Opinions

Mijn 17e Almodovar intussen en ook bij Swinton loopt de teller met 30 films aan. Beiden vinden elkaar opnieuw na La voz humana en dat is op zich geen slecht gegeven. Het oeuvre van Almodovar kan ik opdelen in hit or miss, deze zweeft er zowat tussen. Een praatfilm las ik hier al, mja, daar is wel wat van aan, want buiten het rolletje van Turturro gaat het grotendeels over de conversaties tussen Moore en Swinton.

Die laatste is terminaal en haalt in die laatste periode haar banden aan met haar vriendin. Veelal gaat het over banale dingen. Haar ziekte en de wens tot euthanasie komt nauwelijks aan bod. Daardoor mist de film wat scherpte. Ik ben de idee en het plot van Almodovar wel genegen, maar het komt misschien te weinig uit de verf. Toch blijft de film hangen, te meer de laatste 20 minuten.

Het laatste gedeelte is eerder afsluitend dan een nieuw ontwikkeld plot. Ik had het liever anders gezien. Sowieso sterk acteerwerk en technisch zoals verwacht verzorgd. Verder zal deze film geen hoge ogen gooien bij het grote publiek vermoed ik.

Blijkbaar een hernieuwbare uitgave van de film uit 1985. Jammer, want dat had ik in eerste instantie niet door. Vergelijken wordt moeilijk gezien ik de eerste ook nog niet zag. Maar dit stijf Brits kostuumdrama dat eerder neigt naar een romantische film is vrij plomp.

Arrogantie en minachting voor alles wat niet bij hun klasse past is schering en inslag. We spreken 1912. Men kon evengoed op de Titanic gezeten hebben. WOI staat voor de deur, maar dat beseft nog geen mens in Europa. De rijke klasse tript er nog op los met exclusieve reisjes naar Florence en Roma. Alleen jammer dat het er vol Italianen zit …

Het romantisch verhaaltje is zo’n klassieker. Verloofd zijn met de verkeerde en na vele ontkenningsfases én toevallige ontmoetingen komt alles terug in de rechte plooi. Het ging ook allemaal zo makkelijk, snel dus. Weinig tijd om het plot uit te diepen. En dat is er aan te zien.

Hier en daar wel wat mooie beelden uit Italië of de countryside. Voor de rest erg matige film.

Rope was ook een film van Hitchcock die ik al eventjes op mijn lijstje had staan. Rope is vervolgens één van mijn voorlopig lijst van favoriete films gekomen van Hitchcock. Een film uit 1948, reeds 70 jaar oud. Het is er niet aan te zien. Het kon best een film zijn van 25-30 jaar later.

Rope kent een erg fijn plot. Rope valt meteen met de deur in huis en de kijker weet onmiddellijk wat er aan de hand is. De daders komen perfect in beeld en het is aan de kijker om Columbo-gewijs uit te zoeken welke gedragingen, gebeurtenissen of gesprekken de daders de das zullen omdoen. De film kent een korte speelduur en zakt nergens in. Het blijft de volledige speelduur spannend. De twee daders zijn goed op elkaar ingespeeld. Brandon (John Dall) is de ijzige manipulatieve psychopaat die fantaseert over het recht of superieuren inferieure personen de dood mogen injagen. Het neigt wat naar nazistische praktijken. Ook de onoverwinnelijkheid en de arrogantie komt goed naar voren. Philip (Farley Granger) daarentegen is zowat het meelopertje die zijn gevoelens veel minder onder controle heeft. Het levert een leuk schouwspel op tussen beiden en dit wordt nog versterkt wanneer de derde partij op de proppen komt met Rupert (James Stewart). Fijne acteur die laatste. Steeds tevreden wanneer ik een film van hem gezien heb!

Rope wordt gefilmd vanop één locatie. Het decor met de skyline van één of andere Amerikaanse grootstad is prachtig. Het viel wel op wanneer de gordijnen werden opgedaan dat de lichtinval van de studiolampen iets te opvallend was. Rope geeft het gevoel van een toneelstuk te zijn omdat alles op één locatie (studio) wordt gefilmd met dat verschil dat de camera meeloopt met de personages. Ook het kleurgebruik is een aangenaam pluspunt. Maar wat Rope echt ijzersterk maakt zijn de meer dan uitstekende dialogen tussen het twee- en drietal. En bij momenten zelfs erg humoristisch met de woordspelingen over dood, wurging, kist, enz ...

Fijn film deze Rope, eentje die dicht aanleunt tegen de 4,5*!

Rosa Moreno is best een interessante film. Af en toe worden er foute keuzes gemaakt (een trio?) of zit de montage niet goed, maar over het algemeen een vrij intrigerende film over een emotioneel onderwerp waarvan je weet dat het wel fout moet aflopen.

Onze vriend kan dan misschien wel naïef zijn en sowieso goede bedoelingen hebben, maar ik speelde toch constant met de gedachten wat dit niet geeft met lui met bedenkelijke motieven als prostitutie en kinderhandel…

Geen typische sloppenwijkenfilm, maar de armoede en vooral de vuiligheid van de favela’s kwam geregeld goed naar voren. De uitzichtloosheid ook. Soms iets te simpel voorgesteld allemaal, maar al bij al een degelijke film die je tot nadenken zet van hoe f*cked up de wereld soms in elkaar zit. Acteerprestaties degelijk zonder meer. Einde net niet wat ik ervan verwacht had. Mocht best dat rauwe tintje behouden hebben. Het zal hem geleerd hebben…

Al bij al een vrij matige tot vlakke film. Moest het geen Italiaanse prent zijn en het feit dat ik het wel apprecieerde dat je wel wat te zien krijgt van de stad Napels, ik had de film wellicht nog iets lager gequoteerd.

Eigenlijk passeren alle filmclichés de revue zonder enige of met beperkte duiding. Op dat vlak is de film vrij voorspelbaar en moeten de protagonisten eerst door het slijk.

De stoerdoenerij van Carmela pakt niet en het illegale handeltje wordt te braaf (of niet) uitgewerkt. Te weinig memorabel om in het geheugen vast te houden. Jammer.

Ik ben niet zo vertrouwd met de aandoening schizofrenie, wel met autisme. Dat laatste lijkt me weinig van toepassing denk ik. Nu, los hiervan, wel een topprestatie gezien van Sofie Grabol. Samen met Trine Dyrholm misschien het beste wat Denemarken te bieden heeft als (internationale) actrices.

Een film waar ik wel naar uitkeek en die mijn verwachtingen slechts deels heeft ingelost. De film zakt wat in halfweg en berustte te veel op toevalligheden. Zo raakte de film me wat kwijt toen de taxichauffeur op de proppen kwam. Interessanter vond ik het samenspel met de kleine Christian. Vrij warm en innemend. Het contrast met de hufterige vader kon niet groter zijn. Het toppunt was toch wel de uitspraak "de sigaar komt uit dezelfde doos" alluderend op het feit dat Inger (met haar ziekte-uitkering) de wijn of de drank wou betalen voor het hele gezelschap. Aandoenlijk en grappig was de scène met de egel of het oorlogsmuseum.

Die vader werd trouwens vertolkt door Soren Malling. Ik had hem niet direct herkend. Ik ben meer energieke rollen van hem gewend. Een beetje sentimenteel allemaal, maar zeker geen verkeerde film.

Eindelijk kan ik deze cultklassieker van mijn lijstje schrappen. Nog nooit gezien, al veel over gehoord, maar steeds met de gedachte gezeten dat dit in de lijn lag van andere horrorklassiekers als The Exorcist (1973) van Friedkin of The Omen (1976) van Richard Donner met paranormale en occulte dingen. Niet dus, want op dit vlak kan deze Rosemary’s baby nauwelijks de verwachtingen inlossen.

Een echte horrorfilm kan je dit nauwelijks noemen. Eerder wat suggestieve horror waarbij het wel erg knap is hoe Polanski de psyche van Rosemary combineert met de werkelijkheid en de kijker in het ongewisse laat wat nou werkelijk reëel is. Het is onduidelijk voor de kijker of Rosemary gek geworden en lijdt aan paranoïde hallucinaties of dat er werkelijk iets vreemd aan de hand is met de oude buren en de dokter.

Op dat vlak begrijp ik de status van de film volkomen en hou ik wel van dergelijke minder hapbare prenten. Verder ook redelijk goed de tand des tijds doorstaan. Farrow doet het goed, de buren zijn wel wat irriterend, maar kom. De muziek onderstreept verder de dreigende toon van de film. Het plot is prima, maar loopt vrij gezapig waarbij de verwachtingen toch flink bijgesteld moesten worden van wat ik voorgeschoteld ging krijgen. Degelijke film, maar geen hoogvlieger. Een stabiele 3,5*

Rosetta is één van de beste van de gebroeders Dardenne. Lang geleden verplicht op school al eens gezien, net als La promesse. De Dardennes hanteren veelal dezelfde thema’s rond sociale achterstelling, vaak in combinatie met een verpauperde buurt en kwetsbaarheid. Het geeft geen mooi beeld weer van België. In Rosetta volgen - en dat mag je heus letterlijk nemen - we een meisje die haar realiteit wenst te ontvluchten. Ze groeit op zonder vader samen met haar alcoholverslaafde moeder. Ze leeft in een aftandse caravan ergens in een klein bosje langs een drukke weg. De camera zit er erg dicht op en zuigt de kijker mee in het relaas van Rosetta.

Het brengt een indringend portret van een jongedame die haar leven haat en haar uitzichtsloze bestaan wenst in te ruilen voor een normaal leven. Ze gaat hierin ver om een job te vinden, voor haar dé manier om vooruit te raken. Het zorgt voor een bepaalde moraal in de film: ‘wie hard (en eerlijk) werkt komt er wel’.

Emilie Dequenne doet het uitstekend en vereenzelvigt zich met Rosetta. Vrijwel naturelle identificatie met haar rol. Terecht bekroond destijds als beste actrice in Cannes. Olivier Gourmet is steeds ok en is een vaak terugkerende gast in de films van de Dardennes.

Prima Deense film over de exotische liefde. Deed qua dit thema wat denken aan het eveneens uitstekende 10 Timer til Paradis (2012). Meisjes uit die contreien worden vaak onder de noemer van de liefde naar hier gehaald. Deze bijna haast gearrangeerde huwelijken zijn geen evidentie en het is vaak erg moeilijk om hier te aarden. Vaak dragen zij ook een geschiedenis mee van armoede of gezinsleven zodat de gevolgen soms erg drastisch zijn.

Deze film belicht dit ook en er wordt een sereen portret gecreëerd van Rosita die zich tussen twee vuren bevindt. Haar contacten met andere Filipijnse dames was dan ook tekenend. Op zich waren ze wel oprecht, maar willen ze ook niets mispeuteren om de angst tot teruggestuurd te worden te vermijden. Het brengt hen in een onderdanige onevenwichtige relatie waar zomaar misbruik van gemaakt kan worden door een 'slechte' echtgenoot.

Sterke rol overigens van Mikkel Boe Følsgaard die de rol van Johannes op zich nam. Prima film waarbij liefde, (wan)hoop en drama in elkaar vloeien.

Slow burning cinema. Figuurlijk, maar in deze ook letterlijk. Je kreeg het gevoel dat er nog wel iets moest gebeuren met die bosbranden. En tot die tijd, leeft men onbekommerd verder met een soort van je-m'en-foutisme houding, een mengeling van onverschilligheid, ontkenning en zelfoverschatting.

Centraal staat Leon, een beginnend schrijver die bloednerveus is over zijn manuscript waar hij maar geen lijn in krijgt. Een weinig sympathiek personage ook, erg onzeker, een beetje narcistisch, een einzelgänger met beperkte sociale vaardigheden waarbij hij het moeilijk heeft hoe hij moet omgaan met sociale relaties en omstandigheden. Hij ervaart ook een gevoel van onbehagen en onrechtvaardigheid wanneer zijn momenten worden "gekaapt" door anderen. Ik ontwar wat autisme bij hem.

Daartegenover staat de erg joviale en open Nadja, een personage dat begeestert wanneer ze in beeld komt. En net als in haar andere films (Undine) heeft/geeft Paula Beer een bepaalde naturel en mysterieus gevoel (mee in haar karakterrol). De soundtrack hielp ook wel om er toch een dromigere ongedwongen film van te maken.

Petzold zet met zijn films de lijn bij mij door. Zeker niet slecht, maar een 4,0* heeft er nog niet ingezeten. Degelijk allemaal, maar ik miste iets. Sterk einde hier, dat wel, en ondanks het feit dat ik wel in de film zat, kabbelde het net iets te veel voort.

Viel wat tegen. Op zich wel een fijne insteek rond de interne concurrentiestrijd in een stressvolle omgeving als een keukenrestaurant. Vond de uitwerking alleen niet zo geweldig. Wanen, OK, kan ik me nog in vinden, maar die vissen? Neen, het sloeg niet aan. Laat staan de slotscène om zichzelf letterlijk (op) te offeren?

Het hangt er vanaf welke criteria je allemaal in acht neemt om die of die film te beschouwen als "eerste film ooit". Ik dacht ook van Lumière al eerdere dingen gezien te hebben (La Sortie de l'usine Lumière à Lyon bvb). Veel stelt dit niet voor natuurlijk. Kan ook moeilijk anders met amper 2 seconden beeld, hoewel er op Youtube loops bestaan dat je veelvoud oplevert.

In de film is te zien hoe Adolphe Le Prince, Sarah Whitley, Joseph Whitley en Harriet Hartley in de tuin rondlopen en lachen. Dat is het zowat.

Een andere film dan dat ik gewoon ben van Ken Loach die vooral bekend staat om zijn sociale drama's. Niet dat er hier geen drama (lees: mensenleed) in het spel is, de toon van de film is toch eerder een thriller. Het is eigenlijk een anti-oorlogsfilm waarbij Loach subtiel naar verwijst. Het plot is in mysterie gehuld en dat lukt vrij aardig.

Goed in beeld gebracht en het zat best goed in elkaar. Het prima acteerwerk helpt hier wel bij. Plezierreisjes zijn het allerminst daar in het Midden-Oosten. Je vraagt je soms ook af wat het doel is en waartoe het allemaal leidt, zeker als de verkeerde motieven naar voren worden gedragen.

Geen topper, maar best OK om mee te pikken. Interessanter vond ik het menselijke leed, de aantrekkingskracht en het afduwen van de weduwe ten aanzien van de beste vriend van haar man.

Één van de zwakste films die ik de afgelopen maanden gezien heb. Een film uit de Tweede Wereldoorlog stelt in principe zelden teleur, maar dit was echt niet goed. De film is vrij hoogdravend met pseudo intellectueel geleuter tussen een Duitse soldaat die de opdracht kreeg om een Partizaan neer te schieten, maar dat uiteindelijk niet doet.

Naast het gezever omtrent wat leven en wat dood is, begint men ook nog een discussie over het verschil tussen iemand neerschieten of iemand executeren. Het slaat gewoon nergens op mede doordat het niet geloofwaardig of overtuigend is.

Ook de omkadering zit niet goed. De kostuums zijn niet bepaald authentiek. Ik kan best begrijpen dat de budgetten niet ruim waren, maar toch. Ook het camerawerk of montage was niet bepaald hoogstaand te noemen. De film duurde een minuut of 85, maar duurde eindeloos. Neen, echt niet goed...

Mijn vijfde Dupieux en ik weet intussen dat je bij de man je steeds aan iets bijzonders mag verwachten. Mandibules (Film, 2020) was op zijn minst gezegd speciaal, maar deze 'Rubber' slaat echt wel alles.

Absurd tot en met, maar het sloeg wel aan. Hoe kom je erop om een doodgewone autoband tot leven te laten wekken. Dat is al één gegeven, maar dat die bovendien ook moorddadig is? Geweldig gewoonweg. Is het eerst nog onschuldig met een blikje of flesje. Dan evolueert het al snel naar dieren om dan de laatste stap te zetten naar mensen. Met een vibrerend geluid bezorgt hij heuse kopzorgen bij de mens.

Extra pigment is de film in de film. Een aantal toeschouwer-fans slaat de avonturen van de autoband van dichtbij gade. De droge satirische commentaren krijg je er bovenop. De sheriff krijgt daarbij een geniale rol. Eerst bij de openingsscène door recht in de lens te kijken en te verkondigen dat alles toevallig is en geen reden heeft. En dan op het einde wanneer hij zijn korps moet overtuigen dat alles nep is. Geweldig!

Best wel een bevreemdende film in het donker met die nachtcamera erop. Die oplichtende ogen van zowel de hond als die mutant zijn scary. Vreemde geluiden, vreemde bewegingen, de donker en vooral iets mysterieus ... het heeft iets onbevattelijks.

En dan moet de opzwepende soundtrack nog beginnen. Je kan het komisch opvatten, maar ook horror staat op zijn plaats. Eigenlijk is het gewoon één grote videoclip. De hond stond erbij en keek ernaar ...

Het leven zoals het is met een bipolaire alleenstaande moeder. Je zal er maar mee zitten als kind waarbij hoop en teleurstellingen elkaar opvolgen. Gelukkig hebben ze elkaar nog en het is die band die sterk naar voren komt in de film. De grootste troef ook en het steeds terugkerende conflict van loyaliteit. Dat terwijl je als oudste zus ook worstelt met jezelf en een eigen toekomst wil uitbouwen.

Liefde en loyaliteit, makkelijk om uit te spreken, moeilijk om toe te passen, laat staan te handhaven. Mooie kleine film van eigen bodem waarbij vooral het acteerwerk en het samenspel opviel.

Af en toe een Japanse anime gaat er wel in zonder te zeggen dat ik een onvoorwaardelijke fan ben. Zoals steeds mooi vorm gegeven en sommige plaatjes zien er echt goed uit. Vrij beperkte speelduur met minder dan een uur.

Inhoudelijk minder omver geblazen. Diverse emoties worden verwerkt in het plot van jaloezie tot uiteindelijk vriendschap en waardering. Wel leuk om mee te pikken.

Een film waarvan ik vooral cinematografisch van genoten heb. Sfeervol en intens met een aantal erg knappe visuele scènes in montage en camerahantering. Fijne verwijzing ook naar de metaforen bij die vissen en waar ook de filmtitel naar alludeert. Zet die (opgesloten en gestresseerde) vissen bij elkaar en je krijgt hommeles. Leuk detail om die gekleurd weer te geven in een voor de rest zwartwitte productie.

Het is ook de rode draad door het leven van Rusty James. Het leggen van verkeerde prioriteiten, het ergens willen bijhoren, leven met een flair en stijl van een James Dean in Rebel without a Cause (Film, 1955) of John Travolta in Grease (Film, 1978), al is Rumble fish wel iets zwaarder. Het blijft wel eerder een drama dan een misdaadfilm of wat dan ook.

Die uitlichaamtreding was misschien het hoogtepunt van de film. Bijzonder knap, maar ook andere visuele zaken waren de moeite zoals het schaduwwerk tijdens het eerste gevecht. Prima rol overigens van Matt Dillon, maar ook zeker van Rourke. Leuk ook die jonge Nicolas Cage! Boeiend!

Nee, de film overtuigde me niet, hoewel ik er echt wel zin in had. Rumours is een politieke satire en is bij momenten absurd. Een eigenaardige film, maar eentje die een ongecompliceerd haast kinderlijk eenvoudig beeld schetst van 7 machtige wereldleiders die schijnbaar wat komen bijpraten over triviale zaken op een Duits landgoed. Er wordt wel een niet nader genoemde wereldcrisis opgeworpen, maar de context is er één van vrijblijvendheid en ontspanning.

Hier en daar wat absurde momenten, surrealistische ook, maar het kabbelt allemaal wat te veel voort. Voor mij mocht het scherper en gewaagder. Ik vond het bij momenten zelfs saai hoewel de setting me dan wel weer aansprak.

De surrealistische bevat wat minieme horrorelementen - genre kat-en-muisspel waarbij ze één voor één het loodje zouden leggen als in de eerste de beste slasher. Maar het overtuigde me niet. Ik vond het een zootje van losse ideeën die maar matig geslaagd waren.

Rundskop was afgelopen weekend op tv en ik wou hem graag nog even terugzien. Nu niet dat ik noodzakelijk het ongeval nog eens wou terugzien... Het ongeval zelf gaat door merg en been. Je voelt het kraken tot in de huiskamer en eventjes denk je bij jezelf: “het is maar tv en bij mij lijkt alles nog in orde!”

Schitterende prestatie overigens van Matthias Schoenaerts! Een ware transformatie waarin bloed, zweet en tranen is ingekropen. Zijn rol van Jacky Vanmarsenille betekende zijn échte grote doorbraak in Vlaanderen en de rest van de wereld. In Loft liet hij ook al van zich spreken, maar in Rundskop gaat hij echt helemaal los. De bekroonde filmprijzen liegen er dan ook niet om.

Rundskop is een film die eerder de dramatour opgaat dan het misdaadgenre waarbij de kijker aanvankelijk op het verkeerde been wordt gezet. Dat laatste is eerder het sausje voor het tragische leven dat Jacky leidt na het drama. Een drama dat hij moeilijk kan verwerken en eentje waarvan hij dagelijks nog de gevolgen van draagt. Het tekende zijn leven en zorgde ervoor wie hij vandaag de dag is. Zijn indrukwekkende torso is uiterlijke schijn. De hoog opgelopen testosteron, koudebaden en korte lontje, om nog niet te spreken van het mentale aspect zijn neveneffecten die niet te onderschatten/onderdrukken zijn. Moeilijk ook om Jacky te moeten classificeren als dader of slachtoffer ...

Rundskop is terecht één van de beste Vlaamse films van de laatste jaren. Een emotionele rollercoaster die je niet gauw vergeet. Top!

Wel één van de betere actiefilms die ik zag. Bijzonder flitsend en enerverend. Een heel gedoe om een verloren wapen terug op te sporen met de politie, je eigen clan en de Russische maffia achter je hielen. Die kleine Oleg komt me wel bekend voor uit onder meer Juno en The butterfly effect.

Een simpel verhaal met hier en daar wel wat wendingen en nieuwe issues. Net genoeg om niet vervelend over te komen. Misschien licht overgewaardeerd, maar zeker erg vermakelijk. Niet iets dat ik in mijn toplijst zou plaatsen.

Creepy ook bij momenten. Veel gestoorde lui in deze film. Je hebt dan wel die pooier, maar dat gezin, dat stal pas de show. Eigenlijk iets wat totaal niet strookt bij de film, een beetje zoals Garland Greene [Steve Buscemi] uit Con Air (Film, 1997).

Acteerwerk van Walker vond ik eigenlijk best OK. Niet wow wow, maar weinig op aan te merken.

Erg leuke debuutfilm van Miyazaki. Een beetje een andere stijl dan zijn volgende prenten, maar zeer genietbaar en vermakelijk. De tijd vloog voorbij. De film deed me denken aan één of andere James Bondfilm waarbij een soort spion het opneemt tegen een invloedrijke gewetensloze schurk. En uiteraard mogen de mooie deernen ook niet ontbreken.

Lupin is een sympathiek humoristisch personage. De humor was geslaagd en de actie evenzeer. Meer dan degelijk plot ook dat nergens stilvalt. Kleurrijke andere personages ook zoals die ninjabewakers, de garde en de Graaf zelf natuurlijk. Geweldige openingsscène ook met de auto-achtervolging of het betere klim- en springwerk op en rond het kasteel. Fijn!

Een sportfilm is niet mijn favoriete genre van film al vond ik deze Rush erg geslaagd. Twee grote persoonlijkheden uit de F1 uit de jaren 70, lood recht tegenover elkaar. De één flamboyant, charismatisch en grofgebekt, de ander ambitieus, introverter en beredeneerder, zoals het een koele Fin betaamt.

Hemsworth en Brühl zetten een erg knappe treffende acteerprestatie neer van respectievelijk Hunt en Lauda. De races waren adembenemend met de close-ups, goede sound en slow motions. Ik herinner me de werkelijke beelden, die waren hallucinant. Fijn dat de film diezelfde spanning, sfeer en emotie kan oproepen. Ook de onderlinge rivaliteit tussen Lauda en Hunt kwam goed aan bod. Geen boezemvrienden, wel rivalen waarbij ondanks de grote verschillen in persoonlijkheid het grootste respect heerste. Ze hielden ook elkaar daarom scherp.

Het geeft me extra zin om binnenkort die andere seventies sportfilm te zien die in de cinema draait tussen eveneens 2 grote tegenpolen: Borg/McEnroe.

Op hetzelfde avond eveneens naar Blue streak gekeken. Twee films die perfect uit dezelfde grabbelton komen. Hier wel iets meer het buddy cop verhaal, maar in plaats van Martin Lawrence heb je hier Chris Tucker als brulboei. Het werkt wel tussen die twee, getuige hiervan de vervolgfilms, maar ik vind Tucker toch bij momenten iets te schreeuwerig.

Maar vermakelijk is het sowieso. Het blijft toch vaak wringen dat in dergelijke films hyperprofessionele organisaties als de FBI (en personages ervan) worden neergezet als dom en incompetent, maar dat doet het duo Chan/Tucker wel extra floreren.

Eveneens nostalgie uit de nineties zoals er toen wel meer zijn gemaakt. Leuk om nog eens teruggezien te hebben.

De film borduurt verder op de successen van de eerste film. Toen al vrij vermakelijk en dat is nu niet anders. De zeer bizarre formule van de tandem Tucker-Chan werkt wonderwel goed. En ze hebben er nog beiden plezier aan ook. Mooie afwisseling tussen actie en humor. Een film die zich afspeelt in Hong Kong en later ook terug de Verenigde Staten.

Een aantal erg leuke scènes in Vegas, in het massagesalon of het gebouw in de steigers. Een leuke vrouwelijke bad ass ook. Vlot tempo en geen moment verveeld.

Zowel Chan als Tucker zien er hier al wat ouder uit waardoor het inderdaad wat geforceerder aanvoelt. Ook het plot zoekt het wat verder met ineens een verloren gewaande broer, niet biologisch verwant, ontwarde ik ergens. Ik zag deze derde film onmiddellijk na de tweede waardoor het niet eenvoudig is om vast te stellen wat er welke films gebeurde.

De Eiffeltoren was wel erg spectaculair en leuk. Een film die sowieso in het verlengde ligt van de twee andere films. Binnen het genre erg vermakelijk met een balans tussen humor en actie. Weinig creativiteit of vernieuwing, maar de formule werkt wel opnieuw. Al mag het hier wel ophouden denk ik.

Hier had ik me wel wat anders bij voorgesteld. Een film die aanvoelt als een documentaire en is opgenomen in one shot. Technisch een huzarenstukje. Het voelt letterlijk als een wandeling doorheen een rijke 300 jarige geschiedenis van Rusland en 33 kamers van de Hermitage in St. Petersburg.

Bombastisch en kleurrijk met vele mooie decors en kostuums. Maar wat de bedoeling? De kunst en de geschiedenis in de verf zetten van Rusland? Ik ben heus geen cultuurbarbaar of haal mijn neus niet op voor geschiedenis, maar behoudens de techniciteit van de film kon ik hier erg weinig mee.

Deze miste ik in de bioscoop. Jammer eigenlijk, want de impact had wellicht nog grter geweest op het grote doek. Belle is een fijn eigenzinnig sprookje dat de Disneyklassieker Beauty and the Beast in een alternatief en moderner jasje steekt. Een sprookje perfect op maat voor de huidige generatie waarbij alles draait om de virtuele wereld en de status die je daar hebt. Vandaar ook de vele raakvlakken bij pakweg Ready player one of Wreck-it Ralph.

Het plot is meeslepend en had nog potentieel voor een verdere uitdieping in een serie ofzo. Visueel erg fijne anime en ook de sfeer zit prima. Ook de soundtrack maakte het geheel wel beter. Ook de boodschap rond identiteit en privacy komt sterk naar voren zodat de anime wat extra te bieden heeft. Top!