Opinions

Hier was niet veel aan. Ergens wel een typische Ozon met zijn aandacht voor intermenselijke contacten en diversiteit. Een film over vrij zijn en jezelf zijn, zonder in een hokje gedrumd te willen worden. Een film in het douce France ergens op vakantie, ver weg van de sleur waar alles kan en mag, maar niets moet. Maar veel stelt het allemaal niet voor. Het duurt ook maar een kwartiertje.

Pure nostalgie deze Robin Hood animatiefilm. Tig keren gezien in mijn jeugd. De film is een beetje gedateerd, maar desalniettemin blijft het visueel nog knap overeind staan met de mooie bossen en prachtige aankleding van de personages. Ik hou wel van animatiefilms met dieren die menselijke trekken hebben. Elk personage (dier) heeft zo'n zijn typische (karakter)eigenschappen en deze zijn in deze animatiefilm uitstekend "gecast".

Vooral aan de zijde van Koning Jan zijn de figuren goed gekozen met de olifanten als herauten, de nijlpaarden als trommelspelers, de wolf als sheriff, de kleinere wolven als soldaten en de gieren als assistent-beul.

Ook het verhaal blijft erg boeiend waarbij redelijk wat (brave) actie in vervat is, samen met veel onrecht en een beetje romantiek. De film heeft daarom ook een duidelijke moraal. Ondanks dat de film erg optimistisch en opgewekt is wanneer de guitige Robin Hood in beeld verschijnt, kent de film ook erg treurige momenten met de kerker bvb. Het duo Slis, de slang, en Koning Jan blijft erg vermakelijk. Ondanks de matte kleuren, oubollige teksten en andere beperktheden des tijds blijft dit een zeer geslaagde productie. Mijn kinderen hebben ten tijde van Youtube, Pixar en Netflix alsnog genoten. Zij tevreden, ik tevreden! Voor mij nog steeds één van mijn favoriete Disney's!

Deze Robin Hood van Ridley Scott is in de verste verte niet te vergelijken met het meer romantisch getinte Prince of thieves met Kevin Costner. Ook de legendarische King Lionheart krijgt een geheel ander beeld opgeplakt, net als Robin Hood overigens. Niet dat Prince of thieves hoogstaand was, maar het is toch vooral de memorabele Alan Rickman die me bijblijft als de onverbeterlijke sheriff of Nottingham. In deze Robin Hood is er niet echt iemand die eruit springt.

Echt raken deed de film me nooit. Slecht kan ik hem zeker niet noemen (wel redelijk saai), maar het is er geen die lang in mijn gedachten zal dwalen. Je ziet duidelijk de hand van een topregisseur en ook de gevechtscènes zijn erg knap gedaan. Het decor, de kostuums en filmmuziek waren erg mooi, maar dat mag ook wel met zo'n prijskaartje. Cate Blanchett doet het behoorlijk, maar veel magie met Crowe ervoer ik niet. Vrij ontgoochelende casting van Crowe overigens als Robin Hood.

Ik ben zo goed als opgegroeid met Prince of thieves. Ik zag de film tig maal in mijn jeugdjaren waardoor ik haast alle scènes en dialogen nog uit het hoofd kon meebeleven. Destijds voor mij een geweldige avonturenfilm en met Costner toen één van de meest populaire acteurs van het moment. Ook na zovele jaren verveelt Robin Hood nog steeds niet, maar komen jammer genoeg de mindere punten naar boven. Het is inderdaad nogal simplistisch om boeren te transformeren in krijgers, laat staan dat ze bij aanvang er de middelen toe hebben.

Heel vermakelijke film, maar de actie is vaak over the top. Veel leuke actiescènes, dat wel, het is moeilijk er een favoriete uit te pikken. De scène in Jerusalem, de overvallen in Sherwood, de scène met de beul of de Kelten, teveel om op te noemen ... De heroïsche muziek is en blijft super en ook de soundtrack van Bryan Adams was destijds een wereldhit. Qua acteerprestaties heeft Rickman er voor mij steeds uitgesprongen. Zijn rol als bad guy is geweldig, net zoals hij dat was in Die Hard. Costner en Freeman vullen de sterrenkast verder aan en als duo zijn ze erg geslaagd, zowel wat de actie betreft als de humor. Connery op het einde zls Leeuwenhart was overbodig en vooral een dure bedoening naar verluidt.

Blij Prince of thieves na al die jaren teruggezien te hebben. De beste Robin Hood vind ik nog steeds de animatiefilm. Maar ook deze blijft een leuke guilty pleasure. Dikke voldoende met 3,0*!

Robinson Crusoe is een film die hinkt op twee gedachten. Enerzijds is de film erg geschikt voor jonge kinderen, perfect op maat voor de kleinsten onder ons. Voor volwassenen vind ik de film minder geschikt omdat het verhaal vrij povertjes is. Vrij ontgoochelend zelfs bij momenten. Zeker omdat het visueel zeker niet misstaat met een duurdere Amerikaanse versie.

Behoudens de gestrande ongelukkige heeft het verhaal bitter weinig met Robinson Crusoe te maken. In de plaats krijg je een bonte dierentuin en enkele psychotische katten voorgeschoteld. Grappig is het wel bij momenten, maar origineel of inventief is het allerminst. Jammer dat het plot weinig ontwikkeling krijgt, want in zijn geheel had de film potentieel. Uiteindelijk een filmpje die gauw naar de achtergrond zal verdwijnen ...

Wederom een actieklassieker uit de goede eighties. De film lijkt enigszins gedateerd en bijvoorbeeld de ED-209 zag er niet altijd even natuurlijk uit. Dit viel me ook al op bij Total Recall, niet toevallig eveneens uit de oude doos van Verhoeven? Andere kaskrakers uit die tijd (Rambo, Predator, Star Wars ...) lijken me de tand des tijds iets beter doorstaan te hebben. Starship Troopers vind ik dat vlak een stuk beter uit de verf komen, ook al 20 jaar oud ondertussen ...

Nu, het blijft een zeer vermakelijke film. Denk dat het ongeveer 20 jaar geleden is dat ik hem nog eens zag. De acteerprestaties vind ik niet overweldigend, maar het idee van de film: een onoverwinnelijke politie-cyborg die het opneemt tegen een bende losgeslagen criminelen is veelbelovend. Wat wel goed in beeld werd gebracht waren de schietpartijen. Vrij expliciet en puur bruut geweld: zowel bij de vrijwilliger als bij Dick Jones (alleen zijn val in de diepte zag er nogal schlemielig uit).
Wat ook een beetje geforceerd was, waren de "verbouwereerde" reacties van de grote baas/CEO tav. Dick Jones. "Dick, you're fired" of "Dick, I'm very disappointed" na het incident met die vrijwilliger. Sleht geacteerd, dan kan ook.

Voor de rest fijn, zelfs de humor is best fijn met zijn cliché-oneliners. Verder is het ook een pluspunt dat er wat in diepte gewerkt werd. Murphy mag dan wel RoboCop zijn, zijn onderbewustzijn denkt nog steeds als 'Murphy'. Het bezoek aan zijn woning laat een bepaalde indruk na en staat in schril contrast tegenover de hebzucht en de honger naar macht van Bob Morton. Ook de invulling van Boddicker vond ik best geslaagd. Ronny Cox zien we hier terug net zoals in Total Recall (RoboCop kwam wel eerder uit). Wederom als de intelligente gewiekste CEO-schurk, leuk!

De sfeer en omeving van het grauwe Detroit zaten goed. De filmmuziek maakte het helemaal af. Geslaagde B-film met een mooie 3,5*!

Ok, hier ben ik door. Jammer genoeg is er nog een derde film ook. Kershner laat geen enkel moment blijken het origineel van Verhoeven te benaderen, laat staan te overtreffen. Daarvoor is deze prent te clichématig, inhoudelijk te zwak en te copieus ten aanzien van de eerste film een paar jaar ervoor. Een typisch B-film die teert op het succes van het origineel. Ik had deze film ooit al eens gezien, maar buiten wat flarden bleef me amper wat bij.

Ook qua grafische effecten vond ik het maar zozo. RoboCop zelf vond ik erg plastisch en statisch (nog meer dan in het origineel: il faut le faire!). En de cyborg Cain tja, erg vindingrijk kan je dat niet noemen. Andere actiefilms uit die tijd laten zien dat het toch een pak beter kon (Leathal Weapon 2, Predator 2, Die Hard 2, ..). Wat ik ook bizar vond is het feit dat de criminelen steeds over de meest recente (explosieve) wapens beschikt, maar de politie het moet doen met 'eenvoudige' automatische geweren.

Een pluspunt was wel de terugkerende cast uit oude film: Peter Weller (als RoboCop) uiteraard, maar ook zijn partner Anne Lewis, de grote baas van OCP, Sergeant Reed, CEO Donald Johnson, ... Burgemeester Kuzak (Willard Pugh) vond ik nogal een karikatuur van zichzelf. Focus lag in deze film ook meer op criminele jeugdbendes. Lijkt me ook niet geheel geloofwaardig en komt de film eigenlijk niet ten goede, idem met de politiestakingen. Ook de motieven van OCP en de macht die ze uitstraalt op de stad Detroit lijkt me ook niet geheel realistisc. Zeker niet bij de zogenaamd 'grappige' mislukte projecten (waar wederom wat wetenschappers worden afgeknald na het nerveuse gepruts met de afstandsbediening). Ook de wederkerende apathie van 'the old man' bij een zoveelste dode had nauwelijks effect op mij en vond ik erg flets.

Kershner neemt tal van elementen over uit de eerste film. Zo zijn de zo typische nieuwsflashes van Verhoeven (Starship Troopers, Total Recall) ook hier terug aanwezig. Kwestie van een bepaald toekomstbeeld voor te schotelen aan de mensheid.

Ik heb deze Robot dreams voor me uitgeschoven omdat ik wat terughoudend was toen ik de animaties zag. Ik had een soort idiote animatiefilm voor ogen, maar daar heb ik me schromelijk in vergist. Wat een fijne film, zeg!

Een film over vriendschap en eenzaamheid. En blijkbaar is het in de wereld van Dog geen probleem om gezien te worden met een gezelschapsrobot.

Opvallend dat er geen enkel woord wordt gesproken. Maar dat hoefde ook niet. Alles is erg duidelijk, dat betekent ook dat de film vooral op het gevoel werkt en visueel toch sterk is. Leuke vibe ook die over de film hangt. Grappig en ontroerend. Fijn ook die verwijzing naar Manhattan van Woody Allen aan het bankje.

Mooi Italiaans familie-epos van de familie Parondi die van het zuiden naar het noorden trekt. Wellicht waren zij niet de enigen die het arme zuiden ontvluchtten voor een betere toekomst in het meer welvarende noorden van Italië. Het zijn economische gegevens die vandaag de dag nog steeds spelen.

Een film die naast het familiegegeven vooral focust op de driehoeksverhouding tussen Nadia en de twee broers Simone en Rocco. De één is opvliegend en rancuneus, de ander is idealistisch en vergevingsgezind. Op het einde wordt het allemaal mooi samengevat in één zin wanneer wordt gesteld dat de goedheid van Rocco en de slechtheid van Simone beiden tot gevaarlijke zaken kunnen leiden.

Hoewel de hele film wel onderhoudend is en ik me niet heb verveeld, vond ik vooral het eerste uur erg sterk. Geweldige intrede van la mama bij haar oudste zoon Vincenzo en diens schoonfamilie in Milaan. Stond ze daar ineens met haar kroost en diende zoonlief maar een oplossing te bedenken om haar onderdak te geven.

De scène die me het meest bijbleef was dan toch die op het dak van de Dom van Milaan. Zeer intens, maar ook visueel erg mooi. De gehele film is wat theatraal en melodramatisch, maar op het einde ging dit helemaal crescendo. La mama kon er wat van.

Als pure actiefilm zonder veel te moeten nadenken over boodschappen en wisselende plotwendingen moet dit één van mijn favoriete actiefilms zijn. Het is zo één van die typische ninethies actiefilms (waarover éénieder hier op MM er wel een kleine tien op 30 sec kan opsommen). Het is een actiefilm die qua spektakel en special effecten vrij makkelijk overeind blijft.

De actie is boeiend en de film verveelt geen moment, hoewel de film echt uit 2 delen bestaat (San Francisco met zijn autorace en de operatie op Alcatraz zelf). Cage en Connery doen het goed (al vind ik het gekibbel tussen hen maar gemaakt), maar voor mij steekt Ed Harris er alvast bovenuit. Ik kende hem al van The firm en Apollo 13 en dat groeide alleen maar bij de topprestaties in onder meer The truman show, A beautiful mind en Westworld in 2016. Een zeer gerespecteerd acteur, dat is zeker!

Michael Bay is uiteraard helemaal in zijn sas met deze film. Hans Zimmer maakt het dan ook compleet met zijn tune die ik de komende dagen niet uit mijn gedachten gewist krijg. Mooi decor met Alcatraz, zicht op het mooie San Francisco (en Oakland), spanning en bovenal jeugdsentiment. Wat moet je meer hebben?

Het is niet voor het eerst dat Dexter Fletcher en Taron Egerton met elkaar in zee gingen. Voorheen gebeurde dit ook reeds met het charmante Eddie the Eagle (2016). Deze Rocketman is wederom een geslaagde combinatie van het duo dat elkaar uitstekend lijkt aan te voelen. Ontegensprekelijk wordt deze film graag vergeleken met Bohemian Rhapsody wat op zich niet onlogisch is gezien hoe flamboyant beide heren wel niet waren in een vrij gelijklopende carrière (qua inhoud en periode). Ook verwijzen beide films naar hun grootste singles.

Desalniettemin wordt Rocketman meer als een musical opgevoerd waarbij randpersonages ook de micro aanheffen en hier en daar wat dansmoves de revue passeren. Ik ben sowieso geen muziekvolger en buiten hier en daar een song van Elton John is veel me dan ook onbekend, laat staan dat ik zijn levensverhaal kende. Geen idee dus wat wel en wat niet accuraat is. Hier en daar visueel knap in elkaar gezet met de nodige creativiteit. Soms ook wat "dichterlijke vrijheden" waarbij fantasy naar boven komt zoals in het zwembad of dat zweven in de Troubadour. Vermakelijk is het allemaal wel en de film vloog voorbij. Halfweg misschien wel een klein dipje bij het "fall-gedeelte" al deed de song "Rocketman" de film weer letterlijk opveren.

Vreemd en origineel wel om de film verteld te krijgen aan de hand van die praatgroep. Egerton doet het vrij goed tot erg goed. Hij geniet er duidelijk van en heeft voldoende charisma om zich van zijn taak te kwijten. En ook Bryce Dallas Howard vind ik steeds een aangename verschijning. Degelijke biopic dus over Elton John al heb ik niet de indruk dat ik zo heel veel over de man te weten gekomen ben, al was dat wellicht ook niet de opzet van de film. Op dat vlak bleef ik dan toch wat op mijn honger zitten.

Mooi sereen portret van jongeren die opgroeien in een multiculturele sociale wijk ergens in Londen. Ondanks uiteraard enkele zware onderwerpen toch een vrijwel luchtige insteek van de film. Zwaarmoedig of melodramatisch wordt het nooit, iets wat wel meer in de aard van dergelijke films zou liggen.

Het ontbreken van criminaliteit of drugs of wat dan ook doet de focus extra leggen op Ricks zelf, een jongedame die door omstandigheden zware verantwoordelijkheden moet nemen. Schrijnende situatie, niet zoals in Kore-eda’s Dare mo Shiranai (2004), maar toch. Gelukkig excelleert Shola zich ook af en toe als ongedwongen speelse tiener. Goede balans tussen drama en luchtigheid.

De film verveelt nooit en heeft een niet te lange speelduur. Wel een aantal sterke scènes waarbij Shola zich afsluit om hulp te aarden of om te praten over haar gevoelens. Ook hoe anderen haar situatie anders interpreteren, mede door cultuurverschillen en maatschappelijk sociaal verschillend, werd mooi vorm gegeven. Vriendschap en bieden van hulp worden door verschillende partijen soms anders benaderd. Mooi!

Na de Alienreeks is momenteel wekelijks de Rockyreeks op TV. Ik zag deze ooit al eens (behoudens het nakomertje uit de jaren 2000). De eerste Rocky blijft steengoed en is eigenlijk opgebouwd in twee grote delen. Het eerste deel focust zich op het leven van Rocky zelf. Rocky die als amateurbokser en afperser in dienst van een malafide figuur de eindjes aan elkaar tracht te knopen. Zeer veel sfeerschepping in de film met die grauwe desolate achtergestelde buurt van Philadelphia. De muziek maakt het dan ook helemaal af (zowel om de buurt te accentueren als als oppepper tijdens zijn Spartaanse training).

Daarnaast wordt er ook veel aandacht besteed tussen de liefdesverhouding tussen Adrian en Rocky. Adrian, een wat seutig teruggetrokken personage die zich in de andere films zich wat zelfbewuster en zelfstandiger zal ontpoppen. Stallone, die steeds nogal stoned overkomt met zijn "gedrogeerde" blik en hangende lippen is perfect gecast voor een boksersfilm. Het betekende dan ook zijn grote doorbraak in Hollywood.

De invitatie om te kunnen vechten om de wereldtitel is een beetje met de haren getrokken, maar daar gaan we nu even niet moeilijk over doen. De magie is er en blijft moeiteloos overeind: ook Carl Weathers draagt zijn steentje hierbij toe. Het einde is toch nét dat tikkeltje anders dat je zou verwachten, maar ideaal voor de verdere uitdieping van de personages in de vervolgreeks.

Als naam deed de film zeker belletje luiden, een klok zelfs, maar om nu te zeggen waarover het precies ging, neen, dat weer niet. Een musical dus, mja, ver weg in het onderbewustzijn wist ik dit misschien wel. Een aparte musical wel. Een beetje steviger als muziekkeuze en ook de bonte crew had zo zijn eigen smaak en stijl. Wel een leuke muziekkeuze en -stijl bij momenten.

Niet dat alles geweldig goed was, maar er zat leven en dynamiek in. Vreemde excentrieke zaken en humor gaan verder hand in hand in deze film waardoor het gevarieerd en boeiend blijft. Niet dat dit ooit in één van mijn toplists zal komen, maar ik begrijp het enthousiasme van sommigen wel. Bij mij zal het toch bij één keertje blijven.

Op zich wel een behoorlijke film ware het niet dat dit een sequel is. Het is jammer vast te stellen dat er zo weinig vernieuwing zit in de film. Alles is zowat herkauwd en is een totale kopie van het origineel. Hier ook dezelfde opbouw: Rocky's leven als burger, the challenge, het trainen en dan op het einde de boksmatch.

Het eerste gedeelte geeft opnieuw de aandacht aan het liefdesleven van Adrian en Rocky, al zitten we nu in de volgende fase (huwelijk en geboorte). De beperkte capaciteiten van Rocky komen ook aan bod en is best meelijwekkend (casting reclamefilm, zijn omgang met geld, zijn statuut van "loser") ...

Ook de positieve elementen die aanwezig waren in deel I komen hier terug: goede sfeerschepping, goede opbouw, de magie tussen Creed en Balboa, ... Het begin van de film gaat nog eens 7 minuten terug naar het einde van de vorige film. Bizar, maar voor mij persoonlijk niet erg. Het brengt je direct in de sfeer en de film kabbelt vervolgens rustig verder. Eigenlijk kon je er één grote film van gemaakt hebben. De boksmatch zelf irriteerde me wel wat. Heeft Balboa nog nooit gehoord van defence ofzo? Het net op tijd melodramatisch recht kruipen moet je er dan ook maar bijnemen. En tot slot ook hier weer het grote American dreamprincipe dat alles mogelijk is als je er maar in gelooft en er vol voor gaat.

De Rockysaga is duidelijks een reeks waarbij de franchise meer en meer de bovenhand neemt. Niet alleen inhoudelijk in de film, maar eveneens voor de makers ervan. Er blijft nog weinig over van de nostalgie en de sfeer die de eerste en de tweede film zo kenmerkt. Het gevecht met Hulk Hogan mag dan wel amusant zijn, veel stelt het niet voor en de kwaliteit van Rocky daalt zienderogen.

Wat Apollo Creed daar opeens komt doen, is me ook een raadsel, weinig uitdieping op dat vlak en nogal bij de haren getrokken. Survivor doet zijn intrede in de film (Eye of the tiger) en dat heeft de volledige reeks toch tot een kleine cultstatus verheven. Menig sporter worden opgepept door Rocky en deze song (oa Lleyton Hewitt). De trainingsarbeid blijft zeer aangenaam om volgen al blijft hetzelfde concept gevolgd: van depressie tot maniakale arbeid.

De gevechten blijven op zich matig en eentonig: Een hoofd als boksbal en een vreemde ontwikkeling van het gevecht. (zelf 2-3 minuten de overhand hebben om dan zelf 2-3 het onderspit te moeten delven en dit over and over again tot de ander bezwijkt, tja).

Mr T is een leuk karakter, maar te gemeen om echt serieus genomen te worden. In deel vier gaat men - hoe kan het ook anders met de Koude Oorlog in gedachte - de Russische toer op. Matig vervolg met een mossel noch visquotering: 2,5*

Best wel een grappige persiflage van de Rocky-films tussen Rocky Balboa en Ivan Drago. Kaurismäki haalt een Russische boerenkinkel vanuit het platteland. Het contrast met het rock & rollgehalte van zijn Amerikaanse tegenstrever is gigantisch. Grappig ook, want die laatste ziet er alles behalve afgetraind uit. Vond het best een grappig filmpje met een geweldige soundtrack die zo goed als de hele short doorloopt. Fijn!

Niet zo heel bijzonder allemaal. Een gevaarlijke beestenfilm net zoals er ook films zijn met anaconda's, beren, haaien en ga zo maar door. Beetje genre Lake Placid (1999). Maar superslecht is het zeker niet. Vermakelijk zelfs. Niet dat het me wat kon schelen wie werd opgegeten, maar de film is kort en bondig. Eens gestart na een lange aanloop, hield het niet op. Gelukkig konden we tijdens de aanloop genieten van de mooie natuurpracht. Toch altijd een pluspunt.

De krokodil zelf zag er behoorlijk goed uit, bewoog soms wel wat raar, maar in zijn geheel zeker geslaagd. Naar het einde toe gaat hij misschien eventjes uit de bocht, maar je weet sowieso dat het een soortgelijk einde zal kennen. Tof om eens gezien te hebben, maar een must is het zeker niet.

Voor mij staat deze misschien wat oneerbiedig bekend als episode 3,5 - kwestie van de chronologie wat op een rijtje te houden. De episode tussen de oude reeks en de nieuwe reeks. De film waarbij de Death Star wordt gebouwd en prinses Leia wordt gevangen genomen (aanvang The new hope). De nieuwe franchise heeft nooit dezelfde magische uitwerking bij me gehad als de oude films, hoewel ik de ontwikkeling van Anakin in episode 2 en 3 best intrigerend en goed vond.

Prima in beeld gebracht en de actiescènes zijn geweldig, net als de soundtrack. Ik kan me echter voorstellen als je er niet zo in thuis bent, dat het erg complex en verwarrend overkomt. Erg toegankelijk is deze niet echt en al helemaal niet als afzonderlijke film. Background is een absolute must hoewel we te maken hebben met geheel nieuwe (en vooral veel) personages. Ik zou niet zeggen dat de film saai is, maar hij mist in ieder geval overzicht. Een beetje een ziel ook. Dat doet echter geen afbreuk aan enkele geweldige scènes met Darth Vader.

Antoine Dufont met een "F" woont samen met zijn zieke vader. Antoine is een veertiger en is niet bepaald het toonbeeld van iemand die geslaagd is in het leven. Geen vrouw, geen kinderen, inwonend bij zijn vader en een job die amper een job kan genoemd worden. En tussen vader en zoon is er eveneens gekibbel en veel onbegrip. En toch is de wederzijdse liefde groot wanneer de vader wordt opgenomen in het ziekenhuis en stervende is.

Roi is een warme film over liefde en respect voor je dierbaren. Over opofferingen en laatste wensen. Het is een film die de juiste snaar raakt zonder sentimenteel te worden. Mooi verhaald via een Elvisimitatie. Een aantal scènes zijn zeer de moeite, zeker richting einde zoals het telefoongesprek/videocall met zijn vader, de begrafenis ook. Ook de humor wordt niet vergeten. Fijn!

Best een erg intrigerend begin van de film die me meteen zin gaf voor anderhalf uur topplezier. Verwachtingen konden echter niet geheel ingelost worden omdat het grootste gedeelte van de film opvulsel was en weinig toevoegde. Nochtans was elke scène waarbij de advocaat en de detective aanwezig waren van topniveau.

Het was uitkijken naar hun dialogen en deze scènes waren ijzersterk en brachten de film naar een hoger niveau. Zeer bizar personage trouwens deze detective die op een erg stoïcijnse manier zijn ondervraagden een onbehaaglijk gevoel gaf. Vooral ook naar het einde toe een prima climax en afhandeling van het plot.

In Roma schets Fellini een beeld van de stad Rome in al zijn gedaantes: de stad van het nachtleven en het vertier, de stad met al zijn architecturale praal, de stad van het fascisme, de stad van het geloof, decadentie en de mode. Los van het brengen van een ode aan de stad kan ik voor de rest niet erg veel met de film. Een logische lijn vond ik er niet direct in. Zeer mooie beelden allemaal, knap gemonteerd ook, maar dat was het dan ook.

Roma is gebaseerd op de jeugdjaren van Cuaron en mede hierdoor sterk emotioneel verbonden met zijn meesterwerk. Centraal in de film staat het dienstmeisje Cleo dat deel uitmaakt van een rijk gezin in Mexico Stad ergens ten tijde van begin de jaren 70. Ze wordt intens betrokken met het dagdagelijkse reilen en zeilen in het huishouden, inclusief de opvoeding van de kinderen. De sociaal-economische verschillen zijn groot. Ze gedraagt zich erg onderdanig en afzijdig. Alsof ze steeds met een bepaalde schrik rondloopt. Haar "bekentenis" dat ze zwanger was, kostte haar erg veel moeite, vrezend voor haar job. Maar niet zo in Roma. Geen uitbuiting of raciale ondertonen... Cleo maakt ondanks de verschillen en de hiërarchische verhouding toch deel uit van het gezin. Mooi was dan ook het toneel waarbij ze lekker gezellig mee aanschuift in de zetel om samen met de andere TV te kijken.

Visueel is de film prachtig en ademt de film een bepaalde nostalgische sfeer uit. Technisch een knappe film waarbij beelden soms veel meer zeggen dan woorden. De strandscène bvb sluit daar ondermeer bij aan. Ook het plot over de zwangerschap en de contacten met de vermeende vader van het kind waren sterk. Een echt verhaal is er niet, maar alle scènes sluiten wel mooi allemaal op elkaar aan. Ten tijde van de opstanden die Mexico toen teisterden vervoert Cuaron je naar mooie beelden met oog voor veel details. Misschien moet ik hem toch nog eens proberen zien op het grote scherm in plaats van op Netflix. Mogelijks wordt de ervaring nog intenser ... Zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

Wat een geweldige film! Een erg leuke romantische komedie met een immer elegante en gracieuze Audrey Hepburn. Daar zit je dan als prinses verstrikt in de protocolaire regeltjes waar je je immer moet gedragen en waar je publiek erfgoed bent. Van hier naar daar wordt je gezeuld en geleefd.

Geen wonder dat prinses Ann het even beu is en gewoon eens een normale dag wil hebben los van de bemoeienissen van de hofhouding of opdringende fans of journalisten. Het scheelt dat de Britse prinses in Rome vertoeft en ze niet zomaar wordt herkend op straat. Een prachtig Rome overigens met fraaie beelden van de monumenten. Tijdens het vragenuurtje inderdaad opvallend veel aandacht voor Europa, verwijzend naar de oprichting van de voorloper van de EU/EEG.

De chemie tussen Peck en Hepburn is aanwezig. Vele leuke fragmentjes wisselen elkaar af waardoor de film nimmer verveelt. Geslaagd einde ook met een nostalgische aanpak. Leuk hoe werd afgesloten met die foto's die recht in haar fotoalbum kunnen. Fijn!

Ongeveer een jaar terug mijn eerste poging genomen om de film te zien, maar na twintig minuten hield ik het niet meer. Ik vond die openingsscène aan het tankstation zeer absurd. Gisterenavond toch doorgezet en hoewel de film soms nog dezelfde richting uitging, zijn er ook vele andere scènes die een stuk “serieuzer” waren. Alle scènes tussen Romeo en Julia waren uitstekend en de kern van het verhaal. De andere personages en scènes lagen me niet zo.

Wel een gewaagde onderneming van Luhrmann om een Middeleeuws toneelstuk in een modern jasje te stoppen. Soms wat vreemd en niet echt aangepast aan de moderne tijd. Niet zo’n fan van het drukke en bombastische werk van Luhrmann zoals in Moulin Rouge en The great Gatsby. De poëtische dialogen hadden wel iets, vooral die tussen Romeo en Julia. De verbanning bvb sloeg op niets en past niet in de huidige tijdsgeest. Goede acteerprstaties wel van DiCaprio en Danes. Er was een zekere magie tussen de twee.

Technisch knappe film, fijn camerawerk en goed cinematografie. Niet geheel mijn ding, maar voor een keer OK. Warm noch koud, degelijk, maar niets meer. Net voldoende dus.

Eigenlijk maakt het niet uit waarover de ineens ontgonnen passie of talent gaat. Hier gaat het over puzzelen, maar het kon evengoed schaken, breien of hotdogs eten zijn. Feit is dat een doodgewone huisvrouw een plotse interesse vertoont in puzzelen en hierin erg sterk blijkt te zijn.

Maar hoewel ik de indruk had dat ze niet bepaald ongelukkig was in haar relatie houdt ze haar passie geheim. Ook omdat haar gezin er wat meewarig over deed, maar voor de rest dacht ik dat het wel snor zat. Misschien wat onderdanig, maar dat past wel binnen het huishoudtype dat ze is.

Er schort toch iets met haar relaties had ik de indruk. Onzekerheid stak sowieso bij haar de kop op. Opkomen voor zichzelf eveneens. Het jammere is dat het verhaal maar aanmoddert en er geen keuzes worden gemaakt. Niet door de regisseur, niet door haarzelf. Het verhaal bloedt vervolgens op een bepaald moment ook dood. Jammer.

Dit was een Russell Crowe die me niet bekend was. Het is ook een film in één van zijn debuutjaren nadat hij de overstap maakte uit Neighbours. Een controversiële film blijkbaar ook destijds die bijkomend de carrière lanceerde van Crowe. Als leider van een neo-Nazibeweging in Mebourne heeft men het gemunt op de gesettelde Vietnamese bevolking.

De film toont een rauw donker kantje van een gemarginaliseerde samenleving. De wet van de sterkste regeert en waarden als trouw, loyaliteit, vriendschap en erkenning zijn erg belangrijk. Het geweld is hard en maakt onderdeel uit van deze cultuur. Fijn om op te merken dat men geen wij-zijverhaal wil creëren met "goede" en "slechte" subculturen. Beide groepen hebben boter op het hoofd en schuwen het geweld niet. Oog om oog, tand om tand. Het geweld is herkenbaar in die zin dat het gaat om andere morele grenzen die worden opgelegd. Je hoeft niet akkoord te gaan met hun denkwijze of handelen om vanuit hun standpunt hun acties te begrijpen. De film bevat vervolgens ook geen waardeoorlog wat prima is. Jammer echter dat de vete tussen de skinheads en Vietnamezen toen de film vorderde wat verwaterde en plaats maakte tussen de driehoeksverhouding tussen Hando, Gabrielle en Davey.

Uitstekende acteerprestaties ook. Vooral ook van Russell Crowe. Het is echter een rol die hem niet onmiddellijk zou toe-eigenen met zijn zware maar toch zwoele stem. Los hiervan prima rol. Twijfelend tussen een voldoende (3,0*) en goed (3,5*), maar Romper stomper (vreemde titelnaam overigens) verdient het voordeel van de twijfel met zijn ontbrekend waardeoordeel.

Het was alweer een hele poos geleden dat ik deze Ronin nog eens zag. Leuke thrilller misdaadfilm met De Niro en Reno in de hoofdrollen. Leuke chemie tussen die twee. Zeer fijne auto-achtervolgingen in de straten van Parijs en Nice. Goede opbouw en sfeer. Eigenlijk is alles aanwezig om er een degelijke actieprent van te maken zonder veel poespas. Het is een film die nergens echt in uitblinkt of zich onderscheidt van een soortgelijke degelijke film. Onderhoudend dat wel, en doorspekt met de nodige dosis spanning en mysterie over de grijze koffer. Leuk om nog,eens terug gezien te hebben.

Ik moest dikwijls aan de beroemde straatrace op het eiland Man denken toen ik de racebeelden van Rookie zag. Een vrij standaard film qua plotverloop waarbij een topracer na een ongeval niet meer verder kan racen. Als mentor van een ander talent geeft hij zijn leven een nieuwe wending.

Adrenaline en een flinke dosis testosteron zorgen ervoor dat Nicky de grenzen opzoekt voor zowel zichzelf als zijn neefje Charlie. En Vero, de mama en schoonzus van het gezelschap, tja, die heeft haar bedenkingen, maar wordt wetens nillens ook ondergedompeld in het racecircuit.

De focus van de film ligt op de driehoeksverhouding van deze personages, maar de racebeelden zelf springen ook in het oog. Meer dan degelijk in beeld gebracht en realistisch gedaan. De nodige clichés springen er echter ook uit waardoor dit geen unieke film wordt.

Ik startte volledig blanco in deze film behoudens het feit dat de film reeds hoge ogen heeft gegooid. Ik wist bijgevolg niets af van de opsluiting van Jack en Joy. Ik ging gezien de armtierige setting uit van schrijnende armoede.Op welke planeet heb ik de afgelopen twee jaar gezeten, kan je je afvragen... ? Ik had weliswaar vragen bij de setting zoals bijvoorbeeld dat alarmsysteem als anachronisme, maar dat werd later helemaal duidelijk.

Centraal staat de moeder-zoonrelatie tussen Joy en Jack die door beiden erg overtuigend gespeeld wordt, zowel binnen als buiten de ruimte. Brie Larsen etaleertt hier haar volledige kunnen waarbij alle emoties aan bod komen. Ook de kleine Tremblay doet het zeer goed wetende dat kindacteurs in dramafilms onvoorspelbaar zijn.

De film bestaan uit twee delen en vooral het eerste deel binnen is het meest adembenenemd. Dikwijls aan Nathalie Kampusch moeten denken. Onwaarschijnlijk verhaal om zeven jaar opgesloten te zitten, verkracht te worden, zwanger te zijn en te bevallen van een zoon die intussen een jaar of 5 jaar is. Joy probeert met de beperkte middelen die ze heeft Jack een zo goed mogelijke opvoeding te bieden. Combineer dit met de levende fantasie van een vijfjarige en je krijgt leuke ontroerende dialogen.

Het gedeelte buiten begint goed met de verwondering en angsten van Jack. Nadien verliest de film wat van zijn pluimen. Ook het feit dat de wel heel makkelijk de dader kan opsporen stoorde me wat.
Het tweede deel is vooral therapeutisch en het herwinnen van de eigen plaats in zowel het gezin als in de maatschappij. Dit verloopt logischerwijs moeizamer dan verwacht. Jammer om Macy maar een beperkt bijrolletje te zien vertolken. Hij heeft meer in zijn mars.

Aangrijpende film met uitstekende acteerprestaties. Inhoudelijk redelijk, maar niet top. Concept zeker ok, verloop van de film had ik anders in gedachten. Al bij al een nipte 4,0*.