Opinions

Knappe thriller waarbij bijna uitsluitend op één locatie wordt gefilmd. Stuart wordt slachtoffer van een moreel spelletje van een terrorist en dient één en ander te bekennen. Colin Farrell doet het meer dan behoorlijk en weet zijn personage kracht bij te zetten met zijn radeloosheid, bij momenten arrogantie, maar vooral angst en paniek.

Het verhaal is goed en de spanning wordt constant hoog gehouden waardoor je als kijker geboeid blijft kijken. Prima van Schumacher om de film niet nodeloos te rekken of een te uitgesponnen deelfilm aan te breien. De focus is en blijft behouden op de telefooncel. Fijne film waarbij niemand uit de toon valt. Lekker vermakelijk voor een avondje vertier!

Erg leuke luchtige film uit Bhutan waarbij de monniken zichzelf minder discipline en ora et labora opleggen zoals de abt of Geko het gewenst hadden. De aanstekelijkheid van het WK voetbal in 1998 wordt overdragen naar alle leden van het afgelegen klooster.

Grappig wordt het wanneer de lama wordt uitgelegd wat 'voetbal' precies is. Hij houdt het op een gevecht, zonder oorlog, met een beker als inzet. Maar ook de enthousiastelingen zijn weinig bekend met het spelletjes en weten vaak niet wat er gebeurt. Fijn steeds zo'n WK waarbij culturen elkaar leren kennen en appreciëren.

Slim van de abt om in te zien dat iets toelaten vaak meer gehoorzaamheid en eenheid creëert dan iets te verbieden. Zeer fijne kleine film, met het hart op de juiste plaats. En het is altijd mooi meegenomen om zelf als kijker zich ook te laten onderdompelen in het leven in een Bhoeddistisch klooster.

Pi is een herziening, maar het was al een hele tijd geleden dat ik Pi nog eens zag. Het is Aronofsky's debuutfilm (als langspeelfilm), een low budgetfilm eveneens, die destijds op het Sundance Festival de prijs voor beste regie in de wacht sleepte. Aronofsky is één van mijn favoriete acteurs. Wiskunde spreekt me sowieso aan en ook daarom kan ik Pi best smaken. Aronosky laat hier al zien wat hij in zijn mars heeft. You love it or you hate it, ik behoor alvast tot de fans van Aronofsky.

Technisch is Pi een hoogstandje met zijn visuele effecten, snelle montages en close-ups. De inname van pillen is een item wat we in zijn later meesterwerk 'Requiem for a dream' zullen terugzien. Ook de grauwe zwart-witbeelden dragen bij tot de mysterieuze geheimzinnige context waarin het getal Pi zich al eeuwenlang bevindt.

Max Cohen, een op cijfers en wiskundige formules gericht individu met beperkte sociale vaardigheden, die vooral in zijn eigen wereld leeft. Aronofsky creëert met Pi de macht der getallen en maakt van wiskunde een onheilspellend meeslepende thriller. De complottheorieën vliegen je om de oren en het Joodse syndicaat en beurswereld houden hem nauwlettend in de gaten. De film doet me in dat opzicht wat denken aan A beautiful mind met Russell Crowe. De voice-over ten slotte passen bij het personage van Max Cohen als een eigengereide in zichzelf gekeerde zonderling. Zijn oplossing om verlost te raken van zijn hersenspinsels is dan ook simpel, doeltreffend en onomkeerbaar. Sterke film, zonder meer!

The pianist van Roman Polanski is ook zo’n film die ik lang geleden al enkele malen zag. Steeds weer opnieuw raakt hij me en blijft hij zijn impact en kwaliteit behouden. Ik zag intussen al heel wat Holocaust films en deze behoort ongetwijfeld tot de beste in zijn genre. De overeenkomsten en het linken aan Schindler's list van Spielberg liggen voor de hand (evenals het lijden van de joodse bewoners uit Warschau). Schindler's list is voor mij persoonlijk nog net dat tikketje beter al was het maar omwille van de onverbeterlijke gek Amon Goeth (Ralph Fiennes). The pianist kent geen uitgesproken sadist en belicht de kwaadheid en gruwel in zijn algemeenheid.

Polanksi vertelt het verhaal van de bekende Poolse virtuoos Wladislav Szpilman en als jood leidt hij, zijn familie en talloze anderen sinds de Duitse inval in september 1939 steeds meer en meer een ondraaglijk bestaan in de Poolse hoofdstad. De dagdagelijkse voorbeelden zijn algemeen wel bekend zoals het toegangsverbod in bepaalde cafés, het plaatsnemen op publieke banken, het dragen van de Davidsster en ga zo maar door. De willekeur en de gruwel van de Duitsers kent soms geen grenzen: vooral de scène waarbij de gehandicapte man uit het raam wordt gegooid, blijft één van de meest beklijvende scènes die ik ooit zag over Nazi-Duitsland op het witte doek.

Ook de verwijdering in het (beroemde) getto van Warschau was hevig en staat bol van de onmenselijkheden, vernederingen en wil om te overleven (ten koste van een ander). Denk maar bvb aan het eten dat op de grond viel en gulzig wordt opgelikt door de hongerige man, zich niets aantrekkend van het gehuil van de oude vrouw. Of het aanzicht van lijken op straat die opgaan in het decor, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De film valt een klein beetje stil wanneer Szpilman moet overleven door dwangarbeid te doen en onder te duiken. Desalniettemin blijft de film uitermate boeiend.

Moet het gezegd dat Adrien Brody een geweldige prestatie neerzette als Szpilman . Meer dan terecht bekroond als beste acteur op de Oscars destijds ondanks de grote concurrentie met Daniel-Day Lewis in Gangs of New York. Ook Polanski werd ondanks alles ook terecht bekroond en toonde met The pianist dat hij op cinematografisch vlak en qua regie een topfilm had geregisseerd. Denk maar bijvoorbeeld aan de prachtige stilistische beelden van het vernietigde Warschau (op het einde van de film) of in een andere scène de lege straten bezaaid met valiezen. Polanski heeft met The pianist zijn meesterwerk beet. What is "Chicago"? Zeer vreemde uitreiking destijds. Voor mij een absoluut meesterwerk, dikke 4,5*!

Wie van pianomuziek, Bach en Schubert houdt, zit hier wel op zijn plaats. De film La pianiste van Haneke is doordrongen van klassieke muziek en kent fijne intermezzo's. Omgekeerd evenredig aan deze hemelse noten staat het personage Erika Kohut, professor en pianolerares. Een vrouw waarvan ik maar geen hoogte kreeg, maar vooral waarvoor ik nauwelijks sympathie kon voor opbrengen. Erg kil en afstandelijk, meedogenloos en weinig empathisch. Ze bespeelt mensen en laat niet na zich te laten gelden. Ook haar relatie met haar moeder is er eentje met tegenstrijdige, maar vooral hoog emotionele, emoties.

Achter de starre façade van deze harde tante gaat evenwel een zekere onzekerheid uit. Ze doet aan zelfmutulatie en houdt er bepaalde seksuele fantasieën op na. Het klopt wel wat ik hierboven ook al las. Ik ben ondanks het prima acteren van Huppert niet geheel mee in de geloofwaardigheid van het personage. Maar er waren wel meerdere personages die mijn wenkbrauwen deden fronsen. Neem nu die moeder van het meisje Anna Schober dat gepusht wordt om een pianovirtuose te worden, maar emotioneel weinig aanmoedigen of schouderklopjes krijgt.

Het einde was inderdaad erg open en zag ik ook niet aankomen. Alsof zelfzekere buitenkant het openbaar voor het eerst volledig moest afleggen van haar getergde binnenkant. Een Haneke is als ik naar mijn stemmen zie vaak een hit or miss, deze bevindt zich ergens in het midden denk ik.

Niet in zijn geheel superenthousiast over de film, maar begrijp wel alle lof die hij toegedicht krijgt. Voor mij zeker geslaagd en zeer degelijke film. Ik was niet altijd gegrepen door de film, maar slecht met flarden. Zo was ik onder de indruk van Ada, de sprakeloze vrouw die communiceert met de piano om haar gevoelens uit te drukken. De piano als een soort ziel en verlengstuk van haarzelf. Prachtige intro ook met de kijkers wanneer ze haar gedachten op hen loslaat.

Interessant plot ook met de uithuwelijking en de verhuis naar Nieuw-Zeeland. Dan weet je vooraf al dat je maken zal hebben met mooie natuurbeelden, en die komen er ook! Aan de andere kant ook primitief en rauw. Liefde laat zich niet dwingen en dat blijkt hier ook. Alleen vond ik de chemie tussen beiden niet zo geweldig, hoewel dat zeker niet lag aan Holly Hunter of Harvey Keitel.

Boeiend en intrigerende film, geen absolute topper voor mij persoonlijk, maar zeer degelijk wel.

Zoals je van een Sorrentino mag verwachten stijlvol en met veel oog voor detail. Cinematografisch sterk in beeld gebracht. Alleen bleef ik inhoudelijk wat op mijn honger zitten. Enige boodschap die ik er kon uithalen was dat het professionele koppel door de omstandigheden op elkaar waren aangewezen waardoor ze elkaar ook écht beter leerden kennen en naar elkaar toegroeiden.

Interessant wat onderwerp betreft over een doodgeboorte in het ultraconservatieve en religieuze Italië rond 1900. Het waren toen nog Middeleeuwse dogma’s om doodgeborenen die niet gedoopt konden worden weg te schrijven naar het voorgeborchte (niet te verwarren met het vagevuur). De toestand van deze kinderen, en alle personen met een vergelijkbare status, verblijvend in de voorhel, werd gedacht als een staat van natuurlijk geluk, niet verstoord door enige droefenis om het verlies van hemelse glorie.

De uitwerking zelf vond ik maar matig. De locatie is erg troosteloos en armtierig. Hoewel de vegetatie wat wijzigt door de trektocht wordt dit doorgetrokken naar de gehele film. Het zet ook de toon van de film: deprimerend en weinig hoopgevend. Niet de associatie die je met Italië zou leggen dus.

Het tempo is laag met lange shots met weinig dialogen. Repetitief ook. Toch blijft de film onderhoudend en met zijn beperkte speelduur nog net prima om niet af te glijden. Interessant was de tussenpassage rond de idee van de minnen, want ja, Agata produceert uiteraard melk.

Er mocht misschien net wat meer schwung in de film gezeten hebben. Cinematografie wel OK, zeker wat de mooie shots op het einde in het meer. Zwevend tussen 3,0* en 3,5*.

Ha, dit is echt wel een leuke. De clue komt uiteraard helemaal op het eind wanneer de camera uitzoomt. Ik vond het al zo vreemd waarom die man zo eigenaardig deed. Nouja, de vrouw lijkt me niet meteen de makkelijkste. Wat een bazig mens en dat als een blinde zijnde. Je zou het onder verzachtende omstandigheden kunnen onderbrengen.

Ik hou wel van dit soort humor. Het acteerwerk is al leuk en het toemaatje maakt het helemaal af. Fijn!

Degelijke film van Bresson, maar eentje waar ik maar niet zomaar in het verhaal kon wringen. Afstandelijke aanpak van het gebeuren vanuit het oogpunt van Michel. Michel is geen spraakwaterval, maar de context en zijn gedachtegang wordt veelal geschetst via een voice-over. Die voice-over is vrij nadrukkelijk aanwezig en vond ik niet altijd even geslaagd.

Verder wel stijlvol en minimalistisch. Een film ook met een zekere moraliteit welk er soms wat dik komt op te liggen. Hoogtepunten waren voor mij de acties van het zakkenrollen zelf waarvoor de nodige tijd genomen werd, zowel tijdens oefenmomenten als in werkelijkheid. Verbluffend bij momenten. Zou het werkelijk zo makkelijk zijn dat niemand iets voelt?

Niet zo sterk als Un Condamne..., maar zeker toch de moeite waard om gezien te hebben.

Peter Weir staat bekend voor kwaliteit en dat is hier niet anders. Doet er me aan denken dat ik dringend eens Gallipoli vanonder mijn stapel moet halen. Voor mij was deze Picnic at Hanging Rock vrij onbekend, onterecht zo bleek, want dit is een prima film in de outback of Australia.

De kostschool wordt met harde en betuttelende hand geregeerd, dit in schril contrast met de wetten van de natuur nabij Hanging Rock. Het is op zich al verbazingwekkend dat het viertal een uitje mocht maken. De omgeving rond Hanging Rock wordt gevoelig spannend gehouden met mysterieuze muziek en prima camerawerk.

Leuke mysterie die zijn spanning wel weet vast te houden. Een einde dat weinig verklaart en geen happy end meedraagt. Fijn zo!

Ha, die twee droogstoppels op pad naar nergens die onderweg twee vrouwen tegenkomen. Ze doen er zo goed alles voor/aan om het niet voor herhaling vatbaar te laten voorkomen, maar op één of andere manier blijven de vrouwen geïntrigeerd door die twee 'domme' Finnen.

De één verslaafd aan koffie, de ander aan wodka. Geweldig hoe die ene in die bar een hele fles in twee teugen naar binnen kapt. Staat hij daar even later ruzie te maken met iemand en imiteert hij hoe hij moet rochelen. Mislukt dat grandioos. Geweldig!

Een filmpje van een uur. Meer hoeft dat niet te zijn en Kaurismäki verstaat de kunst van less is more. Alle extra zou als saai of zinloos ervaren worden. Prachtige soundtrack ook, wat rock & roll. Een absurde tragikomedie zonder enige grap, maar wel contextueel bijzonder grappig.

Sterk drama dat zich toespitst op het verlies van een kind tijdens de bevalling. Een thuisbevalling dan nog wel waarbij ik me kan voorstellen dat eventuele schuldgevoelens de kop kunnen opsteken wanneer het fout gaat in die zeldzame gevallen. Die schuldvraag komt niet zozeer aan bod, maar spitst zich vooral toe op de relatie die stilaan uiteen spat.

Het begin is ijzersterk. Het is alsof je de bevalling vanaf het begin tot einde meemaakt. Zo snel gaat het nu ook weer niet, maar 20 minuten neemt die scène in beslag. Het geeft je het gevoel van betrokken te zijn en te worden in het hele gebeuren.

Nadien begint de rouwperiode die voor beide ouders en oma (die nadrukkelijker op de voorgrond treedt) anders wordt ingevuld. Men groeit uit elkaar en dat wordt met enkele metaforen ook duidelijk gemaakt met de onafgewerkte brug, de verdorde planten en de rommel in huis. Het leven gaat door, maar voor de ouders blijft de tijd stilstaan. De één verliest zich in haat en het aanspannen van een rechtszaak tegenover de vroedvrouw, de ander zoekt begrip en verwerkt het rouwmoment in zichzelf terwijl de man dan weer (seksuele) affectie mist ...

Vond het einde ook wel knap waarbij haat en - ik gebruik het sterke woord - hebzucht aan de kant wordt geschoven door vergeving en zelfreflectie. De relatie daarentegen is voorbij ... Sterke film!

Degelijke mozaïekfilm waarbij uiteindelijk alle personages met elkaar verbonden worden. Aangenaam om te kijken en te volgen zonder echt een wow-gevoel te creëren. Eerder een gezapige film waarbij alles op je afkomt, maar waarvoor ik vrees dat er op termijn niet te veel zal blijven hangen.

Hier en daar een leuk personage. Zo vond ik het verhaal van de prostituee en de galante witte ridder best interessant, net als het meisje met een mentale beperking. De taxidame vond ik dan weer wat minder net als die dame die maniakaal blijft vasthouden aan haar geliefde. Wisselend succes dus, maar de acteerprestaties waren in het algemeen op niveau. Ook de choreografie en montage zat vrij goed in elkaar.

De rode draad met de schoenen was fijn. Graag naar gekeken, alleen miste ik hier en daar wat peper. Zwevend tussen 3,0* en 3,5*.

De film La Piel Que Habito is een bijzondere film van Almodovar geworden waarbij enige aanvaarding en openheid van de kijker vereist wordt. Huidtransplantaties en wetenschappelijk chirurgisch onderzoek staan centraal, maar wat men bereikt in de film is heden slechts een utopie. Het is niet interessant om stil te staan bij het feit of de film realistisch is of niet, wél is het des te boeiender zich te verdiepen in het plot en hoe het zich ontplooit. Alleen al de plotontwikkeling die traag verloopt, laagje per laagje wordt onthuld is meesterlijk. Almodovar zorgt voor een opbouwende mysterieuze spanning. Alles valt uiteindelijk in zijn plooi en qua genre balanceert het tussen een arthouse en een mainstream thriller.

Wie is de mysterieuze bloedmooie vrouw die opgesloten leeft in de prachtige villa? Wat zijn de drijfveren van Ledgard? Welke rol speelt het verleden? De kijker moet geduld oefenen om het verhaal te ontwarren, maar nodeloos gecompliceerd maakt hij het niet. Verrassend, dat zeker, misschien ook wel wat vergezocht, maar zeker niet oninteressant. Ik heb steeds het gevoel gehad tijdens de film dat Almodovar zeer goed wist waarmee hij bezig was en waar hij naartoe wou (iets wat niet altijd makkelijk is voor sommige regisseurs). Cinematografisch top zoals we gewend zijn, mooie krachtige beelden en een uitstekende Anaya en Banderas.

De subplot van El Tigre was overbodig, maar de film zet je ook aan het denken hoe ver ethische biologie mag gaan. Het lichaam en bij uitbreiding het gezicht bepaalt de identiteit van een individu. Wanneer wordt welke grens overschreden? Mooi!

Wow, hier had ik me niet aan verwacht. Als je blank de film instapt, merk je pas in wat voor een rariteitenkabinet je terecht komt. Als je er dieper op ingaat, merk je toch een hoog dramagehalte, althans voor mij. Dé scène die hieraan perfect beantwoordt was die van het etende koppel waarbij de man beschreef dat hij viel op abnormale vrouwen waarop zij onmiddellijk repliceerde wat hij als abnormaal beschouwde of waarom zij hieraan zou beantwoorden? "Je bent alleen geïnteresseerd in mijn uiterlijk", antwoordt ze hem. Je zou het niet verwachten van "dergelijke vrouw". Het schoonheidsideaal en het zijn wie je bent staat hierbij centraal, maar dan vanuit de andere kant gezien.

Pieles is een absurde en controversiële film geworden. Misschien wat met de haren getrokken en té expliciet - de vrouw met de anus bvb - om serieus te nemen, hoewel er wel degelijke verschillende lagen inzitten met een duidelijke boodschap. Casanova slaagt erin een balans te vinden tussen absurditeit, controverse en de schoonheid ervan.

Pieles is dan ook ontroerend en innemend en gebruikt de absurditeit om zijn punt te brengen. Neem daarbij het mooie kleurgebruik en boeiende karakters en je krijgt 77 minuten lang een film waar muziek in zit, als je maar door de ballon kan prikken.

Dit moet zowat de minste Ki-duk Kim zijn die ik al zag. Niet dat het een slechte film was, maar de lat en verwachtingen liggen nu eenmaal hoog. Het niveau van pareltjes als Seom, Samaritan Girl, Bin-Jip en Bom ... bom worden hoegenaamd niet behaald. Pieta is een verhaal dat zich afspeelt in de marginaliteit van de Zuid-Koreaanse maatschappij. Een afperser (Kang-do), in opdracht van een geldschieter, gaat op hardhandige wijze op bezoek bij een aantal wanbetalers. Een goede afrospartij wordt niet uit de weg gegaan, want ook dat heeft zo zijn voordelen: (1) het doet namelijk deugd als je iemand kan afslaan, maar als (2) de staat er kan voor zorgen dat je ook betaald wordt, dan is dat leuk meegenomen.

Pieta is een grillige grauwe film geworden. Het onderwerp sowieso, maar ook de omgeving met armoede en veel rommel zorgt voor een mooie filmsetting. Mededogen en wraak, het zijn de twee emoties die geregeld terugkomen in de film, ook liefde en zelfopoffering. Kang-do is meedogenloos, maar wordt door de hereniging met zijn moeder gemoedelijker naar zijn klanten toe zoals bijvoorbeeld bij die jongen en zijn gitaar (mooie scène overigens). De relatie tussen Kang-do en zijn moeder is complex (liefde, vergeving en afwijzing) en zelfs extreem gewelddadig. De verkrachtingsscène was gruwelijk. Toch wordt er na een tijd een band gecreëerd en zie je dat het hem raakte wanneer zijn moeder naar beneden viel.
Ook dierenleed mag opnieuw niet ontbreken in de films van Ki-duk Kim, ditmaal was het een paling die het onderspit moest delven.

Het personage van Kang-do vond ik weinig overtuigend. Vreemd ook dat er nauwelijks verzet was van zijn slachtoffers. En dat geklets (in plaats van vuistslagen) deed me dan weer denken aan Ningen no Jôken (1959) . Een bizar einde ook, eentje die ik niet helemaal kon plaatsen. Al bij al een degelijke (en hoge) 3,0*, net geen 3,5*.

Mooie ingetogen film en eindelijk nog eens Cage in een respectabele film. Een mens zou haast vergeten na al die rommel dat hij dit ook kan, en hoe! De gehele film loopt hij rond met een bebloede kop. Eentje die letterlijk rood aanloopt, maar nooit ontploft. Cage geeft zijn karakter een menselijke en intrigerende invulling. Zijn relatie met zijn varken is aandoenlijk. Alleen jammer dat die laatste al snel van het scherm verdwijnt.

Interessant ook dat de film de weg inslaat van het culinaire eten. Die scène bvb met Derek in het restaurant vond ik geweldig. Het leek ook een morele les te bevatten rond het gejaagde leven en de externe in plaats van de intrinsieke motivatie wáárom je iets doet. Fijne contrasten ook in de film met Cage als holbewoner in een sterrenzaak, de klassieke muziek, de sportwagen, zijn verleden én het eetmaal op het einde van de film.

Hier en daar wat onlogische en onduidelijke scènes zoals the rumble in the basement of het einde waarbij hij wel erg snel genoegen neemt met de onthulling van de vader. Rob blijft tot het einde een vreemde mysterieuze man wiens verleden beetje bij beetje ontward wordt, maar niet geheel ontrafeld. Mooi!

Niet dat het er bij ons zoveel beter aan toeging zo'n 100 jaar geleden en meer, maar ik zag er nu al enkele vanuit Denemarken en ook daar was de sociale achterstelling groot en minstens even wreed. We bevinden ons tijdens het interbellum, de periode net na de Groote Oorlog. De solidariteit en het aanzien voor de soldaten is voorbij en de "gueules cassées" zoals ze het zo mooi verwoorden in het Frans worden verstoten en verdienen hun brood in een rariteitenkabinet in het circus. Het is eigenlijk maar een kleine plotlijn die verder weinig wordt uitgewerkt, maar ik vond ze wel bijzonder.

Centraal staat Karoline. Hopend op een beter leven met een rijke vent, maar daar komt uiteindelijk weinig van in huis. Zwanger en berooid overleeft ze als zoogvrouw voor achtergelaten kinderen. Het is geen pretje deze film waarbij je van de ene ongemakkelijke scène in de andere tuimelt. Ook de zwartwit beelden versterken die grauwe grimmige sfeer die over de gehele film hangt. Elk miniem spatje hoop of geluk wordt al snel de kop ingedrukt. Vrolijk word je er alvast niet van.

Knappe setting en prima acteerwerk doen de rest. Erg sfeervol ook met toestanden die Daensiaans aanvoelen met die kleine geplaveide kasseistraatjes langs beluiken. Terecht genomineerd voor de Oscars, maar winnen zal hij niet doen.

Toch wel een vrij schrijnende confronterende film over een tehuis vol geestesgestoorden. De openingsscène hakt er meteen op in wanneer de jonge Coco door haar ouders wordt afgezet. Het is een oord vol verderf en afstandelijkheid. En ook misbruik leunt om de hoek.

Opgewekter en luchtiger gaat het er in de hoofden van de patiënten aan toe. Zij zien de wereld in eenvoud en al zijn simpliciteit. Hartverwarmend ook op die manier en Iwai creëert zo een ideale balans tussen beide tegenstrijdige gevoelens bij de kijker.

Leuk zo die wandelingen op de muren en heerlijke logica van de protagonisten. Hoewel zwarte engel Coco soms wat schreeuwerig overkomt toch genoten ook van het acteerwerk. Het einde maakt het dan weer af en drukt je neus op de harde feiten. Sterk!

Een geweldige band met geweldige muziek. Fijn om naar te zien of luisteren. Blijf me wel de vraag stellen wat opgenomen concerten te bieden hebben op MM pur sang, maar dat is een andere discussie.

Pure passie hoe de bandleden opgaat in de muziek. Ook de interviews waren interessant, beetje warrig wel. Druggebruik teelt of teelde welig, vele bands gingen eraan ten onder ...

Concert wordt mooi in beeld gebracht. Een must see voor de fans en muziekfans in het algemeen.

Een film die wat op twee gedachten hinkt bij me. Qua thematiek best een intrigerend onderwerp wanneer je bejaarde ouder besluit om zijn einde zelf in te plannen. Een mededeling die inslaat als een bom. Het grootste probleem van de film is vervolgens de uitwerking ervan. Luchtigheid primeert boven drama of dilemma. Het was al snel beklonken allemaal al spartelde Iris nog even tegen.

De focus wordt vervolgens te veel bij Iris gelegd en minder bij de vader of de relatie tussen vader en dochter/kinderen. Los van dit alles wel een prima Johan Leysen alweer, altijd fijn om die terug te zien. Hier en daar ook een grappig onderhouden momentje zoals wanneer iemand random aanbelde die geïnteresseerd was in het huis.

Ik heb ook nooit Pinokkio hoog in het vaandel gedragen. Ik vond de andere klassiekers van Disney altijd leuker. Er is eigenlijk maar één scène die voor mij echt aanslaat en dat is die met de walvis. Zeer fijn en eng deel van de film waarbij de boze walvis zijn buit niet zomaar wil laten ontsnappen.

Voor de rest allemaal wel erg mooi gedaan voor die tijd, beetje zoals Disney dat onder andere ook met Dumbo deed. De personages vond ik niet altijd even geslaagd. Qua sfeer waren de eerste twintig minuten het mooist.

Zoals wel vaker met Disney, én al helemaal in die tijd, een een sterk moraliserende ondertoon. Het zou vandaag minder aanslaan alvast ...

Aandoenlijke pluizige short van Pixar. Inderdaad té kort om er iets deftigs over te vertellen of om te memoriseren. Fijne animatie, technisch mooi verzorgd (onder water, de golven, het geluid) en met de kleine boodschap van zelfredzaamheid.

Nee, dit was het niet. Mijn derde dag Pirates of the Caribbean, maar veruit de minste van de drie. Blij dat ik deel IV niet heb liggen, want de zin is over en die zou naar het schijnt nóg minder zijn. Nog meer van hetzelfde eigenlijk en je hebt het eigenlijk allemaal al eens gezien. Vrij langdradig ook met zijn bijna 170 minuten...

Wederom een goede Johnny Depp al wordt hij deze keer geflankeerd door de ruimere screen time van Geoffrey Rush die het personage van kapitein Barbossa mooi gestalte geeft. Het verhaal valt wel mee, maar is langdradig. De idee van de 9 Piratenheren is goed en verrassend in die zin dat er altijd wel iets gebeurd met die onbetrouwbare lui. Humor was wat minder en ik kon ook niet altijd even goed volgen met onnodige plotlijnen en mindere montage.

Hier en daar een leuke scène zoals die draaikolk of het aan flarden geschoten Britse schip, maar hier en daar me ook enorm gestoord zoals dat bootje flip, hallo??? Ontgoocheld, ondanks de redelijke verwachtingen van de goede uitbouw van de zoektocht naar Jack Sparrow. Matig dus, 2,5*.

Na het ongelooflijke kassucces van het eerste deel kon een sequel niet uitblijven natuurlijk. De cast bleef zo goed als hetzelfde en het is opnieuw Johnny Depp die de hoofdrol speelt als speelse execentrieke Jack Sparrow. In alles merk je dat dit een kopie is van deel I: de humor, de gevechten, het verloop en voorspelbare karakters zijn weinig vernieuwend. Dit neemt niet weg dat Dead man’s chest best aangenaam wegkijkt. Leukste scènes was het triple gevecht tussen James, Jack en Will dat uiteindelijk werd verder gezet op het reuzenrad. De scène met de koppensnellers is weinig zeggend, maar is wel leuk. Maar de allerbeste scènes zijn die met de legendarische Kraken. CGI misschien niet geweldig, maar dat beest spreekt zo tot de verbeelding in de legendes dat ik spontaan aan de klassieker van ‘20.000 miles under the sea’ moest denken.

Skeletten werden in dit vervolg vervangen door halve zeecreaturen met Davey Jones als sprekende inktvis. Wederom de gekende succesrijke formule met ontploffingen, sterke gevechten, de muziektune, liefde, verraad en hier en daar een grappige noot, maar vernieuwend is het allerminst. Ook het verhaal zelf is net dat tikkeltje minder verfrissend dan de voorganger. Kortom, niet slecht, maar geen wow-gevoel, een degelijke 3,0* dus.

Wat moet een mens doen indien hij reeds de eerste drie delen zag, inderdaad, deel vier bekijken, zelfs wetende dat het alleen maar bergaf kon gaan. En dat deed het ook in mijn ogen. Geen Keira Knightley en Orlando Bloom meer te speuren, waardoor de authenticiteit wat verloren ging, zeker betreffende het samenspel met Depp. Wel nog steeds Johnny Depp en onder meer Kevin McNally. Maar jammer genoeg kan ik - en met mij wellicht velen - me niet van de indruk ontdoen dat Disney hier een nieuwe (uitgemolken) koe gevangen heeft.

De initiële hereniging met Barbossa is net als de rest van de film geforceerd. Ian McShane overtuigt niet als Blackbeard, dan waren Davey Jones en Barbossa betere partijen. Ook het verhaal stelt niet zo heel veel voor met een ouderwetse schattenjacht op zoek naar de bron van het eeuwige leven. Hier en daar nog een aantal leuke scènes zoals bijvoorbeeld de introductie van de zeemeerminnen. Daarnaast kabbelt de film wat voort en is het verhaal warrig en incompleet. Weinig vernieuwend dus. De eerste Pirates was geweldig, maar nadien ging het langzaamaan naar beneden.

Nog eens herbekeken en alles wat ik er me nog van herinnerde blijft bevestigd. Erg amusante en leuke avonturenfilm met best een goed verhaal. Je ziet echter wel dat Disney een vinger in de pap te brokken heeft met de kinderlijke humor en luchtigheid. Niet echt mijn ding omdat je de film nog amper serieus kan nemen. Maar net als cowboy's en indianen spreekt een film over piraten ook steeds aan. Aan dat deed hij, want The curse of the Black Pearl werd een megasucces aan de kassa.

Johnny Depp draagt en leidt deze film. Hij wordt echt vereenzelvigd met het personage van Jack Sparrow, niet alleen hier, maar eveneens in de andere delen (hoe matig die ook mogen zijn). Met de nodige flair en charisma komt hij overal mee weg, in de film zelf, maar ook in de filmzaal. Ook qua humor komt hij nog redelijk uit de verf, maar de vele absurde situaties vallen niet altijd bij mij in goede aarde. De andere personages (Bloom en Knightly) vind ik een pak matiger, hoewel het in dit eerste deel nog wel meevalt.

Het script hangt soms met haken en ogen aan elkaar. Sparrow komt wel overal mee weg, zelfs met zijn leven, nu en in elk ander deel van de reeks, maar goed. Ook de bemanning van beide kampen dunt maar niet uit bij de grote gevechten op zee... Het meest indrukwekkende duel vond ik nog dat tussen Bloom en Depp in de oude smidse. Een soortgelijk komt in het vervolg ook terug btw. Actiescènes en special effects zijn best ok en vermakelijk. Dialogen zijn ook best te doen, vooral als (spitsvondige arrogante) Jack Sparrow aan het woord is tegen zowat iedereen, maar vooral tegenover de Britten was het best aangenaam.

Al bij al een degelijk debuut voor de Jack Sparrowreeks, eentje voornamelijk samengesteld voor pubers, maar eveneens vermakelijk voor de volwassenen.

Toch wel een (Franse) miniklassieker. Al vaak om ongekende redenen naast me neergelegd. Een film die zich grotendeels afspeelt op en naast dezelfde locatie, namelijk het zwembad. Lekker luieren, relaxen, vrijen, genieten van elkaar, de zon, het mooie leven en de verfrissende duik in het zwembad. Meer moet dat niet zijn ... Deze sfeer loopt als een rode draad doorheen de film.

Hoewel er op zich weinig gebeurt tot de climax, blijft de film toch onderhoudend. Echt saai wordt het nooit en langdradig evenmin. Dat komt de chemie die er heerst tussen de bevallige Romy Schneider en playboy Alain Delon. En ook wanneer Maurice Ronet ten tonele verschijnt, wordt het alleen maar beter want de spanningen borrelen dan op. Zoals zo vaak ervaar je dan dat de uiterlijke vriendschap louter verguld is en wacht tot de etterende buil openbarst.

Wat ik wel niet zo goed begreep is het feit waarom Jean-Paul Harry ontdoet van zijn kleren toen hij werd verdronken. Waarom was dit nodig? De vakantiestemming kreeg alvast met deze gebeurtenis een onomkeerbaar ranzig effect. Leuk!

Een niet zo gekende film voor mij, maar omwille van de goede kritieken hem toch maar een kans gegeven. De film heeft me alvast geboeid en bestaat uit zoals hier al aangehaald uit drie delen. Vooral het eerste gedeelte over Luke, de chemie met Romina en zijn jonge zoon zijn het meest interessant. Luke loopt er al biologische vaser voor spek en bonen bij wanneer Romina haar eigen weg inslaat en een stabiele relatie opbouwt met haar nieuwe vriend. Luke, opvliegend, maar vol goede bedoelingen tav zijn zoon, kan dit moeilijk verdragen. Haar liefde kan hij niet meer terugwinnen, maar haar financieel ondersteunen kan hij wel. Hij vindt er niets beters op dan banken te overvallen. Uiteraard loopt dit eens fout af, definitief zo blijkt.

Vooral ook de achterliggende boodschap maakt voor mij dit een (net) bovengemiddelde film. Welke invloed ontstaat er wanneer een kind zonder zijn biologische vader opgroeit? Nu niet dat je automatisch het slechte pad moet opgaan, maar wanneer je vader zelfs (goedbedoeld en beschermend) wordt doodgezwegen, dan heeft dit heus een effect op je ontwikkeling als kind. Ook knap was de reflectie van Avery nadat hij Luke dood schoot. Hij werd opgevoerd als held - wel wat overdreven voorgesteld, alsof dit wereldschokkends of zo uitzonderlijk was - maar voelde zich erg comfortabel in de situatie. Hij als jonge vader die bovendien een ander jong kind vaderloos maakte. ook deel twee vond ik nog vrij behoorlijk behoudens de zijsprong over corruptie.

Deel 3 vond ik wat overbodig en die sprong in de tijd haalt je echt uit de film. Het niveau van "deel 1 of 2" wordt niet meer gehaald. Voor de rest fijne soundtrack, goede acteerprestaties van Gosling, Cooper en Mendes. Zeker de moeite waard dus, nipt 4,0* al had een sterke 3,5* ook gekund.