Opinions

Ook een fan van Paulo die in het verleden liet zien dat hij uitstekende thrillers met een onnavolgbaar, maar bevattelijk plot weet te creëren. Dit vond ik echter zijn minste. Zeker niet slecht, maar de verwachtingen lagen erg hoog. Een film die me enigszins deed denken aan Scorsese’s Shutter Island (Film, 2010) met DiCaprio.

Prima locatie zo’n sanatorium zoals het eerbiediger werd verwoord in de film. We spreken dan wel ergens in de jaren 70, maar vond het daarnaast nogal stereotiep met al die vreemde creaturen. Niet iedereen die geestesgestoord ziet er aan de buitenkant abnormaal uit. Los daarvan qua setting wel een-twee-drie locatie om mysterie en spanning te creëren. Met Paulo zit je ook goed qua cinematografie waarbij alles tot in de puntjes verzorgd wordt.

Van het verhaal zelf word ik niet superwild. Ik miste duidelijke motieven van elk van de boosdoeners, waarom zij zich zo hardnekkig vasthielden aan hun waarheid. Geld kan niet de enige drijfveer zijn, toch niet van iedereen. De film blijft in een mysterie gehuld met wat blijvende vragen, althans voor mij toch. Acteerwerk behoorlijk, maar niet noodzakelijk meesterlijk. De speelduur schrikte me wat af, maar dat viel best mee. Het tempo zakt nergens echt in.

Wel een fijne short over ASS. In de winkel zie je duidelijk hoe kopieergedrag niet altijd leidt tot hetzelfde effect. Ook de context van belang. Het aanraken van bepaalde bessen heeft zijn reden. Die spot begreep ik niet goed, maar mogelijks omdat Ramin in de letterlijk in de spotlights wordt gezet. Dat doordrammen over onzinnige weetjes is wat een cliché, maar zeker niet onbestaande.

Sociale contacten zijn stuntelig voor Ramin. Dat merk je bij het verhaal van het feestje en de ontmoeting bij Marc. Wel een leuke grap van de half half broer. Zelfs mensen met ASS hebben (goede) humor.

Degelijke Frans drama over orgaandonatie en alles wat daarbij komt kijken. Alleen vond ik dat er iets te veel aandacht was voor de technische kant. Aan de operaties op het einde van de film had ik weinig boodschap. Wel is goed om eens in beeld te hebben en zelfs prima in beeld gebracht, maar in de plaats hiervan kon men ook aandacht besteed hebben aan de psychologische afwegingen van het gebeuren. Feit is dat bij dergelijke operatie wel heel wat komt kijken. Het is niet zomaar een "Bol.com-pakje" dat wordt besteld en verstuurd.

Het tempo is rustig en het plot verveelt niet. Op visueel vlak heeft de film ook wel wat te bieden. Geen memorabele film, maar wel eens de moeite om eens gezien te hebben.

Geen slechte detective film, maar al snel werd duidelijk dat het veel verder ging dan de moord op de makelaar. Alleen vond ik het gewoon weinig boeiend. Niet dat de film best niet deed om het onderhoudend te houden, maar het plot vond ik plots een stuk minder interessant.

Dat komt grotendeels door Del Toro die het wel prima doet. Het acteerwerk in het algemeen was sowieso verzorgd. Timberlake hoefde hier nu ook niet zoveel te doen, maar net als in het verleden vind ik zijn acteerwerk steeds meer dan behoorlijk.

Er zitten wel wat losse eindjes in de film en dat subplot met die aannemer leidde nergens naar. Degelijk over het algemeen, maar een echt wow gevoel had ik nooit.

Knappe verfilming van een jongedame die lijdt aan wanen en angsten. In de eerste plaats prima gestalte gegeven door de jonge en knappe Catherine Deneuve, toen nog in het pril van haar carrière. En zie wat voor een icoon ze vandaag is voor de Franse cinema! Een ingetogen rol met kleine subtiele handelingen brengt ze geloofwaardigheid in de psyche van haar personage.

Ook haar afwezigheid raakte me wel. Hoe ze als een zombie door de straten liep, niet reagerend op de avances van die opdringerige vriend. Hoe ze eerst gedwee het gebrul van de huisbaas ondergaat. Wezenloos staarde ze voor zich uit. Sterk!

Maar ook technisch is de film uitermate verzorgd. De sound is geweldig. Deed me zelfs geregeld aan Hitchcock denken. Maar ook de rest was op niveau met de beeldcompositie en de cinematografie in het algemeen. Polanski slaagt erin de spanning (het bevreemdende gevoel) hoog te houden. Enerzijds met wat fantasietjes (de handen uit de muur), maar anderzijds met het principe less is more.

Een tragische film over een plattelandsvrouw die met tegenzin van haar ouders de dorpsgemeenschap ontvlucht door te gaan studeren in de stad waarbij de zorgende hand (én controle) van de parochie niet langer aanwezig is. Komt daarbij dat Michaela streng gelovig is opgevoed en zich aanvankelijk ook zo gedraagt. Het zorgt ervoor dat ze wat een vreemde eend in de bijt is.

Het betert er niet op wanneer ze ook lijdt aan epileptische en psychotische aanvallen. Enerzijds wil ze zich lostrekken van haar verstikkende streng religieuze thuisomgeving, anderzijds zoekt ze deze terug weer op, maar stuit ze op onbegrip en worden haar visoenen aangezien als 'bezetenheid'.

Schrijnend portret waarbij je toch even stilstaat dat kwakzalverij al heel wat menselijk leed heeft berokkend.

Eindelijk nog eens de tijd gehad om één van mijn favoriete films te bekijken en te beoordelen . Ik moet zeggen dat een nieuwe kijk weinig heeft veranderd aan mijn oorspronkelijke opinie. Requiem for a dream is een film die draait om 3 tot 4 hoofdpersonages die elk op hun gebied verslaafd raken.

Het personage van Sarah Goldfarb was misschien het best uitgewerkt. Ze is TV-verslaafd en heeft er zowat alles voor over om mee te doen in haar favoriete kwis. Ze wil op haar best zijn (fixatie op haar rode jurk van pakweg 10 jaar terug). Niet de jurk is fout gewassen, wel Sarah is in volume uitgezet waarop ze besluit te diëten. Ze is erg beïnvloedbaar en onvoorbereid met alle gevolgen van dien. Het diëten lukt niet zo goed waarop ze al snel overgaat tot pillen voorgeschreven door een kwakzalver. Deze fases worden op een repetitieve manier erg speciaal in beeld gebracht. Ik realiseer me dat sommigen dit op den duur erg irritant vinden. Ikzelf vind het versterkend. Vooral ook de erg fijne harde muziek zorgt voor een beklemmend dreigend gevoel. (Ik heb het dan niet noodzakelijk over de soundtrack-tune).

Verder zie je dat Goldfarb er alles wil aan doen om de schijn op te houden. Ze voelt zich waardeloos en niemand. Ze voelt zich oud en alleen. Niemand kijkt naar haar om. Door de TV-show ís ze iemand, krijgt ze aandacht en zijn alle oude buurbomma's stikjaloers. Haar gesprek met haar zoon vond ik dan ook erg sterk: "Ik heb eindelijk een reden om op te staan. Ik heb een reden om te lachen".

Die schone schijn trekt ze door op TV. Al dromend doet ze de groeten aan Seymour (die eigenlijk al overleden is) en aan haar knappe geslaagde zoon. Ze wil het perfecte gezin spelen en probeert alles te doen om te laten uitschijnen dat ze geslaagd is het leven. Ze verliest zich in de realiteit. Zielig format, het stemt tot nadenken. De combinatie met de speciale camerastandpunten, beeld, geluid, montage en symbolische waanideëen (agressieve frigo, tergend trage tijdsklok, ...) maakt het plaatje compleet!

Ook de zoon Harry raakt verstrikt in het web van de verslaving. Ook hier zijn de hallucinaties fijn uitgewerkt (pistool van de agent of Marion die de vork in de hand van Arnold steekt). Hij doet alles om zijn verslaving te voeden (verkopen TV van zijn moeder, Marion laten opdraven als lustobject, ...). Die doorlopen ogen, vale huid, de verbale nerveuze agressie, het zweten en beven ... Typische kenmerken van een (drug)verslaafde en kenmerkend van wat ik op mijn werkvloer soms zie.

Marion is in hetzelfde bedje ziek. Zij biedt zich uiteindelijk zelf te koop aan, maar minimaliseert alles. "Ik ben niet zo verslaafd als je denkt". Mooie sterke rol van Jennifer Connelly al is de echte ster Ellen Burstyn.

Ik kan best tegen wat bloed en flinke horror. Die elektroshocktherapie was heftig. Hier tekenen aub! Het mag best goor zijn, maar naalden, laat staan naalden in een vieze open wonden, neen ... niet aan mij besteed. Een zeer confronterende film die me steeds is bijgebleven, ook nu weer. Aronofsky levert hier een erg gewaagde maar vooral topprestatie af. Er is een mooie afwisseling met de verschillende personages. Ook de aparte camerastandpunten waren eens iets anders en vooral beklemmend en dreigend (Snorrycam waar de camera op het lichaam is bevestigd en de camera op het gezicht gefocust wordt, split screen enz ...). Er is ook een zekere symboliek in de film met de seizoenen zomer, herfst (fall) en winter refererend naar de hoogtepunten/pieken/vol enthousiasme van de personages om zo over te gaan naar het verval en in de winter de verdoemenis.

Tot slot nog iets over de beweegreden of overtuiging van Aranofsky. Volgens mij ziet hij de mens als slachtoffer, als iemand die dmv pech of externe factoren in verval kan raken. Reclame krijgt ook bij hem een negatieve weerklank doordat ze een grote destructieve invloed kunnen hebben op labiele personen.

Mensen hebben steeds idealen en stellen zich doelen of dromen voor. Vandaar ook de symboliek van de oceaanpier. De drang of vlucht naar een zorgeloze ideale wereld weg van de ellende.

Voor mij zijn 5,0* meer dan waard, nog maar eens!

Degelijke Vietnamfilm die bestaat uit twee grote delen: de gevangenschap van Dieter Dengler en zijn ontsnapping. Ik vond een vrij bizarre film met bizarre personages. Akkoord, gevangenschap doet wat met een mens, in sommige films wordt het psychische luik soms wat onderbelicht, maar bij momenten vond ik het op het komische af. Ook sommige bewakers waren in hetzelfde bedje ziek zoals onder andere Jumbo. Wel fun met die stereotiepe bijnamen ...

De gevangenschap werd goed uitgelicht alleen begreep ik niet met welk doel ze gevangen gehouden werden. Geen ondervragingen, geen martelingen, niets behalve leegte en zitten wachten. Het sleepte vervolgens ook te lang aan met onbeduidende medegevangenen die weinig interessant waren. Het begin met de eigenaardige gijzelingstechnieken was het best, net als de crash van het vliegtuig.

De ontsnapping zelf, mja, ok, maar ook niet wow. Vrij eenvoudig, zonder veel poeha. Ook het einde wat melig. Geen slechte film, maar zeker ook geen om bij te houden.

Knap in beeld gebrachte documentaire over de ontwikkelingen van een vermist jeugdvoetbalteam in Thailand. Het overschouwde enkele jaren geleden de media over de hele wereld. Een docu waar moeite en tijd is ingekropen waarbij de reddingsactie goed wordt nagespeeld dit in combi met authentieke beelden.

Het wordt al snel duidelijk hoe complex de hele operatie is. Op dat vlak misschien ook wat technisch en langdradig, maar wel vrij volledig. Bovenal ook spannend - ook al weet je hoe het zal aflopen. Dat alleen al is zeer sterk.

Voor de eerste film van De Reddertjes moet ik al flink in het geheugen graven, maar dit vervolg in Kangoeroeland heb ik steeds geweldig gevonden als kind. Ook nu nog herinnerde ik me er nog heel wat van. Zeer fijne avontuurlijke animatiefilm die het misschien niet altijd te nauw neemt met de aanwezige fauna en flora, maar hij kijkt zeer lekker weg en verveelt geen seconde.

Doet me in vele opzichten wat denken aan een avontuurlijke Indiana Jones of Crocodile Dundee. De schurk komt veel in beeld en speelt een verdorven karakter die over lijken gaat. De hagedis is een fijn personage en deed me vaak glimlachen met zijn onbeholpenheid, maar ook met zijn vals en opportunistisch karakter. Ook de albatros was leuk. Mooie scènes ook zoals de vlucht op de arend. Fijn nog eens terug gezien te kunnen hebben!

Deze film eindelijk ook eens (volledig) onder de loep genomen (nog zo eentje die ik waarschijnlijk in flarden zag, maar nog niet in zijn geheel), en dit uiteraard met de nodige verwachtingen. Hoewel het zeker geen slechte film is (een understatement), werden de verwachtingen niet geheel ingelost.

Het verhaal zelf is in de eerste plaats subliem in zijn eenvoud. Ideaal om er een topmisdaad- of topgangsterfilm van te maken. In de eerste plaats doe je dat met steengoede acteurs: sneaky Buscemi, Keitel, Madsen en Roth waren geweldig. Ook de dialogen waren subliem en de sfeerschepping die werd gecreëerd door het pakhuis en de mysterieuze gekleurde pseudoniemen, heerlijk! Toch zat er wat weinig vaart in de film. Je ziet duidelijk elementen die je ook terugvindt in andere films van Tarantino, dingen die later scherper zijn uitgewerkt.

Het einde zelf viel me wat tegen. Drie doden in één klap lijkt me net wat van het goede te veel. Deze plot kon je geheel anders afwerken. De kijker wordt te weinig getriggerd wie de mol is. Uiteindelijk bekent Mr. Orange zelf kleur (what's in a name), maar toen was de suspens er wat af. De openingsscene in de bar was subliem qua dialoog, ook de naamgeving vond ik geweldig.

Ooit lang geleden al eens gezien. De persoon Milla Jovovich steeds verbonden met de Resident evil franchise. Voor de rest me onbekend, maar haar hier steeds door onthouden, haar bevallig uiterlijk zal wellicht ook meegespeeld hebben.

Verder als personage zeker niet memorabel, maar haar sex appeal doet wonderen, hoewel de ontwikkeling van haar personage kant noch wal raakt wanneer ze als een bang onzeker meisje transformeert naar een special agent. Zie maar hoe ze die (laatste) hond(en) uitschakelt. Michelle Rodriguez is de andere b*tch in town en die is zoals in vele van haar films stoer en onbezonnen. Avatar schiet me het snelst te binnen. De Fast & furious franchise volg ik niet. De andere (mannelijke) personages hier zijn zo kleurloos dat ik ze al vergeten ben.

Inhoudelijk verder voor de rest weinig soeps. Eerder een action game met zombies dan een loutere zombiefilm. Als zombiefilm zijn er betere in het genre alvast. Hier en daar wel een leuke scène zoals met die lasers. Ook het final shot in de desolate vernietigde stad belooft stemt me optimistisch voor het vervolg.

Dit wordt voorlopig mijn laatste film die ik zal bekijken uit de franchise. Heb het er een beetje mee gehad. Reeks raakt stilaan in mijn ogen uitgemolken. Niet dat The Matrix een patent heeft op zijn actiemomenten, maar kon het hier niet echt hebben. Ook de overdaad aan slow motions doet de film eerder slecht dan goed.

Veel actie hier, maar zoals ik al elders las, het komt het horrorgenre niet echt ten goede. En met zombies verkies ik eerder horror dan actie, maar dat is een persoonlijke smaak. Ook qua verhaal is er niet veel meer aan. Ondanks de korte speelduur, moest ik me naar het einde slepen.

Een film die wederom goede met minder goede momenten afwisselt. Eigenlijk maakt men het onnodig oninteressant door te veel te focussen op Umbrella. Niet omdat dit niet interessant kan zijn, wel omdat het gewoon niet aanslaat doordat de slinger te veel overhelt naar het absurde. Die experimenten met Nemesis en ook Alice zijn van de pot gerukt.

De focus zou op het overleven moeten liggen en de chaos die geschapen werd in de apocalyptische wereld waarbij leven en overleven de topprioriteit zou moeten zijn. De scènes aan de controlepoorten - zaken die we ook zagen bijvoorbeeld in I Am Legend (2007) - waren veel interessanter. Ook de rauwe pure strijd in de straten is boeiender dan de richting die de film soms uitgaat.

Entertainend en vermakelijk is het wel voor een keer. Milla Jovovich blijft geweldig.

Deze vind ik eigenlijk de beste van de eerste vier die ik gezien heb. Meer dan vermoedelijk is het de setting in de woestijn die wel aanslaat. Een woestijn die werd gevormd na de apocalyps van zombies. Visueel ook na al die jaren wat extra aandacht voor de schrikwekkende zombies.

Verder een aantal leuke scènes waarbij toch de kraaienaanval in het oog springt, letterlijk zelfs. Echt geweldig wordt het nooit, maar vermakelijk is het wel. Ook deze film bouwt lekker op naar het volgende deel. Jovovich blijft geweldig al miste ik haar rode jurk wel ...

Een mooi en triest relaas hoe een hechte familie omgaat met rouw. We zien het portret van een warme familie dat alles met elkaar deelt. Line probeert zwanger te raken en ondergaat IVF. Je merkt dat iedereen ermee begaan is, alsof het het ieder persoonlijk treft. Leuk zijn die ontbijtmomentjes, verjaardagen die gemeend bezongen en gevierd worden. Leuk ook dat chauvinistische gevoel van het hijsen van de Deense vlag in de tuin of de Deense prikkers op tafel. Niet voor het eerst dat ik dit zie in een film, in Denemarken, ook Zweden bijvoorbeeld, maar bij ons in België heel wat minder traditioneel. Ik ben een overtuigde Belg, maar dit doen wij ook niet. Ik weet niet hoe het zit met het nationaliteitsgevoel van de Nederlanders?

En dan het tragische moment. Zoals dat steeds gaat, erg onverwacht en snel. Ik werd zelf in snelheid gepakt en had even niet door over wie het ging - in de synopsis ging het over de zoon, maar dat las ik niet vooraf. En dan zie je die hechtheid van de familie afbrokkelen. Scherp of hard wordt het nooit, wel subtiel. "Forever" is een kleine ingetogen serene film over rouwverwerking. Iedereen heeft verdriet, maar beleeft dit individueel. Er wordt weinig gepraat over het gemis. Prima acteerwerk van de hele cast. Enig minpuntje vond ik de schoonzoon die er maar voor spek en bonen bijliep, voor de rest fijne film!

Wel een leuke short. In een soort van Wes Anderson setting/stijl, maar dan veel somberder. Eentje die ik Van Warmerdam ook zo zie maken. Mocht gerust wat langer duren van mij. Erg prima rol van Nico Sturm als vader, een onderschat en hoewel geregeld opdravend, onbekende Vlaamse acteur.

Heerlijk hoe hier de rollen worden omgedraaid en tegelijk stuitend om aan te voelen hoe diep een scheiding er op kan inhakken. Diegenen die er het meest onder lijden, hebben er net het minste impact op. Sterk!

Zeer lang geleden dat ik deze nog gezien heb, toen nog in de tijd van de VHS. Maar hem om één of andere reden nooit uit het oog verloren. Toen in de geest van andere films als Stigmata (Film, 1999), The Bone Collector (Film, 1999) of End of Days (Film, 1999) die toen uitkwamen of die ik ontdekte zoals Se7en dat wel al een paar jaar eerder uitkwamen.

Het geheel is best OK, nogal snelle jump to conclusions movie, het lijkt soms allemaal wel heel makkelijk en vlot te verlopen, maar ik vond het voorst best onderhoudend. Interessant gegeven en misschien is het acteerwerk wat houterig, het personage van Lambert past wel in het totaalplaatje.

Een film die inderdaad niet kan wedijveren met Se7en, maar wel met The bone collector bvb.

Duidelijk geen film die weggelegd is voor een groot publiek. Zeer minimalistische film die qua stijl veel weg heeft van bvb een Fien Troch. Gebruik van lange shots van stilistische beelden en erg traag verloop van het plot. Alsof de tijd haast stil staat. Ook qua geluid amper of geen ondersteuning van muziek bij de beelden.

En toch is deze aanpak net een sterkte voor de film waarbij de emoties en expressies van de acteurs ten volle tot hun recht komen. Toch blijft de kijker met veel onbevraagde vragen zitten, vragen die ook de kluizenaar zich stelt vanwaar de jongeman vandaan komt.

Een film zoals ik ze graag zie met een vleugje cultuur en ambacht. Een man die met liefde en zorg zijn talent wil doorgeven aan zijn 14-jarige zoon. Met veel precisie en overgave worden kleine miniaturen beeldjes gecreëerd, de één al wat kleurrijker dan de andere. Levendig, opgewekt en kleurrijk.

Het staat in schril contrast met het geheim of de gevoelens waarmee de vader kampt. Niet opmerkelijk, maar veeleer bevestigend om vast te stellen dat die kleine wereldcinema steeds goede authentieke films afleveren met veel gevoel voor realisme en de kleine of grote besoignes van het alledaagse leven van een doorsnee familie. Dat is hier niet anders.

Loyaliteit en liefde komen naar voren en meningen tussen moeder en zoon liggen uiteen. Een ingetogen film die je wel doet stilstaan en doen nadenken dat Westerse liberale opvattingen niet zozeer mondiaal worden gedragen, wat niet wegneemt dat mensen behandelen als paria omdat ze anders zijn daarom niet zou moeten veroordeeld.

Erg fijne wraakfilm die pakweg in de lijn ligt van Nobody (Film, 2021) met Bob Odenkirk, maar vooral in zijn absurditeit nog een stapje verder gaat. Hoewel er in het werk van Anders Thomas Jensen variatie zit, hoeft het te verbazen dat deze Riders of justice dezelfde soort humor bevat als Adams Æbler (Film, 2005) of De Grønne Slagtere (Film, 2003).

Bij momenten snoeiharde actie, al onthoud ik toch zeker de humor in deze film. Hoe kan het ook anders wanneer drie mafketels een aanslag zien in een treinongeval en hiermee naar een woeste militair en tevens weduwnaar stappen. Een film die ook wat verder gaat en op luchtige eenvoudige toon "het toeval" en "het butterfly effect" proberen te definiëren.

Prima balans tussen drama, actie en humor mede door de uitstekende cast. Mikkelsen, Lie Kaas, Brygmann en Bro: het zijn gevestigde namen in de Deense filmwereld. Op het einde slaat de film misschien lichtjes door, maar dat bedierf de pret voor mij allerminst.

Een mooie ingetogen Franse-Koreaanse productie over adoptie en de zoektocht naar je biologische ouders. Ik had wel wat te doen met Freddie. Ze wist zelf niet goed wat ze wou, maar ze was nieuwsgiering genoeg om toch de stap in het onbekende te zetten. De confrontatie met haar vader viel tegen en het gepush van die diens familie om in Zuid-Korea te blijven en zich "Koreaans" te voelen werkten eerder averechts dan bevorderend.

Freddie wordt meteen geconfronteerd met haar roots. Ze ontdekt dat haar ouders gescheiden zijn, haar vader een alcoholverslaafde is en dat haar moeder met haar geen contact meer wenst. In plaats van het personage Freddie verder uit te diepen, valt de film rond de helft in elkaar. Enkele oninteressante passages (met bokkesprongen van een paar jaar) en passanten (André en haar vriendje) passeren de revue, maar overtuigen niet.

Gelukkig is het einde ijzersterk en bracht de film de emoties teweeg die ik ervoer in het begin, maar niet doorgetrokken zag. De film kent een open einde. De bokkesprongen van 2 en 5 jaar en het waarom dat de moeder haar biologische dochter negeerde zijn er niet, maar zijn eigenlijk van ondergeschikt belang.

Bij mij stond deze ook hoog op het verlanglijstje. Gisteren kwam het er eigenlijk van. Het eerste wat me opviel waren de uitstekende camerastandpunten, dito geluid (vooral die sound met die stiltes er tussenin, bloedstollend!) en uiteraaed prachtige shots van de mooie natuur (in Canada?).Die scene met de beer was zowel visueel als auditief een waar hoogstandje. Ook de openingsscene met de aanval van de Rees heb ik mooie technische dingen gezien

Het verhaal zelf is echter niet geheel realistisch en soms serieus met de haren getrokken. Di Caprio doet het zoals steeds goed, maar het verbaast me dat hij net voor deze film die felbegeerde oscar krijgt. Tom Hardy doet het hier ook fantastissh als bad guy!

Het is een erg rauwe film waar dieren ook een prominente rol in spelen (doodgeschoten paard in de beginscene, de bizon, het dode paard als schuilplaats, ...). Wat me ook een beetje stoorde en ook de geloofwaardigheid van de film aantast is het feit dat Glass maar niet onderkoeld raakte: sneeuw, rivier, bloot bovenlijf, ... alles kon zomaar. Het meest verschrikkelijke was dan nog het feit dat hij zich John Rambo waande om zijn wonde te dichten. Het einde vond ik echter sterk tegenvallen, alweer dat tikkeltje erover. No pain no gain zeker? Jammer, ondanks alles, maar ook dankzij de goede punten een stabiele 4,0*.

Een film binnen het genre van I spit on your grave, dat is wel duidelijk. Zelfs de plotlijn wordt gevolgd waarbij een mooie jonge vrouw wordt verkracht en nadat ze bekomen is van de shock transformeert in een heuse wraakgodin. Ook de gore met open snijwonden en veel bloed mag je gerust afvinken.

Laat ons beginnen met het beste van de film. Ik vond de slotscène met Kevin Janssens best fijn. Spannend, prima speelduur en een fijn kat en muisspel. Ook daar aan bloed geen gebrek. Jammer genoeg redde dit de film niet voor mij en was ik vrij pissed hoe de jonge vrouw aan haar einde kwam, of leek te komen .... Die val, het spiesen, het verliezen van zoveel bloed ... onmogelijk dat je dat overleeft, laat staan dat je even later terug rondhuppelt.

Verder visueel niet slecht, al. Ik al vermakelijk, maar springt er eigenlijk nergens echt uit. Goed voor een keertje al was het maar voor Kevin Janssens of femme fatale Lutz.

Een pakkende (fictieve) reconstructie van de aanslagen die Parijs teisterden in 2015 met Virginie Efira in een sublieme serene rol. Het is een ingetogen film geworden van Winocour die met haar aanpak veel lof heeft ontvangen. Geen mierzoete verhandeling van de gebeurtenissen en de naweeën van de slachtoffers, wel een sober portret met veel aandacht voor de psychische verwerking van de slachtoffers en nabestaanden.

Er zijn toch heel wat dingen die me bijblijven en die me voortaan nog aandachtiger en empathischer zullen doen terugblikken op traumatische (groeps)ervaringen. De laatste decennia is er gelukkig terecht meer aandacht gegaan naar PTSS.

Het is een film die teruggrijpt naar die kleine dingen. De drang om die onbekende terug te zien, om te weten wat er van hem of haar is geworden, de gedachten en gevoelens die niet met derden gedeeld kan worden, de verbondenheid van de slachtoffers. Winocour slaagt erin allemaal kleine verhaaltjes te vertellen hoe elkeen deze zware gebeurtenissen heeft ervaren en heden verwerkt. Knap!

Opnieuw een erg sterke film van Mendes die me inderdaad doet denken aan American Beauty. Ook hier een soortgelijk onderwerp met de nette voorgevels en propere voortuintjes, maar met het principe van "ieder huisje draagt zijn kruisje", hoe perfect je je ook naar de buitenwereld toont, het is slechts schijn. De dromen die elk gezin tracht na te steven, maar onhaalbaar lijken door het eigen gecreëerde gevoel van hopeloze leegheid is zo frappant. Het gras is groener aan de overkant, het is een idee dat bij velen speelt en in deze film sterk naar boven komt. Deze film kan niet tippen aan de topfilm uit 1999, maar dat is helemaal geen schande.

Zeer sterk acteerwerk van Di Caprio en Winslet. Ook Michael Shannon kan ik steeds meer apreciëren. Schitterende rol speelde die. Di Caprio toont nog maar eens waarom hij tot de beste acteurs behoort van deze generatie. Schitterend hoe hij zich oprecht kwaad kan maken zonder te overacten. Zeer sterke dialogen, maar ook de andere scenes (zoals de ontbijtscene) voelt erg oncomfortabel. Het einde met die oude man is eveneens zo confronterend dat je jezelf er in herkent. Willen we dat allemaal wel niet eens? Het geluid afzetten: eventjes weg van de wereld, de sleur, het leven, het gezaag...?Wederom een film van Mendes waar je flink kan doorreflecteren op jezelf of op de samenleving.

Een vroege documentaire van Villeneuve. Weinig zinnigs over te vertellen eigenlijk. Meegepikt omdat het de enige productie was die ik nog niet zag van hem. Een verfilming over het leven in Jamaica, over het leven en de sfeer aldaar. Gefocust op de gewone man in de straat waarbij de liefde voor (reggae) muziek centraal staat. Fijn om eens gezien te hebben, maar filmisch/technisch kon ik weinig opvallends noteren.

Abominabele of belabberde acteerprestaties. Cemi hebben duidelijk een broertje (en zusje) dood aan acteren. Als je hun YouTube clips beziet, niet abnormaal en dat zullen ze zelf ook wel beseffen. Met enorm lage verwachtingen naar de bioscoop getrokken, want mijn dochter van 10 wou hem perse zien. Voor mij hoefde het niet echt.

Met die gedachte van ”het kan alleen maar meevallen” heb ik me op zich niet verveeld. Ik vind Cemi best aimabel naast alle andere eigenschappen van onder meer vervelend en druk. De chemie is wel aanwezig tussen beiden. Uiteraard op maat van kinderen en ik heb gevoel dat ze het best oprecht menen. Of ze daarmee een film verdienen is dan weer een ander verhaal. Je zal maar die veelbelovende cineast zijn met beperkt budget die van de VAF geen release krijgt of maar geen producer vindt.

Voor de rest viel het wel mee. Gelukkig waren die popups beperkt al vreesde ik voor het eerst na de eerste 10 minuten. Hier en daar wel iets leuks. 1996 bracht toch nostalgische momenten voor me. Een tiener vandaag vraagt zich wellicht af uit welke prehistorie we komen. Op zich is er niet zoveel veranderd en tegelijkertijd is de sprong gigantisch, vooral op vlak van technologie. Gelukkig belandden ze niet 100 jaar eerder. Dat had ontegensprekelijk het einde van Cemi betekend.

2,0* dus, voor Rewind hoeft dat niet eens slecht te zijn… Zo’n gezellig vader-dochtermoment zonder zoon en vrouw is ook veel waard.

Dit is inderdaad een kruising tussen Jurassic Park en zombies. Om eerlijk te zijn had ik weinig affiniteit met de hunters. Hoewel het zombies zijn die erg veel leed veroorzaakt hebben, vond ik het nogal ziek door ze op safari en totaal in functie daarvan gewoonweg af te knallen. Dit terzijde natuurlijk, want qua filmidee best wel fijn dat wel eens moest fout lopen.

Beetje bizar ook hoé het fout loopt. Zo veilig leek het dan toch niet allemaal. Het plot is vervolgens het verhaal met de indiaantjes. Er valt er telkens eentje af. Film is wel wat onevenwichtig en de zombies komen te pas en te onpas tevoorschijn uit het niets. Iets te cliché dus en zo voorspelbaar. Ook hier wat variatie in de soort met snelle en trage zombies.

Prima begin ook met de media waarbij morele thema’s worden opgeworpen waarmee uiteindelijk iets te weinig werd gedaan. Had gehoopt op een soort District 9 (Film, 2009) of Starship Troopers (Film, 1997) maar dat was het niet. Al bij al zeker vermakelijk.

Neigt inderdaad naar een "Before sunrise" verhaal, de filmhoes passeert overigens eventjes in de mediatheek waar het duo binnen springt. Geen filosofische lange intense gesprekken, eerder een soort rustgevend vertrouwen tussen twee personen die elkaar verbaal niet begrijpen, maar elkaar wel aanvoelen. Komt iets te geforceerd over, want wat beiden aantrekt, is me compleet onduidelijk, want de eerste indrukken waren verre van uitnodigend te noemen.

De gemeenschappelijke interesse lijkt 'dieren' te zijn, vandaar wellicht ook de filmtitel. De scène in de mediatheek vond ik wel knap waarbij de man toch wel andere hoopvolle verwachtingen creëert. Geweldige soundtrack overigens op dat moment!

Prima rol van beiden waarbij de ene op sociaal vlak wat onhandig en onbeholpen blijkt en de andere een stuk extraverter is. Hij had gewoon met rust gelaten willen worden en vond het nogal vervelend dat hij tijdens het lezen gestoord werd.