Opinions

Ik wist het eigenlijk al op voorhand dat dit niets voor mij ging worden. Maar opgenomen in één van de MM-lijsten van Film Pegasus kon ik deze niet zomaar naast me neerleggen. Vergeef me eventueel de foute vergelijking of benaming, maar deze "Manga-stijl" is niet aan mij besteed. Zeer druk en flitsend. Explosief hier en daar en een sound die kunstmatig wordt aangedikt (bij ontploffingen of vechtpartijen). Je ziet een genre van superhero's of Marvel. Zeer kleurrijk allemaal en betreft animaties wel mooi gedaan, maar ik heb het liever wat meer ingetogen.

Veel draait om wat je ziet, maar inhoudelijk vond ik het maar een potpourri. Een beetje van de hak op de tak, verwarrend allemaal. Veel gevechten, veel overdaad, en ik krijg na enige tijd het gevoel van "nou, en?". Jammer eigenlijk.

Nog zo’n eentje die we destijds verplicht op school zagen. Luik was 20 jaar terug een grijze grauwe troosteloze stad met een vergane metaalindustrie. Gelukkig is Luik vandaag de dag wat hipper geworden met zijn bruisend centrum en vele winkelstraten al is de rand nog steeds aan renovatie toe. Grijs en troosteloos zijn ook de vluchtelingen die de revue passeren in La promesse. Ook toen al een belangrijk thema in politieke middens.

Igor en Roger hebben een handeltje in het versassen van vluchtelingen naar het buitenland en naast tewerkstelling - in het zwart uiteraard - biedt hij hen ook onderdak in een verkrot pand met nauwelijks voorzieningen een mens waardig. La promesse is een rauw portret van uitbuiting van de zwaksten. Gourmet doet het hier uitstekend als gewiekst mensenhandelaar. Ook de onbekende Renier vervulde een prima rol als de jonge Igor al vond ik zijn inkeer net Iets te makkelijk.

Less is more bij de Dardennes. Stijlvolle, maar sobere cameratechnieken met louter omgevingsgeluiden in plaats van melodramatische muziek bij sentimentele beelden. Het maakt de film zoveel intenser en brengt de gebeurtenissen dichter bij de kijker. Ook de beperkte dialogen wijzen erop dat de beelden al krachtig genoeg zijn om de uitzichtloze en troosteloze situaties op te nemen.

Prometheus zag ik vorig jaar al eens en toen in slaap gesukkeld, vermoeidheid wellicht. Nu verging het me iets beter bij de herziening. Hoewel er amper een alien in voorkomt, kent de film een gelijke opbouw met de andere films. Een landing op een onbekende planeet waarbij een crew op ontdekkingstocht gaat en vreemde (agressieve) speciën ontdekt. Toch is het niet zomaar een schaamteloze kopie, integendeel zelfs. Scott slaagt er redelijk in een eigen identiteit te geven aan zijn film. Niet dat het allemaal zo vernieuwend is, maar het verhaal van de Scheppers, de Engineers, is best een boeiend gegeven. Dat ze nadien hun kar keerden en hun scheppingen wilden vernietigen, was minder duidelijk.

De personages zijn vrij oppervlakkig met in de eerste plaats Charlize Theron. Geen idee wat haar rol nou precies was. Het is vooral Michael Fassbender die de show steelt met een goede performance van een android. Bij momenten ook sterke spannende momenten zoals bijvoorbeeld de operatie van professor Shaw. De besmetting van professor Charlie was ook best intens. Prometheus moet het ook vooral hebben van zijn schitterende beelden en landschappen. Spanning en duisternis gaan hand in hand samen en maakt de film een beetje creepy. Als geheel misschien niet die topfilm, maar een aantal sterke elementen doet me toch besluiten hem een voldoende te geven. Misschien ook omdat de verwachtingen en geheimzinnigheid van de film destijds net iets te overroepen waren.

Sterke film die voorvloeit uit de #MeToo hype (als ik dat mag zeggen) en dit moeiteloos combineert met een luchtige stijl binnen het wraakgenre. De film gaat wel degelijk het wraakgenre voorbij en geeft op stereotiepe wijze de neerbuigendheid en machtspositie van mannen ten aanzien van vrouwen weer.

Zeer sterke rol van Carey Mulligan die in elke film waarin ze meespeelt haar films extra body geeft. Ook hier kwijt ze zich perfect van haar taak om de film te dragen en te domineren als femme fatale, maar tegelijk ook als broze kwetsbare vrouw. Dat was ook magazine Variety opgevallen ware het niet dat ze even uit de bocht vlogen door haar fysieke uiterlijke casting in twijfel te trekken voor deze rol ...

De film zit goed in elkaar, verveelt nauwelijks een moment en je leeft toe naar een climax. Het is even wachten naar het waarom van haar gedrag. Geen seriemoordenaar hier te bespeuren voor haar slachtoffers, hoogstens een blauwtje en hopelijk een wake up call ...
Prima einde ook waarbij ze zelf het leven laat. Steeds fijn te mogen vaststellen dat het ook eens fout kan aflopen. Die post mortem sms'en, mja, ik kan er nog net mee leven.

Un prohpète is een vrij harde en rauwe gevangenisfilm over een jongeman die het hard te verduren krijgt in de cel. Hij wordt opgevorderd door een Corsicaanse maffiabende die de plak zwaait binnen de muren van de gevangenis. Nee zeggen is absoluut geen optie en dat ondervindt hij al snel. Om te overleven dient hij het spelletje mee te spelen.

Knap gebracht en soms expliciete harde scènes. Prima geacteerd ook. Vooral het eerste uur boeiend. Nadien verwaterde het wat en verviel de film in herhaling. Film lijkt me ook net iets te lang om boeiend te blijven tot het einde. Vooral dankzij het eerste deel en de grimmige setting een erg nipte 3,5*, maar er zat er pak meer in.

Om eerlijk te zijn deze film voor een derde keer aangevat deze week. Telkens in slaap gesukkeld al liet ik in het begin nog in het midden of het door vermoeidheid of door het plot kwam. Beiden wellicht, maar het ontging me ook niet dat ik plot weinig boeiend vond. Er gebeurt zo weinig - en dat stoort me op zich niet - maar ik vond vooral geen lijn terug in het plot. Het leek me erg onsamenhangend en stroef verlopen.

Los van de aanpak ook inhoudelijk maar een bizar verhaal alsof men te veel hooi op de vork wou nemen met subplots en diverse personages die weinig meerwaarde boden. Wat wel een meerwaarde bood waren de mooie beelden met af en toe fraaie shots.

Geen film alvast die me omver blies, me eerder verveelde. Jammer, had er duidelijk veel meer van verwacht.

Gisteren op Canvas even meegepikt. Naar verluidt een studentenfilm van de regisseuse. Veelbelovend alvast met fijne heldere kleuren, uitstekende sfeersetting alsof je je echt in de Provence op een camping waant met de teentjes in het zwembad. In de hoofdrollen enkele kinderen die het erg goed doen. Heel veel wordt verteld via wat niet uitgesproken wordt. Afgunst, jaloezie, geflirt ... het komt allemaal erg goed over via de mimieken. Interessant!

Een vrij fletse bedoening. De film stond destijds op mijn radar, maar ik was hem de voorbije tijd uit het oog verloren. Niet geheel onterecht zo blijkt. De film legt de klemtoon op de nakende afwezigheid van Sarah die als astronaut een jaar lang in het ruimtestation ISS zal blijven. Een harde noot om te kraken, zeker voor de achtergebleven dochter. Dit is wel wat meer dan een zakenreisje.

Op zich dus een prima uitgangspunt waarbij je de klemtoon legt op de psychisch mentale toestand van dergelijke ruimtemissies voor zowel de vertrekkers als de achterblijvers. Interstellar maakte ook iets soortgelijks en toen was de impact toch een pak groter. Hier kwam het er nauwelijks uit. Besteed men vervolgens wat meer aandacht aan de voorbereidingen op de missie. Ook best interessant om te volgen, maar indruk maken doet het nooit.

Het verder eens met blurp194 betreft de wat seksistische insteken van de film. Geen idee wat men hiermee wou betrachten. Niet dat het mij stoorde, het viel me wel op.

Psycho, een film uit 1960, intussen 57 jaar oud, blijft moeiteloos overeind tussen al dat CGI-geweld. Psycho is een vermakelijke thriller waarbij de spanning intens en steeds aanwezig is. Dat merk je al bij de achtervolgingsscène tot uiteraard de beroemde douchescène. Hitchcock is een meester in het opdrijving van de spanning, ook al creëert hij het effect van de suggestie. De steekpartij is niet te zien, maar door de geweldige montage en camera-uitvoering wordt die gedachte wel gevoed door de kijker. Ook wanneer ze op de grond ligt laat Hitchcock zien hoe handig hij met de camera om kan. Visualiteit is belangrijker dan de dialoog om de kijker iets duidelijk te maken ..

De kracht van de film zit hem in het feit dat de spanning erg hoog gehouden wordt. De sfeer in het motel en het grote huis is erg onheilspellend. Denk maar bijvoorbeeld aan de opgezette vogels of de ijzingwekkende sound bij bepaalde scenes. Anthony Perkins werd met deze rol in één klap beroemd. Zijn rol als psychopaat is top, broze persoonlijkheid en zwoele stem, maar eveneens beredeneerd en meedogenloos.

Het meeste is overigens al overvloedig neergepend. Wie hem nog niet zag, zien! En wie hem wel al zag, opnieuw zien! Dit was destijds een mijlpaal in de filmgeschiedenis en terecht. En Hitchcock deed er nog een schepje bovenop door bij de release minstens even mysterieus te zijn dan de film zelf. Dikke 4,0* voor mij!

Fijn drama over de relatie tussen moeder en dochter. De dochter, een tiener in de fleur van haar onbezorgde leven, heeft een typische ouder-kind relatie op die leeftijd met rebels en balorig gedrag. Dat verandert wanneer de moeder zwaar ziek wordt door psychoses en stress. De band tussen moeder en dochter versterkt.

De moeder moet het roer omdraaien en komt terecht in haar nieuwe realiteit ver weg van haar drukke, maar veeleisende baan bij één of andere multinational. De job als winkelbediende is een eye-opener. Haar financiële zorgen zijn dat evenzeer...

De personages en hun mentale weerbaarheid worden goed uitgediept. Het acteerwerk is ook ruim op niveau. Het doet je ook nadenken wat echt belangrijk is in het leven.

Geen slechte film, hoegenaamd niet, maar ik denk dat er betere maffiafilms in het genre zijn. Vooral het verhaal vind ik te weinig uitgewerkt. Ook de personages zijn vrij flets waardoor je erg weinig achtergrond krijgt, zelfs met het hoofdpersonage (Dillinger). Daardoor wordt een zekere afstand gecreëerd met de kijker waardoor de betrokkenheid beperkt blijft. Ook de rol van "supercop" Melvin Purvis vind ik in dit opzicht bizar. Wat was zijn rol nu eigenlijk? Het klassieke kat-en-muisspel bleef hier uit. Het personage van Dillinger werd goed neergezet door Depp, misschien net iets té geromantiseerde voorstelling van het personage.

Verder een aantal onrealistische scènes die net té veel in de verf werden gezet om een bepaald mystiek sfeertje te creëren van Dillinger: hij wordt nauwelijks herkend, kan gaan en staan waar hij wil tot in het zenuwcentrum van de politie toe. Nochtans leek het me dat hij één van de meest gezochte personen van Chicago/de VS was. Qua sfeer en decor zat de film wel er goed. De authentieke typische jaren-30 kwamen goed tot uiting. Vooral de bolides waren een streling voor het oog.

Goh, met veel goede wil en in een milde bui een voldoende. Ik ergerde me voortdurend aan de soundtrack die iets overdreven heroïsch had, maar waar men zo in overdreef dat het zelfs komisch goed werd. Voorts wel een prima wegkijker voor een half uurtje. Bizar (of toch niet) hoe velen de pure onschuld van een kind als heilig beschouwen en dit ten allen koste willen beschermen.

Redelijk in beeld gebracht allemaal en de actie mocht er wel wezen. Ik ga er ook vanuit dat de budgetten hier erg beperkt waren.

Mijn allereerste Noord-Koreaanse film. Een soort van Godzilla film waarbij een reuzehagedis de bevolking bijstaat bij hun strijd tegen de corrupte en inhalige overheid. Best wel een fijn filmpje. De gevechten zagen er prima uit. Ook het plot was best aangenaam.

Het beest zelf daarentegen viel ferm tegen. Tot manshoogte was het erg duidelijk dat er een man in het pak zat. De bestrijding van het monster was inventief. Hoe het plot ermee omsprong was dan weer wat minder. Bij momenten vrij amateuristisch aangepakt.

Al bij al toch blij deze gezien te hebben. Die Aziatische oude films hebben ook hun charme.

Tot mijn grote scha en schande had ik deze cultklassieker van Tarantino vermoedelijk nog nooit in één geheel gezien. Uiteraard hier en daar wel al eens aangepikt, maar waarschijnlijk nog niet van begin tot einde.

Sowieso de beste Tarantinofilm. Ongelooflijke soundtracks (ook in zijn andere films natuurlijk. Knap hoe hij telkens weer die juiste verborgen pareltjes weet te vinden die zoveel toevoegen aan zijn films). Geweldige acteurs die geknipt zijn voor dit werk. Leuke spitsvondige dialogen: het gekibbel tussen Vince en Jules blijft hilarisch. De flair, uitstraling en natuurlijk charisma van Jackson, Travolta en Willis is zo goed dat deze film op geen enkel moment verveelt. Heerlijke acteur die Samuel L. Jackson, alleen jammer dat er letterlijk ook veel pulp zit in zijn latere films, maar dat kan van de rest ook gezegd worden.

Mooie opbouw van de film ook. Ook de minder gewelddadige scenes blijven boeiend om naar te kijken. De chemie tussen Travolta en Thurman spat van het scherm. Ondanks de natuurlijke flair is aan de andere kant de scene tussen hem en zijn vriendin net het minste, hoewel het nooit echt verveelt. Er zijn te veel memorabele scenes om er specifiek eentje uit te kiezen (ontbijtschene, dansscene, naaldscene, alle Ezechielscenes, The Wolf, ...). Dat is misschien net de sterkte van de film. Als geheel misschien net niet genoeg plakkend bij elkaar, maar afzonderlijk zo onafhankelijk sterk dat ze moeilijk te evenaren zijn.

Vlaamse film die niet meteen een belletjes deed rinkelen. Mét Matthias Schoenaerts, tussen Loft en Rundskop in. Aan Schoenaerts lag het niet. Zet een sterke rol neer van zijn personage, vertwijfeld en onzeker.

De idee achter de film is ook best intrigerend waarbij alles draait rond (tele)communicatie en hoe afhankelijk we ervan zijn geworden, hoe evident we het ook allemaal beschouwen. En plots is er niets meer en ben je afgesneden van de buitenwereld. Best beangstigend als je er zo naar kijkt. Beangstigend hoe kwetsbaar je ook kan zijn wanneer iemand je identiteit gijzelt of steelt.

Voor de rest weinig betrokken geweest met de film. De mayonaise pakte te weinig voor me. Ondanks de relatief korte speelduur toch te langdradig. Ook het einde was het net niet.

Ik had eigenlijk wel wat verwacht van deze film. Ik ben zelf ook niet zo´n fan van elektriciteit of elektrische apparatuur. Niet dat het een fobie is, maar bij momenten toch een soort dwangmatig handelen of de stekker nou al dan niet uit is.

Maar deze film had weinig van dit alles. Een oubollig karakter waarbij ook nog eens bitter weinig gebeurt. Naar het einde toe gaat het wat heftiger, maar enkele decennia later heeft dit niet al te veel meer te betekenen.

Ik hoopte iets zoals de impact van de Nederlandse film De Lift (Film, 1983), maar zover kwam het nooit. De film blijft vlak en is eng. Het acteerwerk is ook niet om over naar huis te schrijven.

De titel slaat nergens op en doet eerder denken aan Halloween. Het leunt echter meer aan bij folk en outback horror. Wraak is steeds een geweldig gegeven als je de horror weg inslaat. Het duurt wel even vooraleer de actie op gang komt, maar eens het monster uit de hel is losgelaten, is er geen houden meer aan.

Op foto vond ik hem meer geslaagd dan in de film zelf. Een vreemd creatuur, wat slungelachtig met die lange benen en die uitstekende schouders. Op één of andere manier moest ik wat denken aan Alien. Zijn kills vond ik weinig overtuigend. Lichamen verslepen en omhoog sjouwen, het mocht wel wat extravaganter.

Desalniettemin een leuke wegkijker. Ik vond het wel erg sfeervol in die donkere bossen met die mist. Prima ook dat het monster voldoende en goed in beeld komt. Een redelijke 80s horror, leuk, maar met hier en daar wat goedkoop.

Een PTA is steeds een film om naar uit te kijken. Nu niet dat ik een fan ben van de eerste rij, maar wel omdat PTA steeds iets extra's tracht te brengen in zijn producties. Zijn films zijn ook niet zomaar hapklaar al vond ik deze Punch-Drunk Love toch vrij luchtig. Het is alvast geen Magnolia waar de kikkers uit de lucht komen gevallen.

Adam Sandler, niet de meest geliefde acteur, maar in Reign over me, The Meyerowitz Stories en hopelijk straks ook in Uncut gems overtuigde hij me wel van het feit dat hij meer kan dan alleen maar idiote pulpkomedies te vertolken. Ook hier een aardige rol van een alleenstaande man die het moeilijk heeft om te gaan met allerlei sociale contacten en emoties. Hij lijkt bipolair en heeft last van stemmingsstoornissen. Bij momenten onaangepast sociaal gedrag met zaken die hij wel erg letterlijk neemt. Zoiets moet "fun" opleveren wanneer hij een lief tegenkomt, maar deze Punch-Drunk Love zoekt de andere richting op. De film is integer en mooi.

Niet dat ik over the moon ben over deze film, maar heb er wel redelijk graag naar gekeken. Niet het "meesterwerk" dat sommige anderen er in zien, maar pure entertainment. Een fijne romcom met wat drama en vooral wat "PTA-magie" met hier en daar wat eigenaardigheden.

Interessante film over adoptie- en pleeggezinnen en het feit dat dergelijke gezinssituaties niet steeds het walhalla zijn voor kinderloze gezinnen. Zowel de screening vooraf als de transfer zelf zijn sterk onderzocht. Adoptie is geen surrogaat, maar een volwaardig alternatief voor wie deze bewonderingswaardige stappen zet.

Verder was het boeiend om ook het verhaal te zien van de moeder die Théo wenst af te staan. Zonder haar te veroordelen stond iedereen klaar om haar te helpen deze moeilijke beslissing te nemen. Haar angst, twijfel en onzekerheid kwam tot bij de kijker binnen. Zoiets doe je nooit zomaar en is steeds erg genuanceerd, wat de reden ook moge zijn of hoe vluchtig de zwangerschap ook tot stand kwam.

Zeer intense en authentieke film over hoe adoptie een beetje werkt. Goed geacteerd waarbij emoties sterk naar voren komen. Geslaagde film!

Erg leuke stomme film met een fijn concept waarbij een vrouwenschuwe man een levensechte pop als vervanging haalt. Wat hij niet weet is dat de vermeende pop een echte persoon is. Het levert een aantal leuke komische momenten op. Uiteraard komt er wat fantasie aan te pas, maar als je meegaat in het verhaal is het erg aangenaam om volgen.

Het decor is was vreemd te noemen met in het begin het poppenhuis en ook de kindertekeningen van onder meer de zon. Ook de paarden die in beeld komen zijn eigenlijk verklede mannen. Beetje absurd, maar het misstaat niet net zoals de kleurveranderingen van het haar van de vader naargelang zijn welzijn.

Sowieso een aantal leuke scènes zoals het bal en het klooster, maar ook het kleine broertje had een fijne rol. Graag naar gekeken. Luchtig en amusant - zo zie ze graag de films van 100 jaar terug. Alleen die muziektonen waren oervervelend ...

Mia Hansen-Love was amper een jaar of 22 toen ze dit maakte. Vermoedelijk een studentenwerkje. Stelt weinig voor. Een observerende camera in het park. Wat voetballende lui, wat vliegers. That’s it. Geen statische camera, zwart-wit, geen dialogen of stem, enkel omgevingsgeluid. Klaar ermee. Amper drie minuten, te weinig om conclusies uit te trekken.

Hier en daar kon de uitwerking inderdaad beter. Je kan echt vele kanten uit met deze film. Huishoudelijk geweld bijvoorbeeld om welke reden dan ook. Maar ik vond het concept wel wat, erg intrigerend en misschien cliché om te denken, maar only in America met al die vuurwapens die daar circuleren. Hoe één dag total loss gaan je frustraties van een jaar te niet doen of je zuivert, vond ik nogal krom. Leuk vond ik het wel.

Beetje typisch voor dergelijke films dat er onlogische beslissingen worden genomen. Ik had trouwens mijn huis nog een stuk beter beveiligd, wetende dat het er elk jaar terugkomt. Blijkbaar zijn er wel enkele vervolgen op dit? Misschien ook eens meepikken al vrees ik dat het waarschijnlijk alleen maar bergaf zal gaan.

Ik ben niet zo vertrouwd met de Purge franchise. Desalniettemin een prima vervolg waarbij het gelegaliseerd moorden verder wordt gezet. Vooral de focus voor de gevechten op straat, er is zelfs een georganiseerde jacht. In dat opzicht verfrissend en de idee blijft wel intrigerend, zeker in de context van het wapengekke Verenigde Staten.

Veel actie en toch een behoorlijke spanningsboog, toch net dat tikkeltje anders dan het eerste deel dat zich voornamelijk focust op één gezin binnenshuis. Prima vermaak en meer moet je er ook niet van maken.

Ondanks het beladen thema toch een vrij luchtige film. Het leek eerder op een comedy. Vanaf nu zie ik Will Smith altijd met een scanner lopen ...

The American dream komt heel sterk naar voren in deze film, je krijgt wat je verdient. Armoede wordt getoond in tal van facetten: de schaamte, het verstoppen, het bedelen, ... Dit werd erg goed weergegeven. De film dat je ook nadenken wat geluk is. Vraag is ook of het geluk louter en alleen geld hoeft te zijn? De band met zijn zoon is het allerbelangrijkste en ik vermoed dat het hoofdpersonage dat ook zo ziet. Geld maakt in se niet gelukkig, maar het is wel makkelijk zegt het cliché.

Een sterke (en sportieve) Will Smith gezien. Geen top topfilm, wel eens leuk om te zien. Bij momenten iets te sentimenteel en te veel toevalligheden. In hoeverre strookt dit met het échte waargebeurde verhaal? Daarom een 3* ipv 3,5*.

Een best harde film over de wereld van het dealen. Er zitten vissen in de zee, de één is al wat groter dan de andere, maar er is altijd een grotere vis. Nuja, vervang vissen maar gerust door haaien. De wereld is meedogenloos en het enige wat telt is geld en macht. Wanneer dat ontbreekt of niet meer wordt bereikt, dan slaan de stoppen door.

Het is wat het hoofdpersonage Frank ondervindt. Zelf absoluut geen doetje en hij gaat ver om zijn doel te bereiken. Zijn maatje - leuke performance van een jonge Mads Mikkelsen - die we jammer genoeg plots uit beeld zien verdwijnen. Frank wordt plots zelf opgejaagd wild ...

Vrije rauw en gruw portret van de drugswereld, van het dealen en de wereld van prostituees en pooiers. Geweldig ondersteund door een prima soundtrack. Refn laat niet na om ook met felle kleuren en schaduwen te werken, net zoals we ook in zijn later werk al mochten zien. Op naar de vervolgfilms!

Goede afsluiter van de trilogie. Ik kon deze best smaken en voor mij ligt deze in de lijn van de twee andere films. Wat een karakterkop heeft die Buric. Perfect voor zo´n malafide drugsdealer.

De man zijn wilde jaren lijken al even achter zich te liggen. Hij gaat zelfs naar de rehab. Dat in functie van zijn dochter. Hij gebruikt dan wel niet meer, over dealen zelf is er geen ontwenningsprogramma beschikbaar. Het blijft een bezige bij en tegelijkertijd moet hij nog een verjaardagsfeestje voor zijn dochter organiseren.

Best wel grappig wanneer hij aan het koken slaat voor zijn kompanen. Het einde is het toetje waar het bloed in het rond spettert. Erg luguber en wansmakelijk. Prima!

Na de eerste film ook een aantal dagen terug meegepikt te hebben, ineens ook dit tweede deel gezien. Mads Mikkelsen treedt hier dan weer meer op de voorgrond, meer dan de eerste film. Prima focus op dit personage dat toch een nieuwe kijk bood op de onderwereld van Kopenhagen met zijn drugs en prostituees.

Geen sympathiek personage alvast die Tonny. Toch merk je al gauw dat hij zich wil bewijzen naar zijn vader toe, maar daar dus nimmer in slaagt door het maken van ondoordachte onbezonnen keuzes. Wat rest is wat gerommel in de criminele marge, zorgen perspectief of aanzien. Hij wordt bestempeld als een loser, een nietsnut waarbij de snuif coke het belangrijkste item van de dag en volgende dagen lijkt.

Hard en rauw, zoals we Refn kennen. Het cameragebruik dat er erg dicht opzit, schokkend ook, wat het allemaal wat intenser maakt. Ook de muziek is goed gekozen, hard en chaotisch, net als het leven van Tonny.

Puss in boots is een herziening voor mij. Ik herinnerde me niet te veel meer van de film, maar na deze afloop kan ik dat best begrijpen. Deze spin-off van Shrek is een op zichzelf staande film waarbij de kat een voldoende sterk personage is om een eigen animatiefilm te dragen.

Het personage van de kat wordt behoorlijk uitgewerkt met een flashback en is vrij sterk. De beste momenten van de film wat mij betreft. Voor de rest stelde het verhaal bitter weinig voor en is het zelfs flauw. Het verhaal is veel te ver gezocht en is absurd. Daarentegen kan je wel genieten van de actiemomenten en de meer dan behoorlijke grafische elementen. Antonio Banderas past perfect bij de kat en is uitstekend gecast dus. Het ei vond ik maar een vervelend personage en ergerde ik me voortdurend aan.

Hier en daar wel een grappig moment, maar onvoldoende om me echt te raken. Het verhaal van de bonen had wel iets, maar het creatuur nam opnieuw de geloofwaardigheid weg. Gemengde gevoelens dus bij deze film die zeker geschikt is voor de kleinsten onder ons. Voor volwassenen daarentegen verwacht ik een iets beter verhaal. Bij momenten ook erg voorspelbaar en clichématig. Jammer, net geen voldoende.

Wel een fijn vervolg van de eerste Puss in boots. Niet dat ik me nog veel herinner van de eerste film, maar ik heb de idee dat deze toch beter was. Er wordt verder geborduurd op de sprookjeswereld waarin de Gelaarsde Kat zich bevindt en dat komt onder meer tot uiting met Goudlokje, maar ook de fascinerende spullen van Jack Horner.

Eigenlijk die kat altijd wel tof gevonden, ook in de Shrek-franchise, als persiflage van Zorro. Sowieso een film met veel actie en een hoog tempo. De film valt nauwelijks stil, misschien letterlijk heel even in dat kattenpension, maar ook dat had zijn charmes.

Elke animatiefilm heeft zo zijn vreemde (grappige) eend in de bijt, een sidekick naast de held. Die chihuahua was alvast een schot in de roos. Ik had hem nog iets gekker gemaakt met de idee dat hij echt dacht dat hij een kat was ofzo, maar nu was het ook prima. Oja, die wolf, wat een personage. Echt om angst van te krijgen!

Ik zag de Vlaamse versie en dan is het ook steeds fijn om die sappige dialecten te ontwarren welk prima gecast werden door de Vlaamse acteurs. Prima vermaak en ook de kinderen genoten ervan!

Erg sfeervolle haast poëtische film waarbij je de beelden en de personages tot jou moet laten komen. Ook een erg fijn scenario - of beter in het meervoud, scenario’s - die mooi tot hun recht komen en moeiteloos in elkaar overvloeien.

En toch vond ik het inhoudelijk net dat tintje te weinig om echt helemaal in vervoering te raken van de film. Maar het cinematografische en het acteerwerk maken veel goed.