Opinions

Deze stond al eventjes op het lijstje, alleen moet je er de kans toe krijgen om hem te zien. Eindelijk gelukt. Als liefhebber van Deense films ben ik daar erg blij om. Ik zag al wat van het oeuvre van Christoffer Boe en zijn werk is best divers te noemen. Een detectivethriller, ronduit komische films, maar vaak ook mysterieuze films. Als debuutlangspeelfilm kan deze wel tellen. Erg gewaagd en niet altijd even duidelijk. Het is best een compliment om hem Lynchiaanse trekken toe te kennen.

Boe is een eigenwijze regisseur die goed weet wat hij wil en waar hij heen wil gaan. De keuze op Maria Bonnevie beide rollen van Aimée en Simone te laten spelen lijkt evident, maar ik denk niet dat elke regisseur dat zou gedaan hebben. Het leidt ongetwijfeld naar die ondoorgrondelijke wegen van de liefde. Wat maakt dat we verliefd worden op iemand en vooral welke impact of invloed hebben de context of de omstandigheden om die chemische reactie? Ook de rol van schrijver August is mysterieus en verwarrend, maar past wel binnen het geheel.

Het is een film die ik (binnenkort) nog eens wil en moet terugzien. In de eerste plaats om een aantal losse puzzelstukjes aan elkaar te koppelen, maar vooral omdat de film blijft hangen en me fascineert. Het visuele sterke verhaal is daar niet vreemd aan.

Niet voor het eerst worden kansen van kinderen afgewogen vanuit welke levensstandaard ze komen. Eunhee ondervindt al snel dat haar thuissituatie niet is zoals de andere kinderen in de klas. Haar vriendinnetje Hannah groeit op in een kansrijk gezin en krijgt alle kansen - zo ook emotioneel - om zich optimaal te ontplooien. Bij momenten confronterend en bijgevolg prima gebald in deze 30 minuten.

Prestige, je kansen grijpen en resultaten boeken, het zit al gauw vervat in een schoolloopbaan. Ik vond destijds de blokfluit hels ... Deze kortfilm uit Zuid-Korea is sereen en ingetogen. Warm aanbevolen voor wie van kleine cinema houdt.

En voortaan mag ik ook het woord 'recorder' als de Engelse vertaling voor 'blokfluit' aan mijn vocabulaire toevoegen.

Mijn derde film vanop het online Japans filmfestival. Diegene die me ook het meest aansprak en beviel. Bij deze een intrigerende inkijk in een hedendaags gezin. De synopsis laat verstaan dat de vrouw een gelukkig leven lijkt, maar dat was volgens mij helemaal niet het geval. Ik heb me ook even ingelezen over de rol van de vrouw in nog nog talrijke conservatief-traditionele huishoudens en daar zou het de gewoonte zijn dat gehuwde vrouwen huisvrouwen worden. Ook de onderdanigheid en gedienstigheid staat erg centraal. Het is de man die de touwtjes in handen heeft, zowel thuis als bij uitstappen. Denigrerend bij momenten zoals op het feestje of zoals in bed.

Ze vindt haar troost in een oude vriend, maar naast het sterk passionele vervolg zitten er wel wat diepere lagen in de film. Zoals de metafoor van de maquette bijvoorbeeld en de drang om een nieuw onbereikbaar leven op te bouwen. Beetje vreemde soundtrack met Jeff Buckley op de achtergrond, maar ik ben een liefhebber van de song, dus kon het wel hebben.

Verde prima en overtuigend acteerwerk, prima cinematografie en knappe sfeersetting en chemie tussen Kurata en Toko. Ook een aantal sterke scènes zoals de omzwervingen in de sneeuw of het telefoongesprek in het telefoonhok. Mooi!

Op zich geen foute film, maar in de eerste plaats ook weinig vernieuwend dit kat-en-muisspel in de wildernis. Los hiervan redelijk onderhoudend al berust de film op tal van toevalligheden en onwaarschijnlijkheden. Dé plottwist was dan wel verrassend, zag ik niet aankomen.

De flashback naar wat er vooraf gebeurde was wel OK, maar er zaten ook andere nietszeggende flashbacks in. Het doden van de hond begreep ik ook niet zo goed. Was dit echt nodig? Zo gaat het de hele film door: standaarddingen die afgewisseld worden met vervelende dingen. Vermakelijk is het zeker wel en de tijdsduur valt ook best mee. Bij momenten ook vreemd dat de gejaagden wat rare keuzes maken. Kan best te maken hebben met wat paniek, maar het pakt niet.

Leuke film die uiteraard niet kan tippen aan Silence of the lambs, maar wél boven Hannibal uitstijgt. Verhaal is wat gelijkaardig aan de eerste film: Lecter die de politie helpt een seriemoordenaar te vatten... niet origineel, maar wederom een schitterende vertolking van Hopkins. Anders dan in Silence of in Hannibal vond ik zijn personage angstaanjagender. Daar hij in de andere films nog wat sympathie kon opwekken, was dit nu geheel afwezig. Hopkins blijft deze films dragen, sublieme vertolking alweer. Ook Norton deed het bij vlagen uitstekend. En die Fiennes, wat een super bad guy (en niet alleen in deze film)!

Mooie plotwending naar het einde toe, maar ook dat is niet bijster origineel te noemen. Ook in Silence was er aanvankelijk een verkeerd lichaam geïdentificeerd. De film was best vermakelijk. Op het einde misschien net dat teveel Hollywood. Geen topfilm, maar goed voor een avondje amusement.

Kan alleen maar Movsin bijtreden wanneer die zegt dat Judi Dench ijzersterk was en in haar relatief beperkte schermtijd de film naar zich toezuigt. Ook Sophie Cookson was aanbevelingswaardig die als jonge naïeve vrouw een clic maakt wanneer de bommen op Hiroshima en Nagasaki vallen.

Interessant was ook om vast te stellen hoe de Koude Oorlog al leefde en gevoed werd met achterdocht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Alsof Rusland als noodzakelijk kwaad werd gebruikt om een nog groter kwaad te bestrijden. Haast vreemd ook hoe schijnbaar vandaag de dag nog hoe patriottisch de media of bevolking kan zijn ten aanzien van in dit geval Joan Stanley. En een interessante morele vraag is eveneens die van een mogelijke veroordeling na al die jaren (je kan die lijn bvb gerust doortrekken naar de overbejaarde nazimisdadigers).

Knappe montage waarbij heden en verleden mooi in elkaar overgaan zodat de film de gehele speelduur boeiend blijft. Interessante film, dat zeker, al kon de spanning ten tijde van de jonge Joan wel wat opgetrokken worden. Globaal gezien zeker geen misse film.

Redelijke avonturenfilm met flink wat actie en humor. Op dat vlak erg vermakelijk met een tempo dat vrij hoog ligt. Een film in het verlengde van een soort Indiana Jones, The mummy of een Tomb Raider. Zeker niet slecht slecht, maar puur gericht op goedkoop entertainment.

In dat opzicht ook niet de grote Dwayne Johnson fan, maar ik vond zijn samenwerking met Ryan Reynolds best aardig. Veel actie met zelfs een vleugje heist erin, de film bevat het allemaal. En daarom ook in zijn geheel wat met de haren getrokken, maar dat is normaal bij dit soort films natuurlijk.

De ongeloofwaardigheid groeide vervolgens nog met enkele plottwists waardoor het helemaal niet meer au sérieux te nemen viel. Verstand op nul en dan lukt het wel voor een keertje. Het voordeel was dat de film wel voorbij vloog.

Ik gisteren op de avant-première in Sint-Niklaas naar aanleiding van gewonnen tickets van een lokaal televisiestation. Ik verwachtte wel wat van deze nieuwe film van Verheyen. Een drama is niet zozeer aan hem besteed. Buitenspel (Film, 2005) komt dan nog in de buurt, maar ook verder ook erg luchtig en familiaal met het thema voetbal. De touch van zijn echtgenote Lien Willaert lijkt me zeker aanwezig en dat in zeer positieve zin.

Mijn 17e van Verheyen intussen, op een paar na alles dus gezien van de man. Red Sandra is toch zijn beste film sinds het geweldige Alles Moet Weg (Film, 1996). Niet dat Het Vonnis (Film, 2013) of Dossier K. (Film, 2009) slecht waren, maar hier laat hij toch weer zien dat hij een knap regisseur is. Een mens zou er stilaan aan getwijfeld hebben na FCdK en De collega's ...

Centraal staat de ongelijke strijd van een radeloze, maar vastberaden vader die op zoek gaat naar een behandeling van zijn stilaan vegeterende dochter Sandra die lijdt aan de verschrikkelijke ziekte MLD. Wat volgt is een spel van het kastje naar de muur tussen grote farmaconcerns, politieke issues en een sensatiebeluste media, welk paradoxaal genoeg tegelijk een bondgenoot is.

We zien een uitstekende Sven De Ridder (William) die zich in dit drama als acteur sterk houdt. Zijn gedrevenheid (het personage dan) is erg bewonderingswaardig. Zijn vrouw Olga heeft het emotioneel zwaarder. Goed van Verheyen/Willaert om zich vooral te focussen op het gezin en niet op oninteressante nevenpersonages. De oma mogen we uiteraard niet overslaan en ook daar raakte Viviane De Muynck een gevoelige snaar door de strijd in vraag stellen voor een kind dat mogelijks als plant verder zou moeten leven. Al ging ze toch even uit de bocht toen ze begon over het plannen van een nieuw kindje. Het tilde alvast het plot naar een hoger niveau door deze ethisch-morele thema's op te werpen. Interessant was het ook het andere (Waalse) koppel met een kindje met MLD. Evenzeer hun houding (angst) halfweg en op het einde van de film (berusting).

Fijn ook om de film te maken vanuit de beleving van het kind door die papier maché animatie erin te verwerken. Het maakte het thema wat draaglijker, maar het droeg ook bij tot een interessante vergelijking met de realiteit en de droomwereld van kleine Sandra. Een film waar Verheyen/Willaert erg weinig fout doen volgens mij. Het waargebeurde verhaal voor zover ik het ken, lijkt me ook gevolgd te zijn. Neigt naar de 4,0*, maar een stevige 3,5* lijkt me zeker ook meer dan terecht.

Knappe klassieke film waarbij ballet centraal staat. Deed me in vele opzichten denken aan Black Swan (2010) en zelfs Chazelle’s Whiplash (2014) waarbij de perfectie en opperste toewijding wordt geëist om te komen tot grootse daden. Lermontov leidt zijn gezelschap met ijzeren hand en straalt veel autoriteit uit. Wie niet mee kan of wil, wordt gewoon afgeserveerd. Er is geen buitenwereld of privéleven. Alles staat in het teken van het ballet.

Wie daarnaast ook smult van het ballet zelf, zit ook hier goed. Het ballet komt echt wel sterk naar voren in de vele lange scènes. Wel mooi om naar te zien, maar een pure liefhebber ben ik nu ook weer niet. Maar het geeft wel de indruk dat de film met veel zorg en liefde is opgebouwd. Het sprookje van The red shots bvb komt prachtig tot uiting.

Je kan er niet om heen dat dit reeds een film is uit de oude doos. Soms een beetje plomp, maar best in het algemeen genietbaar. Het einde is bovendien ook erg sterk en toont aan tot wat die alles leiden kan.

Red Sparrow is een degelijke spionagethriller zoals er wel meerdere zijn. Onderhoudend, dat zeker, maar nergens echt vernieuwend of momenten waarbij je achteraf nog eens stilstaan. We hebben het spionagegedoe of Koude Oorloggebeuren allemaal al veelvuldig mogen aanschouwen dat we er niet meer van opkijken. Of het zou Jennifer Lawrence zelf moeten zijn die uitstekend uit de verf komt als de bloedmooie femme fatale van dienst. Een mooi psychologisch schouwspel was het overigens wanneer ze in volle ornaat en 'en plein public' het machtsspelletje won van die aanrander. Macht versus zwakte, en dat laatste wordt meedogenloos afgestraft op de opleidingsschool van de SVR.

Schoenaerts daarentegen vond ik niet zo bijzonder overigens. Technisch sowieso een prima film met de uitstekende montage, belichting en sfeerschepping.

Jammer dat de (niet-)Russen als Russen er weer vrij stereotiep van afkomen en hun Engels accent helpt ook al helemaal niet om je echt in de film te begeven. Het verhaal is wat rommelig en deed op den duur ook de moeite niet meer om aandachtig te blijven volgen. De vreemde plotwisselingen ten spijt - je weet sowieso dat die eraan komen - maakten we weinig uit en zo kabbelde de film rustig naar zijn einde. En ook dat gevoel heb ik na het bekijken van de film: niet slecht, niet super, gewoon gewoontjes.

Niet dat ik een topfilm had verwacht, maar ik ben toch vrij ontgoocheld de film uitgestapt. Al bij al een vrij saaie kleurloze film. Er hangt dan wel een dreigend sfeertje in het huis, tegelijkertijd geeft de film in zijn geheel een kluchten gezapig 80s gevoel. Weinig opmerkelijke subplots die er gewoon niet toe doen. Het leek haast belangrijker dan de fridge zelf.

OK, de man lijkt bezeten door zijn frigo en krijgt er zelfs nachtmerries over, maar hij kan de vinger niet op de wonde leggen waardoor het allemaal niet veel voorstelt. OK low budget en die ene bloederige scène is leuk, net als het ontwrichten einde, maar die momenten waren te schaars.

Een degelijke Ozon, mijn 17e denk ik, en eentje die ik plaats ergens halfweg zijn oeuvre. Omdat je het minder verwacht best een hevige openingsscène van twee verslaafde junks waarvan er eentje al heel snel het leven laat. Wat volgt is rouw en bezinning, ver weg van de metropool Parijs.

Ik had verwacht dat na het voorstel van de schoonfamilie de druk op haar een pak indringender ging zijn, maar,dat,was het niet. De film blijft sereen en ingetogen. Dat is net de valkuil bij een Ozon. Op zich doet hij weinig mis. Hij speelt op veilig. De film mist scherpte en schwung. Vaak dat dat gepaard met een goede cinematografie en prima acteerwerk, dit keer van Carré, maar ik miste dat tikkeltje extra.

Onopvallend inderdaad. Eentje die ik jammer genoeg snel zal vergeten zijn door zijn kleurloosheid.

Ik vond dit wel een beklijvende film van Ozon. Een spanning die voornamelijk onderhuids is en je voelt meteen dat er met die nieuwkomer iets vreemds aan de hand is. Niet in het minst in haar eigenaardige gedrag en ik had verwacht dat er nog meer elementen gingen opduiken, maar dat bleef dan toch beperkt met de tandenborstel en de eigenaardige babbels.

Het einde is daarom niet noodzakelijk verrassend, maar wel schokkend. Een beetje erotiek ook, Ozon doet dat wel vaker (niet steeds) om een extra mysterieus pigment toe te voegen aan het geheel. Een film die vooral ongemakkelijk aanvoelt en mij althans van begin tot einde boeide.

Boeiende stomme film over het leven van een kansarme jongen die voorbestemd is om in het misdaadmilieu terecht te komen. Het zet meteen de discussies op scherp bij de premisse dat je toekomst veelal wordt bepaald door waar je wieg bij de geboorte stond. Al is er ook steeds de kanttekening dat een individu steeds zijn eigen keuzes kan maken en zijn verantwoordelijkheden moet dragen voor zijn gedrag. Al is dat in dit milieu niet zo evident.

Enkele interessante scènes waarbij de brand op de veerboot er misschien wel uitspringt. Leuke vermakelijke gansterfilm. Een goed duidelijk plot en een relatief korte speelduur houden je aandacht bij de film. Wie van stomme films houdt, kan deze zeker eens meepikken.

Ik volg de trend hier. Erg eigenaardige film waar ik nergens de idee had waar de film heen wou. Wat is dat ding? Waar komt het vandaan? Wat is zijn bedoeling? Feit is dat je de gehele film kunt opbouwen zónder dat extra luik, sterker nog: moest je het eruit knippen, dan film blijft volgens mij nog overeind staan, want de rest van het plot is behoorlijk en staat eigenlijk op zichzelf.

Niet te vergelijken met Cowboys & Aliens (2011) waarbij ook twee ogenschijnlijk twee onverenigbare thema’s met elkaar werden verzoend. Daar was de mix net deel van het geheel. In deze film zag ik helemaal geen samenhang tussen de twee thema’s.

Vermakelijk was het wel en ik keek toch wel uit naar het einde, maar ook daar toch vrij ontgoocheld naar huis gekeerd. Het blijft inderdaad wat hangen, maar dan met een negatieve connotatie. Met wat meer ballen had dit wél misschien tot zijn recht gekomen. Jammer...

Zwak. Maar ook ontgoochelend, want ik had wel zin in deze film. De mindere commentaren legde ik naast me neer, maar ik moet concluderen dat ik die enkel kan bijtreden.

Het uitgangspunt was nochtans goed. Mensen die muteren in een soort van dieren, al dan niet met extra bijzondere krachten of vaardigheden. Een X-men light zeg maar. Geliefd zijn ze alvast niet, eerder gevreesd. Wat angst voor het onbekende. Alles wat in de aard ligt van de xenofobische angst die de mens heeft. Maar waar de film voor de rest heen wil, geen flauw idee.

Exarchopoulos, het is geen straf om naar haar te kijken. Maar hier? Wat een zoutloos flets personage. Erg veel zin had ze er zelf ook precies niet in. Veel vragen, weinig antwoorden, weinig verhaal. Het kabbelt voort en het kon me weinig schelen. Jammer.

Mijn vijfde Amenabar ondertussen en met Abre los ojos en Mar adentro gooide hij reeds hoge ogen. Deze Regression daarentegen is voor mij zowat de zwakste die ik van hem al zag. Nergens kwam ik in het verhaal en kon ik me vereenzelvigen met de personages. Één van de sterkste elementen was de sfeerschepping met zijn grauwe blauwgrijze tinten. En ook Hawke was enigszins op niveau. Watson vond dan eerder ontgoochelend.

Inhoudelijk iets te weinig boeiend en traag. Weinig betrokkenheid waardoor de film zich naar zijn einde sleept. Eentje die snel van de geheugenradar zal verdwijnen. Het einde of twist was verrassend, maar ik voelde me wat bekocht. Dat was het dan, dacht ik bij mezelf. Neen, niet eentje om te onthouden.

Seksueel grensoverschrijdend gedrag vindt (uiteraard wil ik haast zeggen) plaats in zowat elke samenleving of cultuur. Extra complex wordt het wanneer bepaalde culturele of religieuze elementen mee deel gaan uitmaken van hoe de samenleving aankijkt tegenover dergelijk gedrag.

Het maakt deze film ook extra gevoelig wanneer Rehana hiervan getuige is, maar van alle kanten tegenwerking krijgt tot zelfs in haar persoonlijke leven. De positie van de vrouw en haar geloofwaardigheid is ondergeschikt aan de patriarchale wereld waarin ze leeft.

Het is mijn eerste film uit Bangladesh en het is meteen een schot in de roos. Prima acteerwerk en cinematografie. Ook een goede vertelstructuur. Kortom, een prima film die niet misstaat op je kijklijstje.

Een tot nu toe voor mij onbekende film en een ongeziene rol van Adam Sandler, uiteraard vooral bekend voor zijn onbeduidende rollen in zeg maar gerust slechte C-comedyfilms zoals bvb The waterboy. Hier vertolkt hij de rol van Charlie Fineman die na de dood van zijn gezin door 9/11 lijdt een post traumatische stresstoornis. Hij functioneert amper in de veeleisende maatschappij en leidt zijn eigen teruggetrokken bestaan. Voor mij zijn beste rol tot op heden wat ik al van hem zag! Hier en daar er misschien een tikkeltje over, maar ik kan dat misschien te weinig inschatten.

Don Cheadle is met Alan Jonson een ideale tegenspeler. Hij zorgt voor de luchtige ontspannen noot (hoewel hij zeker niet grappig is). De scenes met Charlie zijn steeds erg beladen, Alan zorgt voor een perfect evenwicht van rust en beheersing. Liv Taylor vond ik minder geslaagd, iets aan haar houding of stem irriteert me voor haar personage.

Het duurt eventjes vooraleer de film echt op gang komt. Voor mij komt de film pas echt tot zijn recht vanaf het moment dat Charlie voor het eerst praat. Dan pas komt de film in een stroomversnelling terecht. Vanaf dan komen ook de écht ontroerende momenten. Naast de eerste 'outing' vond i ook de rechtbankscene erg pakkend. De contacten met de schoonfamilie tonen aan hoe eenieder zijn verdriet probeert te verwerken al dan niet op een foute manier. Het einde is vrij open, maar stuurt de film naar een bepaalde richting. Logisch, want zoiets los je niet op in 1-2-3.

De vriendschap tussen Charlie en Alan was boeiend. De grappige noot kwam voor mij vooral van de tandartsassistente met haar droge cynische commentaren. Beetje vreemd was 4-hoeksrelatie tussen Alan, Charlie, de beroepspsychologe en Donna. Jammer ook dat het personage van Janeane weinig was uitgediept. Ook hun relatie die met Charlie erbij onder druk kwam te staan, werd onderbelicht (behalve eventjes in het begin toen Alan het had dat hij in Charlie world zat, ook bij het overlijden van zijn vader werd aangetoond dat hij zijn eigen leven wat op de helling aan het zetten was). Voor de rest prima filmje. Twijfel tussen 3,5* of 4,0*. Al bij al een nipte 4,0*!

De Bartholomeüsnacht was me vaag gekend en een beetje achtergrond is geen overbodige luxe bij deze film. Het is een historische film met nogal wat (hooggeplaatste) figuranten met diverse belangen en dubbele bodems. Intrigerend om te volgen hoe verworven macht wenste te behouden of in het beste geval kon uitbreiden. En iedereen die hiervoor in de weg liep, moest maar plaats ruimen. En in de Middeleeuwen betekent dit zoveel als de dood. Daarvoor draaide men z'n hand niet voor om.

Interessant is vervolgens de erg flamboyante vorstin Margaretha. Als een hitsige femme fatale murwt ze zich door de koninklijke gangen. Haar kersverse gemaal verbleekt er onmiddellijk bij, maar beseft dat het (huwelijks)pact dat hij met haar sloot zijn levensverzekering is, zolang hij haar daar van kan overtuigen. Want erg hoog loopt ze met hem niet op, integendeel zelfs.

Technisch allemaal prima gedaan. Knappe decors en kostumering, goed geacteerd, mooi in beeld gebracht. Historisch zal het wel met haken en ogen aan elkaar hangen neem ik aan, maar OK.

Een film gaande over witwaspraktijken, fraude en corruptie op politiek niveau. Ik ben meestal wat bevreesd voor dergelijke scenario's omdat ik er af en toe niet altijd niet goed met mee ben. Kan aan mezelf ook liggen, maar vaak en dat bleek ook hier is soms too much. Veel personages, veel namen, onduidelijke motieven en handelingen, veel bla bla op een korte tijdspanne waardoor er onvoldoende tijd wordt genomen om het plot degelijk uit de doeken te doen.

Los daarvan best een onderhoudende film met alweer een prima Antonio de la Torre die het prima doet als gehaaide politicus Vidal. De film mag dan wel wat inzakken halfweg, vooral het einde maakte wel één en ander goed met de achtervolging. Maar het hoogtepunt - op psychologisch en acteersvlak (dialogen) - vond ik het interview. Het duel tussen de presentatrice en Vidal, een kat en muis spel, met een gestook van vragen en antwoorden, gepoker op hoog niveau. Fijn!

Deze prent was me volledig onbekend. Het was aan de hand van "de tip van de week" in de TV-gids en de erg hoge IMDB-quotering dat mijn nieuwsgierigheid geprikkeld werd. Zoals reeds aangehaald bevat de film 6 kortfilms met één gemeenschappelijk thema: wraak met als onderliggende gedachte de daaraan gekoppelde moraal. Wat kan door de beugel? Waarvoor heb je sympathie? Wat zou jij doen in die situatie? Enz ...

De reeks is zeer sterk omdat het een basisemotie is van de mens en de filmpjes zodanig herkenbaar en geprojecteerd worden op alledaagse burgers dat je er jezelf ook in herkent. Koppel deze herkenning aan een vleugje humor en je zit meteen goed! Laat ons hopen dat het de creatieve kijker niet op ideeën brengt ...

Fijne regie, goede acteurs, goed thema, goede verhalen, origineel en de nodige creativiteit. Leuk!

Verhaal 1: Je moet er eerst wat inkomen, maar de toon werd onmiddellijk gezet. Voor mij persoonlijk het zwakste verhaal dat net op iets te veel toevalligheden berustte. 3,5*!

Verhaal 2: Leuk arrogant en neerbuigend stukje cinema van de klant. De bitsige reacties doen de serveerster beven als een rietstengel, maar de vooruitstrevende keukenmeid weet wel van aanpakken. Nu, met zo'n luizenkeuken had je sowieso niet veel nodig gehad om er eentje om te leggen. 3,5*!

Verhaal 3: De verhalen gaan in kwaliteit eigenlijk crescendo. Deze is ook weer net iets beter dan de vorige twee. En zo herkenbaar! Het gaat wel wat de absurde kant op, maar de insteek klopt wel. Verkeersagressie is "in" tegenwoordig. Gelukkig loopt het niet steeds zo uit de hand. 4,0*!

Verhaal 4: Verplicht kijkmateriaal voor wie aan een loket zit? Nee, het toonbeeld waar frustratie overgaat tot wraak en waarin het hoofdpersonage niets ontzien, maar uiteindelijk ook niet langer ontzien wordt. Voor de linkse populisten een moderne versie van Che Guevara, voor anderen meer een terrorist. En als je als man beschuldigt wordt van verkrachting, pedofilie of in dit geval moet opkomen voor het hoederecht van je kinderen, dan behoor je tot het zwakke geslacht. 4,5*!

Verhaal 5: Het verhaal waarin de kijker zelf wraakgevoelens koestert na het trachten ontlopen van de verantwoordelijkheid? Een kleine werknemer moet het dan maar uitzweten voor laat ons zeggen een peulschil, niet goed wetende wat hem te wachten staat. Heerlijk stukje chantage (en opbod). Grappig toen bleek dat de advocaat eigenlijk meer vroeg dan dat hij vooraf afsprak met de justitieambtenaar. Hilarisch werd het toen de vader alle deals opblies. In mijn ogen (los van de moraal) de enige juiste keuze: chantage of een speelbal worden van opbod: nooit een benijdenswaardige situatie. 4,0*!

Verhaal 6: Schitterend! Haha, van hoe het simpele duifje een niets ontziende gewiekste feeks (?) wordt. Enige minpuntje hier is het einde, maar wederom een schitterend verhaal. Wie is hier het slachtoffer? Pluimen die handel! 4,5*!

Eerder een mysterieus drama dan het genre horror. Centraal staat een dementerende vrouw en zo goed als de gehele film kan daaraan opgehangen worden. Men poogt er wat mysterie aan te koppelen, maar daar slaagt men maar matig in. Met wat goedkope geluiden en 'spanningsopbouw' probeert men dingen te verkopen die er helemaal niet zijn.

Het meest intrigerende vond ik nog het huis met de verborgen ruimtes waarin Sam verdwaalde, maar achteraf gezien blijk dat qua spanning ook maar een flauwe sof. Wat met de verkeerde verwachtingen de film ingestapt. De film is zeker niet superslecht, maar verwacht zeker geen horror.

Knappe film met een enorme sfeer- en decorschepping van de Britse Upperclass tijdens en net na het interbellum. Wederom een meesterlijke Anthony Hopkins. Wat een kracht (en rust) straalt die man uit in het vertolken van zijn personages! Ook Emma Thompson mocht best gezien worden.

Deze film is echter niet weggelegd voor het brede publiek. Veelal zou dit bestempeld worden als 'saai' en dat kan ik best begrijpen. Wie echter houdt van het betere filmwerk en meer verwacht van een film dan louter 'amusement' zal hier wel aan zijn trekken komen. Deze film is wat in de verdomhoek geraakt, volgens mij onterecht.

Fijn hoe de film opgebouwd werd aan de hand van flashbacks. Mr. Stevens doorkruist het land om zijn vroegere collega op te sporen. De geschiedenis van Darlington Hall komt ook zo beetje bij beetje bij de kijker terecht.
Mr Stevens is een prototype van een topbutler: stijf, gereserveerd, loyaal, beleefd en een tikkeltje arrogant. Meningen en gevoelens worden zelden gevraagd en desgevallend ook zelden geuit. Hij krijgt het dan ook moeilijk wanneer hij de bevallige Miss Kenton ontmoet. Miss Kenton daarentegen is losser, durft wel haar mening en haar gevoelens te uiten. En bovendien laat ze niet met zich sollen. Mr Stevens kan dit in het begin weinig appreciëren, maar is los van zijn gevoelens voor haar vooral onder de indruk van haar professionaliteit en kunde.

Romantiek hangt er niet echt in de lucht al is deze voor de kijker wel onderhuids aanwezig. Even denk je dat er iets meer zal gebeuren bij de reünie, maar Mr Stevens blijft zijn koele zelf. Een pluspunt alvast voor de film (onrealistische en cliché-eindes zijn niet aan mij besteed) .
Mr Stevens is vastgeroest aan zijn job, hij weet dit, hij beseft dit, maar realiseert zich dat dit zijn lot is. Miss Kenton is hij kwijt. Zij durfde wel de stap te zetten en zag in dat het leven meer is dan alleen maar mensen bedienen. Dit werd op het einde ook mooi gesymboliseerd met de duif, de link naar vrijheid (om eigen keuzes of beslissingen te maken).

Vrij blank de film ingestapt en ik ben aangenaam verrast geweest. Remember is een atypische wraakfilm geworden waarbij een jood op zoek gaat naar de kampbeul van Auschwitz die verantwoordelijke wordt geacht voor de uitroeiing van zijn gezin.

In de hoofdrol een meer dan uitstekende Christopher Plummer, een acteur die zelden ontgoochelt als je er zijn (indrukwekkende) oeuvre op nahoudt. De verhaalopbouw is boeiend in die zin dat Zev Guttman aan dementie lijdt en als enige houvast een brief heeft met instructies. Zev creëert een zekere sympathie en goedkeuring bij de kijker. Enerzijds omwille van zijn wraakmotief dat het afschuwelijke verleden wil wegwissen uit vergelding. Hij wil rechtvaardigheid en strafuitvoering waar de overheid gefaald heeft. Je kan zeker begrip opbrengen voor zijn actie, hoewel goedkeuring niet kan uiteraard. Eén ding nam hij zich wel voor: hij start pas met zijn wraakactie na de dood van zijn vrouw Ruth. Maar ook anderzijds is er sympathie voor Lev omdat hij als oude meelijwekkende knar in contact komt met verschillende mensen en in deze contacten moeilijkheden ondervindt omwille van zijn ziekte en ouderdom. Hij komt over als een lieve opa die interesse betoont in andere (jongetje op de trein, meisje in het ziekenhuis, ...).

Doorheen de film merk je dat Zev een last of trauma met zich meesleurt. Hij is angstig voor honden en ook de douche riep verkeerde associaties bij hem op. Deze kleine elementen worden mooi ingewerkt door Egoyan zonder te overheersen. De scènes bij Rudy Kurlander III (eigenlijk bij diens zoon) waren erg intens. Berustend op een misverstand wordt de spanning opgedreven. Ook de scène bij (de aan het bed gekluisterde) Rudy II was emotioneel waarbij hij pas op het laatste moment besefte wie wiens vergeving moest vragen.

Het einde was erg verrassend en zag ik niet aankomen. Toch vond ik het net allemaal iets té makkelijk. Alsof Zev het zich ineens wél allemaal kon herinneren en tot inzicht kwam. Mooi is echter wel dat het net zijn dementie is die een verklaring geeft aan de plottwist zodat alles met elkaar verweven wordt.

Sport en film, behoudens boksfilms denk ik, niet altijd een even geslaagd huwelijk. Het is moeilijk om echte topfilms te vinden over deze uitdagende combinatie. Vermakelijk en sfeervol zijn ze best wel, maar verder dan dat gaat het vaak niet. Invictus, over rugby, had nog dat tikkeltje extra doordat je die hele geest van de natie en Mandela meedroeg.

Deze Remember the Titans ligt wat in de lijn van Any given sunday dat een jaar eerder uitkwam. Hoewel Pacino het niet slecht deed, is het ook hier Denzel Washington die de film naar een hoger niveau tilt met al zijn flair en charisma. Het raciale thema is een extra factor dat de film kruidt.

Het is gewoon een leuke film met veel spektakel en drama. Goed in beeld gebracht. En dat American Football heeft wel wat, alleen jammer dat ik de spelregels te weinig begrijp om écht into te zijn. Had ik een Amerikaan geweest ...

Voer voor cinefielen. Hoewel ik dat af en toe wel kan smaken, was dit niet echt iets voor mij. Nochtans werd ik wel getriggerd door het plot waarbij een man door zijn vriend wordt uitgenodigd, maar eens ter plaatse blijkt dat de vriend er niet is ... 20 kilometer verder woedt de Groote Oorlog, dus dat zou een logische verklaring kunnen zijn. Niet omdat men onmiddellijk van het slechtste moet uitgaan. Vertragingen of plotse gewijzigde plannen zijn een plausibele verklaring in onzekere tijden.

Wachten op Godot, daar leek het wel wat op. Voor zowel de kijker als de personages. Alleen riep die afwezigheid niet de nodige spanning bij me op. En Anna Karina kan het niet allemaal redden, jammer genoeg. Ook de sfeer bleek voor mij onvoldoende om niet uitgelucht te zijn dat het gedaan was.

Behoorlijk film, maar eentje die ik me waarschijnlijk niet lang zal herinneren. Hoewel de film enkele martelscènes kent en blijkbaar daarom de kijker zou moeten aanzetten tot nadenken, had ik dat gevoel totaal niet. Althans, niet specifiek voor déze film. Uiteraard kan de vraag gesteld worden hoe ver je als land of organisatie kan gaan in functie van het algemene belang of veiligheid. Deze morele vragen leiden tot het utilitarisme en de stelling van "happiness of the greatest number" waarbij het begaan van een misdaad getolereerd wordt om een nog grotere misdaad te bestrijden of te vermijden. Ik vermoed dat de film/serie van The Verdict diezelfde trend zal volgen.

Sterkste punten zijn zoals steeds de erg degelijke Jake Gyllenhaal. Ook de verhaallijn met de twee tijdlijnen die verwerkt zijn, was erg goed. Het einde daarentegen slordig en simpel. Alsof je als hoofdverdachte van terroristische aanslagen zomaar naar buiten kan wandelen en je leven schijnbaar kan hervatten in de VS, al dan niet schuldig?

Geen geweldige film en bij momenten erg stereotiepe film die zogezegd ASS zou moeten omkleden. Beetje simplistisch voorgesteld soms, maar los van dit alles best vermakelijk en tijdverdrijvend. Het plot op zich stelt niet zo heel veel voor, maar ik vond de verweving met de fictieve film wel best origineel vanuit de denkwereld van Kriss. Elke scène die hij zich herinnert uit de film kon hij linken aan een reële situatie. Het was een voor hem herkenbaar patroon.

Ook de uiteindelijke ontmoeting was vervolgens wel OK waarbij de verwarring tussen werkelijkheid en fictie alleen maar groter werd. Geen film om warm van te worden of om als referentie te beschouwen, maar met heel veel goede wil, wil ik er best nog een erg nipte 3,0* aan koppelen.

Cage is opnieuw naar de weg naar boven aan het timmeren, nog niet van het niveau van voorheen, maar hij komt van ver. Hij blijft aan de lopende band films produceren. Drie vier per jaar is zowat de regelmaat, te veel om allemaal bij te houden (op livebasis). Met het gewaagde personage van Dracula is er een berekend risico, maar het plot is buiten verwachting erg fris en onderhoudend.

Best grappig allemaal. Een soort horrorkomedie met veel actie en ook het vele bloed wordt niet gespaard. Het zijn ook de personages die de film maken. Naast Cage zelf ook wel een leuke rol gezien van Nicholas Hoult als onderdanige dienaar en Awkwafina als rechtschapen opdondertje. Leuk om hen allen de film te zien dragen.

In sommige scènes net niet op het randje van slapstick, maar het is één rollercoaster van pure fun en entertainment. Wel van genoten. Niet hoogstaand allemaal, maar de lage verwachtingen hielpen ook wel om verrast te worden. Leuk!