Opinions

Voorbije periode nog soortgelijke films gezien rond Zuid-Koreaanse migratie. Denk maar aan Riceboy Sleeps (Film, 2022) of Minari (Film, 2020). Deze steekt er toch bovenuit. Wat een prachtige warme film valt nog eind 2023 in de bus. Deze mag meteen in mijn top 10 van het jaar komen.

De gehele film door wordt de vraag gesteld hoe het had kunnen zijn. Wat zou er gebeurd zijn tussen Nora en Hae Sung wanneer ze niet van elkaar gescheiden werden? Wat als Nora zovele jaren later niet gehuwd was geweest met Arthur? Een intrigerend begin van de film. Een scène die later in de film hernomen wordt. Bij aanvang van de film wordt het drietal geobserveerd en wordt gespeculeerd wie wie is. Het is het begin van een reis van liefde, vriendschap, hoop, opportuniteiten, maar ook over rouw, over hoe het ooit had kunnen zijn ...

Het is een film in drie hoofdstukken, verspreid over 24 jaar. Alles vloeit mooi in elkaar over. Het is een delicaat ingetogen portret over de keuzes die gemaakt zijn en over de routine die in ieders leven is geslopen. Geen zuivere romantische film, want dat is het niet. Geen Hollywood. Geen happy end eindigend met een tongzoen of wat dan ook. Heerlijk!

Op zich vind ik Buurman & Buurman nog best leuk. Maar deze film is minder geslaagd. Een film kan je het nauwelijks noemen met allemaal aparte sketches. Thema wel winters met Kerst en oudejaar. Hier en daar wat leuke dingen, maar in zijn geheel kon het toch beter. Van een “film” is er eigenlijk nauwelijks sprake.

Een nipte 4,0* of een 3,5* afgerond naar boven zoals je wil. Patch Adams is vooral het eerste uur een sterke film. Vanaf het gezondheidscentrum valt het wat in elkaar en sleept het aan. Het einde gaat dan weer even de betere kant uit, maar ook de sentimentaliteit neemt de overhand.

Het is vooral de boodschap van Patch Adams die me erg aanspreekt. Ik las het nog in de krant van gisteren dat ingangsexamens voor de artsenopleiding vooral de bollebozen screent, maar het neveneffect creëren dat een ruim aantal sociaal gehandicapt is en amper met zijn patiënten kan praten of er naar kan luisteren. Ook zo in Patch Adams al wordt het wel karikaturaal voorgesteld, mede met de filosofie dat de arts bóven de patiënt staat als een soort alwetende halfgod.

Robin Williams doet het echter geweldig als Adams met zijn typisch energieke zelve, op het randje van een idiootbij momenten, maar het blijft aanstekelijk en leuk om naar te kijken. De film is bij momenten ook erg grappig wanneer Adams de draak steekt met het instituut. Zijn opmerkingen en handelingen zijn gevat met als hoogtepunt de ingeklede deuringang voor de gynaecologen. Drama en humor worden mooi afgewisseld en ook de Monica Potter en Philip Seymour Hoffman hebben een goede rol. Na beëindiging van mijn recensie toch besloten de quotering met een halve ster te laten dalen. Goede en leuke film zonder meer. Fijn om eens gezien te hebben, ondanks de zwaardere issues best een feel good movie.

Ik hou van een goed boek en ook non-fictie spreekt me erg aan. Maar poëzie heeft me nooit aangesproken ongeacht het feit dat ik er me - ooit heel even toch - ervoor openstelde. Desalniettemin heb ik toch genoten van Paterson, een film waarbij poëzie een creatieve en magische insteek biedt en een absolute meerwaarde is voor de film waarbij het personage Paterson, de zwijgzame en berustende echtgenoot, een inkijk geeft in zijn ziel van wat hoe voelt en denkt. Niet veel zo blijkt snel.

Paterson leidt een momotoon routineus leventje waarbij elke dag - op een paar details na - gelijkaardig verloopt. Het is een veilig patroon waarmee hij best tevreden is. Noem het de sleur des levens, maar voor Paterson is het allemaal prima. Zijn vrouw is iets ambitieuzer en creatiever, heeft wilde(re) ideeën en is impulsiever van geest. Niet in stereotiepe uitersten (gelukkig maar!), maar toch duidelijk anders dan haar echtgenoot.

Erg veel gebeurt er niet in Paterson, integendeel zelfs. Je lijkt het allemaal al eens gezien te hebben en toch heb je het gevoel dat je naar jezelf kijkt. Als je erbij stilstaat komen ook bij de huisje-tuintje-boomje-mensen steeds dezelfde patronen terug. Al was het maar de scheve brievenbus die je tracht te rechten bij de thuiskomst van het werk. Een moment waarop je eigenlijk geen tijd hebt ervoor, noch de zin. En toch frunnik je elke avond aan die brievenbus, maar in het weekend gun je hem geen blik waardig. Zo herkenbaar, zalig! Wat is de zin van het leven kan je je afvragen als je dergelijk banaal bestaan leeft (en zo zijn er velen!).

Adam Driver doet het trouwens geweldig als Paterson. Een rol die hem veel beter afgaat dan bvb de bad guy in de laatste Star Warsfranchises. Leuke film, niet voor iedereen weggelegd. Zeker ook geen meesterwerk zoals American Beauty dat dergelijk onderwerp ook aanraakte (en nog veel verder ging dan dat), maar zeker verdienstelijk.

Eerste en beste deel van de trilogie. Mooi maar tegelijk schrijnend portret van een kansarmoede ergens op het Indiase platteland. Sfeervol en cinematografisch sterk ondersteund met een passende lokale soundtrack.

Op zich gebeurt er niet zo heel veel, maar het gevoel en het doel van de film zit goed. Armoede en honger, de wil om te overleven komt goed tot uiting. Geen dramaporno of te sentimenteel, maar net genoeg om indruk te maken.

Prima personages, maar dat omaatje kwam er inderdaad het best uit met die karakteristieke kop zonder tanden, maar met een blik om alles gezien te hebben. Oprechte film waarbij alle personages sereen overkomen met hun kwaliteiten en gebreken. Geen meesterwerk wat mij betreft, maar zeker meer dan degelijk.

Er zijn niet zo gek veel films over WOI gemaakt, zeker niet in vergelijking met WOII, laat staan dat er steengoede zijn gemaakt. Un Long Dimanche de Fiançailles (2004) is er eentje, de originele All Quiet on the Western Front (1930) is een ander voorbeeld. Ze zijn ook niet zo algemeen gekend bij het grote publiek. Deze Paths of glory van Kubrick staat mee in de top wat betreft dé referentiefilm over WOI.

Kirk Douglas speelt in deze film de hoofdrol van kolonel Dax, een charismatisch en aimabel officier in het Franse leger tijdens WOI. En zoals dat vaak gaat in het leger dient hij hogere orders op te volgen. Generaal Mireau (Paul Macready) beveelt de onmogelijke opdracht om een oninneembare Duitse heuvel te bestormen. De aanval(len) worden een ware slachtpartij en de overgebleven soldaten weigeren zich opnieuw in de vuurlinie te plaatsen. Het levert erg mooie, maar huiveringwekkende emotionele beelden op. Het zijn situaties die me ook doen terugdenken aan de echte massamoordenaars uit WOI, met name Douglas Haig en Charles Mangin, "The Butcher" genaamd.

De generaal, die denkt uit eigenbelang, omdat hij zelf kans zag om een promotie te verwerven, was woedend en stelt onmiddellijk orde op zaken. De weigering om nog aan te vallen wordt gezien als muiterij. Een fenomeen dat in 1917 destijds schering en inslag was in het Franse leger. Op zoek naar zondebokken worden willekeurige soldaten aangewezen en worden ze na een schijnproces geëxecuteerd. Deze drie soldaten worden opgeofferd voor de reputatie en de glorie van het Franse leger, de pogingen van kolonel Dax om hen vrij te pleiten ten spijt.

Het is de verdienste van Kubrick om veel emotie te leggen in de film, door de harde beelden, maar ook door de sterke personages. Alle personages, ook de drie ter dood veroordeelden laten zich van hun slechtste kant zien – dat is dan ook de kant die tijdens een oorlog tot uiting kan komen. Alleen Dax lijkt er immuun voor te zijn.

Ook de slotscène speelt in op de balans tussen goed en kwaad. Een gevangen genomen Duits meisje wordt in een café gedwongen te zingen voor een bende dronken Franse soldaten. Ze zingt timide en heeft moeite om boven het lawaai uit te komen. Opeens worden de soldaten stil, en langzaam zien we de soldaten weer tot zichzelf komen, de waanzin van zich afschuddend, weer heel even mens worden. Knap!

De film was me totaal onbekend toen hij dit weekend op Canvas werd getoond. Zo te zien ben ik niet alleen, want veel reacties of stemmen zijn er nog niet. Jammer eigenlijk, want deze Patients is best een boeiend, maar tragisch relaas van een aantal jongeren die ten gevolge van hun verlamming hun tijd doorbrengen in een revalidatiecentrum.

Centraal staat het personage Ben. Het is schrijnend om te moeten zien hoe afhankelijk hij is van hulpverleners. Eten, zich wassen of naar het toilet gaan, ... niets kan hij alleen. Ik zou het er enorm moeilijk mee hebben. Ik zou bvb als de dood zijn voor dementie (en dan weet je het nog niet eens). Deze Ben is zich van alles bewust en tracht zijn lot te aanvaarden en kleine progressie te maken in zijn toestand. De film is extra geslaagd door de verwerkte humor. Hoopvol ook wanneer vrijheid wordt gewonnen door met de elektrische rolstoel door het centrum te racen. Sowieso een mooi filmpje, eentje waarvan ik hou waarbij humor en drama samengaan binnen het geheel van een sereen verhaal.

Aangenaam verrast door deze mooie ingetogen debuutfilm van Mielants. Dat hij al wat in zijn mars had bewees hij al met de gerenommeerde serie Peaky blinders. Heerlijk absurd plot waarin De kwabbige Kevin Janssens centraal staat. Patrick, een ambitieloze bijna veertiger met autisme vermoed ik. Niet alleen omwille van zijn beperkte sociale vaardigheden, maar eveneens door zijn onaangepast gedrag, zijn neuroses, zijn oog voor detail, zijn standvastigheid, zijn eerlijkheid, enz... Dom zou ik hem zeker niet noemen. Een pracht van een personage met verve gespeeld door Janssens.

Verder valt de uitstekende camerahantering van Mielants op. De asverstrooiing was een pareltje van een shot. Enorm sfeervol. Maar ook de mooie camerabewegingen in het atelier met de confituurpotten en opgelijste hamers was mooi. En we mogen natuurlijk het aparte beeld van de caravan niet vergeten na het gevecht. Mooi droneshots ook toen zijn vader met de ambulance werd weggebracht of de naakte Patrick in de openingsscène in het meer.

Zoals gezegd een zeer bizar plot waarbij een evenwicht wordt gezocht tussen drama, rouw en humor, over de zin van het leven ook. Goede andere vertolkingen van onder meer Bokma en een korte, maar krachtige Josse De Pauw. Niet zozeer door het nudistenkamp, wel door het ongewone plot een bijzondere fijne ervaring. Leuk!

The patriot is op zich geen slechte film en vertoont inderdaad zoals aangehaald wel wat gelijkenissen met Braveheart. Hoewel historisch (wellicht) niet accuraat me toch redelijk vermaakt. Geen Gibson achter de stoel, maar wel Emmerich, wist ik niet, al zal die eerste wel een ruim aandeel gehad hebben achter de schermen.

Bij momenten een harde film. Sowieso hier en daar wat bloederige scènes, zoals we vandaag de dag wel gewoon zijn, maar toch: afgeschoten ledematen, bloederige steekpartijen en heuse slachtingen ... het maakt tegenwoordig deel uit van de hedendaagse cinema. Alleen mag dit niet het enige zijn dat wordt onthouden van een film.
Een harde film is het ook op emotioneel vlak. Twee kinderen van Martin die de geest geven, die kleine rosse krullebol die buiten beeld sterft, een kerk vol vrouwen en jeugd die in de vlammen opgaan. Erg sympathiek en vergevingsgezind gedroegen de toch wel vrij stereotype Engelsen zich niet. Het emotionele wordt bij momenten ook wat uitgemolken wanneer het jongste dochterje alsnog naar haar vader roept.

Mij stoorde het overdreven patriottisme me dan weer wel. Steeds gevoelig geweest over dit onderwerp. Akkoord, het gaat over de nakende Amerikaanse onafhankelijkheid, maar het feit dat Gibson daar tot twee maal toe (eerst op zijn paard als lone rider en later om zijn troepen aan te moedigen) hooghartig met de vlag staat te zwaaien, neen, niet aan mij besteed.

Visueel erg knap, qua sfeer ook prima en de kostuums mochten er ook zijn. Voor de rest wat opgeblazen. Strenge 3,0*.

Ik had deze film en vooral de aanslag wat verward met de aanslag die plaatsvond tijdens de Olympische Spelen van Atlanta in 1996. Daarvoor hebben we Richard Jewell (Film, 2019). Hier dus de Boston marathon waarbij twee Tsjetsjenen verantwoordelijk waren voor de bloedige aanslag ginds.

Wat me opviel en me ook beviel aan de film was de weinig heroïsche aanpak van Berg. Ik vreesde al voor een soort one man show van Whalberg nadat hij op een "typische" en onterechte manier eventjes gedegradeerd werd, maar opeens iedereen zou laten tonen dat hij toch een superflik was. Zou natuurlijk ook niet overeenstemmen met de werkelijke gebeurtenissen, maar toch. Berg koos eerder voor een gespreide gezamenlijke aanpak van de politiediensten. Eenheid en samenhorigheid stonden centraal tijdens deze crisis.

De klopjacht was wel spectaculair met toch wel wat actie en geweld. Toch lag dit redelijk in balans met het drama zelf en de chaos die kort erna optraden. Onderhoudend en prima in beeld gebracht. Fijn deze toch nog net meegepikt te hebben op Netflix.

Behoorlijke film van het olijke duo El Arbi en Falah en wederom in dezelfde lijn van Image en Black. In dat opzicht dus weinig vernieuwend door opnieuw wat straat- en jeugdbendes te volgen in Brussel of Antwerpen. De klemtoon ligt hier eerder op drugshandel en het ‘verpatsen’ ervan, ook de vriendschap staat hier centraal.

Wederom erg flitsend met veel beats, toch wel een zeer knappe montage en camerahantering. Technisch weinig op aan te merken. Mooie verweving ook van de zeven hoofdzonden in het plot. Je weet waar je aan toe bent en leeft naar de climax toe waarvan je weet dat het zal ontploffen. Ontploffen deed het, vooral naar het einde toe gaan de remmen volledig los met buitensporig geweld. De drugsoorlog neemt ongeziene proporties aan en is er wel wat over. Het einde loopt uiteindelijk ook met een sisser af en het viertal is eigenlijk nooit echt in gevaar geweest, beetje jammer toch wel. Het loopt te simpel af met zijn happy end.

Veel slang en gevloek in het taalgebruik, beetje zoals El Arbi zelf, verveelt wel op den duur. Uiteraard moeten ze geen algemeen beschaafd Nederlands praten, maar overdaad schaadt, iets wat de regisseurs wel meer overkomt. Personages ook wat vlak, maar daar ging ik al vanuit. Geen slechte film op zich, zeker technisch gezien niet, had het minder verwacht. Wel een mooie opstap naar Bad boys 3 dat met meer budget minstens even flitsend zal zijn al moet het ook niet te veel richting Bay gaan.

Homofobie onder de kerktorenmentaliteit. Kan niet goed komen natuurlijk. Kortfilm van Sciamma eigenlijk niet meer dan een monoloog van een gekrenkt meisje dat erg sec vertelt over haar wedervaren van haar gevoelens. Best intens en indringend. Goed en sereen gespeeld door Demoustier. Camerawerk ook prima met een close-up en een meisje dat ligt op het bed, verslagen en extra kwetsbaar als in een foetushouding. Hoewel het monotoon is en er weinig anders gebeurt, toch oprecht en emotioneel.

Sympathieke geromantiseerde ontwapende debuutfilm van Lieven Debrauwer. Geen topper, maar best wel eens leuk voor een select nichepubliek. Het valt in die zin wel binnen de lijn van Sprakeloos van Hilde Van Mieghem. Topactrices Dora van der Groen of Ann Petersen hadden daar ook wel een rol(letje) versierd indien ze nog geleefd hadden. De naturel, de verwondering en andere emoties van Pauline, ... wat een prestatie van Dora!

Beide actrices acteerden fenomenaal goed en dragen de film tot op een aanvaardbaar niveau. Voor de rest is deze vrij korte film (amper 78 minuten) weinig ambitieus en zeer eenvoudig. De omstandigheden om de zorg op je te nemen van een gehandicapt familielid kan nochtans voldoende stof opleveren om er iets boeiends van te maken. Het zou je tot nadenken moeten zetten, maar daar slaagt de film niet. Daarvoor is de film inhoudelijk te beperkt en is er visueel en qua montering of camerawerk te weinig geboden.

Erfenissen en het daarbij horend kapitaal is vaak een motief op zich voor nabestaanden om zich welwillend op te stellen. Ook in Pauline en Paulette is dit een rode draad doorheen de film, maar werd dit alweer te weinig uitgediept, jammer. De scènes daarentegen met de Franstalige vriend van Cécile daarentegen waren wel interessant. Wel clichématig, maar ok. Decor en kostumering zat wel best ook ok, ook de muziek vond ik passend en best fijn (vooral het tweede deel, dat meer bombastische). Ondanks de vele tekortkoming toch nog een voldoende gegeven al was het maar uit respect voor Dora en Ann.

Dankzij Cinema Canvas weer enkele topavonden voor de boeg. Pauline à la plage was voor mij onbekend. De verwachtingen waren hoog zeker na de lovende recensies hier. Die werden niet geheel ingelost. Het script is vrij eenvoudig en doet je denken aan de opgescharrelde 'vakantieliefjes' uit je jeugd. Pauline à la plage is een leuke zomerfilm om vrolijk van te worden. De liefde staat centraal in deze film hoewel deze film ook de mindere gevolgen of omstandigheden van de liefde laat zien.

De dialogen zijn beperkt, maar in die ene scène waarbij alle 4 de personages hun gevoelens op tafel leggen, is er toch een kleine filosofische insteek merkbaar. Pauline trekt letterlijk de aandacht van de kijker. Jong, speels en onschuldig, net als de film. De jaloerse insteek van Pierre is zelfs best komisch. Het einde is knap met die poort. The clue kon ik echter minder vatten. Hoewel Marion te kennen gaf niet meer met zich te laten sollen en best wel weet waarmee ze bezig is, is ze vrij naïef in haar relatie met Pierre. Zelfs wanneer het duidelijk is dat hij gelogen heeft en haar bedriegt, doet ze alsof haar neus bloedt. De slotscène mag dan technisch en symbolisch knap zijn, realistisch vond ik het niet echt. Voor de rest meer dan degelijk. Leuk om eens gezien te hebben.

Als schaakliefhebber is het fijn een film te kunnen zien van legende Bobby Fisher, maar ook voor niet-schakers is de film uiterst geschikt. Bobby Fisher is een fascinerend figuur, kleurrijk, briljant, maar ook kampend met gedragsstoornissen. Zijn aparte en controversiële agressieve en zelfs paranoïde stijl roept vele vragen op betreft zijn geestestoestand, maar feit is dat hij als grootmeester zijn stempel heeft gedrukt op de schaakwereld en ver daarbuiten.

Tobey Maguire geeft een mooie vertolking weer van het personage Fisher. Verder wordt ook de Koude Oorlog goed verwerkt in het verhaal. Als het niet via de ruimtevaart of wapenwedloop liep, dan wel via de sport om de communisten de loef af te steken. Ook Lieb Schreiber als Spassky is goed gecast waardoor de film zeer degelijk en zelfs waardevol blijkt. De uitspraken van Fisher waren legio en uitermate scherp. Zijn populariteit recht evenredig, maar uiteraard voornamelijk omwille van zijn genialiteit.

Verder ook spannend en beblijvende film, goed gebracht door regisseur en acteurs. Wel een aanrader voor wie de sfeer van de Koude Oorlog wil proeven.

Het is hier al meermaals gezegd. La pazza gioia is een herkenbare film die me doet terugdenken aan het onvermijdelijke Thelma & Louise, maar ook met het Girl Interrupted met Winona Ryder en Angelina Jolie waarbij beide vrouwen ook in een psychische instelling vertoeven en de benen nemen. Het samenspel tussen Beatrice en Donatella is geweldig. Vooral Beatrice springt hier in het oog als labiele, manipulatieve, maar soms ook charmante vrouw die geen vrede neemt met een negatief antwoord. Het is een genot om Beatrice bezig te zien, zeker ook wanneer ze als mythomane de bekenden der aarde tot haar vriendenkring rekent.

De fijne beelden van Italië en de aanstekelijke vriendschap van beide dames werkt wonderwel. Euforie wordt geregeld gewisseld met tragedie. Dit laatste is zelfs ontroerend wanneer het verhaal van Donatello boven water komt met haar zoontje. Het einde is symbolisch en passend binnen het verhaal. Ondanks de harde realiteiten van beide vrouwen blijft de film vrij luchtig overkomen. De kijker hinkt daarbij op twee gedachten.

Leuk om een keertje gezien te hebben, blij ook om hem gezien te hebben. Een degelijk 3,5* is zijn deel!

Film die me sterk deed denken aan het Belgische Le Huitième Jour (Film, 1996) van Jaco Van Dormael. Uiteraard omdat we ook hier te maken hebben met een persoon met het syndroom van Down, maar ook omwille van het road movie gehalte waarbij twee schijnbaar van elkaar verschillende personen elkaar ontdekken.

Een feel good film van de hoogste plank waarbij het avontuur van de wereldvreemde Zak alleen maar positieve en heldhaftige ervaringen oplevert. Veel negativiteit omtrent zijn voorkomen is er niet te bespeuren. Integendeel, het is eerder Tyler die als outcast op de vlucht gaat wanneer hij haveloos zijn biezen moet pakken omdat hij als visser niet meer aan de bak komt.

Altijd leuk om Bruce Dern, in een hoe minieme rol dan ook, aan het werk te zien. Dakota Johnson deed het overigens ook prima en vulde het duo LaBeouf en Gottsagen erg goed aan. Fijne, kleine film met het nodige gevoel en vleugje humor omhuld met een vleugje zorg en ethiek. Fijne beelden ook daar ergens in het Amerikaanse South-East.

Mia Goth is inderdaad geweldig. Die onschuldige treurige glimlach met puppy-ogen die achterliggend geslepenheid en vilein met zich meedraagt, is onbetaalbaar. Ik had het eerlijk gezegd nog psychopatischer of meer slasher verwacht. Al bij al viel dat hier wel mee.

De horror of de kracht van de film zit hem naast Goth zelf in het geheel, de sfeer en het decor. Best prima opgebouwd door West van een jong meisje die de boerderij wil ontvluchten en beroemd wil worden. Het gebrek aan liefde en zorgzaamheid weerhoudt haar er niet van om kritisch te zijn en op verkenning te gaan.

Ook de rest doet het prima, de kille moeder, maar ook de angstige blik van de doodzieke vader. Leuke film die onderhoudend is.

Alvast niet mijn favoriete WOII-film. Een duidelijk voorbeeld van een WOII-film die zich etaleert binnen het genre van Blockbuster. De film kent een lang uitgesponnen eerste gedeelte waar de focus voornamelijk ligt op het romantische luik. Clichés worden niet geschuwd en het oogt allemaal nogal melig en flets. Beetje dezelfde opbouw als Titanic en co: Romantisch gezwets met een lange aanloop naar de actierollercoaster.
De aanval zelf en de vliegtuigscènes waren visueel wel mooi uitgewerkt en een streling voor het oog. Het liefdesverhaaltje op zich stoorde me niet, maar werd net té veel onder de aandacht geplaatst. Laat staan dat men er nog eens een schepje bovenop doet door de beste vriend in het verhaal te betrekken, vader te laten worden, uiteraard bij de laatste missie te doen sneuvelen, ruzietje te hebben tussen de BFF om dan uiteindelijk diene kleine Danny te noemen. Tja, daar zakt dan mijn spreekwoordelijke broek van af... Dan vond ik de relatie van die rosse stotteraar interessanter en vooral aandoenlijker.

De voldoende quotering is geheel bepaald door de knappe visuele effecten, goede surround en actie. Beckinsale perfect gecast, enorm knappe vrouw! Ook Affleck viel mee en eveneens een erg knappe rol van Baldwin! Hartnett ligt me niet en het heroïsch gedoe van Cuba GJr. stoorde me eigenlijk ook (maar ik ga er niet te veel over uitweiden of ik devalueer de film nog meer).

Ik ben niet zo'n grote muziekliefhebber, dus ook niet van Pearl Jam. Buiten een twee- tot drietal nummers die her en der in eindejaarstoplijsten opduiken, hoef je er me ook niet te veel van vragen.

Bij momenten wat rommelige documentaire waarbij inderdaad niet altijd is stilgestaan bij de vibes van de muziek en het verschaffen van nuttige info.

Sfeervol is het wel, informatief ook waarbij hoogtepunten, maar ook mindere momenten verhaald worden. Fijn om eens gezien te hebben, maar voor mij niet memorabel.

Peeping Tom. Hij deed me wat denken aan het personage van Jude Law in Road to Perdition (Film, 2002) waarbij ook een soort seriemoordenaar zijn slachtoffers filmt of fotografeert. Fijne en intense klassieker over een knappe, maar zonderlinge man die zijn passie heeft in het maken van films/portretten.

Na de eerste moord, die snel wordt aangevat, zakt het onmiddellijk al wat in. Gelukkig herpakt de film zich halfweg weer en stijgt het niveau en de spanning. Het thema rond trauma komt sterk naar boven en verklaart waarom het personage van Mark Lewis zo handelt. De mooie Helen is niet zoals de andere vrouwen en is zijn achilleshiel.

Schitterende eindscène met een suspense en een gevecht van Lewis met vooral zichzelf. Hier en daar wat theatraal geacteerd, maar verder technisch en visueel prima!

Een animatiefilm in Vlaams expressionistische stijl waarbij het gevoel van Servais sterk naar voren komt. Het oude boerenleven die hunkert naar het verleden en weinig heeft met de nieuwe technieken uit de industriële revolutie. De hoefsmid die zijn paard en hamer beschouwt als zijn hoogste goed en ver weg blijft van de fabrieken en machines.

Knappe stijl die doet denken aan grote schilders als Permeke, De Smet of Van den Bergh. Fijne symboliek met een treurig randje. Mooi!

Het leven zoals het is: politieagent spelen in Mexico City. De locatie alleen al voorspelt weinig goeds als je er de algemene reputatie van Mexico City bijneemt. Bizarre documentaire wel, enfin, zo zag ik het toch. Bizar in die zin dat het hoofdpersonage in volle actie tijdens bijvoorbeeld een arrestatie in de camera zit te spreken en zich specifiek richt naar de kijker. Authentiek zijn de beelden dus niet waardoor je evenzeer van een gewone 'misdaadfilm' kan spreken al willen de makers wellicht wel wat meer bereiken dan dat alleen.

De docu vertelt het reilen en zeilen van de politie, specifiek van Teresa (blijkbaar een fictieve naam), gespeeld door Monica del Carmen. Er passeert zowat vanalles de revue, van overmatig geweld, achtervolgingen ... het betere politiewerk dus, maar ook corruptie, straffeloosheid en genderdiscriminatie binnen het korps. En ook door de burgers word je niet altijd even serieus genomen als politieagente.

Het leven in de 19e eeuw moet voor de pachters, loonboeren en havelozen geen pretje geweest zijn. En de taferelen zijn in alle (Europese) landen zowat gelijkaardig. In dat opzicht verrast de film zeker niet. Blijkbaar moet er toen een ruime migratie geweest zijn tussen Zweden en Denemarken omdat er vele malen toch denigrerende opmerkingen werden geslingerd naar de Zweedse (gast)arbeiders.

Ik las het hier ook al ergens, maar ik had een iets actievere, meer guitige versie, van Pelle verwacht. Om hem als filmtitel te vereren, had ik meer van hem verwacht in het plot. Hij ondergaat veel, maar de aandacht wordt ook verdeeld onder de vele andere personages. De vader in de eerste plaats, maar ook Erik of het zwangere meisje.

Het harde boerenleven komt wel naar voren. Ook de erbarmelijke leefomstandigheden als slaapplaats bij de kippen of de koeien. En de vliegen vliegen maar rond ... Mooie karakterschets wel, zeker van de vader, gespeeld door Max von Sydow.

Een vrij eigenaardige weergave van de bevrijding van de Amerikaanse van Duits gespuis in Napels. Dat de problemen alles behalve van de baan zijn nadat de regio is bevrijd is wel duidelijk. Alleen is het des te opmerkelijk welke visie of insteek Cavani er tracht in te steken.

Het lijkt me eerder een soort van satirische weergave te zijn van een aantal zware thema's. De bevolking tracht te overleven via prostitutie en (illegale) handel. De luchtigheid en gruwel die Cavani tracht te mixen is bijzonder, maar niet altijd even geslaagd.

Die slotscène met die tank bijvoorbeeld. Ik zie niet in wat daar de bedoeling van was.

Vrij vage film over een zus die niet aanvaardt dat haar broer vermist raakte in de onmetelijke ruimte van het heelal. Wat volgt is een stem in haar hoofd die zegt dat haar broer zal terugkeren. Het is onduidelijk of dit een fantasie is van een hoofd die op hol slaat of dat er daadwerkelijk een alien is die haar bevelen geeft.

Moeilijk om dan ook een label te kleven op dit fantasy genre: een scifi of toch eerder een mysterie. Gooi daar bovenop nog wat losse onsamenhangende animatiebeelden en je krijgt een potpourri. Het zei me bijzonder weinig. Veel ideeën wel van de regisseur, maar weinig concreet en geen daadkracht in de vele losse ideeën.

Zoals verwacht een fijne wegkijker met het nodige sentiment en een plot dat weinig vernieuwend is. Peng is de ster van de film en maakt het allemaal wat aangenamer. Een hoogvlieger is dit zeker niet. Het is eens iets anders natuurlijk wanneer een vogel de show steelt. De vogel is net als Sam gewond en vroeg of laat moet je de knop omdraaien en vooruit gaan.

Toch bijzonder hoe een wild dier zo snel vertrouwd en gedomesticeerd geraakt. Ondanks dat ze ouder en ouder begint te worden, blijf ik Watts een knappe vrouw vinden. In zijn geheel nergens weggeblazen geweest van deze film. Ook niet van Lincoln. Het is de luchtigheid van Peng’s aanwezigheid die het hem doet al zullen er zich velen hier ook aan ergeren.

Toch wel een ontgoochelend vervolg op de eerste Train to Busan. Veel affiniteit met de eerste film was er niet. Behalve dat het weer met Koreanen was, is er geen enkele link met de prima eerste film. Film ging meer richting Army of the Dead (Film, 2021) waarbij ook de ethische principes wat aan de kant geschoven worden voor wat cash.

Horrorfilm met heel veel actie. Kan dus zeker ook als actiefilm gezien worden. Spectaculaire achtervolgingen en veel zombies. Neem daarbij nog wat outlaws die eigenlijk nog het grootste probleem vormen. Het is eigenlijk een rommeltje. Het kon me dan ook niets schelen hoe het met de hoofdpersonen moest aflopen.

De slotscènes waren tenslotte tenenkrullend en erg clichématig sentimenteel. Alsof ik niets anders had verwacht. Echt niet goed en een schande dat deze het etiket opgeplakt krijgt als vervolgfilm op

Train to Busan.

Erg energieke biopic van de charismatische figuur Larry Flynt. Zeer knappe acteerprestatie van Woody Harrelson die de rol met verve vervult. Eveneens fijn dat de heer Larry Flint zelf een bijrolletje vervult als rechter. Als regelrechte luis in de pels schopt Flynt alle heilige huisjes van het establishment omver van de preutse zedige moraal. Niettegenstaande - hoewel met een moeizaam begin - de oplages boomen.

Het verhaal werd met zwier en het nodige tempo gebracht. Saai werd het nooit en naast de energie die de film uitstraalt heeft dat ook veel te maken met Harrelson zelf. Bij momenten werd het zelfs grappig en werd het fijn het op te nemen voor de underdog of je het er nu inhoudelijk mee eens was of niet.

Er is een prima afwisseling tussen de rechtbankscènes en andere situaties. Erg vermakelijke film van een zelfzekere tot arrogante self made man die enorme risico's nam. Alleen al daarom veel respect al kan ik me voorstellen dat de film eerder een rooskleurige schets neerzet van de persoon Flynt.

Stilaan werkt Leone toe naar zijn ultieme westernklassieker en bevestigt na A fistful of dollars met deze For a few dollars more. De gekende formule met de muziek van Morricone past perfect bij de film en levert een geweldige sfeer op. Na het bekijken van A fistful of dollars heb ik gelijk opnieuw een boost gekregen om nog wat westerns te bekijken, maar veel beter worden ze jammer genoeg niet meer. Al moet ik toch eens naar The wild bunch of The magnificent Seven zien.

De magie tussen Leone, de westernfilm en Clint Eastwood blijft overeind, meer zelfs, Eastwood is voor mij zowat één van de meest iconische personages uit de westernwereld. In elk van de op zich staande films uit de trilogie vertolkt hij een mysterieuze zwijgzame scherpschutter die onder alle omstandigheden intelligent en koel overkomt. Aan zijn zijde de eveneens fantastische Lee van Cleef. Een geweldig duo deze twee, zij aan zij als premiejager op zoek naar gezocht wild. Moet met zijn priemende blik en haviksneus niet perse onderdoen voor Fonda, Bronson of Lee Marvin, integendeel zelfs. Geweldige karakterkop en kan dus ook uit de voeten als (super)held. Beide personages worden in het begin van de film prachtig voorgesteld, echt genoten van die openingsscènes, lekker dreigend en mythisch. Je zit meteen in de film!

Gian Maria Voltonte is de bad guy van dienst, maar vetolkt zijn rol nogal theatraal neer en vond hem iets te veel aan overacting doen.

De actie was goed en vooral de duels sprongen bij mij in het oog. Eerst het duel tussen Indio en een verrader, later het duel met Mortimer en Indio (geweldige apotheose) waarbij ik elementen herkende van het slot uit The good, the bad and the ugly. De film bevat trouwens meer dan een simpel 'good guy', 'bad guy' verhaal over geld en kent ook nog een aangename plottwist met flashback, vrij ongewoon voor die tijd. Verder de typische Leone-kenmerken die zijn films sieren: close-ups van de gezichten, werken naar een hoogtepunt met ondersteuning van Morricone, de mooie vergezichten, mooie kleuren en camera-uitvoering, enz ... Vooral de bovengemiddelde regie, muzikale ondersteuning en uitstekende acteerprestaties zorgen ervoor dat dit mede één van de toppers is uit de westernwereld. Nipte 4,5*!