Opinions

Surfend op het overweldigende succes van Home alone zien we hier kindsterretje Culkin een poging doen om dat succes te evenaren. Dat lukte echter niet of toch maar in beperkte mate. Exuberante rijkdom en vriendschappen staan centraal in deze film die bol staat van de clichés.

Met die enorme rijkdom en Mount Richie ook wel wat weg heeft van Dagobert Duck. De achtbaan en de McDo, leuk om eens mee uit te pakken. Als familiefilm nog wel te doen, maar spreekt het huidige kinderpubliek toch minder aan als ons destijds denk ik. De dromen over exuberante rijkdom liggen vandaag anders denk ik.

Een leuke Sono. Minder hoogstaand dan sommige van zijn andere films, maar deze is bijzonder vermakelijk. Het begint al met een geweldige openingsscène waarbij het bloed in het rond spuit. Dat laatste wordt vervolgens de gehele film lang meegedragen.

Onzin, maar vermakelijke onzin waarbij een tienermeisje in een soort van fantasy-universum terecht komt met bizarre slachtpartijen rondom haar waarbij zij de rechtstreekse getuige is op de eerste rij. Alleen wat jammer dat de openingsscène met de bus gelijk de beste scène is en dit hoogtepunt nauwelijks wordt geëvenaard. Al doet de scène op school wel ongelooflijk zijn best.

Lekker grof die uiteengerukte lichamen, maar gore wordt het nooit. Eigenlijk gezien de aanpak en thema zelfs nog braaf. Ik vond het bij momenten zelfs grappig. Erg leuk vertier voor een avondje wegzakken, maar hoogstaand was het nu ook niet bepaald.

Het thema boeide me wel waarbij een Japanse ryokan, een soort van wellness familiehotel, te kampen heeft met een timeloop. Elke twee minuten wordt je terug geslingerd in de tijd met de vergaarde kennis van die periode. Op die manier kunnen de puzzelstukjes en denkproces verder evolueren.

Leuk wordt het wel wanneer - als de grootste paniek voorbij is - enkele lolbroeken fratsen als zelfmoord uitvoeren om eens te zien wat het is. Dat is het dan ook. De focus ligt geheel op de humor en niet zozeer op een wetenschappelijke thriller. Wie wat vertrouwd is met het werk van Quentin Dupieux, kan zeker hier terecht.

Wat me echter mateloos stoorde, was het enorme theatrale acteerwerk van de gehele cast. Aziaten kunnen er wat van, maar hier vond ik het bijzonder ergerlijk. Ook het erg fletse einde met die tijdsmachine vond ik maar niets. Erg goedkoop en slap einde.

Niet de eerste film die ik de voorbije maanden zag over Zuid-Koreaanse emigratie (of adoptie). Minari (Film, 2020) behandelt een soortgelijk verhaal van Zuid-Koreaanse familie die een nieuw leven tracht op te bouwen in de Verenigde Staten. De film is opgebouwd in drie bedrijven. David als kind, David als tiener en de trip naar Zuid-Korea.

Ik vond het een mooi ingetogen film die weliswaar enkele clichés bewandelt rond racisme en uitsluiting. Voor de kleine Dong (David) heeft het er zwaar mee. Zijn moeder komt dan ook gauw tot de vaststelling dat integratie alles behalve evident is.

De film evolueert later naar meer evenwicht en een meer gelaagd verhaal. De ziekte van de moeder is een subplot dat het thema emigratie wat overheerst, maar het is ook één van de redenen om naar Zuid-Korea te gaan. Dit laatste deel was toch wel het beste luik van de film waarbij op subtiele wijze ook aandacht werd gegeven tussen de culturele verschillen waarin David zich bevindt. Mooi in beeld gebracht en prima verhaal. Fijn!

Eigenlijk een hallucinante film deze Richard Jewell die gebaseerd is op ware feiten. Ongelooflijk dat zoiets kan dat een heksenjacht georganiseerd wordt op een lokale held alleen maar omwille van het feit dat de overheidsinstanties van geen hout pijlen weet te maken. Ook de media zelf komt er maar bekaaid vanaf en storten zich als een haai op hun gewillige prooi. De media is meedogenloos om de publieke opinie te kunnen beïnvloeden. De gevolgen zijn dan ook desastreus.

Wat te zeggen van Richard? Naïef en goedgelovig, dat zeker. Maar eveneens sterk patriottistisch en met sterke idealen voor recht en rechtvaardigheid. Kent alle regeltjes en procedures van buiten, maar neemt ze soms te letterlijk waardoor hij in de problemen komt (zie op de campus onder meer). Komt ook onderdanig over ten aanzien van hoger geplaatsten. Dom zou ik hem zeker niet noemen, integendeel. Autistisch zag ik hier al passeren, zonder de man te kennen en uiteraard me enkel baserend op hetgeen ik zag, kan ik me daar zeker wel iets bij voorstellen.

Prima rol van de onbekende Paul Walter Hauser. En ook met Rockwell zit je altijd safe. Als ik het bekijk online vrij accuraat verhaal van de feiten. Dikke 3,5* ook hier.

Goh, niet zozeer de fantasy stoorde me aan de film. Alle zever en foute CGI vond ik op zich nog niet zo erg. Vooral de CGI moet je niet zwaar aan tillen in dergelijke producties. Waar ik het moeilijker mee had waren de onevenwichtige gebeurtenissen in de film. Van een Ozon verwacht ik toch een tikkeltje meer.

Zo is de nieuwe romance tussen Pablo en Katie er wel hee plots en snel. De ene scène is nog niet voorbij, inclusief overnachten of men woont al samen en ze is in verwachting. Het feit dat de dochter bij de eerste ontmoeting er het moeilijk mee had wordt onmiddellijk onder de tafel geveegd. Maar er zijn zo nog scènes waarbij de overgangen slordig zijn zoals het vertrek van Pablo of de vlucht van Ricky. Pers en politie waren in een mum van tijd weg, alsof het een duif was dat wegvloog in plaats van een baby. De ouders bleven verweesd achter.

Ik kon ook maar moeilijk hoogte krijgen van het gezin en al zeker niet van Pablo. Weinig emotionaliteit en diepgang te bespeuren. De absolute openingsscène tenslotte komt amper uit de verf. Je zou haast vergeten dat Katie toen zei dat ze het niet meer aankon en de baby wou afstaan. Niet makkelijk te verklaren scène alvast, tenzij ze alles wat we daarna zagen zich heeft ingebeeld ...

The rider vertelt het menselijk drama van een rodeoster die na een ongeval niet meer in de mogelijkheid geacht wordt ooit nog te doen wat zijn absolute passie is. Het is zijn leven, maar hij moet noodgedwongen aan de zijlijn toezien hoe zijn stukje resterende leven wegkwijnt onder het verlies. Maar de film gaat verder dan dat. De scènes tussen Brady en Lane zijn erg intens en beiden hebben niet veel nodig om elkaar te begrijpen. Beiden hebben het moeilijk hun dromen en verlangens los te laten. Lily zorgt voor de emotionele afwisseling en de film wordt nooit te sentimenteel. Koppel dit aan de mooie adembenemende beelden van South Dakota en je krijgt een knappe film voorgeschoteld.The rider is cinematografisch top met een innemend plot in een rustig tempo. Mooi!

Vermakelijk inderdaad, heel veel meer heb ik er eigenlijk ook niet over te zeggen. Die schreeuwerige cartooneske humor dito personages liggen me ook minder. Een genre dat wel vaker voorkomt uit Frankrijk. Het is natuurlijk wel een film waar het enthousiasme van afdruipt en bij momenten komt dat zeker tot bij de kijker. Dus dat is zeker een verdienste op zich.

Erg serieus moet het allemaal niet genomen worden, maar als de humor eerder flauw overkomt dan geslaagd, dan schiet er natuurlijk bitter weinig over, een uitstekende Poelvoorde ten spijt.

Een film met Exarchopoulos valt nooit te negeren en was dus voor mij de hoofdreden om de film aan te vatten. Zeker en vast geen foute film, al schiet men hier ook wel niet de hoofdvogel mee af.

Interessant is het wel om het reilen en zeilen bij een low cost vliegmaatschappij eens van dichterbij te zien. Een erg aangename job om voldoening uit te halen lijkt me dat toch niet. Naar buiten toe lijkt het allemaal glitter and glamour, daar blijft vervolgens weinig van over. Het is een beroep met een negatieve connotatie en toch willen veel meisjes erbij horen.

Door kort om de huid te zitten voelt de film beklemmend aan en voel je wel mee met het personage van Cassandre. Haar persoonlijke issues maken haar extra kwetsbaar. Een degelijk drama, maar veel komedie zag ik er toch niet in.

Riget is duidelijk niet voor iedereen weggelegd. Bizarre miniserie van één van de meest intrigerende regisseurs van de laatste decennia. Een regisseur met vele haters, maar gelukkig ook met weliswaar minder liefhebbers. Vele van zijn films zijn een nicheproduct. Voor mij is dit in eerste instantie Dogville. Maar Riget verdient ook zeker mijn aandacht. Gisteren deze Riget bekeken, vandaag volgt deel II. Eerst snel een recensie schrijven of ik sla beide delen door elkaar...

De opbouw of insteek van Riget alleen al: 2 personen met het syndroom van Down die eens gaan uitleggen hoe het zit en wat er gaat gebeuren. Geweldig! Als de meester himself op het einde ook nog eens langs komt, tja, dan weet je het wel.

De serie dateert intussen al van 1994, maar je mag als je de beelden er op nahoudt er gerust nog dik 15 jaar van afdoen. De beeldkwaliteit is ondermaats, maar onderstreept wel de klinische oude aftandse en kille ziekenhuisblok uit de typische jaren 50 en 60 die werd neergepoot waarvan je denkt dat ze vandaag alleen nog maar te bewonderen zijn in Oekraïne, Rusland of Moldavië. Die ambulances alleen al, lekker nostalgisch! Ook die steeds wederkerende vaal-bruine kleuren geven iets dreigends en mysterieus weer. Die lange smalle doodse gangen nodigen ook niet uit om daar te willen vertoeven. Neen, ik wil wel elders mijn laatste adem uitblazen of herstellen van mij levercirrose.

Heerlijke rol van Ernst-Hugo Järegård die in de huid kruipt van een narcistische Zweed en de Denen vervloekt terwijl hij op het dak naar zijn walhalla kijkt. De opbouw van de serie is traag en soms wat slordig te noemen. Voor de special effects hoef je het zeker niet te doen. Geen film alvast die ik eenieder zou aanraden. Mij beviel het behoorlijk. Op naar deel II!

Gisteren de hele avond gespendeerd aan Riget II. Zo werd ik twee dagen lang ondergedompeld in het reilen en zeilen van “Het Rijk”. Het eerste deel vond ik behoorlijk en zoog me mee in de sfeer van mysterie en spanning. Deel II daarentegen ging voor mij persoonlijk de verkeerde kant uit. In plaats van verder in te zetten op de mystieke sfeer van geesten en paranormale activiteiten werd eerder de kaart van de absurde humor gespeeld. Uiteraard kunnen humor en spanning/horror perfect matchen, maar hier sloeg de slinger helemaal door.

Pluspunten waren bijvoorbeeld wel het zicht vanuit het standpunt van de geesten. Op Matrix-achtige wijze werd het beeld wazig groen gepresenteerd. De baby daarentegen gaf me het gevoel van “Oh, dear” en ik was bevreesd dat we met een niveau van “the killer baby” conform de film “It’s alive!” gingen zitten, maar dat was het hoegenaamd niet.

Tussen de regels door bleef de spanning onderhuids aanwezig, maar je wist gezien het plot dat er weinig wereldschokkends te gebeuren ging staan. De film kabbelt voort en belandt van de ene absurde situatie in de andere. Het ene moment spitsvondig en amusant (die dilbo bvb), het andere moment is er los over (de baby of de dood van X). Professor Stig Helmer blijft geweldig en ook de personages van mevrouw Drosse en professor Moesgaard bleven interessant om volgen. Tot slot vind ik het jammer dat er te weinig gedaan is met het verleden van het ziekenhuis. De serie start steeds met die blekerijen en je verwacht daar wel iets mysterieus (een vloek of iets dergelijks), maar dat bleef wat uit. Beide delen in beschouwing genomen een voldoende met 3,0* waarbij dit deel ondermaats is: 2,5*.

Wel een leuke film die me niet heeft verveeld, maar er zaten een aantal gedachtegangen in die ik maar moeilijk kon plaatsen. In de eerste plaats de moordenaar zelf. Een vreemd individu die een jong meisje voor zijn kar spant en de verantwoordelijkheid bij haar poogt te leggen om hem te laten vatten door de politie. Zichzelf aangeven, neen, dat vindt hij te makkelijk. En met de politie vindt hij het best een leuk spelletje om te geven, maar vooral te nemen. Zijn motief blijft ook lang verborgen en gebruikt hij wanneer het hem uitkomt.

Het meisje heeft vervolgens een onweerstaanbare drang naar hem. Een drang die nauwelijks wordt verklaard. Enerzijds is ze zelfzeker en onbevreesd, tegelijkertijd is ze fragiel en naïef. Moeilijk om haar te peilen. Ze wordt dan wel achterna gezeten door haar baas, nog zo'n fascinerend figuur, maar daar moet ze weinig van weten.

Tot slot het olijke politieduo. Geen idee wat die uitspoken, maar de moordenaar wordt hen zowat op een plateau gebracht en nog slagen ze erin het zo te doen rekken. Als de moordenaar zich dan uiteindelijk toch aangeeft, is die ene er als de kippen bij om hem een maagstoemp te verkopen, haha.

Zoals gezegd, erg entertainend, maar niet altijd even logisch. Wel leuk!

Mmm, niet zo bijster goed. Ik had zin in een soort van Goonies film, maar dat idee had ik beter laten varen. Gelukkig heb ik deze niet met mijn kinderen bekeken, want een echte kinderfilm is dit niet. Wel kinderlijk gemaakt, want voor volwassenen is er niet veel aan. De doelgroep is dus compleet zoek. De film berust op een aaneenschakeling van clichés en toevalligheden. Het plot stelt niet veel voor en is louter gebaseerd op wat al reeds bestond.

De idee alleen al dat enkel deze kinderen de wereld konden redden werkelijk nergens op. De CGI is weinig om naar huis over te schrijven en de kinderen waren vrij irritant. Dergelijke films zouden kinderen moeten doen wegdromen als superhelden die de wereld redden, maar ik denk niet dat deze film hierin slaagt.

Mijn nieuwsgierigheid heeft me genekt deze keer en erg aan te bevelen is deze prent niet. Heb me niet verveeld, maar dat doe ik zelden bij films, ook bij deze dus niet.

Ik zag al enkele films van Seidl en wist wel ongeveer waar ik me kon aan verwachten. Geen wulpse vrouwen met goddelijke lichamen, maar aan de fanbasis van de aan lager wal geraakte schlagerzanger Ritchie Bravo te zien, ligt de gemiddelde leeftijd en speklaag een stukje hoger. Het levert een rauw en alledaags verhaal op, zonder veel bochten of opsmuk. Gewoon zoals het leven is.

De hoogtepunten van Ritchie Bravo liggen al even achter de rug. De demonen van drank en kansspelen nemen de overhand en alles is goed om toch maar wat extra cash te genereren. Dat daar goedgelovige lichtekooien aan te pas moeten komen om zijn kas te spijzen, dat vindt hij best en is een extra centje waarvan hij geniet én tegelijk iets aan verdient.

Alleen gaan zijn uitgaven onverwacht de hoogte in als zijn dochter op de proppen komt. Tragisch en meelijwekkend zijn die contacten zonder liefde. Hard en meedogenloos. Het tekent de diepe onherstelbare wonden tussen beiden. Ook de contacten met zijn dementerende vader zijn troosteloos en ellendig. Aan de ene kant besteelt hij zijn vader om zijn verslavingen te onderhouden, anderzijds is er toch die (be)zorg(dheid) tussen hem en zijn vader.

Het is moeilijk een beeld te creëren van Ritchie Bravo. Een egoïstische manipulatieve klootzak die niet beter verdient, maar ondanks de vele problemen eveneens een man die geholpen moet worden. Fijn zo die tweespalt.

De ultieme angst van een cinefiel wellicht is de vrees van het bekijken van een videofilm waarbij je gruwelijk tot je einde komt. In mijn tienerjaren zou het misschien geholpen hebben om mijn passie/verslaving wat in te dijken. Nu doen we gewoon lustig verder ...

Sterke horrorprent die inzet op een creepy sfeer en een prima afstemming met het geluid. De videobeelden in eerste instantie die flitsend en mysterieus zijn. Het meisje dat uit de TV komt, bloedstollend en visueel erg raak. Ben vooral gecharmeerd door het eerste gedeelte van de film en iets minder de naar de zoektocht om het op te lossen al waren de scènes in de vuurtoren en de waterput ook sterk.

Misschien moet ik de Japanse Ringu ook maar eens bekijken waarbij ik inschat dat de sfeer en intrigerende beelden nog sterker naar voren komen. Verbinski doet het echter prima met zijn remake die toch eerder neigt naar een zware thriller met sterke bovennatuurlijke elementen. Het lage tempo helpt hier wel bij. Net als Naomi Watts die het prima doet als doortastende journaliste.

Japanse original dus van het meer bekende Amerikaanse The ring. Het is al een tijdje geleden dat ik die laatste nog mocht zien, dus mijn vergelijking zou wat mank lopen. Ik weet wel dat ik The ring best eng vond en erg goed vond qua spanning en plot. Toch had ik het gevoel dat de klemtoon en de pace in deze film anders ligt dan in zijn Amerikaanse broer.

Het concept heeft wel iets. Je betrekt de kijker ook rechtstreeks mee in het plot, het ijzingwekkende telefoontje daar gelaten natuurlijk. De spanning en uitwerking lijkt me toch minder. Die televisiescène blijft het wel doen. Geweldig idee! De achterliggende idee is misschien ook te zoeken in de Japanse cultuur, maar die kwam voor mij als leek niet genoeg over.

Ik zag een paar weken terug The wild brunch en daarvan was ik toch meer van onder de indruk dan deze Rio Bravo. Het moet gezegd dat ik ook niet zo wild ben van westernicoon John Wayne.

Ik vond het eerlijk gezegd een vrij eentonige zit en als er al wat meer actie kwam, dan heb je nog het clichématige westernidee van kermisschutters versus revolverhelden. Inhoudelijk ook niet je dat, dus echt weinig om me aan op te trekken. Onderhoudend in het beste geval.

Mooie setting, dat wel, maar de actie, het verhaal en de personages zijn nogal mak.

Dat oorlog steeds de 'goeden' laat overwinnen en vooral al de "slechten" doet verliezen is een mythe waar deze film je keihard met de neus op de feiten drukt. Je voelt je als kijker echt machteloos hoe deze schoft zich doorheen de Tweede Wereldoorlog schoffelt (en blijkbaar ook de decennia erna). Jammer zo blijkt, is het niet steeds een algehele juiste weergave van de feiten.

Nu desalniettemin genoten van deze film. Vooral het eerste deel vond ik erg sterk, zeker op dramatisch vlak. Hoe Riphagen via Esther Schaap onschuldig en onwetend volk ronselde om te beroven en te verraden, hallucinant. De scene toen Esther Schaap opgepakt ging worden of de scene waar de verraden families in de truck worden gezet, zeer emotioneel allemaal. Jammer genoeg houdt de film dit niveau niet aan. Het kabbelt een beetje voort. De oorlog eindigt halfweg de film en dan begon de "klopjacht" van Jan op Riphagen. Jan Van Liempd vond ik overigens een kleurloos, oninteressant en zwak personage. Ik vond ook het script hier en daar wat rommelig, weinig overtuigend ...

Jeroen Van Koninksbrugge daarentegen! Ik ken hem (als Vlaming) niet als acteur, maar ik vermoed dat hij hier toch zijn beste rol ooit vertolkte, dit kan tellen! Erg overtuigend, erg knap! De film geeft goed weer hoe Riphagen handelde, hoe geslepen hij was, charmant ook en soms erg gewelddadig. Interessant individu, dat is zeker. Straf dat hij later tot het echelon van de familie Peron behoorde.

De in bewaring neming van Riphagen door Jan en Frits vond ik mager en minder interessant als verhaal. Jan die zijn onschuld moest zien te bewijzen als lonely subhero, neen, ik kon me er niet in vinden. Voor bij de scene waar Betje gechanteerd wordt toen Frits stond te bellen zonder iets op te merken, neen, tenenkrullend vond ik dat Dat kostte de film zeker 0,5*. Maar al bij al boeiende film die eigenlijk elke Nederlander (en Vlaming) gezien moet hebben.

Ik sluit hierbij aan. Erg fijne, maar vooral luchtige buddy cop film van Franse makelij. Geen slapstickgehalte zoals bvb Gaston en Leo in Patrick Le Bon’s Paniekzaaiers (1986), maar een film van hoger niveau en meer doordachte humor. Fijn duo alvast waarbij de geroutineerde René zeer aangenaam is om te volgen met zijn à l’aise gehalte alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat flikken hier en daar een oogje dichtknijpen of mee zwendelen. François als groentje stond er (perplex) bij en keek er naar.

Het duo is goed op elkaar ingespeeld en hun dialogen zijn fijn, spitsvondig en humoristisch. Uiterst sfeervol met de kleine Parijse straten in de jaren 80. Hier en daar wat standaard en voorspelbare gebeurtenissen, maar vermakelijk was het zeker wel.

Ik had erg veel zin in deze film. De speelduur schrikte me wat af, maar dat viel heus wel mee. Vooral het plot boeide me wel en het is steeds verrassend om vanuit Westerse blik andere culturele gewoontes op te snuiven. Zo vond ik het intrigerend dat Nanami mensen inhuurde om haar familie te spelen op haar huwelijk. Voor de schijn, voor het aanzien van de anderen om aan te duiden dat ze van bepaalde komaf is.

De film evolueert voorts verder en slaat een andere weg in. Ik vond de film bij momenten ook niet altijd even duidelijk. Naïviteit en onderdanigheid lijken wel de tweede natuur te zijn van Nanami waarbij zich laat manipuleren door haar nieuwe vriendin.

Visueel en qua acteren erg sterke film. Ritmisch en poëtisch met erg veel zorg voor de cinematografie. Ik heb me laten meevoeren doorheen de film. Niet alles kunnen opnemen wat Iwai bedoelde met zijn verhaal, maar er toch van genoten.

Ik liep niet helemaal warm voor Rise of planet of the apes. De film bestaat eigenlijk uit twee delen. Het eerste deel dat de groei en ontwikkeling van de chimpansee Caesar omvat, vond ik het sterkst. Er zit veel diepgang in het personage van Caesar. Ondanks het feit dat er een loopje wordt genomen met de wetenschap (die premisse moet je er maar bijnemen) was het verhaal boeiend. Er wordt veel focus gelegd op de emoties van Caesar, wat het met hem doet om het gevoel te ervaren van een huisdier, om als een ordinaire hond aan de leiband te moeten lopen, het gevoel van het ervaren ‘verraad’ van Will, de mishandeling in het asiel, enz … Veel en tegelijk mooie expressies van Caesar (Andy Serkis), de hele film door eigenlijk.

Het tweede deel, de (losgeslagen) actiescènes halen het niveau wat naar beneden en de slordigheden nemen een loopje met zichzelf. Caesar die de ampullen gaat stelen, de helikopter die in de afgrond belandt, het geforceerde praten van Caesar, … Ook de special effects vielen me wat tegen, zeker voor een film van 2011. De apen leken me te onnatuurlijk te lopen en ook de snelheid van bewegingen maakte het er niet beter op. Velen liepen ook vrij synchroon. Nee, dit kon stukken beter. De camerabewegingen met de apen waren dan wel ok. De actiescene op de Golden Gate Bridge in zijn geheel was fijn en spectaculair. De acteerprestaties waren gewoon, niet bijzonder alvast. Jammer van de doelloze personages zoals de vriendin van Will (erg mooie vrouw, maar daarmee is het ook gezegd). Al bij al een voldoende met 3,0*.

Voor een nieuwe van Jayro Bustamante ga ik wel even zitten. De Gualtemalteek behoort tot mijn favoriete Latijns-Amerikaanse regisseurs en zijn laatste productie dateert toch weer van 5 jaar terug met La Llorena waarbij de burgeroorlog belicht werd via een aantal fantasy elementen. Met Rita gaat hij nog een hele stap verder. Het fantasy gedeelte domineert en beheerst de film.

Dit betekent ook dat er bijzonder veel aandacht ging naar het visuele en de context rond het plot. Het levert soms droomachtige fantasierijke beelden op met engelen en een soort van sfeëerieke doden in een weesinstelling.

Er gaat te veel aandacht daar naartoe waardoor het eigenlijke plot wat ondergesneeuwd raakt. Het einde is krachtig, maar redt de film onvoldoende door het langdradige weinig zeggende middenstuk. Geen idee wat Bustamante zijn beweegredenen hiertoe waren. Het plot rond de mistoestanden van weesinstellingen of de kwetsbaarheid van kinderen in thuissituaties kon anders en beter tot zijn recht gebracht worden.

Ik ben het eens met het gros van de meningen hier. Het eerste uur is best knap. De laatste 20-25 minuten halen de film helemaal naar beneden. Ijzersterk is het hoe de sfeer wordt weergegeven. Geen bijster originele film en ook de nodige clichés duiken op, maar het werd wel allemaal uitstekend uitgevoerd. Het decor leent zich er ook toe. Prachtige beelden van de Zweedse wildernis. Bossen hebben steeds iets mysterieus. De spanning is aanwezig en de sfeer is best eng.

Toen er nog twee maten overbleven, neemt de film een andere wending. Ineens duikt een stam op die op zich niets toevoegt aan de film. Net als in The Silence (2019) die ik eerder deze week zag was dit plot overbodig. Het monster zelf was eveneens belachelijk en leek nog het meest op een groot uitgevallen eland. Jammer, want er zat zoveel meer in. Omwille van het sterke eerste uur nog net een voldoende.

Ik kan me vergissen, maar het moet al van Het Tweede Gelaat (Film, 2017) van Jan Verheyen geleden zijn dat we nog eens een Vlaamse detective thriller kregen. Op zich een genre waarin België het goed doet en ook hier slaagt Herbots erin een spannende politie misdaadfilm te maken in navolging van De Behandeling (Film, 2014), eveneens met Geert Van Rampelberg in de hoofdrol.

Interessant om het plot te verwezen met onze zwarte verleden van Congo. Een beetje maatschappijkritische blik is steeds meegenomen waarbij ook wordt geopperd dat een Koninklijk pardon, het veranderen van een straatnaam en het weghalen van een standbeeld in de essentie niets verandert van het verleden en hoe we ermee omgaan.

De film kent twee plotlijnen die min of meer in elkaar overvloeien, maar toch los staan van elkaar. Ik vond vooral de film technisch vrij goed met prima montage- en camerawerk. Ook het spanningsniveau, zeker naar het einde toe, zat goed. Hopelijk krijgt de film niet te veel kritiek omtrent de Congolezen die nogal als bad guys naar voren komen. Ik hoop dat we door deze ballon kunnen heen prikken.

Interessante escape film over een man die op de vlucht is voor het politioneel apparaat in Laos. Vond de aanleiding op zich maar bizar. Het gaat hierbij om doodslag (en niet zomaar na 1 harde mep). Beetje opgepompte adrenaline waarschijnlijk als wanna be hero, maar toch. Het gaat hier wel degelijk om een misdrijf.

Los van de daden van de protagonist (of antagonist zo je wil), wel best een spannend vervolg met prima camerawerk en montage. Het tempo wordt hooggehouden en net als de dader word je als als kijker niet met rust gelaten, hoewel het steeds hetzelfde neerkwam. Rune baby run!

Ook de setting droeg bij tot het geheel. Weinig wereldschokkends en ook wellicht eentje die ik snel vergeten zal zijn. Springt er niet echt bovenuit in het genre, maar vermakelijk bleef het wel.

Bij mijn weten is er geen grote (Noord-)Koreaanse gemeenschap in België of Brussel. De film laat uitschijnen zich in Brussel af te spelen, maar dat gevoel krijg je helemaal niet. Ik herkende wel het Klein Kasteeltje, dat is het eerste aanmeld- en registratiepunt voor vluchtelingen in België.

In dat opzicht dus wel een vrij ongewone film. We volgen Ki-wan, een Noord-Koreaan op de vlucht die een beter leven tracht op te bouwen in België. Een typisch vluchtelingenverhaal met veel eenzaamheid, dakloosheid en strijd om te overleven.

Op zich wel boeiend. Het subplot van de vriendin vond ik minder interessant waarbij er werd uitgeweken naar het misdaadmilieu. Hoefde voor mij totaal niet.

Boeiende film die het erbarmelijke en onderdanige leven onderstreept van illegale arbeidsmigranten, ditmaal te Thailand. Mensen zonder rechten of papieren zijn overal een speelbal van het lot en zijn vaak erg afhankelijk van de goodwill van hun oversten. Ook het hoofdpersonage Lianqing weet maar al te goed dat er iets helemaal niet klopt wanneer ze vooraf moest betalen voor de documenten. Maar wat doe je in zo'n situatie? Juist ja, toch betalen, vaak tegen beter weten in. Vond het wel een "mooie" scène achteraf bij de sollicitatie bij het "nette" bedrijf wanneer de zaakvoerder vertelt dat de papieren geen rechtsgeldigheid hadden.

En zo gaat het van de ene ontgoocheling naar de andere. Het einde is heftig, alsof er in de ogen van Guo geen ander alternatief meer resteert. Film werd mooi en sereen in beeld gebracht. Er wordt ook prima geacteerd en deze film is zeker een statement betreft de gewrongen situatie waarin sommige arbeidsmigranten beland zijn.

Genoten van deze film. Mooie sfeerschepping van het misdaadmilieu in Chicago in de jaren dertig. Hoewel ik Tom Hanks in andere films beter tot zijn recht zag komen toch een goede performance zien neerzetten. Zijn personage miste wat diepgang. De film wordt verteld via zijn zoon wat een zekere diepere betekenis geeft aan de film. Goede verfilming, goede muziek. Her en der lees ik dat er misschien wat meer actie in mocht komen. Dit hoefde voor mij niet, de film is prachtig in beeld gebracht. Goede casting, een uitstekende Newman, Law en Tucci gezien. Ook de kleine Michael vertolkte een uitstekende rol.

De relatie met de zoon van de maffiabaas was mss wat dubieus, minder sterk. Ook het einde (niet de scene aan de zee, maar de scene nog daarna), het min of meer 'happy end' vond ik wat te geforceerd en snel afgehaspeld. Éen van de weinige minpunten voor mij.

Mijn eerste ervaring met Nollywood is niet meteen de meest hoogstaande geweest. Ik werd al gewaarschuwd dat het algemene niveau van Nigeriaanse producties bedenkelijk is en kan dit voorlopig alleen maar bijtreden. Road to yesterday is een doordeweekse roadmovie, maar erg veel vergezichten krijg je niet te zien. In de plaats ervan moet je het veelal stellen met een zoom op een erg vervelend ruziënd koppel.

Het oppervlakkige Engels en de daarbij aansluitende zwakke dialogen ergerden me meermaals. Het kwam niet vlot over waardoor ook de geloofwaardigheid pover was. De ruzies hadden weinig om het lijf en waren repetitief. Het einde kent een vervelende twist, had niet gemoeten, de kijker worstelde er zich toch doorheen. Bleek dat het allemaal voor niets was. Het voelt allemaal zo goedkoop aan, vrij zwakjes in het algemeen. Jammer.

Ben ontgoocheld in de film. Had er net iets meer van verwacht. Het verhaal is goed en schept hoge verwachtingen die jammer genoeg niet werden ingelost. Er zijn uitstekende scènes die de troosteloosheid, de hardheid en de wil om te overleven benadrukken. Ook de kleine hedendaagse normale dingen komen naar voren: iets wat we nu al evident beschouwen, was in de film pure luxe (haar knippen, bad nemen, menselijke communicatie ...).

Het concept is goed, maar niet genoeg uitgediept. Vele dingen blijven vaag of zijn onverklaarbaar. Ook de povere passages van passanten zijn langs een kant te oppervlakkig. Ook die brand wordt nergens veklaard. Op die manier mis je echt betrokken te raken bij de film. De flashbacks naar de periode ervoor en de scenes met de moeder zijn overbodig wegens zeer vaag en nietszeggend.

De acteerprestatie van Viggo was redelijk, gewoon ok. De zoon ergerde me een beetje. De dialogen waren te beperkt en te ondermaats (niet onlogisch als er geen diepgang met andere personages is). Ondanks de trage opbouw (wat me hoegenaamd niet stoorde) was de film op die manier te vluchtig. Te veel van alles wat, maar totaal geen samenhang of opbouw van een verhaal. Allemaal toevalligheden zonder verband. Op zich kan dit realistisch zijn, maar ik miste hierdoor betrokkenheid.

Zoals zoals was de sfeer zeer goed, mooie beelden van de verwoeste omgeving, ineens ook hét sterke gegeven van de film. Het einde vond ik dan weer een dieptepunt. Totaal uit het niets en niet in verhouding met de rest van de film. Heel lang is die kleine dus niet op de dool geweest. Jammer, er was zoveel meer uit te halen.