Opinions

Ik verteer die shorts van Marco Bellocchio blijkbaar niet zo goed. Op zich wederom iets met potentieel, maar onafgewerkt waardoor ik op mijn honger blijf zitten. Leuk intermezzo wel van de kracht van die rozen en afhankelijk van de context een andere invullen krijgen. Op zich ook best stijlvol en goed gefilmd. Fijn gegeven voor een film van anderhalf uur. Toch ontgoocheld dat het nogal abrupt eindigt.

Licht surrealistische film over een klein Frans Vogezendorp dat wordt geteisterd door een rebellerend nudistengroepje. Nu dit laatste speelt zich eerder af op de achtergrond, maar steekt zo af en toe de kop op. Bizarre taferelen, maar best vermakelijk met een kleine glimlach op het gezicht. Niets om onder de indruk te zijn, ook niet het absurde re-enactment treffen mét tank tussen de Fransen en de Wehrmacht - nuja, al kibbelend kon men met een leek toch geen gelijk vinden of het nu nazi's of soldaten uit de Wehrmacht betroffen.

Centraal staat eigenlijk de minzame Pierre die een functie bekleedt bij de lokale gendarmerie, maar eigenlijk best elders aan de slag gaat. De zorg en rust voor zijn familie en dorp staat centraal voor hem. Voor de liefde heeft hij echter geen tijd. Totdat de vrijpostige en eigenzinnige Juliette zijn pad kruist.

Een bijzondere familie toch met de moeder die rouwt om haar man, een programma over de liefde promoot op de radio, maar tegelijk elke avond met een andere man het bed deelt. Het schilderij en zelfportret van de overleden man aan de dineertafel zag dat het goed was.

Bijzonder genoten van dit Japans pareltje van de hand van Wim Wenders. Wie een duidelijk plot of actie verwacht, blijft hier beter weg. Wie echter houdt van de Japanse cultuur en van een sereen portret van het dagdagelijkse leven, komt hier zeker aan zijn trekken. Een film om te ontstressen lijkt het wel...

Ik ben blijkbaar niet de enige die zich kan vinden in het verhaal van de hoofdpersoon. Zich niet bekommerend over welk leven je had moeten leiden of wat anderen van je denken. Een persoon die binnen zijn eigen leefwereld geheel gelukkig is en geniet van de kleine dingen des levens. Dingen waar anderen nog nauwelijks bij stilstaan. Zijn serene en plichtsbewuste houding werkt aanstekelijk. Het is een man die observeert en weinig praat. Mensen helpen met kleine gebaren is zijn drijfveer (zie bvb dat kleine jongetje of die zwarte vrouw). Toch is hij wellicht niet onverdeeld gelukkig. Achter zijn harmonieuze leventje schuilt eenzaamheid om de hoek.

Daarnaast ook ontzettend genoten van Tokyo zelf. Eerst en vooral is de Tokyo Skytree, een ruim 600m hoge televisietoren, de eyecatcher. Ook nog steeds voor Mr. Hirayama, die nog steeds vol verwondering er voorbij rijdt. Maar ook de verschillende toiletten hielden mijn aandacht vast. Mooie inventieve gebouwen waren het soms waarbij die met de glazen wanden eruit stak. Het is een film die hem in de kleine dingetjes zit zoals het badhuis, het eethuis of zijn obsessie om boompjes te kweken en te fotograferen en de foto's obsessief in dozen te verzamelen. Geweldig!

A perfect world is zo'n typische Eastwood. Oerdegelijk, vrij kwalitatief en nergens ontgoocheld. A perfect world is voor mij een nostalgische film, een film die ik in mijn jeugd vele malen heb gezien en me steeds heeft ontroerd. Zeker geen perfecte film, zeker niet wanneer je de beperkte tijdsspanne van een paar dagen in beschouwing neemt, maar het is wel een meeslepende film die de hele rit lang blijft duren.

Ook de meer dan degelijke acteerprestaties hebben hier een aandeel in. Over Kevin Costner zijn de meningen vaak verdeeld, maar hier levert hij een knalprestatie af als een softe crimineel die een vaderrol op zich neemt ten aanzien van een door hem ontvoerde kleine. Eastwood is de ideale norse flik - Tommy Lee Jones zou ook een goede casting geweest zijn. De film lijkt wat verouderd waarbij de "moderne" caravan met alle snufjes vandaag de dag weinig indruk maakt.

Butch straalt sympathie uit bij kijker. Hij straalt een zekere rust en warmte uit. Hij lijkt de ontbrekende vaderfiguur voor Phillip te zijn. Het levert een aantal ontroerende momenten op, vooral dan als Philllip in een Casperpakje rondloopt. Het feit dat de film een roadmovie is, is extra meegenomen. Einde is eveneens sterk en uitstekend in beeld gebracht, en bovendien spannend ook. Voordeel van de twijfel om 4,0* toe te kennen!

In het begin wist ik niet goed waar de film heen wilde. Later zag ik er elementen in verschijnen zoals in de film van Peele Get Out (2017), alleen lijkt het me hier minder sterk uitgewerkt. The perfection is een film boordevol plotwisselingen. Bij momenten goed, maar plotwisselingen zijn maar zo sterk en geloofwaardig wanneer je er niet mee overdrijft. Overdaad schaadt en op den duur wordt het schijnbaar onvoorspelbare voorspelbaar.

The perfection is niets meer dan een wraakfilmpje met een klein beetje gore elementen erin. De wraak naar wie het uiteindelijk gericht is, verlegt zich, maar was dan al (wanneer Charlotte op de cello tokkelde) totaal spanningsloos. Bepaalde scènes werden letterlijk teruggespoeld en ook eventjes was een beelddraai van 360° en een rood scherm nadat Charlotte een vuistslag in het gezicht te verwerken kreeg. Eigenlijk stoorden deze fantasietjes me meer dan dat ze "originaliteit" uitstraalden. Ze waren niet nodig en pasten niet binnen de film.

De trailer geeft een duidelijk andere wending aan dan waarover de film eigenlijk gaat. Alleen is het probleem dan dat het eigenlijke plot van de film hieraan ondergeschikt is. Die hallucinerende beelden en de afgehakte hand hadden genoeg stof voor een degelijk plot. Het verhaal over het seksuele misbruik voegde weinig toe en was te flauw om de film te dragen. Misschien eveneens te wijten aan het feit dat de regisseur alles in 85 minuten (excl aftiteling) wou proppen. Het kam de geloofwaardigheid niet ten goede. De opbouw was goed, het middenstuk ook nog, maar nadat Lizzie zich aanmeldde bij de privéschool werden te veel stappen overgeslagen. Dat maak je niet zomaar met een terugspoelknop goed. Jammer, net geen voldoende.

Op zich een film met een zeer interessant uitgangspunt. Uiteraard moet één en ander met de haren getrokken worden en moet het scenario wat geholpen worden, maar eens je voorbij deze premisse bent, is het best een aangenaam kijkstuk.

Het klopt inderdaad dat ons zwarte mobiele doosje - er zijn er ook in andere kleuren - wel wat kostbare zo niet geheime informatie bevat, informatie die je misschien niet liever deelt met vrienden, familie of je partner. Op die van mij staan echt geen geheimen, hij slingert dan ook overal rond, maar dit even terzijde. Niet dat iedereen alles weet, maar het zou me ook niet kunnen schelen. Het plot van de film zorgt ervoor dat éénieder wel een geheim heeft, scheefpoeperij is dan ook een klassieker en het was even wachten wie (het eerst) door de mand ging vallen. Op zich allemaal niets nieuws, maar het voordeel van de film was het feit dat het goed in elkaar zat, ik me geen moment verveelde en de acteerprestaties meer dan op niveau waren. De wisselwerking was sterk en dat sappige Italiaans was verademend.

Hier en daar wel een interessante onthulling. Die GSM-swap was best amusant, maar legde knap een ander item bloot waardoor Peppe kon waarnemen hoe men werkelijk over hem denkt. De sterkste scène was het telefoongesprek met de dochter: eerlijk, oprecht, maar eveneens pijnlijk voor de mama. Die condooms bvb zijn zo van die confronterende kleine onbelangrijke geheimpjes (maar begrijpelijk binnen de context).

Het einde vond ik bizar, maar probeer ik te plaatsen onder het mom dat het best ok is om geheimen te hebben - zolang je leven niet aaneengeregen wordt van leugens. Er is eveneens ook nog een nuance tussen een leugen en een geheim (naargelang het thema) en ook tegenover wie. Zwart-wit is het alleszins niet, fijn om eens bij stil te staan!

Perfume is een zeer bijzondere film naar het bekende boek van Patrick Süskind. Het is een sterk verhaal gebracht vanuit een originele invalshoek. De reukzin, voornamelijk sterk(er) ontwikkeld bij dieren, is een onderschat zintuig. Jean-Baptiste Grenouille daarentegen is begiftigd met de gave om talloze geuren te identificeren en te onderscheiden van elkaar. Sterker nog: zijn sterk ontwikkelde reuk levert hem letterlijk een speurneus op om personen te localiseren. Jean-Baptiste heeft sinds baby een soort heilig en beschermend aura over zich. Telkens slaagt hij erin, al dan niet door toeval, zich een weg te banen in het harde meedogenloze Parijs van de 18e eeuw. De reuzin wordt doorheen de film visueel subliem voorgesteld. Met woorden kan je iets niet-tastbaars makkelijker beschrijven, maar wat Tykwer hier doet: knap!

We spreken dan de periode nét voorafgaand aan de Franse Revolutie in 1789. Een periode waarbij het Ancien Régime op zijn laatste benen loopt. Een periode van economisch verval, hongersnoden en het bankkroet van de Franse staat. De verloedering, uitzichtloosheid, viezigheid en armoede wordt sterk weergegeven in de film. Vooral de openingsscène met de moeder van Jean-Baptiste is erg treffend en troosteloos. Zeer mooi gefilmd, sterk decor en goede voice-over. Zeer mooie sfeerschepping alvast. Dit wordt nadien ook doorgetrokken tijdens de jeugd van Jean-Baptiste tot het moment hij Parijs verlaat. Of het nu het oude Rome is, het Parijs van de 18e eeuw of het Londen van de periode van Jack The Ripper: één ding hebben ze allemaal gemeen: alle Europese steden waren gewoon één open riool met een walgelijke stank tot gevolg. De Franse bourgeoise en adel camoufleerde dat dan maar met een nog sterkere overheersende geur, namelijk parfum …

Ook Grasse wordt mooi weergegeven met zijn pittoreske gebouwen. Hoewel de eerste moord een ongeval is, de tweede alvast niet met voorbedachten rade zijn de andere moorden gepleegd uit gemakszucht. Geen tegenstribbelede vrouwen meer met vervelende vragen. Het vermoorden van de vrouwen was een noodzakelijk kwaad die leidde naar zijn ultieme doel: een conserverend en ultrakrachtig parfum ontwikkelen. En elke vermoorde vrouw geeft een deel van haar kracht en persoonlijk door aan het parfum. Het is letterlijk een catharsis voor Grenouille, zo puur en zo echt als compensatie voor zijn eigen reukloze lichaam. Nog meer polariteit vind je tussen de grauwe stad en het lieflijke platteland met zijn lavendelvelden of de knappe in sierlijke gelegde poses van de dode vrouwen versus de ranzige viezigheid.

Het einde is bizar en een heuse plottwist. De film begint met het einde om dan uiteindelijk na twee uur terug op het schavot te komen. Wat dan volgt is op zijn minst erg verrassend te noemen. Beetje op het absurde af, zeker in de uitvoering ervan. Maar als je kijkt wat erachter zit, als je zoekt naar de kern van het verhaal, dan is het einde net wel erg sterk en een openbaring voor zowel Grenouille als de kijker zelf.

Deze film neigt dicht naar een 4,5* en verdient dit eigenlijk wel. Echt genoten van deze film. Zo puur en realistisch gefilmd. Tykwer is er echt in geslaagd het boek van Süskind zo goed mogelijk te benaderen. Ook de rol van Ben Whishaw was uitstekend. Geen afgrijselijk monster, neen, een knappe jongeman die worstelt met zijn gave en bang wordt om geuren te vergeten waardoor hij gruwelijke moorden pleegt, ook hier alweer die tegenstelling. Mooi!

Meer dan degelijke coming of age film. Niet de verpletterende indruk op mij nagelaten die het bij andere kijkers hier wel heeft gedaan, maar me sowieso niet verveeld. Charlie stzat centraal in de film. Een jongen die teruggetrokken en introvert is, moeilijk vrienden maakt en als eerstejaar de dagen aftelt tot hij zal afstuderen. De onderwerpen in de film zijn herkenbaar in dergelijke genrefilms waarbij hoogte- en dieptepunten verweven zijn in het verhaal. Vriendschap, populariteit, relaties, onzekerheden ... het maakt allemaal deel uit van een tienerleven.

Logan Lerman doet het erg goed en de bad, de chemie tussen hem, Miller en Watson is uitstekend. Watson was bijzonder goed en ze gooit definitief het juk van Hermelien van zich af. Humor en emotionele momenten wisselen elkaar af en leveren een aangename film af om te volgen. Fijne soundtrack ook met David Bowie.

Ik ben niet 100% mee met het verhaal. Betreft het een soort van vervloekte parel die de drager ervan vervloekt of doet hallucineren? Ik weet het niet goed. Surrealistisch las ik ergens qua genre, mja, ik zag er eerder horrorelementen in. Nuja, uiteraard in de context van zo'n 100 jaar terug. Toch wel een wat dreigende mysterieuze muziek, zonder veel poeha alvast. Die mysterieuze vrouw in het witte gewaad dat op het dak wandelde had iets onheilspellends. Niet meesterlijk allemaal, maar toch verdienstelijk.

Fijne rustige en erg authentieke film uit ‘Argentinië over een dolende man op zoek naar werk. Villegas is een personage die de nodige sympathie opwekt met zijn nuchtere kijk en helpende hand. Wanneer een hond zijn pad kruist ontstaat een soort chemie tussen beiden. Sorin slaagt erin niet de sentimentele toer op te gaan en behoudt zijn Less is more principe waarbij het plot zich rustig ontvouwt. Het kale troosteloze landschap komt tijdens de autoritten erg mooi tot zijn recht, maar geeft ook de situatie weer van velen van zijn inwoners.

Een film over vriendschap en eenzaamheid. Prima rol van Villegas. Ondanks het feit dat er niet zo heel veel gebeurt, blijft de film boeien. Onderhoudende en ingetogen filmpje. Fijn om gezien te hebben.

Erg sterke en kritische animatiefilm die op een eenvoudige manier de val van de sjah in 1979 en de daaropvolgende oorlog met Irak mooi illustreert. Alles wordt ook bekeken vanuit het perspectief van Marjane of haar familie.

Wat zeer fijn werd weergegeven was de angst voor het regime en welke vrijheden hiervoor werden opgeblazen. En toch zie je telkens enkele "dwarsliggers" die voor gevaar van eigen leven revolteren (geheime feestjes en alcohol, maken van valse paspoorten, neerlaten van de hoofddoek waar het kan, enz ...). Schrijnend ook bij momenten waarbij vriendjespolitiek bepaalt of medische hulp wenselijk is of niet ...

Daarnaast ook een blik op het leven van Marjane als vluchteling in Wenen. Mooi coming-of-age verhaal dan met alle alledaagse dingen (liefde, studies, werk), maar ook de weerbots van vervreemding, aanvaarding of erkenning als vluchteling in een Westerse stad. Dit laatste kwam ook aan bod in de laatste Netflix-original die ik zag met His House (2020)

De betrokkenheid met het personage is groot. Alleen biedt het leven niet steeds wat je ervan verwacht en heb je het ook niet altijd in de hand. Zeer interessante en leerrijke animatiefilm dus met een eenvoudige tekenstijl in zwart wit die me wel beviel. Mooi!

Opmerkelijk verhaal. Ik zie het zomaar in de boekhandel liggen met een sensationele titel. Waargebeurd dus blijkbaar. Bij elke dergelijke film hangt je leven of je overleven af van de ene toevalligheid en geluk tot de andere.

Ja, de commandant is erg naïef en goedgelovig. Hoogst bizar eigenlijk gezien de context waarin we ons bevinden. Des te meer ook dat hij de enige is die hoog oploopt met de Perzische man. Misschien is dit laatste wat aangedikt, wie weet. Een ongeluk is toch gauw gebeurd, denk ik dan. Zie maar naar die Engelse krijgsgevangene. Des te opmerkelijker vond ik eveneens de locatie. Buchenwald was toch één van de meeste beruchte nazikampen. Vaak met ongeloof het verhaal verder aanschouwd…

Men toont ook aan dat je met een bepaalde strategie makkelijk duizenden woorden of namen kan onthouden aan de hand van bruggetjes en associaties en dergelijke meer. Ik vond de film best spannend. De gruwel valt al bij al best mee, prima ook zo, want de focus van de film ligt elders.

Persona, het meesterwerk van Bergman is een moeilijk te doorgronden film met verschillende lagen. De link met de psychoanalyse van Carl Jung kon ik er niet mee associëren, maar dank aan Dievegge om die theorieën te verweven in haar recensie. Erg zinvol om de film op die manier te zien.

Prima acteerwerk van Andersson en Ullmann, respectievelijk via de personages Alma en Elisabeth. De één een praatzieke verpleegster die zich ontfermt over een uitgebluste verbaal geblokkeerde actrice. Uiterlijk verschillen beiden enorm van elkaar, maar naarmate de film vordert merk je meer en meer dat beide personen veel meer met elkaar gemeen hebben dan gedacht. Sterker nog, het is raadselachtig en bevreemdend hoe sterk beiden op elkaar beginnen te lijken en waarbij je je oprecht de vraag stelt waar de identiteit/persoonlijkheid van ene begint en waar die van de ander eindigt.

Alles vloeit in elkaar door de gebeurtenissen die beiden mochten ervaren met een uitgevoerde en niet uitgevoerde abortus. Deze traumatische ervaringen hangen als het zwaard van Damocles rondom hun nek. Knap ook hoe op een bepaald moment beide gezichten van de dames in elkaar lijken over te vloeien. En ook het plotse opduiken van de echtgenoot van Elisabeth duwt één en ander in een bepaalde richting.

Naast het plot verder prachtige haast poëtische mooi camerawerk en cinematografie. Ook het zwart-wit draagt bij tot de grandeur van de film, net als de prima acteerprestaties en de close-ups. Sterke film die ik moet laten bezinken...

Toch wel één van de klassiekers onder de boekverfilmingen van Stephen King. Lang geleden wellicht op VHS al eens gezien, maar erg veel kon ik me er niet meer van herinneren. Wat een sfeervolle openingscredit! Een pracht van een begraafplaats waarbij de natuur stilaan zijn plaats inneemt tussen de scheve en overwoekerde grafzerken door. Prima camerawerk ook waarbij langzaam over de graven wordt heen gegaan. Top!

Maar eigenlijk is er weinig mis met de begraafplaats. Het probleem ligt hoger, op de occulte begraafplaats van een voormalige indianenstam. Dat de moordweg waar de familie Creed gaat wonen, slachtoffers ging eisen, dat stond als een paal boven water. De omstandigheden zitten bij deze wel goed om een leuke horrorfilm te creëren.

Niet alleen het heden speelt een rol, maar ook de trauma’s of nachtmerries van Lewis en Rachel spelen een rol in de film. Niet dat ze relevant waren, maar het maakte de film iets enger. Interessanter was het soort van Frankenstein gedachte waarbij de doden terug tot leven konden gebracht worden. Prima moraal ook op het einde waarbij de mens nooit verder lijkt te kijken dat zijn neus lang is. De ratio verliest het klaarblijkelijk steeds van de emoties...

Mooie trage poëtische film die rustig verder kabbelt. Moeilijk ook voor mij om aan te duiden wat nu net voor mij de film geslaagd maakt. Het is misschien een combi van wat van alles: visueel, thematisch, de rust, hoe het in beeld werd gebracht.

Een film met een minimalistische stijl waarbij net andere zaken extra krachtig naar boven komen en je weten te raken. Een less is more principe. Het is eerder een gevoel dat je ervaart bij de film, maar iets dat ik minder goed kan benoemen.

Zo'n typische familiefilm om samen met de kinderen naar te kijken. Voor het plot moet je het alvast niet doen, want dit brengt je steeds in hetzelfde straatje. Film heeft enerzijds wat weg van The jungle book, maar ook gepatenteerde films als Free Willy kennen een gelijkaardig verloop waarbij vriendschap en opoffering met een dier centraal staan.

De draak zelf vond ik niet zo geslaagd. Ik moest geregeld terugdenken aan The neverending story die ik als kind meermaals zag. Maar er was wel meer mis grafisch als je ziet wat er vandaag al mogelijk is. Heeft waarschijnlijk ook te maken met budget natuurlijk.

Het plot is eenvoudig, mag ook wel, maar er wordt wel te veel een loopje genomen met de realiteit. Het is raar dat er bvb nooit naar Pete is gezocht. Alsof men in de registers of restanten in de koffer niet kon nagaan of er nog kinderen waren. Ook het feit dat de draak nooit is opgemerkt geweest is maar vreemd en ook de integratie (en taalontwikkeling) van Pete in de samenleving verloopt wel héél vlot. Men koos te snel voor de makkelijke weg. Kinderen mogen ook wel eens uitgedaagd worden en dat is hier niet het geval.

Met de kinderen nog eens afgezakt naar de bioscoop om Pieter Konijn mee te pikken. De verwachtingen lagen laag, maar heb me al bij al vermaakt. Pieter konijn is een aangename familiefilm die vooral de kleinsten onder ons zullen onthalen met een giechel en een lach.

Lange tijd had ik echter een probleem met het script. De tuinier en de stadsmens worden heel negatief voorgesteld. Per slot van rekening blijft het “diefstal”. En de zever van die hippiedame dat de dieren er eerst waren tja, dat was ook een dooddoener. Naar het einde toe paste het script zich wat aan al werd dit vrij snel afgehaspeld. En de stadsmens had in mijn ogen een vrij gezonde ambitie bij Harrods. Enfin, hij leek me alleszins competent te zijn met een hart voor de zaak en voor zijn klanten. Dat bleek uiteindelijk ook. Het opbod van pesterijen daarentegen was niet netjes, maar hiervoor moet je met 2 zijn. De film gaat ook lichtjes uit de bocht met de houding van Pieter Konijn wanneer de oude man overlijdt en ook wanneer de stadsmens bewusteloos was na de val of wanneer hij een braambes in zijn mond geschoten krijgt.

Voor de rest prima film die voorbij vliegt, prima CGI en leuk sfeertje. Mooie voldoende!

Een familiefilm in het verlengde van de eerste film. Staat wat op dezelfde hoogte van de eerste film, iets minder misschien, maar nog steeds vermakelijk om met je kinderen te zien. Hier en daar niet altijd even geslaagde grappen (het gegil van het konijn om maar iets te noemen), maar daar tegenover staat dat er wel geslaagde dingen tussen zitten (de hysterische moeder bvb).

Zijn wie je bent en authenticiteit staan centraal in dit vervolg. Gelukkig blijven de dieren centraal staan en Peter ontdekt dat ook niet alle dieren even goede bedoelingen hebben. De setting verplaatst zich van het platteland naar de stad welk een logisch vervolg blijkt. Een beetje vreemd wel dat men nu pas ontdekt dat de dieren kunnen spreken.

Voor het acteerwerk dat erg geforceerd overkomt, moet je het natuurlijk niet doen. Over het geheel zit een mierzoet sausje, zelfs over the bad guys, perfect op kindermaat dus. Alle dieren hadden wel iets, behalve de katten dan misschien…

Ik ben een fan van Ozon's werk, maar hier vond ik niet veel aan. Met de originele film Petra von Kant van Fassbender had ik ook wel enige moeite. Het was voor mij wat zoeken wat de sfeer van de film was. Komisch of toch eerder een drama.

Ménochet is een gelikte boer en is onrespectvol naar zijn medewerker en manusje-van-alles Karl. Als voetveeg en allesweter moet hij zonder dankbaarheid het ene klusje na het andere uitvoeren van zijn tirannieke baas. Nadien verloor de film me wat inhoudelijk met de intrede van Amir. De jager wordt zelf prooi en Karl bekijkt deze nieuwe symbiothische relatie vanop een afstand.

Technisch wel een prima film met al die spiegels en het regiewerk dat zich bijna alleen in de kamer afspeelt.

Le petit prince moest ik destijds in het Frans lezen op school. Ik zal daar wellicht niet de enige geweest zijn, maar het sprookje van Antoine de Saint-Exupéry heeft een ongekende magie en beroemdheid verworven onder de jeugdliteratuur. Deze verfilming is een erg aangename knappe animatiefilm geworden. Visueel ziet het er allemaal geweldig uit. De scènes met de stuivers heeft iets magisch. Mooie afwisseling ook tussen het sprookje zelf en de leefwereld van het kleine meisje met de oude man. Grafisch ook in contrast zodat de afwisseling in stijlen de film extra boeiend houdt.

Het verhaal bevat de nodige moralen die eigen zijn aan sprookjes. Het kind staat centraal en de boze volwassenwereld wordt goed weergegeven. De leefwereld van het meisje waarbij ze moet presteren om iets te kunnen worden in de wereld is een extra pigment in de film. Een kind kan geen kind meer zijn wanneer de,druk en de verwachtingen van anderen bepalen wat het moet doen terwijl terzelfdertijd de ouderlijke rol zelf verwaarloosd wordt.

Le petit prince is een poëtisch mooi modern sprookje. Samen met de kinderen ernaar gekeken. Ook zij genoten van visuele grafische aspecten. Toch een kleine aanrader.

Ik had eerst niet door dat het een documentaire was daar de vertelstem niet aanwezig was in de productie. Pas wanneer de ouders zich rechtstreeks tot de camera richtten was het duidelijk wat voor soort productie dit was. Opmerkelijke documentaire wel over het familiale leven van het gezin waarbij de jonge Sasha zich eerder een meisje dan een jongen voelt.

Erg fijn was het warme gevoel dat de ouders gaven aan hun kind. De aanvaarding en de strijd die ze over hadden voor hun dochter. Pijnlijk waren de angst en de psychische belasting die de jonge meid ervoer in haar dagelijkse omgang met andere kinderen en volwassenen zoals op school of de dansclub.

Neen, dit is geen wetenschappelijke of verklarende docu, eerder een drama reality. Soms ligt het er een beetje dik op, aar vond hem best innemend. Jammer hoe steeds anderen een oordeel over iemand klaar hebben...

Nogal kort en narratief erg beperkt om een goed oordeel over te vellen. De synopsis zegt waarover de hele (kort)film draait. Niets meer en niets minder. Als je dan nog weet dat het gebeuren wordt uitgebeeld met (marionet)poppen, dan zijn we er.

De belichting zit wel goed en de sound is ingetogen. Maar eigenlijk zitten we naar een poppenshow/theaterstuk te kijken. Veel filmisch is er niet aan.

Zag alles van Sciamma en in vergelijking met haar andere films vond ik dit toch een mindere. De verwachtingen lagen ook hoog natuurlijk, maar de film raakte me te weinig. Ik was wellicht ook meer bezig met het proberen elkaar houden van de meisjes die als tweeling zijnde wel erg goed op elkaar lijken. Niet dat het anders veel had uitgemaakt. De premisse is één ding, maar ik vond de chemie niet terug dat het meisje de moeder van Nelly kon zijn.

Eén van mooiere scènes vond ik alvast de eerste scènes waarbij Nelly van de andere rusthuisbewoners afscheid nam. Innemend en warm, maar dat gevoel ebde jammer genoeg naarmate de film vorderde weg.

Ik was 13-14 jaar in 1996. De Dutroux-affaire sloeg in als een bom en staat iedereen in het geheugen gegrift. Een collectief trauma was het voor het héle land. Eén van de weinig zaken die alle inwoners van het land écht verbond over de taalgrenzen heen. Jammer dat het zoiets gruwelijks moet zijn om dit aan te tonen.

De kelder van Dutroux is één zaak, de falende justitie en logge structuren een andere. Die laatste resulteerde in de grote Witte Mars door Brussel met meer dan 300.000 demonstranten. De beelden die in deze docu de revue passeren zijn menig Belgen uit die generatie en de generaties ervoor wel bekend.

Ik weet niet goed wat de meerwaarde is van deze docu. Ik vond het eigenlijk weinig gepast dat geïnterviewden zich ongegeneerd personifiëren met de slachtoffers of de gebeurtenissen. Dit is geen "ik was erbij-moment". Al een geluk dat er toen nog geen smartphones bestonden ...

Ik las onlangs in Focus Knack een artikel van Serebrennikov en zijn scheenschopperij tegen het Russische regime naar aanleiding van de oorlog in Oekraïne. Intussen na The student met deze Petrov's flu mijn tweede film van hem achter de kiezen.

Deze Petrov's flu is toch een minder toegankelijke film geworden dan aanvankelijk gedacht. Werkelijkheid en fantasie lopen in elkaar over en de droomsequenties waren me alles behalve duidelijk. Als er ook nog wordt gespeeld met heden en verleden, wordt het echt een moeilijke opgave, voor mij dan toch.

Het plot zijn schijnbaar losse scènes die het pad van de zieke Petrov kruisen. Chaos en anarchie staat centraal. Vrije meningsuiting wordt afgestraft. Zo ga je van een executie over tot een ruzie op een volgepakte bus tot naar robbertje vechten in een bibliotheek. Ongetwijfeld zit de film vol maatschappijkritiek van het uiteengevallen Sovjetrijk, maar ik miste als buitenstaander toch wat duiding of voeling met de film.

Absurd en vol symboliek ongetwijfeld, maar ik kon er onvoldoende een geheel van vormen. Technisch en visueel daarentegen wel knap. Camerawerk en montage bij deze wel prima verzorgd. Gelukkig maar.

Geweldige politiefilm uit de jaren 70 met wederom een charismatische inspecteur Letellier. Wat een fantastische onorthodoxe scènes passeerden de revue wanneer Letellier en zijn kompaan de cafébaas met zijn kelder ondervroeg. En even later werd dit nog eens overgedaan met de man en de ambulance. Onconventioneel en satirisch!

Interessant was ook de tweevoudige zaak waarmee Letellier bezig was. Beide zaken staan los van elkaar, maar zijn zo meesterlijk in elkaar vervlochten dat het de film gewoon ten goede komt. Geweldige achtervolgingen ook door de wirwar van het Parijse verkeer en metro. Des te opmerkelijker is het feit dat Belmondo zijn stunts gewoon zelf deed.

Columbo bewijs weet de kijker vrij snel wie de seriemoordenaar is. Geen verkeerde aanpak, want anders was het ook wel al snel duidelijk geweest. Kan je beter open kaart spelen en inzetten op de spannende achtervolgingen in plaats van oeverloos gepuzzel. De film verveelt geen seconde en de actie is gewoon subliem. Erg van genoten! Dikke 4,0*!

Phantom thread lijkt me zo'n typische Oscarfilm. Oerdegelijk en klassiek, met veel aandacht voor het scenario, script en omkleding. Niet een film die voor het grote publiek is weggelegd. Paul Thomas Anderson drukte zijn stempel op Phantom thread met de prachtige klassieke muziek, mooie kostuums (waarvoor trouwens de enige Oscar is binnengehaald) en bovenal sterke acteerprestaties. Van Daniel Day-Lewis mag je dat niet verbazen, maar ook zijn tegenspeelster Vicky Krieps was ijzersterk.

Reynolds Woodcock is een neurotische bullebak doch enorm getalenteerd ontwerper. Hij si veeleisend voor zichzelf en zijn personeel, maar rijdt verbaal vaak een scheve schaats. Het voorbeeld aan de ontbijttafel met Alma waarbij ze geen geluid mag maken, is hierbij treffend. Alma is zowat de tegenpool als haar charmante zelf. PTA illustreert dit nog eens extra met het uitstekende camerawerk waardoor er toch chemie is tussen beide hoofdrolspelers. Alma laat zich niet uit haar lood slaan door zich waardoor het verhaal boeiend is om te volgen.

Phantom tread is een oerdegelijk kostuumdrama. Je ziet in de veel zorg voor details dat er een vakman achter de schermen staat. Niet de absolute topper die ik ervan had verwacht, maar zeker eens de moeite om te zien.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor Jennifer Connelly. Intussen al een dagje ouder, maar destijds een bijzonder knappe vrouw. En ik zie haar ook wel graag acteren. Hier in Phenomena erg jeugdig, maar zeker degelijk. Erg fijne giallo waarbij het klassieke genre wordt aangelengd met dat extra gore tintje.

Voor mij zeker één van de betere Argento's die ik al zag. Zeer sfeervol en een leuk plot. Niet dat het plot uitzonderlijk is, maar het is gewoon leuk. Naar het einde toe gaat het helemaal los met de maden en half verrotte hoofden. Die rockmuziek die vooral te onpas opduikt blijft wennen. Het is op een bepaalde manier zelfs grappig te noemen.

Ik kende Philadelphia eigenlijk alleen maar bij naam, maar had geen idee waarover het precies ging. Geen idee dus dat het een rechtbankfilm was met een uitgesproken beladen onderwerp. Het was een film die me vrij geraakt heeft. Ik was eveneens onthutst van het feit hoe sterk het taboe 30 jaar geleden nog was over homoseksualiteit en bij uitbreiding aids. In dat opzicht is de film geslaagd in zijn opzet. Ik vernam dat de film destijds ook de nodige beroering opriep. Om het met de woorden van Denzel te zeggen: “Laten we eens praten waarover we het werkelijk hebben”. De film is eveneens gebaseerd op een waargebeurd verhaal, eveneens bij een ontslag, maar daar zou de werknemer geleden hebben aan huiskanker (waarbij de werkgever verkeerdelijk dacht dat het aidsvlekken waren).

Uiteraard kan je niet naast de uitstekende cast kijken. Tom Hanks kreeg niet voor niets die Academy Award voor zijn rol als vechtende terminale aidspatiënt (net als de film in zijn geheel). Toch schat ik de prestatie van Denzel Washington minstens even hoog in met zijn sublieme advocatenrol. Zijn flair, naturel en tikje nonchalance (arrogantie?) spatte van het scherm!

Er wordt ook de nodige aandacht besteed aan het thema homoseksualiteit en aids als taboe in de maatschappij. Dat was alles behalve rooskleurig. Ook Mr. Miller heeft zo zijn opinie over homo’s. Zelfs na de eerste debatten was hij op café zeer duidelijk: “They make me sick”. Toch nam hij de job aan, enerzijds uit medelijden, anderzijds om recht te doen zegevieren waarbij een ziek persoon onrechtmatig ontslagen wordt.

Op café, in de sauna (blijkbaar) of tussen vrienden onderling wordt er wel eens wat afgezeverd over homo’s: grapjes al dan niet met een gemeende sarcastische ondertoon zijn legio. Het is goed dat de film echt het taboe oprakelde en ter sprake bracht. Het was frappant te zien hoe Andrew behandeld werd in de bibliotheek, als een paria, als iemand die in letterlijk in quarantaine moest geplaatst worden. De walging, het misprijzen én de angst droop een aantal keer van het scherm. Dàt was destijds het heersende idee van de samenleving: aids als een vorm van immanente gerechtigheid. Waar hoorden we dit nog? Knap hoe sereen sommigen daaronder kunnen blijven.

Het enige minpuntje van de film vond ik de confrontatie in de winkel tussen Washington en die rechtenstudent. Vond ik vrij goedkoop en clichématig. Was voor niets nodig. In mijn ogen is Philadelphia zijn 4,0* waard: voor de boodschap, het thema en de uitstekende acteerprestaties alleen al.

Philomena is een zeer aangrijpende film over de schandalen van Ierse nonnenkloosters waarbij zwangere tienermoeders hun kinderen ongewild dienden af te staan voor adoptie. De film is wraakroepend en naast de andere schandalen rond onder andere seksueel misbruik besef je nog maar eens hoe machtig de Katholieke Kerk ooit was (of nog is?) en wat ze er voor over had om hun macht te behouden in naam van het chrsitelijke geloof.

Hoewel Philomena Lee aan den lijve ondervonden heeft welk onrecht haar werd aangedaan, blijft ze met de grootste eerbied spreken over de nonnen, verdedigt ze hen nog haast. Toch knaagt het verlies van haar zoon na 50 jaar nog steeds en tracht ze hem op te sporen via een uit de gratie geraakte journalist.

Wat we dan zien is een combi van een road trip en semi-detectiveverhaal. Het contrast en het samenspel tussen Dench en antipool Coogan werkt wonderwel. Ook het verhaal wordt erg mooi gebracht. Het zware melodramatische onderwerp wordt aardig verpakt en hier en daar een streepje humor of de vlucht naar de alledaagse dingen. En toch wordt er tegelijktijd nooit te veel van het zware pad afgeweken. Wat een prachtrol van Dench! Ze vertolkt een eigenwijze innemende vrouw die eveneens sympathie opwekt. En in Sixsmith kan ik me best (ver)plaatsen: een tikkeltje ambitieus, maar ook iemand met het hart op de juiste plek. Hoewel zijn motieven eerst anders waren, voelt hij een ontzettende sympathie voor Philomena en streeft ook hij naar de rechtvaardige waarheid. Zijn uitbarsting in het klooster leek misschien niet katholiek, maar was zeer op zijn plaats! Confronterend en ontwapenend stukje cinema was dat. De reactie van Philomena was dat ook ...

Prachtige film over een boeiend onderwerp. Misschien moet ik The Magdalene sisters ook maar eens een kijkbeurt gunnen. 4,0* dubbel en dik verdiend!