilderijen van die tweede. Geen rancune overigens bij die laatste, maar pure vergiffenis en curiositeit.

Zelftherapie lijkt het wel waarbij beiden van elkaar afhankelijk blijken. Zelf komend uit een ontwricht gezin en/of slechte partnerrelaties zoekt ze een bepaalde bevestiging of identiteit van zichzelf in hem. Hij, van het rechte pad geraakt, maar toch een man met talenten en kansen die hij in zijn verleden onvoldoende gegrepen heeft.

Maar wat kan die dame knap schilderen! Die portretten leken levensecht. Daar kan ik echt van genieten. Kunst met een ziel. Knap! Hier en daar wel een vreemde scène, zeker wanneer ze dat ene portret terugvindt. Eerste deel van de docu springt er duidelijk bovenuit, nadien is het inderdaad iets minder.

Ik heb nog wel een eind te gaan in Kaurismäki's oeuvre, maar ik denk wel dat deze in dezelfde lijn ligt van zijn andere films. Dat betekent een eigenzinnige aanpak van mistroostigheid gekruid met een sausje humor en opbeuring. Een gevoel van gelatenheid ook van een wel erg oubollig Helsinki. Alsof je je in de jaren 80 bevindt met een gedateerd appartement, een retro radiotoestel en avondvertier met de fancy karaokebar. Dan duikt het mobieltje op, maar komt men niet verder dan de nostalgische Nokia 3310. De verslaggeving op de radio over de oorlog in Oekraïne verraadt dat we in 2022 zijn.

Het leven van Ansa en Holappa is er eentje met weinig perspectieven met hun afstompende jobs met beperkte beschermingsrechten. Ze lopen elkaar tegen het lijf. Nieuwsgierige blikken kruisen elkaar, maar verwacht geen spetters en vonken. Geweldig romantisch wordt het evenmin. Het uitje naar de bioscoop is wel een leuke met The Dead Don't Die (Film, 2019) en de mooie filmposters aan de muur.

De dialogen zijn karig. Conversaties zijn er amper. De personages spreken nauwelijks meer dan een zin per keer uit. Alsof hun bestaan hun taalgevoeligheid mee heeft aangetast. Ze berusten in hun lot en gaan door met hun miezerige leventje. Alleen de liefde kan het bestaan wat extra voeding geven, maar opgewekt wordt het nooit. De ongemakkelijke sociale contacten brengen soms lichte satire en maken het geheel wat luchtiger. De Finnen als één van de gelukkigste landen ter wereld? Daar kuist Kaurismäki vierkant zijn gat aan...

Oja, om af te sluiten: wat een geweldige song in de karaokebar van die 2 meiden: https://www.youtube.com/watch?v=XgzKpRbvmww van Maustetytöt.

Vrij leuke avontuurlijke Ghibli met een fijn historisch kader van het Italië net voor de Tweede Wereldoorlog. Het fascisme leunt hier en om de hoek en dat wordt door Miyazaki subtiel weergegeven. Sowieso al fel geïnteresseerd in dog fights en hier in deze Porco Rosso al geen gebrek hieraan. Die luchtgevechten zijn fenomenaal met veel oog veel precisie en detail. De animatie is weer erg knap.

Mooi verhaal, knappe setting en sfeerbelichting. Verveelt nergens en is erg aangenaam om naar te kijken. Ook hier en daar wat fijne humor om de personages. Fijne personages met in de eerste plaats Porco Rosso zelf, maar ook de piraten of de rivaal van onze held waren fijn. Niet de beste Miyazaki die ik al zag, daarvoor iets te weinig het magische ervaren, maar zeker erg aangenaam om te zien. Fijn!

Waargebeurde historische films spreken me sowieso aan en de ramp met de Koersk kan ik me in ieder geval nog levendig voor de geest halen. Ik stelde vooraf mijn verwachtingen niet te hoog in en ging niet uit van een Das Boot-script. De film begint wel met een feestje en vervolgt dan met de uitvaart uit de havengeul in de Barentszzee. Het betreft overigens een Belgische film, hoofdzakelijk ook gedraaid in België en met verschillende Vlaamse acteurs in een bijrolletje (bvb Eva van der Gucht) en uiteraard Matthias Schoenaerts.

Vinterberg en Schoenaerts kennen elkaar nog van de film Far from the Madding Crowd (2015) en beiden vonden elkaar opnieuw in deze film. Centraal staat de ramp met de kernonderzeeër Koersk die destijds in 2000 de media haalde toen voor de bemanning de verdrinkingsdood (of dood door gebrek aan zuurstof) dreigde toen de duikboot de bodem opzocht na een aantal ontploffingen. Wat volgt is een stuntelige poging om de bemanning te bevrijden, maar van Russische zijde loopt dit niet van een leien dakje door gebrek aan coördinatie, communicatie en vooral verouderde technologieën.

Andere landen bieden hun hulp aan - een mooie rol overigens van Colin Firth - maar worden aan het lijntje gehouden wegens de vrees voor imagoschade en prijsgeven van militaire geheimen. De tol die hiervoor betaald werd is groot. We zien een ingetogen inkijk op de laatste uren van de bemanning, maar echt aangrijpen deed het nooit. Het kwam allemaal nogal klinisch en afstandelijk over - en niet alleen betreft de bemanning, maar ook van de familie. Acteerprestaties zeker meer dan geslaagd, maar ik miste de beleving die ik verwachtte van dergelijk drama. De uitvaart uit de haven daarentegen was wel geslaagd.

Oja, allergrootste teleurstelling waren overigens de beschamende Engelssprekende Russen, van zeelui tot familieleden. Enorm storend en verwarrend bij momenten. Jammer en dat kost de film minstens 0,5*. Al bij al zeker nog een nipte voldoende van eigen bodem zonder er echt bovenuit te springen.

Eindelijk ook meegepikt. Voor Ceylan moet je je tijd nemen. Ook hier opnieuw. Centraal staat Samet, een tekenleraar die zijn dagen in het vergeten gat in Anatolië aftellen, want volgend jaar gaat hij naar Istanboel waar zijn kwaliteiten wel naar waarde geschat zullen worden.

Hij hekelt de dorpsmentaliteit, de bekrompen geesten en weinige toekomstperspectieven die ze hebben. Nu niet dat hij daar steeds zelf het goede voorbeeld voor geeft. Hij lijkt eveneens aangestoken te zijn door het ambitieloze virus.

Wanneer hij beschuldigd wordt van grensoverschrijdend gedrag ervaart hij dit als onrechtvaardig. Daarnaast is er in de film aandacht voor de driehoeksrelatie tussen hem, zijn medebewoner en Nuray, eveneens leerkracht in een naburige school. Bij vlagen interessant en onderhoudend. Bij Ceylan eveneens prachtige plaatjes van de sneeuw of de omgeving. Schilderachtig mooi!

Veruit mijn oudste Japanse film die ik al gezien heb. Ik zocht het even op en vond tot nu de film Banshun (1949) van Ozu als oudste Japanse film in mijn lijst terug. Een stomme film uiteraard, deze Kurutta Ippêji, maar toch wel een bijzondere.

Ik was zonder voorkennis niet altijd goed mee met het verhaal - de traditionele pancartes zijn namelijk achterwege gelaten - maar was vooral visueel en auditief erg onder de indruk. Geen bombastische orkestmuziek hier, maar erg treffende en passende muziek die synchroon liepen met de gebeurtenissen. Speels, scherp of de spanning uitdrijvend, mooi in balans en fijn om naar te luisteren eigenlijk in combi met de beelden. Het kan misschien zijn dat het geluid later is geperfectioneerd en eraan is toegevoegd, maar toch.

Visueel ook bijzonder in die zin dat er al serieus met effecten en surrealistische (vervormde) beelden werd gewerkt. Knap toch voor die tijd. Zeer mysterieus en zelfs een beetje creepy. Technisch ook erg fijn met snelle beelden en montage.

Debuutfilm van Fatih Akin. Wederom gefilmd in Hamburg. Ik heb Akin wel hoog zitten, maar hier vond ik hem toch de bal wat misslaan. Ik vond het een weinig overtuigende film van de migratie-achtergronden of het maffiagebeuren in Duitsland.

De film wordt verteld vanuit de vriendschappen en de onderlinge relaties van het trio Costa, Bobby en Gabriel. Het is vooral die wisselwerking die de film nog boeiend houden. En een kwaliteit van Akin, zo blijkt ook later in zijn oeuvre. Prima acteerwerk dus, maar voor de rest kwam ik maar moeizaam in de film.

Redelijk goede film van debutante Van Mieghem die reeds meermaals haar Belgische strepen heeft verdiend als actrice. sterk portret van een jong tienermeisje dat haar thuisproblemen ontvlucht en haar vertrouwen legt in een knappe vlotte jongeman.

De relatie met haar ouders vond ik echter vreemd. Ze wordt enerzijds mishandeld en emotioneel verwaarloosd, maar anderzijds wordt ze erg bezitterig en versmachtend gecontroleerd. Dit kon ik nog wel plaatsen, maar toen ze sprak dat ze date met een pooier, werd ze gewoon uitgelachen, zowel door moeder als vader. Ook de plotse uitval van haar vader dat hij haar ten schande heeft gemaakt en dat ze het zelf maar moest oplossen, kwam vreemd bij me over. Om eerlijk te zijn: ik kreeg maar geen hoogte van deze ouders die willekeurig wisselden van houding ten aanzien van de dochter.

Wat wel sterk naar voren kwam is de haast onbegrensde naïviteit en loyaliteit die Sarah uitstraalde naar Vic en ondanks alles haar ouders. Knappe rol ook van van Huêt en ook de kleine bijrol van Josse De Pauw was ziekelijk goed.

Harde film weliswaar. De filmtitel laat het anders uitschijnen. De prostitutiehandel wordt echter iets te weinig uitgewerkt en te makkelijk neergezet. Die business is heus wel wat meer (en nog gevaarlijker) dan Vic alleen.

Lekker over the top film die danig uit de hand loopt wanneer een columniste het niet meer aankan dat ze persoonlijk wordt aangepakt op social media. De boodschap die de film wil geven is niet onbekend. Social media is vaak een riool voor anonieme trollen die hun ongenuanceerde mening spuien en zelden stilstaan met de gevolgen ervan. Vaak een pest gewoon.

Het personage Femke heeft er ook genoeg van en neemt het heft zelf in handen wanneer ze wordt uitgelachen door de politie. De metamorfose is misschien wat met de haren getrokken, maar vermakelijk is het wel. Hier en daar een aantal leuke scènes, mooi einde ook met een bebloed Femke dat de menigte instapt.

Degelijke vlotte detectivethriller van Deense makkelijke naar de gelijknamige boekenreeks. Vrij korte speelduur waardoor het tempo hoog ligt en er niet te veel poespas is. Geen verkeerde sporen of twijfels. Een vijf jaar eerder gesloten zaak wordt vrij snel geanalyseerd en in de juiste plooi gelegd. Op dat vlak wordt het iets te makkelijk weggezet.

Maar de uitvoering is wel prima. Er is met het verleden en heden een duidelijke link waardoor er ineens een motief is. Ook het politieduo past wel bij elkaar. Niet het olijke duo, maar dan wat ernstiger, zeker bij Karl, maar het gaat hen/hem goed af. Wel perfect binnen de lijntjes allemaal, idem met de koppige eigenzinnige houding om tegen de schenen van de blinde bazen te schoppen. Zeer nipte 3,5*.

Je hoeft er niet te veel bij stil te staan wat een verminking in het gezicht kan doen met een mens. Het heeft zelfs nog een andere impact wanneer je door toedoen van een ongeval verminkt raakt en je dus ook een leven hebt gehad voor het ongeval. Zo ook Anna Holm die door toedoen van pech totaal verbitterd is geraakt en zich wentelt in zelfmedelijden. Zelfs de totale mensheid moet eraan geloven op wie ze haar woede projecteert. Want het is door HEN dat zij zich slecht voelt ...

Zeer intrigerend uitgangspunt voor een uitstekend drama of thriller. Het plot neemt echter een andere wending wanneer haar schoonheid hersteld wordt. Veel te makkelijk wordt vervolgens gesuggereerd dat ook haar persoonlijkheid en karakter verandert. Alsof er een link is tussen "lelijk" en "boosaardig" zijn.

Los van het erg wankele plot een meer dan prima Bergman, zoals zo vaak overigens. Een topactrice in haar tijd, maar eigenlijk over de decennia heen. Knap hoe ze gestalte geeft aan haar personage en die haar steeds eigen maakt. Het is ook dankzij haar dat de gewijzigde persoonlijkheid van haar personage toch nog geloofwaardig overkomt.

Yorgos Lanthimos is misschien minder gekend bij het grote publiek dan pakweg Lars von Trier of Darren Aronofsky, maar hij produceert op even controversiële wijze eigenzinnige en hoogst bizarre films. Mijn 3e Lanthimos op twee weken tijd na The lobster en The killing of the sacred deer. De film doet me ook denken aan The Village van N. Shyamalan waarbij ook een gemeenschap afgesloten wordt van de boze vijandelijke buitenwereld.

De film geeft goed weer hoe kneedbaar en indoctrineerbaar kinderen kunnen zijn. Aan de andere kant kent de mens de instincten van nieuwsgierigheid en avontuur, de roep naar het onbekende. De film kent een aantal expliciete seksueel getinte scènes en ook buitensporig geweld wordt niet geschuwd. Sommige dierenliefhebbers zullen bij de kat dezelfde weemoed gekregen hebben als de ezel in The lobster. De scène waarbij de tandenfee een handje geholpen werd, hakte er ook stevig op in. Ik kreeg er net zelf geen tandpijn van.

De overbescherming van de ouders naar de kinderen toe uitte zich ook op grappige wijze via de gevaarlijke katten (en het geblaf) of wanneer woorden als een telefoon (zoutvat), zombie (gele bloem), k*t (lamp en nog een ander woord) een andere betekenis kregen. De incestueuze situatie zorgde er alleen maar voor dat helemaal uit de hand aan het lopen was. Je ziet ook hoe de tieners blijven hangen in hun infantiel gedrag.

Het grote gemis ervoer ik met het ontbreken van een motief, een verklaring over het waarom. Interessant om bij stil te staan is of er vanuit de ouders (gedeeltelijk) wordt gehandeld uit liefde?
Jammer, want het kon de film naar een veel hoger niveau gestuwd hebben. Net als in The lobster en in The killing of the sacred deer wordt ditzelfde ervaren. De films zijn niet afgewerkt en laten de kijker vaak op hun honger zitten.
Het einde van de film lijkt open te zijn, maar geraak je van binnenuit wel uit een autokoffer als die gesloten is? Ik betwijfel het …

Niet zo'n geweldige horrorprent uit Japan. Ik had wel wat moeite met de Spaanse ondertiteling - ik vond niets anders - maar kon me toch niet van de indruk ontdoen dat het anders ook nogal een rommeltje was. Het verhaal was alvast niet het sterkste punt van de film.

Griezelig werd het ook niet echt. En de filmtitel is toch wel wat misleidend. Er komen dan wel een aantal keren wat skeletten aan te pas, erg veel kwamen die niet in beeld of voegden die iets toe aan het geheel. De skeletten werden zo weggeplukt uit het spookhuis overigens.

Hier en daar wel een leuke scène zoals met dat zuur, maar dat is het dan ook. In zijn geheel redelijk flauw, maar het blijft voor een keer wel een fijne wegkijker.