Opinions

Eigenlijk één van de minste en ook eentje waar ik me nog weinig vooraf voor de geest kon halen. Wel de film waar Steve Guttenberg als Mahoney voor het laatst in opduikt. Het succes van de reeks is toch te wijten aan de herkenbaarheid en de vaste personages. Zij maken de film, hoe flauw de humor of het plot ook moge zijn. Dat is ook zo met Flodder of FC De Kampioenen.

Harris is een fijne terugkomer, andere personages hebben hun beste tijd wel gehad zoals Jones die nog nauwelijks grappig is, al is de vraag eerder of die ooit wel grappig is geweest ... Billie en mevrouw Feldman zijn degelijke toevoegingen, maar zijn weinig “legendarisch “.

Tja, Police Academy is een reeks die vooral in de jaren 80 en 90 toch redelijk populair was. Ik herinner me toch ook de regenachtige namiddagen waarbij ik de hele reeks aan het binge watchen was. Nu zovele jaren later kijk je met een andere blik naar deze films en merk je dat de films een anachronisme zijn geworden. Humor, stijl en grappen evolueren nu eenmaal.

Goed is het wel dat de reeks vasthoudt aan zijn authentiek format. Hier en daar eens nieuwe of teruggekeerde personages waardoor de herkenbaarheid blijft bestaan. Miami is dit keer een andere locatie, maar is op zich "verfrissend". De Everglades zijn gewoon prachtig. Veel moet je je er uiteraard niet bij voorstellen en de contrasten zijn opnieuw erg groot. Op alles blijkt wel al eens gekauwd te zijn, maar het heeft toch wel iets nostalgisch deze reeks, hoe slecht ze vandaag ook moge zijn. Ondanks dat er enkele vertrouwde gezichten ontbreken, heb je met Tackleberry, Hightower, Captain Harris, Proctor en commandant Lassard nog genoeg om je te vermaken.

Een komedie waarbij je niet moet lachen of glimlachen is niet te best. De filmreeks sleept zich naar zijn einde. Daar waar Miami nog min of meer een frisse wind blies is hier weinig of niets vernieuwends aan. Film voelt aan als een noodzakelijk kwaad om er snel nog geld uit te slaan. Het wordt stilaan pijnlijk nu. Een aantal vaste personages ontbreken en dat doet de reeks allerminst goed. Een dieptepunt...

Tja, nu de Koude Oorlog voorbij is, moet er verbroederd worden met de Russen. Waarom niet? Op zich wel fris om eens andere oorden op te zoeken en het meteen groots te zien zoals in Moskou. Net zoals Dafoe in hetzelfde format in Mr. Bean zie je hier een Ron Perlman als bad guy in een clowneske komedie.

Het begint stilaan pijnlijk te worden en misschien niet slecht dat er eindelijk de stekker wordt uitgetrokken. Ondanks Lee en Perlman niet hoogstaand en behalve de cash niet echt te begrijpen waarom ze hiervoor tijd vrijmaakten.

Een reeks waar eindelijk een eind is gekomen. Eentje rekening houdend met het genre met hoogtes en laagtes, het ene al iets beter dan het andere. Geen feesteditie dit, hoe ontgoochelend. De chemie is helemaal weg, jammer.

Niet meteen de job van je leven, werken bij de zedenrecherche van de politie. Daar twee uur naar kijken en je weet meteen hoe verknipt sommige mensen zijn. Nu ja, dat wist ik anders ook wel, maar de smerigheid die hier soms naar bovenkomt is soms moeilijk te vatten. Het leven zoals het is binnen deze politie-eenheid waarschijnlijk.

Interessant inkijk dus. Deze politielui zijn ook maar mensen die er een enorme arbeidslust op nahouden. Een privéleven is er nauwelijks en dat wreekt zich ook in bepaalde scènes. Niet onlogisch dat sommigen ook elkaar opzoeken omdat er daarnaast niemand is.

Er zijn veel delicten die de revue passeren, misschien net té veel om enige affiniteit met het gebeuren te krijgen. Nu is het louter een tsunami van vele lossen fragmenten en verhoren zonder dat je er echt voeling mee krijgt. Hier en daar ook een vreemde scène. Dat smartphone verhoor bijvoorbeeld, onbedoeld hilarisch ...

Wanneer je in een weinig democratisch land opkomt voor de waarheid te koste van de wet, dan weet je dat je vroeg of laat in de problemen komt. Regimes houden nu eenmaal niet van anders denkenden. Deze nogal suffe documentaire wijst hier nogmaals op. Weinig nieuws onder de zon eigenlijk. Het geheel is weinig boeiend. Het enige waar ik me wat kon mee vermaken waren de armtierige leefomstandigheden van het gezin als je over hun schouder heen keek.

Oerklassieker onder het horrorgenre. De naam alleen al is legendarisch en lekker creepy. Poltergeist, eerder een Duits woord en in het Engels als leenwoord, klinkt toch een stuk beter dan klopgeest. Ik zag als kind flarden van de film, maar ik kan me het geheel niet meer herinneren. Zeker niet het eindgedeelte wanneer het huis verzwolgen wordt onder de grond.

De film begint bijzonder sterk en kent de scène die iedereen zich herinnert van de film, zelfs al heb je de film nog niet gezien. Creepy wanneer die kleine Carol Anne voor de beeldbuis zit naar sneeuw te kijken. Scare jumps heeft de film niet echt, maar de film is wel bijzonder sfeervol en mysterieus. Er gebeuren wel "enge" dingen zoals met die boom en later met die doodskop enzo.

Family horror zou ik niet onmiddellijk noemen, maar wanneer je Spielberg ook ziet verschijnen op de credits, dan weet je dat hij ook veel eigen invloeden in de film heeft gestoken en dat Tobe Hooper zich er maar naar had te schikken. In hetzelfde jaar kwam ook E.T. the Extra-Terrestrial (Film, 1982) uit en je krijgt datzelfde suburbs gevoel van allemaal mooie huizen met strakke tuintjes binnen een familiaal sfeertje.

Leuk ook die zeer kleine bijrol van Sonny Landham als één van de arbeiders in het begin van de film. Sonny kennen we vooral als Billy uit de film Predator (Film, 1987).

De vergelijking met Elephant (Film, 2003) is niet ver weg. Ik wist eigenlijk aanvankelijk niet welke film dit was. Dan kom je wel nogal bruut in de film. Ik schrok me een ongeluk. Het was een flash forward om dan meteen chronologisch van start te gaan.

Erg rauwe film over een jonge student die met zijn geweer dood en verderf zaait op een campus in Montreal. Het is een doolhof van gangen en speelt zich volledig binnen af. Ik vond het sterk gebracht en je voelt dat Villeneuve veel in zijn mars had.

Ik vond het opvallend hoe de schietpartij evolueerde. De school bestaat uit vele hokjes en lange stereotiepe gangen. Velen hadden niet eens door dat er al geweerschoten en slachtoffers gevallen waren. De film krijgt een extra vies kantje omdat de dader niet random slachtoffers viseerde, maar het specifiek gemunt had op vrouwen die hij steevast feministen noemde.

Mooi voorbeeldje hoe ver generaties uit elkaar kunnen liggen. Zeer leuk amusant filmpje over hoe begeesterd je kan zijn door een virtueel spelletje. En ook de oudere generatie doet duchtig mee ook al had men vooraf de vooroordelen al klaar. Heb wel genoten van deze kortfilm. Fijne moraal ook aan het eind waarbij het oog niet langer in real life op wieltjes liep ...

Met Lanthimos aan het roer weet je dat er buiten de lijntjes zal gekleurd worden. En hoe! Waar je de eerste minuten van de film even met de ogen moest knipperen van wat er op je afkomt, wordt er al gauw een blik van verwondering en verbazing gecreëerd door al deze creativiteit en unieke setting. Alleen al bij het huis kom je ogen te kort, maar ook de wereld daarbuiten is kitscherig geweldig, sprookjesachtig ook in die Victoriaanse stijl met futuristische elementen.

Een geknipte rol voor Emma Stone die meer en meer het mainstream genre achter zich laat. En dat komt ook Lanthimos toe want beiden lijken elkaar gevonden te hebben. Emma Stone kan volledig haar ding doen en doet dit met verve. Aan de zijde van haar God(win) (Baxter), haar schepper, wordt ze een moderne en vrouwelijke Frankenstein die na de ukfase haar seksualiteit ontdekt.

Geweldige dialogen ook, soms een beetje verheven, maar op die manier erg grappig en gevat. Zeker wanneer die uit de mond kwamen van Bella Baxter. Een film waar ongetwijfeld veel symboliek inzit. Met de knotsgekke setting krijg je sowieso een aangenaam vertier voorgeschoteld waarbij de tijd gewoon voorbijvliegt. Zet Stone haar 2e beeldje maar al klaar! Topfilm! Al zullen sommigen dit wellicht maar niets vinden ...

Pop Aye is een rustig voortkabbelende film over een man met een olifant. Het is een aandoenlijke road movie geworden, triestig, maar tegelijk hoopvol. Wanneer hij de olifant ziet, koopt hij hem en gaat hij zonder specifiek doel op stap dit ten gevolge van een uitblussend(e) carrière en huwelijk. Zo nu en dan werkt men met flashbacks. Het haalt jammer genoeg de betrokkenheid met het personage onderuit. De montage kon op dat vlak beter.

De gebeurtenissen die het ‘koppel’ meemaken zijn te ruim, te veel van het goede. Én een dakloze, én de politie, én ladyboys, ... het is te veel van het goede. Men had beter één plot degelijk uitgewerkt in plaats van de hak op de tak te springen. Ook het hoofdpersonage blijft oppervlakkig waarbij zijn wellicht verbitterde emoties weinig kans krijgen om geuit te worden.

Het is een luchtige film die aangenaam is om te volgen, zonder meer. Ik had er nét iets meer van verwacht.

Moeilijk te plaatsen voor me. Ik zal me de film voornamelijk herinneren door de veelvuldige flashy beelden. Ik heb dan wel geen epilepsie, maar de pinkende beelden kwamen toch binnen, letterlijk zelfs bijna. Het is al bij al makkelijk te creëren en het draagt bij tot deze low budgetfilm. Het is deze trippy stijl die me zal bijblijven aan de film.

Voorts vond ik het allemaal toch niet zo geweldig. Ik heb nooit echt in de film gezeten ondanks de fijne soundtrack ook. Hier en daar een prima scène (het vissen bvb), maar ik kon me nauwelijks inleven in de personages. Meer nog, ik ergerde me er zelfs aan. De nachtmerrie van die gozer sijpelde binnen tot in de huiskamer. Geen goed teken alvast. Jammer, misschien het verkeerde moment gekozen om deze te zien, wie zal het zeggen ...

Toch wel een klassieker en ook al eentje die ik ooit al eens moet gezien hebben. Vele scènes kwamen me bekend voor. Voor een korte film te zijn redelijk wat repetitieve songs waardoor het enigszins vervelend overkwam bij momenten.

Maar deze kortfilm legde toch de basis tot de vele andere legendarische gevechten tussen Popeye en Sinbad met Olijfje vaak als centraal target (al had ik toch de idee dat de bad guy Bluto heette). Een mooie commerciële zet overigens om spinazie te gebruiken als symbool om de Amerikaans recessie in de jaren 30 tegen te gaan. Vlees was voor velen te duur geworden en "ijzersterke" en goedkope groenten als spinazie waren een volwaardig alternatief voor de bevolking.

Visueel is de kortfilm niet altijd even geweldig, maar de strijd tussen de twee krachtpatsers blijft legendarisch. Fijn om nog eens terug gezien te hebben!

Matige tot vrij saaie documentaire waarvan ik gelukkig wel de idee of the clue eruit kan halen. Aan de hand van een woordspel kan je een blik - die zowel kritisch als verklarend kan zijn - werpen op de rooftochten die door het koloniale Congo woedden daar ergens eind 19e, begin 20e eeuw. De opsomming doet vermoeden dat het om veel meer dan louter rubber of een wild beest ging. Het ging over een volledige cultuur die werd gestolen.

Interessant was ook dat de jongeren de vraag stelden waarom de meerderheid (de inheemse bevolking) zich zo liet domineren door enkele blanken met wat wapens. Het is een vraag die doorheen de geschiedenis voor honderden gevallen gesteld kan worden. Zo heel af en toe ontstaat er zo eens een (bloederige) opstand of zelfs revolutie.

Mooi portret van een verboden kortstondige liefde tussen twee vrouwen waarvan de één de andere schildert voordat ze in het huwelijk treedt. Zeer mooi in beeld gebracht. Ook de liefde tussen de twee vrouwen is erg mooi, intens en ingetogen. Niet zo passioneel zoals ik aanvankelijk dacht zoals bijvoorbeeld in La Vie d'Adèle (2013), maar eerder sereen en gevoelig. Geremd misschien zelfs een beetje door de tijdsgeest, de onmogelijkheid van hun liefde en het geplande leven dat reeds voor één van hen werd uitgestippeld.

Het fijne vond ik ook de combi met de schilderkunst. Als kunstliefhebber is het altijd wel fijn om (schilder)kunst verweven te zien in een film. Ook de mooie beelden langs de grillige Franse kustlijn zijn knap en brengen de film in een dromerige laissez-faire sfeer, zolang de moeder maar niet verschijnt ... Het subplot met de dienstmeid vond ik wat bizar en zelfs overbodig. Het haalt de chemie tussen Haenel en Merlant weg.

Het slot is ontroerend en knap bedacht aan de hand van opnieuw een schilderij. De slotscène op de tonen van Vivaldi is vervolgens een mooie en symbolische afsluiter van die onbereikbare liefde. Knap werk van Sciamma om regie en sfeer tot een aantal hoogtepunten bij elkaar te brengen. Ondanks het feit dat er op zich niet veel gebeurt, vliegt de film zo voorbij en zit je ín het verhaal gezogen. Mooi!

Ik ben niet zo thuis in die vooroorlogse films, maar het plotverloop van dit stukje Russische cinema vond ik best verrassend. Gecompliceerd is het niet, maar je moet er toch je aandacht bijhouden of je bent toch wat verward. Zeker als er gewerkt wordt met dromen, hallucinaties of zelfs flashbacks. Dit alles past ook perfect in de conditie van de protagonist. Psychisch lijdend omwille van de dood van zijn moeder sleept Andrei zich van dag tot dag. Het feit dat de geschiedenis zich wat herhaalt komt zijn mentale welzijn niet ten goede.

Beetje theatraal allemaal, maar vrij typisch voor de films uit die tijd. Ook de muziek vond ik nogal ergerlijk, maar die kan je muten natuurlijk. Best een interessante film eigenlijk.

Niet de hoogvlieger die ik ervan had verwacht. Een best hoge score hier op MovieMeter en minstens één vermelding gehad in de tweejaarlijkse top 1000 lijst van Film Pegasus. Maar zeker geen slechte film. Een film met een mysterieuze gespannen opbouw tussen een ruziënd koppel.

Maar in plaats van een familiedrama geeft Zulawski toch een andere invulling aan de film. Wanneer Mark er tracht achter te komen waarom de relatie werd beëindigd - je denkt al gauw aan ontrouw - voel je beetje bij beetje dat er meer aan de hand is. Het plot neemt steeds vreemdere vormen aan. En erg verklarend is de film evenmin.

Toch blijf je je aangetrokken voelen tot de film. Dat komt door de prima cinematografie, maar ook door het uitstekende acteerwerk van in de eerste plaats Adjani. Prachtige mysterieuze filmposter ook. Zoiets trekt toch aan.

Possession is een naargeestige en fascinerende film geworden die je zacht moet laten binnenkomen. Misschien dat ik hem binnenkort nog eens herbekijk.

Ha, een film van de zoon van. Kan niet slecht zijn, toch? En dat was het ook niet. Leuk uitgangspunt om mensen te sturen via een ingebouwde chip. Kunnen zij lekker het vuile werk doen. Ik heb een alibi! Jij ook? Ik hou wel van dergelijke dystopische setting waarbij technologie een rol speelt. A.I. is hot dezer dagen en de vragen waar de grenzen moeten gelegd worden zijn groot. In dat opzicht heeft de insteek van de film wel wat weg van Black Mirror.

Een beklemmend ongemakkelijk sfeertje kenmerkt de film wel waarbij van rust plotse chaos wordt gecreëerd. Stilte voor de storm. De steekpartijen bijvoorbeeld zagen er alvast bloederig uit. Het beest werd helemaal losgelaten.

Prima acteerwerk ook en ook achter de camera werd prima werk geleverd. Vloeiend en goed in beeld gebracht. Ik had eigenlijk niets anders verwacht.

Flauwe nietszeggende animatiefilm. Komt er gewoon op neer wat er in de slagzin wordt vermeld. Wie niet waagt niet wint, wie niets doet kan niets fout doen, het grootste risico is er geen te nemen, enz ...

Visueel nog redelijk, maar niet wow. Verder ook te kort om echt aan te slaan.

Na weken getwijfel toch de auto naar de bioscoop genomen om The Post te bekijken. Ik vreesde een beetje voor de vergelijking met Spotlight, maar The Post is voor mij althans een stuk beter en spannender. Bij de Vietnamscène was ik eventjes verrast. De film komt vrij traag op gang en kabbelt maar door. The Post wordt voorgesteld als een promising krant, een krant met een beperkt, maar toch gerespecteerd aanzien die ook reeds zijn strepen heeft verdiend in presidentiële middens. Een krant vooral in de schaduw van de grote almachtige NY Times.

Aan het hoofd door het lot een vrouw (Mrs. Graham) temidden een machocultuur van mannen waarvan de meesten geen hoge dunk hebben van haar. Komt het louter omdat ze een vrouw is of ligt de oorzaak dat ze de 'job' in haar schoot geworpen kreeg? Nu, erg standvastig kwam ze alvast niet over: in de meeting over de beursgang blokkeert ze en geregeld komt ze erg besluiteloos en onzeker over.
De rol van Hanks (Bradlee) bekoorde me meer. Hanks zette een solide prestatie neer van een personage die zowat het tegenovergestelde is wat Graham voorstelt. Vol zelfvertrouwen en met een zware nonchalante stem verdeelt hij de lakens op de redactie.

Ongeveer halfweg (contact tussen Ben en Dan) komt de film in een stroomversnelling en versterkte mijn aandacht. Het eigenlijke onderwerp van de film komt dan pas echt op gang en de morele, juridische en financiële dilemma's worden tegen elkaar afgewogen. Mooie sfeersetting ook met die oude drukpersen. Ik wist dat Nixon niet echt populair was, maar hij komt er toch maar bekaaid vanaf. Het blijft eveneens indrukwekkend om te zien hoe hol het begrip van persvrijheid wel kan zijn. Je kan zomaar opeens bestempeld worden als een landverrader (klokkenluiders bvb anno 21e eeuw) ... ook hier speelt de macht van het getal: de solidariteit onder de kranten zetten de overheid schaakmat. En wat me ook bijblijft: zonder lobbywerk bij machtige vriendjes sta je nergens, niet in de perswereld, maar ook niet in de financiële of politieke wereld, nergens...

Fijn uitgewerkt en meer dan degelijke film van Spielberg! Passend einde ook met Watergate, de ondergang van Nixon en de geschiedschrijving voor een nieuw schandaal. What's next? Niet meteen een Oscarnominatie waard voor beste film, maar een solide 3,5* staat niet slecht.

Kan me grotendeels vinden in bovenstaande mening. Een zeer degelijke film waar ik graag naar gekeken heb. Maar voor mij heeft hij niet de status van klassieker die hij hier en daar wel verworven heeft. In dat opzicht lagen de verwachtingen vrij hoog en viel hij dus een beetje tegen.

Pablo Neruda heeft een wat mythische status bij de bewoners wanneer hij neerstrijkt op het Italiaanse eiland nadat hij verbannen is uit Chili. De locaties op de eilanden Salina en Procida zijn idyllisch en haast even poëtisch als de gedichten van Neruda zelf. Ook de vriendschap met de postbode Mario is innemend.

Het plotverloop daarentegen verloopt met horten en stoten. De verliefdheid op de lokale schone Béatrice neemt wat bokkensprongen en wordt weinig uitgediept. Soms wat slordig en rommelig al maakten de contacten tussen Maria en Neruda veel goed. De sfeer van Zuid-Italië komt mede door de muziek goed tot uiting. En met een dichter en aspirant-dichter zit je natuurlijk goed met enkele goede dialogen of quotes. Erg fijn om eens gezien te hebben, maar niet het meesterwerk dat ik dacht te aanschouwen.

Interessante Italiaanse semiklassieker over de hoopvolle verwachtingen van een arbeiderszoon die een "job op den bureau" kan uitoefenen. Films die uitsluitend gaan over kantoorwerk, ik heb er nog niet te veel gezien. The Apartment (1960) van Billy Wilder komt nog het dichtst in de buurt. Modern Times (1936) van Chaplin daarentegen speelt zich toch meer af in het arbeidersmilieu.

Je krijgt voor ogen dat een kantoorbaan saai en monotoon is. Het zou je geest(elijke creativiteit) ondermijnen door hersenloze eenzijdige opdrachten te vervullen. Ook de sfeer en setting is helemaal anders dan achter de band of de machine. Een baan voor het leven ... alsof het een hel betrof en dat is het misschien ook?

Technisch en qua sfeer wel zeker geslaagd. Prima camerahantering en wel graag naar het plot gekeken. Een film over opgroeien en volwassen worden waarbij tot de vaststelling gekomen wordt dat het leven niet altijd rooskleurig of avontuurlijk is, vaak reeds is uitgestippeld en het moeilijk is - als je wat zekerheid wilt - je daarvan los te koppelen. Een eye-opener voor velen waarschijnlijk?

Erg luchtige en jolige film in dat typische Franse sfeertje. Wel eens fijn om gezien te hebben. Vond het best fijn geacteerd en ook de dialogen zaten wel goed. Vooral het samenspel tussen Deneuve en Luchini waren keer op keer hoogtepunten. Erg gevat en vaak ook sarcastisch grappig.

Bij momenten erg karikaturaal, maar het blijft vermakelijk. Had graag nog wat meer gezien van de usine tijdens het bewind van Suzanne en de terugkeer van Robert. In plaats hiervan wijzigde het plot richting de buitenechtelijke escapades van het koppel.

Film bevat ook wat feminisme, veel feminisme eigenlijk, maar dit wordt op een fijne manier verweven in de film, naast het socialisme en betere werkomstandigheden voor arbeiders.

Mijn eerste Troma. Een trauma werd het niet, maar het is toch even de knop omdraaien. Knettergek gewoon. Nu, de hier toegevoegde videoclip trailer is geweldig. Die alleen al geef ik 4,0*. Een geweldige song die al de hele dag door mijn hoofd spookt. De film zelf, tja, wat moet je hierover zeggen? You like it or you hate it. Ik zit er wat tussenin, maar als ik moet kiezen toch eerder een liefhebber.

Aan viezigheid en ranzigheid totaal geen gebrek. Het druipt er vanaf. Alle soorten lichaamsvochten passeren de revue. De humor tja, die is inderdaad bijzonder flauw, maar af en toe had ik toch een grijns. Bij momenten toch op het randje van politiek correct. Al een geluk dat niet te veel mensen dit zien, denk ik dan. Het acteerwerk is barslecht, maar als je ziet hoe de crew zich amuseert, dan neem ik dit er graag bij.

Haha, dat getouwtrek tussen Wendy en Arbie. Eigenlijk vond ik het best geestig. En die kippen, zeker de kleintjes die pas uit de eieren kwamen, cute. Andere zaken waren dan weer erg slecht, tja, je kan niet alles hebben. Deze film houdt me alvast niet weg om ander werk van het Troma genre te zien, dat zegt ook al iets.

Vervolgfilm dus op l'Auberge Espagnole met dezelfde hoofdacteur in de spotlights. Zelfde aanpak met een soort luchteligheid van humor en romantiek. Niet echt een fan geweest van het hoofdpersonage, toen niet, maar nu nog steeds niet. Kan weinig hoogte krijgen van de man waarbij zijn carrière niet echt van de grond lijkt te komen, maar zijn liefdesleven evenmin hoewel er zich wel degelijk opportuniteiten voordoen. Klinkt wat "loser-achtig", maar dat is ook misschien wat overdreven.

Film die opgevat kan worden als coming-of-age met diverse mooie vrouwen, maar op zich niet zo bijster bijzonder is. Vermakelijk, goed om eens gezien te hebben, maar nimmer het wow-effect ervaren. Een 13 in een dozijnfilm wat mij betreft. Mosselen noch vis ongeacht hier en daar een leuke scène, maar in zijn geheel net iets te mager om lang in mijn geheugen gegrift te staan.

Een schijnbaar perfecte tandem, die toch blijkbaar niet zo gesmeerd loopt wanneer broer George een oogje laat vallen op Rose, een weduwe van een zelfmoordenaar. Phil kan het moeilijk verkroppen. Hij geldt als een machoman die respect en vooral gezag afdwingt met zijn noeste werk en grote mond. Een mond die meer vergif spuit dan dat hij complimenten geeft. Subtiel en openlijk, maar o zo doeltreffend laat hij het niet na om Rose te vernederen. Die pianoscène achteraf was treffend waarbij zij sukkelt om de noten onder de knie te krijgen, maar hij fluitend de melodieën op zijn gitaar tokkelt.

Inhoudelijk gebeurt er niet zo heel veel. Een trage film die het vooral moet hebben van het uitstekende acteerwerk. Zo'n Jesse Plemons is veelvuldig te zien in bijrollen. Hij heeft me nog zelden ontgoocheld. Maar ook Cumberbatch is goed op dreef. Als ik lees hoe ver hij (op)gaat in zijn rollen welk hier in principe niet qua metamorfose groot is, dan is dat toch sterk.

Prima shots, goede montage, prima acteerwerk. Misschien voor velen inhoudelijk net iets te beperkt of te traag. Kan ik me wel iets bij voorstellen. Ik zat gelukkig wel "in" de film, anders is het inderdaad een lange zit.

Een winnaar van de Gouden Beer in Berlijn laat ik niet zomaar aan me voorbij gaan. Deze Pozitia Copilului - Child’s pose - is een ingrijpende en meeslepende Roemeense film over het verstikkende bepamperende effect dat een moeder kan hebben over haar volwassen zoon. De relatie tussen Cornelia en Barbu staat op een laag pitje. Liefst van al ziet hij zijn bemoeizuchtige overbeschermende moeder zo weinig mogelijk. Ze heeft geen idee waarom het zo fout is kunnen lopen tussen hen.

Tot plots Barbu de hulp van zijn moeder meer dan nodig heeft wanneer hij een dodelijk verkeersongeval veroorzaakt. Moeder Cornelia kan zich volledig uitleven op het politiebureau en ver daarbuiten. Het is voor haar ook een soort compensatie om dingen uit het verleden uit te wissen. Netzer schept overigens geen zwart-wit beeld van Cornelia, noch van de andere personages. Haar houding ten aanzien van de ouders van het slachtoffer werd sereen en oprecht gebracht al verdenk je haar ervan nog steeds uit eigenbelang te handelen. Corruptie, manipulatie, mja, maar de film vertelt meer over Roemenië dan dat. De houding van Cornelia overigens, is dat geen typisch menselijk trekje te handelen uit eigenbelang en zelfbeklag? In de film Shi (2010) van de Zuid-Koreaanse regisseur Chang-dong Lee zit je wat met hetzelfde gevoel ...

Het is een film die draait om verantwoordelijkheid en het leren loslaten. Voor sommigen niet makkelijk om hun verwende hulpeloze prinsjes over te leveren aan de boze slechte wereld ... Fijne acteerprestaties en goed verhaal en dialogen. Mooi, dikke 3,5*!

Redelijke stalkerfilm over een man die verlamd geraakt en vreest dat zijn vriendin vreemd gaat. Sowieso een zeer onsympathiek personage van wie je niet weet hoe donker zijn ziel is. Ondanks zijn nobel beroep is hij onuitstaanbaar, narcistisch en erg egocentrisch. De reden waarom hij relikwieën bijhield van slachtoffers was me ook totaal vreemd.

Op zich wel een leuk uitgangspunt om het gebeuren te zien vanuit Vane zelf. Hoeveel medelijden speelt er om te blijven geloven in een doodlopende relatie waarbij er al barstjes waren voor het ongeval. Haar beslissing was de juiste en was niet te wijten aan het feit dat haar vriend gehandicapt werd.

Qua spanning een redelijke opbouw al vond ik het plot niet steeds logisch. Geen topper en vrij standaard allemaal, maar hij keek zeker lekker weg. Vrij goed geacteerd ook.

Een vrij neerslachtige film over een koppel dat in Praag rondloopt om enerzijds de overleden vader van Christoffer op te halen en anderzijds de eigen relatie te redden. Het één gaat al wat vlotter dan het ander. Praag, een prachtige stad langs de Donau waar we hier slechts flarden van zien. Praag komt erg kil en somber over, geheel naar de sfeer van de film. De meeste scènes spelen zich ook binnenshuis af, in een restaurant, de hotelkamer, het mortuarium…

Ook de contacten met de Praagse bevolking verloopt stroef en erg afstandelijk. Zakelijk en met weinig emoties of empathie. De scènes met de ober in het restaurant zijn hier een mooie illustratie van. De sfeer van het oude kille communisme zat er bedoeld of onbedoeld vrij stevig in.

Een prima Mikkelsen hier, die sowieso het best etaleert in dergelijke films. Ook de huwelijkscrisis komt goed naar voren. Niet (meer) gezien willen worden, letterlijk naast elkaar leven. Het komt ook mooi aan bod in de restaurantscène waarbij de één in een magazine bladert terwijl de ander er wezenloos bij zit. Laat net dat laatste nu zijn wat de vrouw de man verwijt.

Zeker dus de moeite waard om eens te zien! Mikkelsen sla je nooit zomaar af.

Hoeveel bagger kan een mens verdragen, of sterker nog, een opgroeiende tiener? Van kansarmoede gesproken wanneer je opgroeit in een gewelddadig gezin, je op je 16e zwanger bent van een tweede kind, je ziek wordt, geen netwerk heb, je van school wordt geschorst en ga zo maar door. Het neigt zowat naar emoporno, een beetje van het goede teveel allemaal. Maar het is maar hoe je de boodschap brengt. En die is serener en ingetogener dan gedacht. Fijn ook zo met die dagdromen.

Ik kende Sidibe niet echt als actrice. Het is ook de eerste film die ik van haar zie, maar als ik haar oeuvre zie, lijkt dit toch haar beste film, zeker in een absolute hoofdrol. Prima gedaan overigens, goed acteerwerk en goede casting. Ook haar moeder, Mo'Nique levert een puike prestatie af.

Gezien de onderwerpen die aan bod komen een vrij heftige film al wordt je als kijker niet visueel met de neus op de feiten gedrukt. Het is verhaalsmatig zwaar, niet visueel. Mij deed de film onbedoeld denken aan aan Sister act met Whoopi Goldberg. Geen idee waarom, mogelijks door de setting en de tijdslocatie. Niet zozeer door het genre, maar wel omwille van de kansarme jeugd die via allerlei programma's alsnog nieuwe kansen worden aangereikt. Maar er zijn best wat andere voorbeeld referentiefilms, maar ik kan er momenteel niet opkomen.