Opinions

Mijn tweede Seidl van de avond. Hier ook weinig mediagenieke figuren wat het alleen maar meer naturel maakt. Met ontzetting eigenlijk ook deze ervaren. Waanzin bij momenten waarbij godsdienstfanatisme richting psychisch disfunctioneren evolueert.

Zelfkastijding als boetedoening om zichzelf te vereenzelvigen met haar rockster Jezus. Zeer indringend setting waarbij het trage tempo vaak doorbroken wordt door de rare kronkels en het doorzettingsvermogen van Anna Maria. Begeesterd tracht ze het Woord van God door te geven, zelfs aan moslimfamilies. Haar man - ook een speciale - ziet het allemaal lijdzaam aan. Hun relatie is kil en afstandelijk, want zij heeft immers geen tijd en moet zich ten volle aan Jezus wijden.

Enkele prima scènes passeren de revue. Die orgie bijvoorbeeld was best komisch, beetje bij de haren getrokken, maar het miste zijn effect niet. Ook de huisbezoeken waren best de moeite en de interactie met haar man was bij momenten erg grappig mocht het niet zo triest zijn. Prima rol overigens van Hofstätter.

Mijn derde en laatste film van de trilogie van Seidl op een paar dagen tijd. Voor mij was dit toch de minste van de drie. Geen slechte eindfilm op zich, maar ik miste een soort van climax. In vergelijking met de andere twee films ook wat braver. De film duurt ook een pak korter en had in principe nog voldoende potentieel om verder uitgewerkt te worden.

Een film die meer op de suggestie speelde dan bepaalde grenzen te overschrijden. De seksuele identiteit van de jongeren komt wat naar voren en daar wordt lustig over gefantaseerd. Camerawerk veelal statisch en observerend.

Seidl doet het toch weer goed hoor om bepaalde thema's aan te snijden. Confronterend en provocatief, maar nooit op zoek naar sensatie. Prima kennismaking met hem!

Liefde is inderdaad ver te zoeken in deze trilogie van Seidl. Eerlijk gezegd met wat plaatsvervangende schaamte deze film doorlopen. Ik heb niets tegen sekstoerisme, van welk geslacht dan ook, maar mijn sympathie voor welke mollige dame dan ook, was ver te zoeken. Als giechelende trutjes flirten ze erop los en trachten ze hun pleziertjes te beleven. Dit vaak vanuit een superieure ondertoon die weinig te maken had met het verleiden of veroveren van de prooi. Ik had eerder een indruk van minderwaardigheid en rascisme, althans met weinig respect alvast.

Dergelijke vakanties lijken me ook de hel te zijn. Ik neem aan dat het niet allemaal sekstoeristen zijn, maar als je al die opdringerige mannen van je moet afslaan, dan hunker je toch naar een beetje rust en privacy. Interessant ook om vast te stellen dat Teresa op een bepaald moment écht gelooft in de liefde ook al is de achterliggende ondertoon geld.

Boeiend was ook de laatste verovering die nogal wat schroom had. Hij werd dan ook gedumpt en aangezien als een wegwerpproduct. Pruilend legt zij zich dan gekwetst neer in haar bed. Het valt natuurlijk ook te bezien wie de prooi en wie de jager is. Dit rollenspel speelt in beide richtingen en dat maakt dit vertoon zo intrigerend. Prima verfilmd met naturelle sfeer en authentieke casting! Het hoeven niet steeds barbies te zijn, integendeel denk ik zelfs voor dergelijke films.

Een vrij korte short waarbij vanuit Westerse bril gekeken wordt naar andere culturen en rassen. "De witte blanke man" die vanuit zijn eigen referentiekader en financiële middelen Afrika bezoekt en zich in alles laat onderdompelen, maar die ervaringen compleet negeert wanneer hij terug is in eigen land.

Een leuke animatiestijl, mooi ook met die verschillende kleuren, maar de boodschap erachter is krachtiger.

Degelijke prent over jeugddelinquentie en homoseksualiteit, toch geen evidente combinatie binnen deze setting. Degelijk, maar weinig overtuigend. Niet per se ongeloofwaardig, maar het greep me allemaal net iets weinig aan. Erg matig gebracht, wat zielloos. Een film die me dra nog weinig zal herinnerd worden.

De titelkeuze daarentegen is wel goed bedacht. Het is maar wat je als het paradijs beschouwt, buiten de vrijheid hernemen, maar zonder je geliefde of het tegenovergestelde. Prima ontnuchterend einde ook wel. Daarom toch nog een nipte 3,0*.

Degelijke dystopische film waarbij 'aging' een wapen of een middel wordt om rijk en arm van elkaar te onderscheiden. Misdaad en boete ook als een soort van betaalmiddel om straf af te kopen. Het wordt zelfs gesuggereerd om zo de overvolle gevangenisstraffen tegen te gaan. Wat is nu ook 5 of 10 jaar van je leven? Zeker als je nog vrij jong bent. 38 jaar? Dat is al wat anders natuurlijk. Een fijn uitgangspunt, maar dat hebben wel meer dystopische films.

Een beetje stuntelig wordt het wanneer je de ideale match moet vinden met wie je veroudert/verjongt. Blijkbaar zijn die matches erg zeldzaam. Het was me niet geheel duidelijk dat het slechts 1 op 1 kon. Begin maar te zoeken naar de speld in de hooiberg ...

Prima begin van de film dat langzamerhand overgaat naar een 'fugitive-verhaal' om te eindigen in pure actie. Onderhoudend inderdaad, maar verre van perfect. Er zijn slechtere films op Netflix. Dit is zeker een leuk tussendoortje.

Interessante en overtuigende film over een duo zelfmoordterroristen met een bommengordel rond hun middel. Om de film extra te kruiden heb je er eentje die rotsvast overtuigd is van zijn actie en je hebt er ook eentje die begint te twijfelen. Opvallend was wel dat beiden het ondanks hun meningsverschil het toch goed met elkaar konden vinden en best wat empathie naar elkaar toe hadden. Broederlijk zou je het kunnen noemen.

De film beslaat de gehele weg richting de actie, de voorbereidingen, het inpraten van de andere antagonisten hoe belangrijk dit wel was om hun doel te bereiken. Ondanks het zware thema toch vrij luchtig en sereen gebracht. Mooi camera- en acteerwerk ook. Uiteraard zijn we het niet eens met hun gedachtengoed, maar ik kon me wel in de film en personages verplaatsen. Vreemd eigenlijk.

Paradise Trips is geen mijlpaal geworden in de Vlaamse filmgeschiedenis. Wel zien we een degelijke, doch weinig inspirerend drama waarbij aan de hand van het lot twee tegenovergestelde werelden bij elkaar brengt, of men dat nu leuk vindt of niet.

Aan de ene kant heb je Mario, een conservatieve gepensioneerde buschauffeur die eerder negatief en nors in het leven staat. Hij is gehuwd, maar zijn huwelijk kan best wat meer leven krijgen al zal het niet aan zijn vrouw liggen.Zijn zoon is een smorende hippie en leeft als het geen gevangeniseten is van de hemelse dauw en liefde. Op het Kroatisch festival zijn beiden verdoemd om met elkaar om te gaan.

Vooral Bervoets doet het goed en draagt de film. Verder zit de montage best goed in elkaar. Het plot is echter te voorspelbaar en te cliché uitgewerkt. Jammer.

Eerst en vooral een prachtige grimmige locatie. Geen leuk plekje om een huisje te bouwen, een mistige en mistroostige bedoening. Creepy ook met die bomen of palen. Maar het is er wel veilig, althans dat was toch de insteek van het gezin.

Aan de hand van een legende van een demon die zich voedt met angst wordt een mysterieuze sfeer gecreëerd. Die is best geslaagd. Alleen slaagt de film er niet in dit altijd vast te houden. Al bij al gebeurt er erg weinig. Het is aan de kijker om te bepalen wat realiteit en fictie is.

Daarnaast doet de setting bijzonder veel. Het maakte toch dat ik geboeid bleef kijken. Erg vrolijk werd je niet van de plek. Een soort horror met een minimalistische en sobere stijl. Less is more, maar wellicht niet voor iedereen weggelegd. Fijn!

Ik zou Gus Van Sant niet meteen spontaan in mijn toplijst van regisseurs plaatsen, maar eigenlijk ligt deze regisseur me wel met zijn authentieke touch die hij meegeeft aan zijn films. Hij slaagt er toch in om in elk van zijn films een bepaalde stijl mee geven of een onderwerp aan te kaarten rond een bepaald personage of thema.

Hier belicht hij de skaterswereld als achtergrond. Dromerige beelden vaak ook met een geblurde achtergrond. Hij dompelt je onder in deze wereld, maar dan ook weer niet helemaal zoals dat meer het geval was in Mid90s (Film, 2018). Het is meer achtergrond en sfeerscheppend. Centraal staat toch eerder Alex die met zijn geweten worstelt na een tragische gebeurtenis.

De kijker wordt met flashbacks en -forwards meegenomen met het personage Alex. Sommige scènes passeren 2x de revue. Ik vond het best aangenaam om te volgen, zowel op technisch vlak als qua plot. De scène waarbij zijn lief gedumpt werd, was ook sterk omdat deze zonder klank was. Toch weet je perfect waarover het gaat. De soundtrack is speels, maar past binnen de leefwereld van de jongeren. Het einde is open en je weet niet waar het zal eindigen. Op zich vind ik dit meestal prima, hier vond ik het toch eerder onafgewerkt. De film eindigt ook abrupt, wellicht ook daardoor dat ik wat op mijn honger achterbleef.

Een vrij minimalistische horrorprent die veelal met een videocamera enkele bizarre gebeurtenissen vastlegt. Door de beperkte speelduur valt de film nog net te behappen al begint het na halfweg toch te slepen.

Dat komt grotendeels door de zinloze alledaagse dialogen tussen het koppel en de lange shots die niet altijd iets bijbrengen. De spooky gebeurtenissen gaan na elke nacht crescendo waardoor het nog een beetje onderhoudend blijft. Geen soundtrack ook om het wat op te koteren, dus prima zo.

Ik begrijp wel dat sommigen dit niets vinden. Ik vond het gedeeltelijk geslaagd en ben zeker te spreken over de aanpak al kan je daar wel geen anderhalf uur mee vullen.

Vrij overbodige film. En dan zijn er hier 4 delen van? Die laat ik aan mij dan toch voorbij gaan. Met dezelfde aanpak van de eerste film krijg je niets vernieuwends en wordt het een lange saaie zit. De minuten dat we naar dat zwembad gekeken hebben bijvoorbeeld, dienden tot niets.

Het hielp misschien ook niet dat ik de eerste film eerder op de avond had meegenomen. Dat videogedeelte, nu dus grotendeels met bewakingscamera´s, boeide me dan ook weinig.

Er is een totaal gebrek aan spanning. Alleen die ene scène in de keuken was echt geslaagd. De angst en ongerustheid kwam dan wel redelijk uit de verf. In zijn geheel toch te mager om positief af te sluiten.

Op zich wel een prima film over een jeugdbende die zijn eigen territorium trachtte af te bakenen tussen de andere maffiabendes die de stad Napels teisteren. Al bij al een vlotte film al vond ik dat het toch wel vrij eenvoudig of simplistisch werd voorgesteld. Toch vrij onbegrijpelijk dat een zestal snotneuzen geharde volwassenen zomaar kon wegjagen met wat pistolen? Het waren diezelfde maffiosi waarvoor ze het nog in broek voor deden bij die overval in hun quartier van de stad. En waar waren de wapens van al die andere bendes? Alsof deze snotneuzen de enige waren met vuurwapens. Op de koop toe valt het groepje nog uiteen met die Striano-broers.

Maar dat het een (vergankelijke) jungle is met vele (ongeschreven) wetten en regels kan ik me wel voorstellen. En de stad wordt ook van nature onderverdeeld in een wirwar van wijken waar telkens een andere invloed op uitoefent. De gewone bevolking en handelaars ondergaan het allemaal gedwee. Daarom dat die overval ook zo vreemd vond. Alsof ze dat risico wilden nemen om zich te mengen in een maffiose gecontroleerde wijk.

Je kan twee dingen doen om vooruit te raken zegt men op een bepaald moment in de film: Ofwel word je voetballer ofwel treedt je in het misdaadmilieu. Interessant ook om vast te stellen dat het web steeds strakker werd aangehaald. Ik had dan ook meer verwacht van de echte maffiosi en hun "geven-nemenpolitiek" als je eens in hun macht bent, maar dat kwam er niet zo uit.

Parched is een Indiase film die de seksuele repressie en uitbuiting van Indiase vrouwen in the picture brengt. Vrolijk wordt het dus niet echt. Parched volgt vier vrouwen in vier verhalen. Allen bevatten hun eigen treurnis waarbij mannen vrouwen domineren en beschouwen als hun bezit. Wanneer de mannen niet aanwezig zijn, komen echter de dromen en relativering naar boven. Alleen verandert dat bitter weinig aan hun situatie.

Bijli lijkt nog de sterkste van de vier te zijn en maakt van haar situatie een deugd om geld te verdienen. De samenhorigheid en de veerkracht brengt de film ook een zeker positivisme en luchtigheid. Soms moeilijk voor me om de knop om te draaien. De overtuigende cast daarentegen maakte erg veel goed. Een film om bij stil te staan...

Nee, ik zag het niet in deze film. De film heeft me reeds in de eerste 45 minuten verloren met het geleuter tussen het koppel dat romantisch gezwets afwisselde met irritant gekibbel. Nadien heb ik me naar het einde gesleept, maar was het kalf eigenlijk al verdronken.

Naar het einde toe werd het misschien iets interessanter met wat filosofisch gewauwel. Ik heb duidelijk de insteek van de film gemist, maar dat mag ook wel eens. Later gaandeweg mooie visuele beelden, maar het is niet omdat je wat experimenteert met wat lichtflitsen, beats en kleuren dat je in de buurt komt van bvb Gaspar Noé. Noé is heus wel meer dan dat.

Vond eerlijk gezegd de personages ook maar irritant. Een miss hit voor mij dus. Misschien later nog eens heroppikken bij een tweede kijkbeurt.

Paris, Texas stond al een hele poos op mijn verlanglijstje. Geen slechte film, maar een echt wow-gevoel heb ik nooit ervaren. Wat me wel opviel, was de uitstekende gecreëerde sfeer die Wenders weet op te roepen. De troosteloze desolate dorre woestijnregio is een perfecte afspiegeling van de verwrongen emoties waarmee Travis worstelt en bij uitbreiding zijn ex en moeder van zijn zoon. En ook de rustige muziekkeuze droeg daartoe bij. Inhoudelijk echter vond ik de film een vrij standaard dramafilm waarbij een niet afgesloten relatieprobleem als rode draad doorheen de film loopt. De rode draad geeft wel mooi weer dat weglopen van problemen niet tot de oplossing van het probleem is wanneer het probleem zelf niet wordt aangepakt.

Hoewel er een sterk samenspel is tussen Travis en zijn zoon, vond ik de hereniging en vooral het herwinnen van het vertrouwen wel erg vlot verlopen. Ook de contacten met Jane zijn in hetzelfde bedje ziek en verlopen vrij gemoedelijk en te gemakkelijk. Maar dat neemt niet weg dat Hunter Carson, Harry Dean Stanton en Nastassja Kinski erg sterke vertolkingen neerzetten. De clue van de film over het hoe en waarom wordt naar het einde toe duidelijk gemaakt aan de kijker aan de hand van een monoloog van Travis zelf. Vrij lang uitgesponnen verhaal dat misschien net iets te vee tijd in beslag nam al maakte de acteerscène op zich veel goed.

Het leven zoals het is: vrachtwagenchauffeur. Geen evidente job als je internationale transporten doet. Vaak maanden weg van huis, weg van familie en vrienden. Wordt toch wel vaak onderschat. Deze documentaire geeft daar toch een indringende kijk op.

De laatste decennia voornamelijk uitgeoefend door Oost-Europeanen omdat je er hier amper nog vindt die dit willen doen. De documentaire geeft aan waarom dat zo is. Relaties gaan stuk, kinderen vervreemden van hun vader. De enige familie die nog rest zijn de andere vrachtwagenchauffeurs zelf waarmee een soort van harmonie of band ontstaat. Lekker wat “kamperen” langs de kant van de weg.

Maar inderdaad, de andere kant van de medaille, van mensen die dit nog steeds avontuur vinden, vond je hier niet terug. Nu was het vaak alleen maar een hondenjob. Kon op dat vlak iets beter worden uitgewerkt.

Film die wel wat weg heeft van Anklaget (Film, 2005) of Jagten (Film, 2012). Niet dat het hier over misbruik gaat, wel om het feit dat een man beschuldigd wordt van een misdrijf en ziet hoe zijn gehele sociale netwerk uit elkaar valt.

Bovenvermelde mening vat het mooi samen waarbij de ontwikkeling van het onderzoek en de gevolgen daarvan belangrijker zijn of hij nu de dader is of niet. Centraal staat dan ook de sociale impact op het hele gebeuren. Niet zo indrukwekkend op de twee voorbeelden die ik gaf, maar de film boeit wel en blijft boeien. Je ziet ook hoe zijn enige vriend die hem nog gelooft zelf ook in de problemen komt.

Ondanks het feit dat we niet zozeer met een sympathiek personage te maken hebben, zorgt er toch voor dat zijn andere geheim hem meer parten speelt om zich vrij te pleiten van moord. Eens ongeloofwaardig altijd ongeloofwaardig? Mooi einde ook dat meegeeft wat er écht gebeurd is. Geen moordenaar dus, maar toch niet zo eerlijk after all…

Eerder een kolderieke film over een koppel dat in een verrot huis gaat wonen waarbij huwelijksspanningen lijken te ontstaan doordat het toch allemaal niet verloopt zoals vooraf verwacht. Op de koop toe moet omwille van financiële redenen een huisgenoot gezocht worden. Die laatste stookt wat tussen het koppel omdat hij zelf met de vrouw des huizes het bed wil delen.

Nikolaj Lie Kaas is best goed op dreef. Film is amusant, zakt halfweg wel wat in, maar blijft onderhoudend. Film blijkt niet steeds consequent te zijn in zijn plot rond het huis. Bewoonbaarheid en onbewoonbaarheid lopen wat door elkaar heb ik de indruk. En ook aan de relatie valt weinig logica te vinden bij momenten.

Film is inderdaad helemaal geen drama. Lijkt me een foute toewijzing van genre. Dit is een zuivere komedie, hoewel het niet altijd grappig is. Luchtig en vermakelijk dat wel, maar zeker niet ai sérieux te nemen.

Raftan, destijds geselecteerd, maar niet genomineerd voor de Oscars voor beste niet-Engelstalige film vertelt het relaas van een Afghaanse vluchteling op weg naar Europa. Zijn vriendin zit reeds enige tijd in de Iraanse hoofdstad Teheran en is louter een tussenstop voor het grote doel.

De film is indringend en reëel en de weg naar Europa is vol hindernissen. Geen gammele bootjes op schuimende golven, maar de moeilijke leefomstandigheden zoals ook daklozen meemaken in de kille grootsteden. Uitzichtloosheid en machteloosheid staan centraal. Elke dag is een nieuwe poging om verder te raken, met hoop en wanhoop.

Prima openingsscène ook die je meezuigt in de film waarbij de man de instructies van de trip te horen krijgt. Je krijgt met deze film wel de impressie hoeveel vluchtelingen tussen schip en wal vastzitten. Knappe film, maar ook voor mij een net niet zoals destijds op de Oscars. Blijft soms te lang hangen. Aan de andere kant meer dan degelijk en toch de moeite om eens gezien te hebben.

Een film met potentieel, maar die uiteindelijk de bal helemaal misslaat. Eigenlijk een erg enerverende film waar verveling en ergernis twee gevoelens waren die vaak bij me opkwamen. Nu, niet alles is slecht. Het is een film vol glamour, extravagante en flitsende beelden vol disco, drugs en rock & roll. De film lijkt één grote party, één grote trip van een drug addict waarbij fictie en realiteit door elkaar lijken te lopen. Erg veel opmerkelijke figuren passeren de revue, soms een beetje te veel van het goede. Beetje chaotisch bij momenten en zonder duidelijke lijn.

Niet sterk of meeslepend genoeg om er het drama uit te halen. Niet hard genoeg om er een drugfilm van te maken. Eentje die alleszins niet beklijft. Film die zichzelf weinig serieus neemt, wel ik dan ook niet.

Een Deense film zowaar over een Afghaans weeshuis ergens eind jaren 80 toen de Russen nog een serieuze voet aan de grond hadden in dat land. Opmerkelijk overigens dat de wezen ook onderricht werden in het Russisch. Verder een niet zo bijzondere film. Degelijk, maar met weinig uitschieters over het gaan en leven in een weeshuis.

De treurnis werd opschrikt door twee komische Bollywoodfragmenten omdat de jonge protagonist Qodrat een fan is van Indische cinema. In de ene scène wordt een jonge dame het hof gemaakt. In de tweede scène, die helemaal op het einde plaatsvindt, zien we Qodrat in ware Bruce Lee stijl de Taliban bekampen. Hilarisch en verwijzend naar de openingsscène in de bioscoop die wellicht op Qodrat een onuitwisbare indruk heeft nagelaten.

Vond het (aangeboden) beeldmateriaal niet geweldig. Film voelde vrij oubollig aan. Zou deze niet onmiddellijk aanbevelen, maar slecht is hij zeker niet.

Een soort coming of age film van een dakloos meisje dat wordt opgevangen door een altruïstische alleenstaande moeder. Gainsbourg doet het prima en zet een sterke rol neer van een vrouw die haar leven terug op de rails moet krijgen nadat haar man haar heeft laten zitten. Werk zoeken en vinden leidt tot nieuwe contacten die op hun beurt uitmonden in relaties.

Redelijk sfeervol en gedegen film, maar eentje die rustig verder kabbelt zonder een echte wow-gevoel te ervaren. Een film die weinig mis doet, maar een bepaalde spanningskracht inderdaad ontbreekt. Desalniettemin verveelde de film voor mij niet. Het zou een typische Woody Allen kunnen zijn. Mosselen noch vis, niet slecht slecht, maar ik zou hem ook niet meteen als filmtip propaganderen.

Een broeierige film betreft een driehoeksrelatie tussen twee mannen en een vrouw. De focus ligt hier vooral bij het homokoppel. Jammer dus een beetje voor de fans van Adèle Exarchopoulos, incluis mezelf. Maar ik beleefde ook wel plezier aan Franz Rogowski, meer en meer toch wel de coming man van de Duitse cinema. Hij maakte indruk net als in zijn excellente film twee jaar terug, Grosse Freiheit (Film, 2021).

Geen seksuele uitspattingen van een menage à trois, maar een destructieve verstikkende situatie. Rogowski zet met Tomas een complex personage neer, iemand die zeker zijn aandeel heeft in de toxische relatie, maar met zijn flair toch enige sympathie verwerft. Het toont ook zijn kwetsbaarheid aan al kon dit verder uitgediept worden.

Niet slecht allemaal, maar ik had er toch iets meer van verwacht. Net niet overtuigend genoeg.

Degelijke prent van Belgische bodem - snap niet waarom hier Nederland als eerste land vermeld staat - over een escort wiens leven overhoop wordt gehaald doordat haar kind in haar leven opduikt. Weinig sympathiek en weinig levenslustig personage die zich haast letterlijk doorheen de film sleurt. Lacht zelden, en als dat toch eens gebeurt, leek het vrij krampachtig.

Plot op zich wel boeiend, maar sleept halfweg wat aan, iets te weinig vaart of verandering om echt aan te slaan naar mijn mening. Maar los van dit allemaal zeker een mooi debuut van Teirlinck. Rauw en uitzichtsloos lijkt het wel, zeker wanneer Alice er wil uitstappen en solliciteert als kamermeisje.

Prima camerawerk ook waarbij Alice intens en van dichtbij letterlijk in the picture staat. Voor jou zie je een radeloze vrouw die weinig goed in haar vel zit. Leuke metafoor ook trouwens met de duif. Zwevend tussen 3,0* en 3,5*.

Le Passé is een sterke innemende film over diverse liefdesrelaties en welke invloed deze hebben op elkaar en de daaruit ontsproten kinderen. Het grootste mankement van de film in mijn ogen is het feit dat ik in het geheel niet wist waar dit naartoe moest. De opbouw is zeer traag. Daarnaast worden allerlei thema's aangeboord zoals familiale onthechting (ik kon met moeite onderscheiden wie de vader/moeder van al die verschillende kinderen was), culturele verschillen, maatschappelijke diversiteit, opvoedingsproblematiek in nieuw-samengestelde gezinnen, depressie en jaloezie ...

Nu, de trage opbouw geeft wel duidelijk de complexe relaties weer tussen Ahmad, Samir,Marie (en Lucie). Marie bevindt zich aan een mijlpaal aan haar leven: langs de ene kant tracht ze het ene af te sluiten (maar lukt dat niet) en aan de andere kant tracht ze een nieuwe toekomst op te bouwen, maar weet ze niet of ze Samir kan of moet delen. Daarbovenop komt de spanning van de puberale tienerdochter die de relatie duidelijk afkeurt.
De film is sober gefilmd met sterke dialogen en veel dramatiek. Ook de plotwendingen zijn aardig ingewerkt in het verhaal.

Ik ben ook blij dat het einde open is, een einde zonder happy end alvast, maar nog steeds met de troostelijke (wan)hoop of het ooit nog goed komt. Ik vreesde even dat zijn vrouw zou reageren op die parfum. Gelukkig gebeurde dit niet. Mooi staaltje van regie om te focussen op die hand overigens.

Toch wel een vrij degelijke SF die wat in de lijn ligt van pakweg Gravity (2013). De film kabbelt rustig door en evolueert naar een romantische film, hoewel dit niet per se de overhand neemt. Wel is de film ingetogen en werpt ze het morele dilemma op of Jim het recht had Aurora te doen ontwaken. Moeilijk gegeven als je er zelf niet mee te maken hebt. De eenzaamheid moet verschrikkelijk geweest zijn. De echte reden van het foute proces wordt nooit verklaard.

Naast het dilemma eveneens de wijsheid dat het leven is wat je er zelf van maakt. Het is aan het individu om dit zelf in te vullen. Misschien wat melig, maar het werkt wel hier. Hier en daar ook mooie ruimtebeelden, zeker van die ster die rakelings werd gepasseerd. Misschien mochten er nog zo een paar beelden in de film zitten.

De reddingsoperatie zelf was het zwakste van de film. Rommelig en vluchtig. Weinig realistisch en men weet precies hoe men het moet oplossen en waar ze moeten zijn. Vreemd ook dat er na 90 jaar geen nakomelingen lijken te zijn, hoewel ook dit een mooi moreel dilemma is, want ook zij zullen de planeet nooit bereiken.

Gastronomische films zijn de laatste jaren wat in opmars geweest. Vaak weliswaar met wat meer schwung en verhaal dan deze Franse productie. En met een authentieke Aziatische film moet je dit ook niet vergelijken.

Moeilijk om een oordeel te vellen over dit. Technisch knap met de cinematografie en het camerawerk. Het zou jammer zijn mocht dat niet zo zijn met al die mooie gerechten die werden gepresenteerd. Als je het niet kan ruiken of proeven, dan moet het minstens goed in beeld worden gebracht.

Inhoudelijk dan weer mager. De romance is weinig interessant en vergalt het plezier van de keuken.

Een klassieker uit de oude doos die nog vele malen verfilmd is. Een fascinerende haast mythische figuur ook, die Jeanne d’Arc. Het minderjarige boerenmeisje dat met de roep van God ten strijde trok tegen de Engelsen.

Een indringend portret voornamelijk door het feit dat er steevast met close-ups werd gewerkt. De mimieken van de gezichten van de acteurs worden zo haarscherp weergegeven. Emotie stond daarom erg centraal. Angst, weerzin, ongeloof, hoop, verdriet en verbazing, het stond allemaal af te lezen op het gezicht van hoofdrolspeelster Falconetti. Het maakt alvast indruk.

Een film die verder louter de ondervraging, het proces, de martelkamer en de terdoodveroordeling portretteert. Op dat vlak vrij statisch allemaal, hoewel de camera heel vaak van het ene gezicht naar het andere gaat. Geen portret van een heldhaftige vrouw alvast, maar wel van een bange gebroken vrouw die in haar overtuiging de brandstapel opvliegt. Sterk!

Moeilijk te beoordelen film. Laat ons eerst beginnen met het meest eenvoudige. Bij Mel Gibson kan je sowieso terecht om een sterke technische film te laten maken met oog voor detail. Net als in Apocalypto, Hacksaw Ridge of Braveheart worden kosten noch moeite gespaard om zijn boodschap te brengen. Ook bij The passion of the Christ is het kenmerkend dat veel tijd en aandacht is gestopt in de montage en de regie. De beelden zijn enorm accuraat. Het ziet er allemaal piekfijn uit. Ook het feit dat er Aramees en Latijn wordt gesproken is haast uniek en draagt bij tot de authenticiteit van de film. Net als in Apocalypto siert het Mel Gibson om niet simpelweg naar het Engels overgeschakeld te zijn.

Aan de andere kant kan de vraag gesteld worden welke boodschap Mel Gibson wou brengen met deze film. Wat zit erachter? Niets voor niets heeft hij met deze film letterlijk kwaad bloed gezet met de toch wel zeer expliciete en bij momenten afgrijselijke marteling van Jezus. Die weerhaakjes bvb, mja. Hier en daar was het toch net té en kan je je de vraag stellen of dàt nu echt moest. Niet voor niets heeft hij onder meer hierdoor zijn dubieuze bijnaam "Bad Mel" of "Bloody Mel" gekregen.

Christus die gestorven is voor de zonden van de mensheid. Gibson slaagt er toch wel in om als kijker toch wel even te reflecteren. Een film die je letterlijk op de maag kan liggen en het ligt niet aan de chips of Cola. Tot slot een dikke pluim aan Caviezel die uitstekend gestalte geeft aan de lijdende Jezusfiguur. Weinig geldelijke waardering overigens voor zijn prestatie tijdens filmfestivals, maar dat zal wel eerder met de controverse van de film te maken hebben, niet zozeer met zijn acteren op zich ...

Net geen 4,0*, maar zeer zeker een mooie 3,5*.