Opinions

Gebaseerd op het toneelstuk King Lear van Shakespeare met een eigen invulling van Kurosawa. Het meest interessante moment van de film zat in het begin voor mij. Het tafereel waarbij de oude landlord de scepter wil overdragen aan zijn zonen. De sfeer is knap gecreëerd met de weelderige kleurrijke klederdracht en opgezette tenten in een woest, maar dor landschap.

Nadien vond ik de film vrij langdradig en kon ik maar geen hoogte krijgen van de erg irritante nar die te pas en te onpas rondhuppelt. De veldslagen waren dan wel weer erg mooi in beeld gebracht, maar in zijn geheel had ik toch meer verwacht van het plot. Het is een afwisseling geworden van sterke scènes met erg trage momenten die minder wisten te boeien. De film sprong vooral in het oog op visueel vlak en op zich een sterk plot, maar te weinig om me de gehele speelduur bij de les te houden.

Hoewel ik Harrison Ford vrij hoog heb zitten als "nineties acteur" deze Random hearts nog nooit gezien, gewoon uit desinteresse, want zo heel onbekend is hij niet. Het uitgangspunt van de film is prima waarbij een affaire naar boven komt wanneer het vliegtuig waarin de tortelduifjes zaten neercrasht. Waar de film nadien naartoe wil, is me een raadsel.

Het leidt tot lange oninteressante scènes zonder echte inhoud. Zeer boeiend was het allemaal niet. Het wordt alleen nog erger wanneer de twee achterblijvers zelf een relatie met elkaar aangaan. De acteerprestaties redden de film nog wat, maar met zijn bijna 130 minuten kon er gerust een kwartiertje af. Ondanks bedrogen te zijn toch net te weinig drama en emotie gevonden in de film. De focus lag namelijk elders ...

Beetje een cliché-film, niet superslecht, maar wel eentje die je gauw zal vergeten.

Fijne animatiefilm die een hulde brengt aan de western aan de hand van wat woestijnbeestjes. Uiteraard allemaal wat cliché en voorspelbaar. Het verhaaltje van een liegende loser die zich een held waant, van zijn sokkel valt en uiteindelijk toch een held blijkt, is al een tijdje uitgemolken in Hollywood. Maar dat mag de pret niet bederven, want Verbinski en Depp maakten er een leuke animatiefilm van. Leuke verwijzingen ook naar een aantal films waaronder de beroemde klok uit The quick and the dead. Ook visueel en qua sfeerschepping ziet het er allemaal netjes uit. De film ademt western uit en zo hoort het ook.

Hier en daar valt het wat in echter. Niet alle beestjes zijn even interessant. De luchtaanval met de havik was wel zeer leuk en grappig. Ook de scènes met de ratelslang waren fantastisch. Fijn ook dat het eens niet draait om goud, maar wel om het kostbare water. Ideaal op maat voor kinderen dus en bovendien actueel. Winnaar op de Oscars destijds als beste animatiefilm destijds, vóór Puss in boots onder andere. Mja, waarom niet eigenlijk?

Lang geleden dat ik deze nog terug zag. Blijft een prima thriller waarbij bad guy Gary Sinise zoals zo vaak de show steelt in zijn bijrolletjes. Ook Gibson doet het wederom goed en was destijds hot in navolging van zijn Leathal Weapon-franchise.

De sfeer en de spanning zit goed. Met Howard is er dan ook een vakman aanwezig. Ook het familiedrama komt naar voren waardoor je een ideale balans hebt. Ondanks het simpele plotverloop een film die weinig fout doet. Niet hoogstaand, maar wel meer dan degelijk.

Omdat ik niet zo vertrouwd ben met de Italiaanse geschiedenis vond ik de film niet altijd even gemakkelijk om te volgen, zeker naar het einde toe wanneer het jaar 1870 ter sprake kwam. 1870 is voor mij de start van de Frans-Pruisische oorlog met Bismarck, maar de schermutselingen in Italië en concreter Rome waren me onbekend. De strijd voor de éénmaking van Italië tegen de Pauselijke Staten woedde volop, Pius IX en de Porta Pia, het was me niet duidelijk...

Los hiervan is het ook een film over het bizarre, maar schokkende verhaal van de inlijving (lees: ontvoering) van een Joodse jongen die katholiek gedoopt zou zijn geweest. Vervolgens wordt de jongen volledig geïndoctrineerd met als gevolg dat de relatie met zijn familie ondoorgrondelijk is.

Interessante film met prima acteerwerk. Je stelt nog maar eens vast dat het Insituut Kerk een enorm corrupte en doortrapte instelling was en misschien nog steeds is.

Toen ik enkele jaren terug een reeks van Kurosawa zag, ben ik deze uit het oog verloren. Ik dacht een herziening te zien, maar dat was niet zo. Een interessante film vanuit sociologisch standpunt omdat een bepaald misdrijf vanuit verschillende personages en interpretaties wordt verhaald. Ieder zijn waarheid als men er vanuit gaat dat men niet bewust liegt.

Verder ook visueel erg mooi vorm gegeven. Het bos, maar ook het klaterende water, kwamen goed naar voren in het zwartwit. Het acteerwerk vond ik iets minder. Zeker dat schaterlachen van die boef irriteerde na verloop van tijd, al moet gezegd dat de film voor mij opleefde wanneer hij in beeld kwam.

Onderhoudende klassieker voor mij. Fijn deze uiteindelijk afgevinkt te kunnen hebben.

The Swan vond ik nog net minder dan deze Roald Dahl verfilming. Eigenlijk begon het allemaal goed met de excentrieke rattenvanger Phienes. Hij leek wel het prototype die als mens één leek met de beesten. Hoe die twee anderen hem dan ook met walging en verbazing aankeken, was wel grappig.

Alleen vond ik het visueel wat magertjes. De beesten of de fret moest je zelf verzinnen en als er al eentje tevoorschijn kwam, was het wel een erg schriel scharminkel.

Al bij al wel een geslaagd kwartet tussen Netflix en Wes Anderson, dus zeker verder toe te juichen. Er zat wel potentieel in.

Ratatouille ditmaal nog eens bekeken met de kinderen. Nog steeds één van de beste Pixars. Het is en blijft genieten. Weliswaar opnieuw een verhaaltje waarbij een individu zichzelf wil zijn, zelfs tegen zijn natuur in. Het is een moraal die vaak terugkomt. Maar bij Ratatouille werd alles erg nauwkeurig en tot in de details uitgewerkt waardoor alles perfect samenvalt.

Grafisch wederom top. De ratten bewegen erg nauwkeurig en accuraat. De kleuren, schakeringen en schaduwen werden met veel zorg geconstrueerd. De personages zijn leuk, zijn niet perse een karikatuur van zichzelf en ook de humor slaat aan. Uiteraard kunnen ratten niet koken, maar het verhaal is erg knap weergegeven. De magie van het mooie Parijs doet de rest. Ratatouille is een film die zowel volwassenen als kinderen bekoort.

Sterke film over een eenzame vrouw die haar houvast en levenscyclus in duigen ziet vallen wanneer haar relatie spaak loopt. Ik heb me dat al dikwijls afgevraagd: het moet voor vrouwen van in de dertig niet evident zijn om een lange relatie te stoppen wanneer je nog een kinderwens hebt. Evident is het dan niet meer om gezin te stichten met een man waarmee je je goed voelt. Of je moet een bom worden natuurlijk.

Aan liefde van haar kant alvast geen gebrek, al kan je het nauwelijks goedkeuren wat ze dees natuurlijk. Ik zag voor een gebroken vrouw met psychische problemen die wel degelijk wist dat wat ze deed fout was.

Mooie opbouw van de film met het rag aan leugens en de hunkering naar het kind. Vroeg of laat ging de bubbel ontploffe . Sterk acteerwerk en een meer dan gedegen drama.

Deze in een heel ver verleden wellicht al eens gezien, maar veel kon ik er me niet meer van herinneren. Niet Schwarzenegger´s beste film alvast. Commando en Terminator I had hij al achter de rug, maar het beste moest nog komen.

Zo´n typische actie politiefilm met maffia en drugs. Veel oubollige figuren, oftewel kalend of met een snor, oftewel met een buikje. En allen in lelijke maatpakken. Robert Davi daarentegen is wel steeds stijlvol, hier als rechterhand van de weinig charismatische gangsterbaas Patrovita.

Het einde met die massa schietpartij maakt nog wel veel goed, maar al bij al is dit toch een niemendalletje. Het zakt ook wat te veel in. Nergens wordt het echt lollig.

Een hoogst bijzondere aanpak van de film waarbij de drie hoofdrolspelers voor de camera terugblikken op hun verleden tijdens het nazibewind. Het geeft een documentaire-achtingen stijl weer van een biografie tot een ondervraging. Omga is het meest getekend en haar beeltenis is in scherp contrast met wat ze voor haar opsluiting was.

De verhoorscènes zijn verweven in het plot welk niet altijd even goed werkt. De schwung is er wat uit en de dramatische elementen komen vervolgens niet altijd goed tot hun recht. Desalniettemin best wel aan te bevelen al was het maar omwille van het prachtige kleurgebruik (zwartwit), prima acteerprestaties en toch wel innemend plot waarbij motieven en gevolgen de aandacht krijgen om te ontplooien.

Een beetje Ken Loach style, niet door het onrecht van het systeem in beeld te brengen, wel met een portret van een dysfunctioneel marginaal gezin.

Vrij authentiek en met griezelig realisme gebracht hoe ouders en kinderen zich handhaven in deze puinhoop. Een sociaal drama waar op zich niet zoveel gebeurt, maar waarbij je tussendoor voelt hoe het uitzichtloze leven inhakt op de personen.

Sterke sfeersetting en decor. De scène met die dikke oppas oom was nog grappig, maar eigenlijk gaat het voorbij dat. Niet iets im vrolijk van te worden.

Delpine is een jonge vrijgezel die besluiteloos is op sociaal vlak. Tijdens het ene moment is ze alleen en eenzaam en settelt ze zich daar volledig in. Dat vindt ze best prima. Aan de andere kant is die eenzaamheid ook een vloek, een valkuil waaruit het moeilijk kruipen is. Die tweestrijd wordt mooi weergegeven door Rohmer.

Je krijgt dan een soort coming of age waarbij Delphine haar grenzen opzoekt en aftast. De film gaat straks richting de 40 jaar. Erg spannend en sensueel is het niet naar de maatstaven van vandaag. Het/zij ziet er saai uit en is het misschien ook wel zo. Toch vond ik het nog behoorlijk onderhoudend.

Een verzorgde onderhoudende film. Geen meesterwerk, maar sowieso een degelijk tussendoortje.

Ik ben blij dat ik blijkbaar niet de enige ben die kop noch staart kan krijgen aan dit verhaal. Niet dat het complex is, wel dat het wazig en erg vaag is. We bevinden ons in de regio Noord-Ossetïe, dat is duidelijk met de vlaggen. Beslan en diens tragedie is een weetje. De gebeurtenissen aldaar werpen nog steeds een schaduw over het gezin.

De vader is een stille dominante man, niet zozeer verbaal, maar in zijn controleerbaarheid. De band met de broers van het meisje is hecht, erg hecht bij momenten. Van incest is er niet onmiddellijk sprake, maar ik raakte wel verward met al die aanhankelijkheden. Het meisje kampt duidelijk met een trauma, maar om nu te zeggen dat daar op ingegaan wordt, is ook niet waar. Idem met de vader die maar niet kan loslaten. Om liefde draait het niet echt, verlatingsangst des te meer denk ik.

Vrij oppervlakkig en mysterieus allemaal. Op dat vlak een tegenvaller. Hier kan veel meer uitgehaald worden. Voorts wel authentiek, té misschien, troosteloze omgeving. Prima acteerwerk ook. Typische arthouse, maar ik miste de connectie met het verhaal.

Nogal een filosofisch getinte kortfilm over een man die ten gevolge van een ongeval overlijdt. Een kortfilm die op zich een mooie inkijk heeft op reïncarnatie en het feit dat er eigenlijk maar één persoon op aarde is, maar die dus steeds recyclet. Misschien nogal kort door de bocht allemaal, maar vond het best fijn om even bij stil te staan.

Een prima Chinese film noir over man die na een avondje uit een man aanrijdt en vluchtmisdrijf pleegt. Een film die episodische wordt verteld start vanuit de gevangenis. Klaar als een klontje lijkt het wel, maar Shipei Wen breit er nog een boeiend subplot aan vast.

Wang krijgt wroeging van zijn daad en treedt met een smoes in contact met de weduwe van de aangereden man. Wat volgt is een unheimliche broeierige sfeer. Dit wordt nog versterkt door het sterke visuele spel van shipei met roodtinten, alsof je je in een wereld tussen dromen en realiteit waant. Het doet denken aan het oeuvre van Refn of Wong Kar-wai.

De film krijgt ook nog een aparte wending waarbij Wang de keuze krijgt om de dingen recht te zetten, maar in wiens belang? Shipei gooit met zijn langspeeldebuut hoge ogen. Eentje om in de gaten te houden!

Erg leuke film waarbij de ideale combinatie wordt gevonden tussen gore en comedy. Lekker ouderwets ook met theatraal acteren en een oubollig plot, maar het is zo aanstekelijk dat het allemaal werkt. Zeer vermakelijke horror dus waarbij lijken opnieuw tot leven worden gewekt. Alleen met dit kleine probleempje dat de levende doden een agressieprobleem krijgen door het helgroene serum.

Totaal nep, maar toch een dikke chapeau voor de make-up en de aankleding, want het heeft zo zijn charmes dit soort eighties gore horror, zeker met zombies. Een leuke Crampton ook, lekker cliché personage ook met wat functioneel naakt.

Een vermakelijke horror dus die dus alles bevat voor een fijne gezellige avond. Eng wordt het nooit. Wel wat bloed hier en daar, maar vooral pure fun. Een aanrader.

The reader is ook een herziening. Blij om nog eens de mogelijkheid gehad te hebben hem nog eens te kunnen zien. The reader is een sterke film over het zware Nazi-verleden van Duitsland. Naarmate het proces eraan komt worden morele vragen opgeworpen van bewuste keuzes of gedwongen deelname aan het systeem. Dit wordt op een leuke manier gebracht via rechtenstudenten die een proces bijwonen. We zien hierbij als professor Bruno Ganz. Het is de tweede generatie na Nazi-Duitsland die worstelt met zijn verleden en moet leren omgaan met de misdaden van hun ouders. Deze schuldvraag komt aan bod in de film, maar de klemtoon wordt vooral gelegd op het vreemde liefdesschouwspel tussen de rijpere Hanna en de tiener Michael.

Kate Winslet speelt een uitstekende rol en is er terecht voor bekroond. Hanna is een personage waarvoor je afkeer groot is en toch tegelijk iemand voor wie je sympathie hebt als mens achter de misdaden. Geen traditionele grijze opa die een zwart verleden met zich meezeult, neen, dit keer is het een mooie zelfstandige vrouw. Het zorgt ervoor dat de kijker geen blijf weet met de ondoorgrondelijkheid van haar misdrijven of de ongemakkelijkheid van de menselijkheid van de dader. En ook Michael worstelt ermee. Kan hij nog liefde voelen voor de crush van zijn leven nadat hij tot de wereldschokkende waarheid komt? The reader leidt tot dilemma's en vele open morele vragen. Doe daar bovenop een literair sausje en je krijgt een topfilm waar ik van genoten heb.

The reader is een meeslepend drama met uitstekende acteerprestaties en bovendien een film die me aan het denken zet. Dikke 4,0* waard. Een Duitssprekende film zou de film echter nog meer tot zijn recht gekomen zijn.

Redelijk amusante horrorfilm met een vleugje humor. Niet dat de scare jumps je om de oren vliegen of dat het eng wordt, maar hier en daar wel een beetje bloed en wat exploderende bodies, al is dit laatste eerder grappig. Eveneens grappig is de stuntelige manier hoe de jacht wordt aangepakt. Het loopt sowieso fout als je de hantering van een kruisboog eerst via Youtube moet opzoeken ...

Samara Weaving dus in de hoofdrol. Ik dacht even aan de hand van de filmposter dat het Margot Robbie was. Ze heeft er wel wat van weg. Zeer bizar plot waarbij ik de familietraditie niet geheel kon vatten. Zelfs de familieleden hadden er wat moeite mee. Jammer.
Het decor, met name het huis was prima. Genre Knives Out (2019) en zoveel meer. Jammer ook dat er een gedeelte buiten was, al was dat nu ook niet zo storend.

Uiteraard allemaal wat voorspelbaar. Zelfs de twists waren op dat vlak vooraf te bepalen, desalniettemin vermakelijke film zonder hoge toppen te scheren. Nipte 3,0*

Zoals de meeste futuristische films is men vrij pessimistisch over het (over)leven op aarde: de wereld is om zeep, armoede tiert welig en de aarde is één grote vuilnisbelt. Zo doet Ready player one zijn intrede: caravans worden in de hoogte gestapeld en fungeren als appartementen in een verloederde favella van Columbus city. Quasi de gehele mensheid trekt zich terug naar de virtuele wereld van Oasis waar actie, avontuur, prestige, roem, eer en geluk voor het rapen liggen. De mensheid vlucht weg van zijn problemen en verdrinkt zichzelf in een virtuele luchtbel, The Matrix in spelvorm.
En dat is net voor mij één van de allersterkste punten van de film, hoewel het er niet echt toe doet: Spielberg steekt een (klein) moreel vingertje op wanneer mensen zich wegcijferen voor deze social virtual fantasy. Oppervlakkigheid troef en vriendschappen worden niet meer uitgebouwd, verantwoordelijkheden worden niet meer opgenomen en de onverschilligheid neemt toe, zolang men maar kan wegdromen in the Oasis ...

Op visueel vlak is de film een echt pareltje. De virtuele wereld is erg knap gemaakt en er is veel aandacht besteed aan details en de ontwikkeling van de wereld, ook mede door de vlotte communicatiemiddelen via de swap-projecties. De gespeelde games en diens credits en tools zijn mooi verweven en de strijd in the Oasis is van levensbelang via de verzamelde muntjes. Ook de anonimiteit van de avatars is zeer mooi geïntegreerd in de film waarbij de oppervlakkigheid van dergelijke contacten nogmaals onderstreept wordt. Je weet nooit wie achter de andere kant van de PC of VR-bril zit en dat blijkt ook met de helden. Alleen nogal flauwtjes dat ze toevallig allen uit Columbus kwamen ...

Uiteraard vele verwijzingen naar oude films, games en muziek doorheen de jaren. Het één al wat subtieler dan het andere. Te veel om op te noemen. Velen waren geslaagd (the battle of Mordor, de Terminator-verwijzing, The shining), andere zaken vond ik dan weer hoogst ongelukkig of niet passen in de film. Het kan net ook de kracht zijn van de film om met een nostalgische bril de film te bekijken en steeds opnieuw nieuwe dingen te ontdekken. Boeien deed het wel, pure nostalgie bij momenten! Maar eveneens soms iets te goedkoop (Chucky, Alien en de T-rex?)
Qua verhaal - en dat is zowat de grote zwakte van de film - blijft de film erg beperkt en zitten er hier en daar serieuze plotgaten: schiet dat busje toch gewoon overhoop zoals IOI dat deed met die caravans!. Narratief is de film eenvoudig en niet genoeg uitgebalanceerd. De zoektocht naar het ei en de drie sleutels loopt ineens wel heel erg vlot. De eerste sleutel met de race was trouwens knap en deed me spontaan denken aan Mario Bros waarbij levels overslagen konden worden via mysterieuze buizen ... of door geheime wandelpaden op het plafond.

Gelukkig werd naar het einde toe wat extra aandacht besteed aan de creator Halliday, een eenzame nerd met beperkte sociale vaardigheden in de echte wereld, maar een God in the Oasis. Zijn drijfveer en karakter was al bij al mooi in de film vervat.
Speilberg creëerde een futuristische avonturenfilm die geen moment verveelt met een vrij klef einde. Geen meesterwerk, maar wel meer dan degelijk. De acteurs zelf waren gewoontjes en zullen niet erg lang in het geheugen gegrift staan. Dubbel gevoel waarbij de nostalgie en het technische aspect toch net de bovenhand haalt. Twijfel tussen 3,5* en 4,0*, maar toch alvast een nipte 4,0* voor de nostalgie, boodschap, concept en audiovisuele elementen.

Wel een kleine fijn soort road movie over twee neven die naar Polen trekken ter nadachtenis van wijlen hun oma. Weinig spectaculair allemaal, maar wel warm en rustig voortkabbelend. Het zijn dan ook de kleine dingen des levens die opvallen net als het prima acteerwerk en wisselwerking tussen Culkin en Eisenberg. Culkin is de luidruchtige van de twee met zijn aanwezige gedrag, soms totaal sociaal onaangepast gedrag, maar hij voegt wel iets extra toe.

Ik genoot er wel van. Beetje drama met een beetje humor zonder in overdrive te gaan. Mooi gebalanceerd geheel alvast.

Een wederom absurde film van Dupieux. Eentje waarover je best niet te veel over nadenkt en gewoon over je heen laat komen. Realiteit en fictie lopen over de diverse plotlijnen over elkaar heen. Het sterke van de film is dat zowat elke plotlijn als elk personage zijn eigen kwaliteit heeft en boeiend genoeg is om te volgen. Alles vloeit ook geleidelijk in elkaar over.

Complex zou ik hem niet noemen en de onnavolgbaarheid hoeft ook niet verklaard te worden om mee te zijn in het verhaal. Puur genieten is het van de absurditeit die onzinnig lijkt, maar wel prima in elkaar zit. Die Jadson bijvoorbeeld, wat een personage met zijn bandopnemer en zijn oerkreten.

Het voorval is me niet gekend, maar ik vond het wel bijzonder hoe men deze film heeft geproduceerd. Bijzonder in die zin dat het filmscript bestaat uit de werkelijke dialogen van het FBI-onderzoek. Leuk die synchronisatie en het voegt wel wat toe aan de film, aan de authenticiteit ook. Als buitenstaander is het soms moeilijk te vatten hoe zwaarwichtig dergelijke vergrijpen zijn.

Bovendien slaagt men erin de film spannend te houden, hoewel het ook vrij monotoon is. Het is die ongemakkelijke nerveuse spanning die Reality Winner overkomt die zo de huiskamer wordt ingeblazen. Sterk! Zeker dus ook van Sydney Sweeney.

Maak het maar mee, zo'n overdonderende intimiderende (hoewel steeds beleefde) FBI-agenten. Je bent van minder onder de indruk. Het is een kat-en-muisspel. Typisch ook hoe dit laten uitschijnen het beste met je voor te hebben, vriendelijk doen en pogen empathie te hebben. Mooi ook om alles enkel te beslaan in de woning van Reality.

Fargeat is hot momenteel. En met deze short is het meteen duidelijk waar ze de mosterd haalde voor The substance. Er zit dan wel 10 jaar tussen beide projecten, het heeft haar toch niet losgelaten. Niet onlogisch, want dit "probeersel" had potentieel, maar diende verder uitgewerkt te worden.

Bijzonder leuk concept en bij deze ook maatschappijkritisch ten aanzien van het schoonheidsideaal en het zelfvertrouwen van mensen over zichzelf. Graag naar gekeken. Zou bijvoorbeeld niet misstaan in een Black mirror aflevering.

Dit is ook mijn tweede Hitchcock (flarden van de The birds tel ik even niet mee), maar gezien er de komende twee maand elke zaterdag een Hitchcock op de buis is, zal hier snel verandering in komen. Net als Psycho bevat deze Rear window een vrij eenvoudig narratief verhaaltje waarin op zich heel weinig gebeurt.
Dat is net de kracht van een Hitchcock waarbij hij met een eenvoudig verhaal toch de nodige spanning kan ontlokken en de interesse wekken van de kijker. De setting van Rear window is geweldig met al die kleine huiskamertjes waarbij je als voyeuristische big brother kan aan deelnemen.

Ondanks alle positieve elementen van opbouw, sfeer en decorsetting is het toch vooral de erg gracieuze Grace Kelly die de show steelt en het peper- en zoutvaatje is van de film. Wat een stijl, wat een presence! De chemie tussen haar en Stewart was aanwezig met de passionele en soms bitse dialogen. Ook de geluiden waren prima: afhankelijk waar de camera zich op richtte waren de geluiden van de buren te horen.

De film is in zijn geheel ook te gestuurd. Iedereen zit mooi voor zijn raampje en alle ramen en gordijnen staan open wat in werkelijkheid nooit het geval zal zijn. Het einde is een climax, maar eindigt vrij snel met een sisser wanneer Mr. Thorwald wel erg snel bekent en het mysterie in één handomdraai opgelost is.

Boeiende documentaire die uitstekend verheldert hoe algemene personen met autisme de werkelijkheid ervaren. Detaildenken en zich baserend op vorige ervaringen zijn de typische structuren die mensen met autisme gebruiken om zich een beeld te vormen van hun omgeving. Interessant hierbij is dat de focus wordt gelegd op schijnbare onbenulligheden die net voor mensen met autisme als erg belangrijk worden ervaren en waarbij paniekaanvallen of heftig emotioneel gedrag ontstaat wanneer er geen controle is over een zogenaamde onbenulligheid.

Verder is het ook intrigerend om mensen met autisme uit andere culturen te zien. Autisme is uiteraard niet cultureel bepaald, maar de situaties en gedragingen zijn vaak gelijklopend, of ze nu uit het Westen, India of Afrika komen. Taal(gevoeligheid) en de daarbij horende communicatie is cruciaal om goed te kunnen functioneren in de maatschappij. De meeste mensen met autisme hebben zo hun eigen aanpassingsstrategieën in bepaalde contexten, maar dat vergt enorm veel energie. En soms loopt het eens mis uiteraard ...

The reason I jump is een knappe documentaire die de vooroordelen even aan de kant schuift. Want ondanks het anders denken en het soms bizar reageren, hebben vele mensen met autisme veel empathie en zijn zij begaan met anderen. Alleen is de wijze waarop of het hoe niet altijd evident. Fijn!

Een bijzonder sfeervolle film die zich perfect tussen het genre van mystery en drama laveert. Romance zou ik het eerder niet noemen, want van een gelukkig amoureus sprake is niet echt sprake, hoewel de nieuwe mevrouw De Winter haar uiterste best doet.

Je voelt van in het begin dat er een ongemakkelijk geheim huist in het landgoed. Het soms opvliegende gedrag van Maxim versterkt dat alleen maar. Hitchcock bezit de kwaliteiten om dit maximaal uit te buiten met de prachtige setting en onderhuidse spanning. Een geweldige film ook in zwartwit waarbij de schaduwen en de vele grijstinten ideaal tot uiting komen.

Ergens heb je het gevoel dat de geest van Rebecca nog rond het kasteel zweeft. En als het niet letterlijk is, dan ervaart het nieuwe meisje haar aanwezigheid als verstikkend. Alles doet haar aan Rebecca denken die als een soort godin wordt opgevoerd waaraan ze nooit kan aan tippen.

Naar het einde toe is er een plottwist waardoor alles wat in een stroomversnelling komt. Misschien neemt daar de film wat een loopje met zichzelf. Heel even dat het zelfs in elkaar zou stuiken, maar achteraf blijkt toch dat meneer De Winter de perfecte moord heeft gepleegd. En Ben, die doolde verder rond in zijn strandhuisje hopend dat hij daar mag blijven.

Wat mij betreft de beste van het duo El Arbi en Fallah. Een gewaagde film ook gezien het onderwerp. Ik was best benieuwd naar de film. De meningen in de pers lopen dan ook uiteen, maar zijn overwegend positief. Het Nieuwsblad bijvoorbeeld, dat eerder een breed publiek aanspreekt, noteerde een 4/5; de kwalitatieve (zuster)krant De Standaard hield het bij een 2/5. Meestal volg ik die laatste, maar niet bij Rebel.

Ik vermoed dat het duo wel een degelijk budget naar onze normen ter beschikking had om deze productie te maken, maar ik ben ten zeerste onder de indruk hoe knap ze dit vervolgens hebben aangewend om de film te voorzien van de nodige effects. Zoals steeds zeer flitsend en met een stevig tempo alsof je je in een rollercoaster waant. Dat is bijvoorbeeld in Patser of Black niet anders wanneer een bepaalde (culturele) subgroep werd belicht. Technisch dus hoogstaand waarbij ook de soundtrack en de montage hoge ogen gooien. Het is even wennen wanneer de film opent en bijgevolg ook eindigt met rappende hoofdpersonages die recht in de camera kijken. Maar ook tussendoor bijvoorbeeld wanneer Noor wordt "uitgeleend". Ware videoclips waren het, maar best knap verweven in de rest van het plot. Die clips hadden een bepaald moreel-kritische boodschap voor de kijker.

Inhoudelijk was Rebel ook sterk waarbij er afwisselend werd teruggeblikt naar het leven in Molenbeek en ter plaatse in Raqqa. Naarmate de film vordert ontwikkelt het personage Nassim zich verder. De film wisselt het genre 'drama' en 'oorlog' af. Een harde rauwe film bij momenten, emotioneel ook. Een film die toch blijft nazinderen. De grootste kritiek van De Standaard kan ik moeilijk plaatsen waarbij werd gezegd dat Al Belgiki een te groot slachtoffergehalte wordt toegemeten. Ik weet het niet. Voor de rest: top!

Interessante cultfilm die het onder meer moet hebben van de sterke acteerprestaties van james Dean, Natalie Wood en Sal Mineo. Het toeval wil ook dat zij allen vroegtijdig een vermijdbare dood zijn tegemoet gegaan. Rebel with a cause blinkt niet zozeer uit van een ijzersterk plot, maar kent of kende zijn succes door de tijdsgeest die het wist op te wekken van en over de jaren 50.

Jeugdcriminalitieit wordt/werd vaak geassocieerd met armoede en uitzichtloze toekomstbeelden. Deze film, en de filmtitel verklaart al veel, doorbreekt dat cliché. Best wel controversieel dus voor die tijd. En de heilige huisjes met hun mooie facades verbergen de ouderlijke ruzies en meningsverschillen met hun kinderen. Verwende luxekinderen die het product zijn van een welvaartsstaat die het belang van degelijk opvoeden verwaarloosden.

Met de boodschap zat het dus wel goed, alleen vond ik de uitvoering minder overtuigend. Beetje theatraal en bij momenten onrealistische gedragingen van de personages op bepaalde gebeurtenissen. Maar zeker wel eens leuk om gezien te hebben, al was het maar voor Dean, Wood en Mineo.

Boeiende film over een niet nader gespecificeerd Afrikaans land waarbij een burgeroorlog tussen de regering en de rebellen de samenleving van de burgers danig overhoop haalt. Kindsoldaten worden weggerukt uit hun veilige habitat en starten onder dwang een heel nieuw leven. Als een soort Stockholmsyndroom worden deze ontvoerde kinderen helemaal gebrainwasht tot meedogenloze vechtmachines. Schrijnend en wraakroepend eigenlijk.

Niet alles was even boeiend. Die spookverschijningen vond ik vrij overbodig al besef ik wel dat bijgeloof en magische krachten wel een bepaalde plek innemen in de geest van de bevolking. Prima aanpak van de film ook om het verhaal te laten vertellen door de moeder aan haar nog ongeboren kind. Zeer naturel en sereen.

Bij momenten nogal eentonig, maar het acteerwerk van het meisje maakte veel goed. Aangrijpende film met vlagen, maar niet uitmuntender dan andere soortgelijke films over kindsoldaten die ik al zag (kan niet onmiddellijk op een titel komen).