Opinions

Wel een aangename film die zich afspeelt in de ruime geest van WOI. Niet dat we één schot of frontsoldaat zien, maar het wel een periode waarbij aan de bevolking werd gevraagd hun steentje bij te dragen. Zo ook Nélie die op straat leeft, tippelt nadat ze ontslag nam als huishoudster wanneer ze werd bepoteld door haar baas.

Het Rode Kruis, op zoek naar verpleegkundigen, was haar redding. Voor veel vrouwen wellicht, maar voor hoe lang? Het leven achter het front als verpleegster was geen lachertje. En wat erna? Uit overlevingsinstinct neemt ze elke opportuniteit die haar pad kruist en neemt ze de identiteit aan van een rijke vrouw die onderdak had in een kasteeltje.

Een geweldige Khoudri die enorm mooi gestalte geeft aan Nélie/Rose. Niet voor het eerst dat ik haar zie spelen en telkens valt ze op. Eentje om verder op e volgen! Verder in zijn geheel een prima film, decor en kostuums zien er goed uit. Einde inderdaad wat richting happy end, maar Nélie, eigenzinnig en vastberaden als ze is, zoekt haar eigen weg. Fijn!

Sierlijke en charismatische Taylor, wederom. Een zuiver pleonasme lijkt me. Een meer naïevere rol van haar met de onvoorwaardelijke liefde, maar nog steeds zo gracieus als altijd. Dat viel ook George op toen hij haar voor het eerst zag. Op slag smoorverliefd (wie niet?), maar denkend 'totaal onbereikbaar', economisch noch fysisch ... Je begint dan maar een relatie met één van de arbeidsters van de werkvloer. Ook niet slecht, en realistischer, al scheelt er ook wel wat met die vrouw. En je zit er dan mee en je wilt er vanaf. Alleen is simpelweg dumpen niet echt aan de orde als je emotioneel wordt gechanteerd.

Het levert een interessante driehoeksverhouding op totdat het web steeds strakker en strakker wordt aangespannen. De film evolueert ook na halfweg van een romantische film naar een misdaadfilm. Hoewel George nu niet bepaald één van de snuggerste acties stelt, wordt het politioneel onderzoek wel erg snel afgehaspeld. De puzzelstukjes vielen al bij al makkelijk in elkaar. Maar de klemtoon van de film ligt elders en blijft teren op George die de onbereikbare liefde heeft en wil behouden. Er is veel aandacht voor George tijdens de driehoeksverhouding. Dat is de kern van de film. Zijn verleden is ook vrij simpel verhaald en strookt toch niet echt met zijn voorkomen of présence.

Een Argentijnse SOV zombie horror, low budget ook, dan moet je natuurlijk niet erg op de kwaliteit of de chaotische beelden letten natuurlijk. Ik merkte vooral op dat ze er erg veel plezier aan beleefden, dat is ook al iets, maar dat betekent natuurlijk ook niet dat het allemaal goed was.

Vooral ook inhoudelijk veel chaos. Alsof ze heel veel horrorelementen wilden toevoegen die niet perse met zombies te maken hadden. Kotsende zombies bijvoorbeeld of zombies die aan het slashen gaan. Er zat bijzonder weinig lijn in. Weinig consequent ook en te veel van de hak op de tak. Oja, tegelijkertijd wou men ook nog grappig zijn.

Wel wat bloed en gore, niet altijd even visueel top, maar viezigheid is viezigheid had men wellicht gedacht. Gelukkig duurt dee maar een beetje meer dan een uur, dat was ruim voldoende.

Nu niet dat die Poolse instroom op Netflix geweldig zijn, degelijk zijn ze meestal wel. Een beetje een aparte rechercheursfilm met Kozuchowska in de hoofdrol. Geen doorsnee flik alvast. Hier en daar wat vreemd en stroef, maar het plot is best interessant waarbij men een seriemoordenaar tracht op te sporen. Er is ook een modus operandi die sterk aan Se7en doet denken al is het alvast maar een afkooksel ervan.

Het tempo is hoog en de film duurt niet al te lang. Men windt er alvast iet te veel doekjes om. Het nadeel is dan evenwel dat het soms wel allemaal erg vlug of vluchtig gaat. Hier en daar best wat expliciete beelden. Acteerwerk is matig, maar al bij al wel een fijne meepikker.

Een intrigerend uitgangspunt met een sterke moraal waarbij je bij het aanschouwen van de film al gauw ziet dat er toch een aantal zaken niet zo denderend verlopen. Het zou zomaar een idee kunnen zijn voor een nabije kille beredeneerde samenleving om ouderen te zien als dure last zonder opbrengst. Een door de overheid gestimuleerd programma om euthanasie aan te vragen. In de film wordt ook snel duidelijk dat mensen die richting worden uitgeduwd omdat ze door vereenzaming of financiële redenen gewoonweg geen andere oplossing zien. Het lijkt er ook naar dat de zwaksten in de samenleving hiervoor de grootste afnemers van dreigen te worden. De premie was ook een aalmoes die ze in ruil kregen. 100.000 yen is omgerekend hoop en al € 650.

De pensioensleeftijd ligt ook in Japan op 65, maar vele ouderen werken ook nadien nog door. Drie op de vier personen ouder dan 65 jaar werken nog. Maar liefst een op de drie Japanners van 70 tot 74 jaar blijft aan de slag. Dat werd ook hier pijnlijk duidelijk bij die oom en Michi.

Een aantal scènes vond ik erg pakkend en algemeen gezien had ik maar een naar gevoel bij de film. Het voelde machinaal en klinisch aan hoewel het programma zogezegd sociaal was. Ik denk dat het onderwerp beter uitgewerkt had kunnen worden. Ik vond het iets te eenzijdig van de aanvragerskant en wat de ambtenaren betreft was het eigenlijk ook twee maal hetzelfde (emoties die het overnamen).

Wine Dierickx komt het best uit de verf in een ietwat aparte zelfs geschifte rol. Dat deed ze al als egoïstische stiefmoeder in “Kom hier dat ik u kus” en dat doet ze hier gewoon over. Menig vrouw heeft soms wel wat over om moeder te worden. Wanneer het niet loopt zoals je verhoopt hebt, kan men soms rare bokkensprongen maken. Die biologische klok tikt immers genadeloos verder.

Toch wel een vrij geslaagde comedy slash luchtige film dat nergens echt verveelde. Uiteraard wat voorspelbaar en cliché, maar best genietbaar. Verre van Oscarmateriaal natuurlijk, maar de cast speelt ongedwongen en vooral Dierickx springt eruit. Maar ook Perceval doet het uitstekend. Hier en daar een snuifje humor zoals het hoort in een romcom.

Destijds in de bioscoop ook al gezien. Al bij al wel eens plezant om te zien op voorwaarde dat je niet te veel nadenkt of je ergert aan onzinnige reeds herkauwde plots. Disney is al beter uit de verf gekomen en Disney maakt hier dezelfde fout als Dreamworks destijds om met Shark Tale ook te veel naar Pixar's "Finding Nemo" gekeken te hebben. Hier heb je hetzelfde gevoel met "Cars" van Pixar.

Ook de idee om te vertrekken vanuit het "loser to hero" principe hebben we al veelvuldig gehad en is hier echt wel op flessen getrokken. Voor kinderen daarentegen blijft het vermakelijk, maar voor volwassenen mag het toch iets meer zijn dan louter te teren op clichés en sentiment. Maar het zal hun een worst wezen, want de film was best populair om nog maar te zwijgen van de merchandising erover.

De animaties zien er behoorlijk uit en ook de muziek is best ok. Het plot is té voorspelbaar en de meeste personages slaan niet aan en kunnen me gestolen worden. Ook het verhaal van Ripper boeide me maar matig. De jonge kinderen, waaronder mijn zoon, vond het geweldig. Ook dat maakt me gelukkig, maar heeft geen invloed op mijn quotering, jammer.

De originele Planet of the apes uit 1968 blijft zich moeiteloos staande houden tussen alle vervolgfilms en remakes die we tegenwoordig voorgeschoteld krijgen. De film kende een enorm commercieel succes en was voor het grote publiek toegankelijker dan die andere scifi-film van Kubrick die destijds meer beroering uitlokte. In de hoofdrol uiteraard, Charlton Heston, die zijn strepen al meermaals verdiende met The Ten Commands (1956), Ben Hur (1959) en El Cid (1961).

Planet of the apes heeft een niet zo'n positieve visie over de mensheid. De mensheid is arrogant, wraak- en oorlogszuchtig. Door zijn steeds groeiende honger naar macht en hebzucht creëerde hij zij eigen ondergang. De apen gaan dezelfde toer op wanneer ze Taylor op onredelijke wijze terechtstellen. Ook de gevangenschap vzn de andere mensen is barbaars en verschilt in niets in wat de mens zou kunnen doen. Later gaat de film de wetenschappelijke-religieuze toer op: de angst voor vernieuwing en bovenals de vrees dat de geschiedenis onthuld wordt. De verboden zone herbergt de oorsprong van de evolutie van de apen. Het eindshot is welbekend, maar blijft fascinerend en een slag in je gezicht, telkens opnieuw.

Qua decor en kostuums is de film meer dan behoorlijk zeker als je weet dat de film reeds 50 jaar oud is. Elke aap heeft zijn eigen persoonlijkheid en is anders gekleed. Het spreken verloopt misschien niet altijd synchroon, maar na een tijdje let je daar niet meer op. Fijne sfeer, goede muziek, mooi decor en bovenal een sterk verhaal met boodschap. Deze Planet of the apes heeft zijn originaliteit mee en is niet meer geëvenaard door zijn opvolgers. Kleine miniklassieker!

Niet zo geweldig. In het geval van Robert Rodriguez kan er al eens een mishit tussen zitten. Totaal over the top en zo moet je hem ook opvatten. Niet te serieus nemen of je ergert je dood. De filmposter alleen al verraadt al veel voor wat je voorgeschoteld zal krijgen. Veel meer dan een goedkope B-film wordt het niet.

Veel shootings die gepaard gaan met liters bloed en veel gore. Bij momenten eerder een action game. De film bevat ook wat humor en inside jokes, maar deze vond ik erg flauw. Niet dat het allemaal zo slecht was, maar na halfweg had ik het wel gezien en ging het alleen maar naar beneden. Niets voor mij, in tegenstelling tot de meesten hier.

Ik vond dit een erg sterke animatiefilm vol fantasy en met een duidelijk plot. Technisch misschien niet de allerbeste prent. Het kleurgebruik was wat flou en de Oms en Draags konden gedetailleerder uitgewerkt worden, maar voor de rest was het duimen en vingers aflikken met zoveel pracht.

Je waant je de hele film door in een schilderij van Hiëronymus Bosch met een dystopische vreemde wereld vol eigenaardige creaturen met diverse eigenschappen. De creativiteit en fantasie is het sterke punt van deze animatiefilm. Maar ook het plot blijft niet onderbelicht waarbij de Draags regeren over de wereld en de Oms zien als nutteloze, maar niet te onderschatten wezentjes. Hun bestaan moet binnen de perken blijven en ook hun kennis mag niet te snel toenemen om het bestaan van de Graads niet in gevaar te brengen. Het doet wat denken aan de mytische verhalen uit de oudheid over Goden en mensen die bij elkaar leefden of het heeft wel iets weg van de Holocaust of War of the worlds zo je wil.

Daarnaast staan ook wetenschap(pelijke ontwikkeling) en religie centraal waarbij beiden stromingen met elkaar in botsing komen. Kennis en onwetendheid resulteren tot een machtsstrijd om de heerschappij van de Oms voor eens en altijd te vestigen.

Platoon was zo één van die klassiekers die voor mij vrij blanco was. Nog nooit gezien blijkbaar ... Platoon mag toch hét meesterwerk en hét refererend werk genoemd worden van Oliver Stone, nog meer dan bvb Natural born killers of alvast beter geslaagd dan Born on the fourth of July. Stone maakte een meer dan degelijke en realistische oorlogsfilm van Vietnam die samen met nog enkelen als standaardwerk kunnen gelden. De Vietnamoorlog is een oorlog die nog steeds erg zwaar op de Amerikaanse maag ligt. Deze Platoon probeert ook te tonen waarom dit zo was. Vietnam was een erg vuile oorlog al lijkt me dat een pleonasme.

Eén van de grote pluspunten van de film is dat het "vuile" spel belicht wordt van beide partijen. We weten allemaal dat de Amerikanen geen lieverdjes waren (My Lai) om maar iets te noemen. Stone deinst er dan ook niet voor terug om zonder schroom weer te geven (uitgebrand dorp, executies, de houding ten aanzien van Afro-Amerikanen, druggebruik onder de soldaten, ...). Het is echter wel jammer dat de personages van Dafoe en Berenger (mooie rollen van beiden overigens) nogal polariserend werden neergezet. Al bij al ook weinig kameraadschap. Groentjes worden uitgekafferd en voor het vuil van de straat versleten. En ook Sergeant Barnes heeft weinig over voor zijn manschappen.

De film focust zich op de gevechten en de angst/gruwel daarrond. Het overleven van de soldaten stond centraal. De film- of DVDposter is legendarisch en geeft goed weer wat je mag verwachten. Stone bewaart hierin goed het evenwicht en vindt de balans om niet (letterlijk) in overkill te gaan. De muziek (Adagio for strings) was sereen en paste als tegengewicht goed bij de hardere scènes.

Sheen was ok, maar niet geweldig. Vooral de motieven van zijn personage om deel te nemen aan de oorlog blijven me bij. Pvt. Chris Taylor vond het evidentie om zich als vrijwilliger te melden. Het was zijn plicht om zijn vaderland te dienen. Zijn grootvader liep over de slagvelden van WOI en zijn vader vocht tijdens WOII. Zo simpel is het.

Inhoudelijk best een interessante film over een jongerenbende die andere kinderen terroriseerde en beroofde. Angst en intimidatie waren ideale middelen om te verkrijgen wat ze wilden zonder fysisch geweld te moeten gebruiken.

Opvallend hoe weinig reactie er was van de omgeving. En als het er al was, werd dit vrij snel in de kiem gesmoord. Inderdaad een vrij overtuigende cast die hun rol erg goed opnam. Één van de beste scènes vond ik nog toen de drie jonge jongens betrapt werden op zwartrijden. Totaal ontredderd waren ze …

Niet geheel overtuigd echter van de film. Veel lange dode momenten. Erg bevreemdende nietszeggende scènes zoals die kinderwieg op de trein. Wel opmerkelijk dat op het einde de politieke correctheid naar bovenkwam bij die dame.

Zo af en toe een slapstick met Buster Keaton gaat er af en toe wel in. Erg leuk gedeelte in het begin waarbij vorm geeft aan élk personage. Prima gimmicks. Maar ook later blijft het leuk met de traditionele achtervolgingsscène en de deur dicht en deur open humor. De performance als aap vond ik ook wel leuk. Een Keaton valt zelden tegen, ook deze niet. Leuk!

In het begin wat verwarrend voor mij. Ik was niet helemaal mee met die toneeltekst of dat gesprek in de gang waarbij Jonathan al vrij ongemakkelijk deed. Bij momenten ook minder toegankelijk Engels met dat dialect of jongerentaal.

Nu, the clue of boodschap zat gelukkig in het tweede deel bij het expressief uitbeelden. Erg confronterend en ook de viewers zaten er zeer ongemakkelijk bij. Op zich is dit een selffulfilling prophecy daar beide partijen negatieve connotaties geven aan het voorval. In een ideale wereld zou dit geen problemen mogen opleveren, maar dat is helaas niet zo.

Wel knap dat Jonathan ondanks alles tot de aanval overgaat, hoe zwaar dit ook is.

Leuke film waar tal van celebrities de revue passeen in een gastrolletje in een film in de film: subliem! Het script zit erg goed in elkaar en wordt mooi gedragen door Tim Robbins. Fijn om de wereld van de filmproducties en scenarioschrijvers eens naar voor te zien komen. Altman die destijds als één van de promising regisseurs werd bestempeld en gerust zijn voet naast Spielberg, De Palma, Scorcese, Coppola mocht zetten zetten zet hier een erg sterk verhaal neer. De opbouw is weliswaar traag, maar wel diepgaand.

Interessant om op te merken hoe de hele situatie zich tegen Griffin Mill lijkt te keren maar zoals zo dikwijls voor witteboordencriminelen vaak nog goed uitpakt. de rollen van politie vond ik erg zwak, met als dieptepunt Whoopi Goldberg. Die scene op het politiebureau kon ik nit cht smaken en was zo onrealistisch absurd. Altman had er wellicht een specifieke bedoeling, maar mij ontging die.

Een vrij matige aflevering van Black Mirror. Het verhaal gaat over Cooper die in contact komt met een game-ontwikkelaar. De huidig gekende VR gaat hier nog een beetje verder en plant je werkelijk in je hoofd. De persoon in kwestie ervaart visueel zijn grootste angsten. Nuja, redelijk potentieel dus, maar o zo zwak uitgewerkt. Het zag er allemaal wat flauwtjes uit, geforceerd en nietszeggend ook.

Men wou de richting van de horror uitgaan, maar dat pakte helemaal niet. Ondoordacht en goedkoop, zoals een doordeweekse TV-serie. Toch één van de mindere afleveringen tot dusver. Hoewel de aflevering toch 1 uur duurt, is de aanloop vrij lang. Het einde moest een climax worden, maar het liep eigenlijk af tot een sisser. Jammer.

Moeilijk te beoordelen film voor me. Qua plot vond ik er niet zo heel veel aan. Was er eigenlijk wel een plot en waartoe leidde dit? Gesprekken werden veelal herleid tot een geroezemoes en creëerden hetzelfde gevoel als je zelfs als passant ergens passeert, maar je geen bal wil en kunt begrijpen van de talrijke conversaties om je heen. In de plaats krijg je wat nerveuze muziek die alles wat in een luchtig kader moet brengen.

Visueel wél een pareltje. Grotendeels genoten van de vele strakke kaders, soms kil en afstandelijk, maar vaak ook erg toepasselijk en een streling voor het oog. Ook moderniteit en technologische vernieuwingen stonden wat centraal en welk voor het hoofdpersonage niet altijd vooruitgang was. Tegelijk ook veel drukte en chaos, de wereld in het bedrijf is namelijk niet hetzelfde als buiten of in een restaurant. Appreciatie voor de film, misschien moet ik hem later nog eens herkijken om extra elementen te ontdekken.

Blij deze toch meegepikt te hebben. Ik was vooraf wat gereserveerd, maar ik denk toch dat Thyberg een interessante filmdocumentaire heeft gemaakt over een toch wel beladen onderwerp. Een moeilijk onderwerp ook als je de intentie hebt om er iets serieus van te maken. Wie denkt van de ene kut in de andere te belanden, is eraan voor de moeite, die spreekt best andere kanalen aan. Niet dat het er preuts aan toe gaat, er passeert hier en daar wel een paardenworst, maar de actie is vaak suggestief.

Het is vooral interessant je te verplaatsen in de persoon van Bella Cherry. Thyberg slaagt er niet geheel in de drijfveren van het meisje mee te geven waarom ze perse een pornoactrice, en dan nog een Spiegler A-Class, wil worden. Toch is er voldoende aandacht voor de persoon achter Bella en haar drang om het te maken.

Waar wel de klemtoon op wordt gelegd is de harde en lange weg van opofferingen (en zelfvernedering?) om de top te bereiken. De wereld is al bij al klein en de concurrentie is hard. Zagen en klagen is uit den boze, al wordt expliciet steeds verwezen naar de absolute vrijwilligheid en het recht om ten allen tijde te stoppen wanneer het te ver gaat. Vriendschappen en carrière maken gaan vaak niet samen, in geen enkele branche en dat viel te voorspellen.

Geslaagd was verder de soundtrack die afwisselend rap met Gregoriaanse gezangen mengde. Bizar, maar wel prima gedaan met het achterliggende gevoel van “Waar ben ik in godsnaam mee bezig of is dit nu wat we normaal moeten vinden?” Het dramagehalte kwam behoorlijk naar voren. Het plotse einde daarentegen liet me op mijn honger zitten. No way dat Linnea er genoeg van heeft. Knap van Thyberg om de balans te vinden tussen het tonen van close-ups zonder te exploiteren. Mooie 3,5*!

Van Sean Penn verwacht ik geen standaard B-verhaal en dat is deze The pledge uiteindelijk ook niet. Hij geeft er zijn eigen eigenzinnige draai des levens aan en dat apprecieer ik wel. Cynisch lijkt het wel bijna. Nu, ik was niet bekend met deze film, hoe intussen toch al 21 jaar oud.

Het is een onderhoudende film die de spanningsboog of dreiging weet aan te houden. De film begint alvast scherp met de moord op een klein meisje. Gepensioneerd agent Jerry Black doet vervolgens een belofte aan de ouders om de dader te vinden. Het brengt hem aan een aftands tankstation waar hij ook de zorg opneemt van een mishandelde alleenstaande moeder.

Tot zover vrij standaard allemaal. Het einde en aanpak had voor mij wel wat bijzonders. Des levens kunnen moorden ineens stoppen of komen daders niet meer opdagen. Zijn ze verhuisd, zijn ze omgekomen in een ongeval, zijn ze terminaal ziek ... Soms zijn we het spoor bijster. Ook Jerry Black die er gek van wordt en zich helemaal in de afgrond lijkt te zuipen. Gegokt en verloren. Niet omdat hij het verkeerde nummertje had, wel omdat het ticket niet werd ingediend.

Bij aanvang van de film wordt een bizarre boodschap de kijker toegestuurd dat alle communicatie via gebarentaal verloopt dat op zijn beurt niet vertaald of ondertiteld wordt. Een niet alledaags uitgangspunt dat af en toe toegejuicht moet worden. Alleen wordt de filmkijker meer een observator die alles vanop een afstand bekijkt, zowel letterlijk als figuurlijk. Doordat je weinig voeling creëert met de personages laat je het gewoon allemaal betijen. Je begrijpt ook niet altijd wat of hoe iets gebeurt, maar ik stelde me er ook niet te veel vragen bij. De sterkte is tegelijk de zwakte van de film, zo ervoer ik het toch.

Ik las ergens dat het uitgangspunt/experiment was om te laten zien dat dove mensen hetzelfde (immorele) gedrag kunnen stellen als anderen, dat zij ook maar mensen zijn. Lijkt me nogal wiedes en vooral een foute gedachte. Vervang "doven" door "zwarten" en je zou de hetze nogal horen, en terecht.

Wel wordt duidelijk als wanneer orde, structuur en regels wegvallen de anarchistische toer wordt opgegaan, in navolging van de bestseller "Lord of the flies" van William Golding. Prostitutie, afpersing, geweld, drugs ... nemen de bovenhand.
Vrij grove of expliciete film. De setting is rauw, maar de acties evenzeer. Hoewel niet altijd letterlijk in beeld wordt de suggestie sterk gevoed zoals bvb die abortus of de seksscènes. Ook de slotscène is hard en emotieloos. Ook voor mij vond ik ... als een soort voyeur die naar een bizarre mindf*ck van ruim 2 uur heb gekeken.

Die schokkende scènes redden de film geenszins en zijn een te goedkope manier om de film aan te dikken. Voor de rest stelt het bitter weinig voor en heeft het uitgangspunt gefaald. Goed om eens gezien hebben en deze insteek te mogen ervaren, maar dat is het dan ook.

Een kortfilm die een soort van sprookje of Chinese mythe verhaald over een kat die drie ontmoetingen heeft om een belangrijke filosofische vraag te beantwoorden. Poëtisch en mysterieus. Best intrigerend al vermoeit de vertelstem op de duur wel. Eindigde wat op een sisser voor mij, maar de opbouw vond ik best onderhoudend.

Ah bon, Payback van Mel Gibson blijkt een remake te zijn? Wist ik ook niet. Point blank is alvast een degelijke en onderhoudende wraakfilm. Misschien wat gedateerd, maar de film biedt voldoende tijd om daar aan te weerstaan. Het vrij eenvoudige plot wordt gecounterd door de regie en hete plotverloop met verschillende lagen tussen droom en realiteit.

Een prima Lee Marvin ook die het niveau van de film optilt. Je leeft mee met zijn personage op zoek naar gerechtigheid. Prima setting en sfeer. Qua aanpak bovengemiddeld en waarschijnlijk daardoor ook fungerend als typefilm.

Zo te zien viel deze Point break niet bij iedereen in de smaak. Ik kon hem in tegenstelling tot velen toch best appreciëren. Point break is een vrij standaard actiefilm met erg veel nineties elementen, maar daarom zeker niet ondergeschikt aan soortgelijke gemiddelde prenten. Niet dat ik zo'n superfan ben van Kathryn Bigelow, maar deze dame heeft toch een degelijk aanzien in de filmwereld verworven. En deze Point break misstaat daar niet bij. Blijkbaar is er ook een remake uit 2015 op de markt, maar deze laat ik (eventjes toch) aan me voorbij gaan.

Het plot is alvast eenvoudig. Een undercoveragent (Keanu Reeves) die infiltreert in het (surf)milieu om zo op zoek te gaan naar een stelletje hyperprofessionele bankovervallers. Alleen al de setting waarbij een spontaan vakantiegevoel optreedt bij het zien van golven en stranden is mooi in beeld gebracht. Ook later in de film bij de parachutesprong zijn de beelden adembenemend en voegen ze toch wel iets toe aan het geheel van de film.

Houterige Reeves zal nooit een topacteur worden, maar ik vond zijn samenspel met Swayze (van hetzelfde laken een broek) niet zo vervelend. Busey viel ook best mee al vond ik hem beter als schurk in Under Siege met Steven Seagal. De bullebak-commissaris bezorgde me meer hoofdpijn. Dan kwam een Mark Wahlberg in The departed veel beter tot zijn recht. Ook de actie is best leuk met de scène aan het tankstation en de geweldige achtervolgingssène. Sowieso goed in beeld gebracht. Tot slot blijven ook de maskers van de ex-presidenten van de VS geweldig en zelfs legendarisch. Op dat vlak zeker niet slechter dan pakweg The town, Heat of Inside man. Point break heeft mijn inziens toch een zekere status verworven na straks 30 jaar. Leuk!

Na Henry Sugar het beste van die vier kortverhalen van Dahl. Een leuke spannende short die die spanning goed weet vast te houden tot het einde.

Een geweldige Cumberbatch ook die met weinig expressie net veel expressie toont. Grappig en entertainent. Het gekissebis was leuk en verveelde hoegenaamd niet. Wes Anderson maakt er wel wat van. Goed!

Best wel een aangename keiharde actieprent deze Polar. Deed me in vele opzichten wat denken aan John Wick met de vele one man shootings. Zelfs de hond speelt mee! Mads Mikkelsen is geknipt voor deze rol als bijna gepensioneerde huurmoordenaar. Het zint de excentrieke Blut - uitstekend vertolkt overigens door Matt Lucas onder meer gekend van Little Britain - niet dat hij het torenhoge pensioenfonds zal moeten doorstorten aan Duncan Vizla. Hij vindt er dan niet beter op om hem uit de weg te ruimen.

De echte actie is pas in het tweede gedeelte van de film te vinden. Tussendoor wel wat korte bloederige flashbacks die wat extra schwung aan het verhaal geven. De huurmoordenaars die achter Vizla aanzitten zijn een bonte bende, maar echt memorabel zijn ze niet. Maar dat is Vizla des te meer. Knap personage, duister en ondoorgrondelijk. Meedogenloos ook als het moet. Zijn wraaktocht is één lang spoor van bloedvergieten. De sniperscène was geweldig, maar ook zijn raid door de gangen. De laservingers vond ik er net wat over. Wel grappig dat Blunt op het einde in de steek werd gelaten door de overschot van zijn crew, zie je niet zo vaak.

De martelscène was vrij ongemakkelijk om naar te zien, maar van zo’n gek kan je alles verwachten natuurlijk. Wel nogal kinderlijk hoe die lijfwachten zich in de cel eenvoudig lieten afslachten. Maar kom, vermakelijk was het wel. De twist op het einde is misschien wat geforceerd, maar voor één keer maal ik er niet om. Fijn geschoten film ook in de prachtige natuur van Montana. Ook dat doet veel. Nipte 3,5*!

Misschien niet de ideale periode om deze kerstfilm te zien, maar los daarvan nooit echt onder de indruk geweest van deze animatiefilm. Mijn aandacht werd vastgehouden tijdens de volledige treinrit, maar vanaf de aankomt op de noordpool zakte het voor mij wat in elkaar. Het verhaal boeide niet meer en werd vrij sentimenteel en zoet.

Mimieken en emoties van de personages waren vrij vlak, maar de andere animatie was wel best mooi gedaan. Vooral de treinrit met zijn stomende schoorsteenpijpen was erg sfeervol. En de treinrit was avontuurlijk en spannend. De rol van het dakpersonage ontgaat me wel wat en ook de kerstman zelf vond ik niet echt geslaagd. Kwam me nogal nors over in plaats van de gebruikelijke goedlachse lamme goedzak. Ook de kinderen zelf vond ik niet altijd even geslaagd: bij momenten irritant zelfs. De clue met het belletje was daarentegen wel geslaagd.

Police is een vrij standaard Chaplin verfilming met de nodige kolderieke momenten. Goedgelovig als hij is wordt Charlie meegesleept door een gewiekste boef om een inbraak te plegen. Charlie krijgt al gauw spijt, zeker wanneer hij de mooie huisvrouw ziet. Ze laat hen begaan zolang ze maar niet naar boven trekken om haar moeder niet te doen schrikken. De onenigheid tussen Charlie en de andere boef levert een leuk gevecht op en als de politie opdaagt krijg je het typische kat-en-muisspelletje. Happy ending ook zoals het hoort. Zeer vermakelijk en ideale tijdspanne. Leuk om mee te pikken alvast!

Pure nostalgie is deze Police Academy. Tientallen keren gezien tijdens mijn jeugd en alle personages zijn zowat in het collectieve geheugen gegrift. Eén voor één allemaal karikaturen, maar het is best fijn deze knotsgekke slapstick nog eens te mogen zien. Uiteraard verre van een topfilm. De enige award die deze reeks zou kunnen winnen is de Golden Raspberry Award.

Desalniettemin een genietbare slapstick met een aantal geweldige personages als Mahoney, Hightower, Hooks, Tackleberry, Larvell Jones, Harris en ga zo maar door. Dolkomisch, er ver over en bij momenten zelfs een guilty pleasure. Ook het deuntje is best tof. Typisch eighties ook. De grens tussen slapstick en onnozelheid of kinderachtig is dun, zeker bij deze reeks. Niet iets voor de jongeren van deze generatie, waarschijnlijk is de reeks hen ook onbekend. Meer iets voor de iets ouderen onder ons een fijne filmherinnering. Niets meer, niets minder.

Goh ja, pure nostalgie. Meer is het eigenlijk niet. Vreemd en grappig eigenlijk hoe gedateerd humor kan zijn. Kan misschien ook wel wat te maken hebben met de leeftijd. Het zijn vooral de stereotiepe typetjes die het hem doen.

Zed is ook een leuke toevoeging net als zijn alter ego Sweetchuck ook op de proppen komt, beiden nog niet als politieagent, maar het is alvast een leuke binnenkomer. Geen Harris hier, wel Mauser, mja, kan ik mee leven al blijft Harris toch memorabel.

Blijft al bij al vermakelijk en ligt zeker binnen de lijnen van de 1e film. Veel herhaling weliswaar, maar wel eens leuk met de kinderen. Dit is hoegenaamd niet slechter dan pakweg FC De Kampioenen.

Beetje in de lijn van het tweede deel met de voortzetting van enkele nieuwe personages. Zes en Sweetchuck bvb die zich bij het korps voegen. Film slaat qua humor niet meer aan deze dagen. Sommige grappig zijn ook gewoon fout zoals de homobar bvb.

Voor de rest veel van hetzelfde en weinig vernieuwend. Vele grappen of situaties keren terug. Police Academy blijft pure nostalgie. Goed om af en toe eens terug te zien, maar dat maakt het nog niet goed.