Opinions

Best een leuke Japanse old school horror met een mad scientist die aan de basis ligt van veel onheil met zijn mislukte experimenten. Hij heeft duidelijk zijn les niet geleerd, want naast zijn broer en vrouw ziet hij in Larry een ideaal nieuw proefkonijn.

Leuk, die Japanse sfeer. Er is voldoende aandacht om de cultuur en Japanse gewoonten op te nemen in de film. Wel kom je voorts niet te veel Japanners tegen. Een beetje houterig allemaal en wat voorspelbaar door via de sound aan te kondigen dat er iets staat te gebeuren. Maar onderhoudend vond ik het wel.

De vergelijking met dr. Jekyll & mr. Hyde is niet ver gegrepen. De effecten van het monster zelf zijn degelijk, maar niet super. Al zijn er veel slechtere creaties te bespeuren uit die tijd. Leuk!

Het blijft moeilijk om de avant garde van Tscherkassky te doorgronden. Het geluid alleen al is om horendol van te worden. Een short ook met een repetitief karakter, dat zeker. Maar als ik het plot lees, dan kan ik er geen link bij plaatsen. Integendeel, het maakt me nog verwarrender. Gelukkig duurt deze ook niet al te lang. Bizar gedoe ...

Mar adentro is een knappe ingetogen film over het leven van een verlamde man die smeekt om euthanasie. De film deed me in vele opzichten denken aan het gelijkaardige Le Scaphandre et le Papillon (2007). Mar adentro vertelt het verhaal van Ramón Sampedro die na een duik in ondiep water decennia lang aan zijn bed is gekluisterd. Hij is het leven zonder waardigheid beu en wenst te gaan. Hoewel het onduidelijk is waarom hij net nu die wens heeft, komt de wens zeer intens en authentiek binnen.

Het knappe van de film is de moeilijke balans die Alejandro Amenábar probeert te vinden in het scenario. Hij spreekt zich niet zozeer uit tégen of vóór euthanasie en laat beide 'partijen' aan het woord met tal van argumenten. In het nog steeds erg katholieke Spanje - zeker bij de oudere garde - is euthanasie uit den boze en is het niet aan de mens om te oordelen of zijn leven waarde heeft of niet. Amenábar toont ook aan dat het leven het waard is om te leven, ook al is het zwaar of lastig. Javier Bardem levert een fenomenale prestatie af met de vastberaden warme Ramón Sampedro. Hij tilt in zijn eentje de gehele film naar een hoger niveau. Jammer genoeg staan de andere personages iets te veel in de schaduw hiervan.

De film staat bol van de mooie dialogen - soms cynisch van aard - die bij momenten iets filosofisch hebben zoals: "een rolstoel is slechts een kruimel van de verloren vrijheid die ik heb". Lachen is dan ook de enige emotie die hem nog rest. Neem daarbij de mentale vlucht naar de zee op de tonen van Puccini's Nessun Dorma en je creëert een zekere sympathie voor Sampedro's doodswens. Paradoxaal genoeg vond ik Sampedro ondanks zijn verlangen een persoon met toch voldoende levenskracht en -vreugde in de manier waarop hij communiceerde met anderen. Uiterst sterke film, terecht bekroond destijds. Knap!

Een vrij boeiende spionagethriller waarbij een sterke sfeer wordt opgezet in het bruisende New York van de jaren 70. Dubbelagenten, mysterieuze achtervolgingen, intriges en smokkel zijn de klemtoon van deze geslaagde film met Een immer lopende Dustin Hoffman en Laurence Olivier in de hoofdrollen, maar ook Roy Scheider verdient een eervolle vermelding als de broer van Babe.

Geen meesterwerk, maar zeker het bekijken waard met enkele leuke scènes. Het start bvb al erg vermakelijk met de verkeersagressie tussen twee oudjes. De tandartsscène is vrij bekend en is vooral erg suggestief en laat bijgevolg je verbeelding danig werken. Ook de nachtelijke achtervolgingsscène op de ontblote Baba was erg vermakelijk.

Het einde loopt jammer af op een kleine sisser, maar zit voor de rest prima in elkaar. Een degelijke 3,5* is dan ook zijn deel!

Als zuiderbuur was het niet evident om dat Rotterdams altijd te vatten. Met de volumeknop wat hoger lukte het wel. Maar heerlijk wel die dialecten, het komt de authenticiteit ten goede. Eigenlijk een feel good film, weliswaar met dramatische afloop.

Een film die eigenlijk draait rond vriendschappen en hoever we voor elkaar door het vuur willen gaan. En hoewel de vriendschap tussen de vier groot is, is het vooral een band van lachen, gieren, kaarten en zuipen. Echt diepgaande gesprekken onderling hebben ze niet. Zo hebben ze elk hun eigen problemen en moeten ze die ook zelf oplossen.

De aansprekingen naar Youssouf toe kunnen dan eens geinig zijn, maar die jongen werd nimmer correct aangesproken. Je zou er voor minder de brui aan geven. Het verbaast me dat de zaak enkel een belastingsschuld heeft. En het einde doet alweer niet veel beter vermoeden. Hier en daar wel wat aanstekelijke humor met een laagje drama (soms ietwat sentimenteel met de strijkers).

Een leuk tussendoortje, luchtig amusement. Meer moet je er niet achter zoeken. Volks vertier.

Horrorfilm die weinig om het lijf heeft. Boeide me nauwelijks en wist ook niet echt wat te verwachten. Verraste hoegenaamd niet. Erg matig plot en springt er nergens bovenuit.

Enige wat me nog wat kon boeien was het visuele. Beetje gore hier en daar (al viel dat heus wel mee), maar het zág er wel OK uit. Visuele aspecten zeker op niveau. Verhaaltje zelf stelde echter niet te veel voor.

Ook de personages boeiden nauwelijks. Niet de irritante filologe, maar ook de kinderen waren geen karakters om bij stil te staan. Als als die Van Helsing look-alike het best herinnerd zal worden door zijn klederdracht, dan is het met zijn personage ook maar pover gesteld.

Ik had er eerlijk gezegd net iets meer van verwacht. Op zich wel erg mooi gedaan met erg mooie verzorgde beelden en een leuk uitgangspunt om er een soort social media documentaire van te maken. Charmant en innemend bij momenten. Ook inventief, hoewel ik het eveneens bij momenten nogal langdradig vond.

Marcel zelf dan. Mja, ik kreeg er moeilijk hoogte van. Enerzijds teder en leergierig, maar anderzijds vond ik hem ook irritant, niet in het minst door het schelle stemgeluid. Over het algemeen ging het nog, maar noch de schelp noch de film kon me helemaal inpakken. Leuk om eens gezien te hebben, dat wel.

Op zich vind ik een 3,5* te hoog voor deze film. Deze film balanceerde voor mij op het randje van mierzoet sentiment waarbij te veel bewust deze weg werd opgegaan. Dit geldt zowel voor het dramagedeelte als het meer romantische luik van de film.

Aan de andere kant benadert de film enkele interessante onderwerpen zoals seksualiteit bij mindervaliden en hoe dit nog steeds erg in de taboesfeer zit. De biseksualiteit deed daar eigenlijk nog een schepje bovenop. Enerzijds is het hoofdpersonage erg afhankelijk van derden, maar tegelijk wil ze op eigen benen staan door haar leven op te bouwen en zelfstandig te studeren in New York.

De ziekte van haar moeder is een onnodige subplot die op zich weinig toevoegt en de aandacht afleidt van het hoofdthema. Ook de seksscène met de jongen past in deze zelfde lijn waardoor het gevoel ontstaat dat er gewoon te veel hooi op de vork werd genomen.

Grootste troef is toch de verschijning van Kalki Koechlin die het meer dan prima doet in deze tedere emotioneel beladen film. Deed me qua stijl denken aan het eveneens mierzoete Yedinci Kogustaki Mucize (Film, 2019).

Ik ken Callas alleen maar van naam en reputatie. Geen idee dat ze jaren gestopt was en sukkelde met haar (mentale) gezondheid, dito verslavingen. Het zijn dan ook die laatste periode waar de film de focus op legt. Met hier en daar een zwartwit flashback, soms ook synchroon met de locatie zodat het leek op lang vervlogen herinneringen.

Dergelijke biografieën kan je blind toevertrouwen aan Larrain natuurlijk. Cinematografisch opnieuw enorm mooi en ik waardeerde de film wel. Ik werd er in meegezogen, mooie plaatjes ook hier en daar van Parijs, binnen als buiten.

Interessante vertolking van Angelina Jolie, deed het eigenlijk prima. Ook die Onassis was een intrigerend gluiperig figuur. Goede cast ook met Favino en Rohrwacher. Geen operaliefhebber, maar van de muziek kreeg ik ook een mooi warm gevoel. Die Verdi’s 'Anvil Chorus' uit Il trovatore bvb, daar aan de Eiffeltoren... Fijn!

Uitstekende low budget film, kan niet genoeg benadrukt worden. Ondanks de beperkte middelen, wordt er toch iets degelijks afgeleverd. Je kan misschien niet alles maskeren (special effects, acteurs ...), maar los daarvan was het zeker bovengemiddeld.

Ook het plot bijvoorbeeld draagt daar toe bij. De mariachi is door de gedaantewissel een mythisch figuur geworden die in Desperado verder wordt uitgewerkt. Hij komt in deze film wat knullig over ook al hoef je hem ook niet te onderschatten.

Verder erg fijn dat actie en humor moeiteloos in elkaar overvloeien. Best droog bij momenten en daar hou ik wel van. Prima debuut!

Matige film over een onderwerp - arbeidsmigranten in de lagere regionen van de maatschappij - die ik al beter uitgewerkt zag. Al bij al een degelijke film, voornamelijk door het optreden van Breitkreiz die het erg goed doet en alle aandacht naar zich toe zuigt.

Dromend van een betere toekomst murwt ze zich via flexjobs naar een beter bestaan. Alleen is dit niet zo evident en is het zogenaamde rijkere Westen geen walk in the park. Als kwetsbare alleenstaande vrouw moet ze tevens opboksen tegen malafide mannen met bijbedoelingen.

Authentiek, rauw en intens. Camerawerk vaak van erg dichtbij. Montage kon beter vond ik, bij momenten slordig en rommelig. Geen hoogvlieger, maar al bij al OK.

Fijne film van baron Stijn Coninx over het leven van Rocco Granata, een Italiaanse migrantenjongere wiens vader het zout op de patatten trachtte te verdienen in de Limburgse steenkoolmijnen. Rocco daarentegen voelt er niets voor om zijn gezondheid te verprutsen en zoekt een uitweg via de muziek tot grote ergernis van zijn vader.

Matteo Simoni doet het uitstekend als de jonge Rocco Granata en de Italiaanse sfeer met Vespa’s en dergelijke meer wordt mooi weergegeven tesamen met de heersende rivaliteit met de Vlamingen. Leuk om ook zoveel Italiaans te mogen horen in de film, komt alvast de geloofwaardigheid ten goede. Ook het leven in de mijnen en de noeste arbeid die er geleverd werd, doet een mens nadenken dat we het vandaag toch beter/makkelijker hebben. Onder de grond was er een groot samenhorigheidsgevoel. Boven de grond was het eerder een “wij” tegen “zij” sfeer. Leuk om ook de echte Rocco Granata even te zien opduiken in de film. De film bevat enkele uitstekende scènes zoals het ongeval in de mijn.

De film is wat mij betreft een mooi eerbetoon aan de echte Rocco. En Marina blijft al bij al wel een catchy song. Geen idee hoeveel Marina’s er destijds en later geboren werden door dit liedje, maar ik wil ze alvast niet allemaal te eten geven. Mooi!

Ik heb me ook gewaagd aan Tsjechisch' beste film zo wordt gezegd. Ik zag hem integraal op Youtube met Engelse ondertitels. Het vergt toch wel wat van je en het hield me lang tegen om het ruim twee en een half uur durende film aan te vatten. Ik ben misschien niet zo lyrisch als sommige fanaten hier, maar begrijp wel waarom deze film in de cinefiele wereld zo gelauwerd wordt.

Cinematografisch bijzonder sterk. Erg sfeervol gebracht met het decor dat tot in de puntjes verzorgd is. Een dreigend en uitzichtloze grijze wereld die Middeleeuwen. Mooi verpakt in de sneeuw al dan niet met een roedel wolven eromheen.

Diverse camerastijlen worden gebruikt om het beeldverhaal te brengen. Van close-ups, vergezichten en diverse standpunten. Een soort Middeleeuws epos van rabauwen waarbij ook religie centraal staat: heidenen versus christenen. Ik was niet altijd even goed mee met het verhaal en kon niet elke actie volgen, maar de beelden lieten vaak voor zich spreken. Het deed me qua stijl ook wat denken aan Tarr's Satantango die ik in 2023 voor het eerst zag.

Marnie is toch wel de minste van Hitchcock die ik tot dusver zag. Niet dat de film zo gek slecht was, zeker niet, maar het verhaal boeide me in zijn geheel toch iets minder. 130 minuten is toch net te lang. Zoals ook hier al meermaals aangehaald was de roofscène in combi met de poetsvrouw één van de hoogtepunten. Hoewel het een volledig beeld was, heb je de indruk dat het precies een splitscreen was. Erg mooi gedaan.

Marnie, met na The birds opnieuw met Tippi Hedren in de hoofdrol werd geflankeerd door de charismatische flamboyante Sean Connery in de hoofdrol. Na de naar verluidt seksuele avances van Hitchcock en de weigering hierop in te gaan door Hedren, kwam haar carrière in het slop terecht. De rol van Hedren als Marnie is matig te noemen als geesteszieke vrouw. Mark (Sean Connery) mag dan wel nobele intenties hebben, hij gaat toch van het gedachtegoed uit dat een man een vrouw bezit. De film van een dievegge en gedaanteverwisseling komt ook in andere films van Hitchcock voor (Psycho, Vertigo, …(?)).

De zoektocht waarom Marnie panisch reageert op onweer en de kleur rood is mysterieus. De ontknoping zelf was vrij eenvoudig. Het decor lag wat in dezelfde lijn (bvb de haven met het gestrande schip ten huize Marnies moeder). Al bij al een degelijke film, maar voor een topper moet je een andere Hitchcock aanspreken.

Na de lovende recensies hier en in de media deze Marriage story met voorrang bekeken. Een intrieste film over een (vecht)scheiding waar uiteindelijk steeds de kinderen de grootste dupe van zijn. De film deed me wat denken aan die andere beroemde echtscheidingsprent Kramer vs. Kramer (1979) met Dustin Hoffman en Meryl Streep.

Hoewel de intenties aanvankelijk vriendschappelijk verlopen raken beiden verstrikt in het advocatenwezen totdat de bal aan het rollen gaat en niet meer gestopt kan worden. Het was schrijnend wanneer beide advocaten in de rechtszaal een robbertje aan het uitvechten waren en zowel Charlie en Nicole met het hoofd naar beneden het allemaal ondergingen. Grove, maar ook vooral irrelevante dingen werden als argument of bewijs aangehaald en werden uit de context gerukt. Een vechtscheiding is nasty ...

Sterke en intense film met een Adam Driver die ik steeds meer en meer waardeer als acteur. En in zijn personage Charlie kon ik me ook wel vinden: steeds vertrouwen hebbend in de andere, maar uiteindelijk het deksel op de neus krijgen als hij niet oplette. Misschien ligt het aan mij als man - corrigeer me gerust - maar Nicole vond ik vrij egoïstisch (al kan ik grieven wel begrijpen, niet dat ze ze uitbuit om haar slag thuis te halen). Knap gespeeld wel van Scar-Jo.

Het kon nog bitser of op de spits gedreven worden, maar dat deed het uiteindelijk niet. Niet zozeer de ruzies stonden centraal, maar wel de maatschappijkritiek hoe gehaaide advocaten met peperdure rekeningen er een veldslag van maken. Fijn wel om ook eens een "menselijke" advocaat te zien, maar die was duidelijk niet opgewassen tegen al dat geweld. Frappant vond ik ook die social worker. Ik vraag me dan steeds af of dit karikaturen zijn of dat er werkelijk dergelijke profielen rondlopen? Dat mens mankeerde zelf iets en dan maar oordelen en compleet normale dingen als abnormaal beschouwen. Die observatie tijdens het eten, gruwelijk!

Vond ik helemaal niet zo’n slechte. Beetje vreemd en mysterieus. Geen zombies of monsters deze keer, alleen de grote leegte. Een echte verklaring wordt er niet gegeven, maar heb toch de indruk dat er gewerkt wordt vanuit een soort comateuze droom na het auto-ongeval van het meisje. Ze beleeft de gebeurtenissen vervolgens opnieuw, maar dan alleen (op dat ene meisje na dan).

Eveneens fris in beeld gebracht met een strak tempo en wat beats. Fijn om eens gezien te hebben.

Ik ben iets minder lovend over de film dan de meesten hier. Niet dat het compleet tegen viel, maar ik vond de film erg verwarrend. Voortdurend werd er voor steeds erg beperkte scènes teruggegrepen naar de flashback en -forwards. Ik moest me steeds enkele seconden vergewissen waar we ons precies bevonden. Vervelend. Ook het feit dat de scènes telkens kort waren, zorgden voor mij er niet voor dat de film diepgang of betrokkenheid kreeg. Er werd voor mij te veel van de hak op de tak gesprongen.

Later in de film komt ook de paranoïa meer tot uiting en dat voegde wel wat extra mysterie toe aan de film. Dat Martha geleden heeft door haar verleden en dat ze bij momenten vreemd gedrag vertoont is duidelijk, maar er wordt te weinig gedaan om hier aan te doen. Erover praten wil ze duidelijk niet en echt psychologische hulp komt ook niet op gang, behoudens die oppervlakkige melding van die instelling.

Het blijft allemaal erg oppervlakkig. Nergens wordt er dieper ingegaan op het wrak dat Martha is. Eerder roept ze ergernis en wrevel op. De reden waarom ze bij de sekte is gegaan wordt ook amper belicht. Dan blijft er nog weinig over natuurlijk. Gelukkig is het acteerwerk van Olsen nog op niveau.

The martian is een leuke film om naar te kijken. Het verhaal zit goed in elkaar en deed me wat denken aan Cast Away met Tom Hanks. Ondanks het feit dat men uiteindelijk hier wel op de hoogte is van zijn overleven op een verlaten plek, moet het hoofdpersonage de nodige creativiteit inbrengen om zijn verblijf door te komen. Hoe moet je al die tijd overleven met beperkte middelen? Hier en daar reageert hij ook cynisch op bepaalde situaties. Dit is best ok. Toch mis ik enige diepgang bij Matt Damon. Veel emotie ervaar ik niet, niet bij hem, maar ook niet bij de andere personages. Jessica Chastain is een prachtige vrouw, maar ook in deze film ervaar ik niet de ‘magie’ die ik wel bij haar heb in andere films. Ook van zijn familie op het thuisfront is amper iets te bespeuren. Het dilemma om zijn bestaan te melden aan de Hermes crew vond ik wel interessant. Het feit dat de reis ook ruim 500d langer duurt is daar het niet zo evidente gevolg van.
Visueel een erg mooie film, leuk decor, mooie sfeerschepping en montage (de Marsstorm niet te na gesproken dan). Het einde (en de redding dus van Damon) vond ik wat vreemd en minder realistisch. Voorspelbaar en een afknapper. Deze film is zeker geen meesterwerk, maar gewoon goed, niets meer, niets minder. Een 3,5* dus.

Hier had ik toch wat andere verwachtingen naar en dus uiteindelijk licht ontgoocheld. Geen slechte film, maar ook geen film om een wow-effect te krijgen. Een film die ook hinkt op twee gedachten waarbij ik vond dat de metamorfose - of de poging daartoe - van de eenvoudige Martin Eden om intellectueler te worden, me nooit bij de keel greep.

Martin Eden tracht zijn leven te ontvluchten en vervreemdt zich van zijn verleden door zich haast geforceerd te verdiepen in literatuur. Voor zichzelf? Of om een dame van hogere komaf het hof te maken? Cinematografisch prima, maar voor de rest had ik er niet zo heel veel mee. Eentje die ook snel uit het geheugen zal verdwijnen vrees ik. Nipte 3,0*.

Horrorfilm die voor mij uiteenvalt in twee delen. Het eerste deel bevindt zich meer in de zone van een slasher. Ook een vreemd creatuur mag niet ontbreken en de nodige scare jumps worden opgewekt. Allemaal vrij standaard tot dan toe. Het bloed vloeit rijkelijk en is zowat overal zichtbaar. Snijwonden en kogelgaten komen prominent in beeld.

Wanneer het personage Anna meer naar de voorgrond wordt geschoven verandert de film. Alles is duisterder en mysterieuzer. Het vreemde creatuur wordt verklaard en is niets meer dan een hallucinatie van de psychisch labiele Lucie. Met de gevangenschap van Anna krijgt de plotwending een extra dimensie, een extra betekenis. Een soort van religieuze sekte streeft naar een vorm van catharsis door het begrip martelaarschap voorbij de pijngrens heen te trekken. Het lijden staat centraal in navolging van Christus en het lijden leidt tot de toegang van een transcendente nieuwe wereld.

Sterk plot dus in dit tweede deel dat de film in zijn geheel naar een hoger niveau tilt. Beetje gore, maar in de kelder viel dit best mee, al was de situatie uiterst verwerpelijk en weinig benijdenswaardig. Als men dan toch streefde naar het ultieme lijden, dan stelde ik me de martelingen wel anders voor (behalve het villen dan natuurlijk), maar het zo was het ook goed. Prima!

Marvin’s room heb ik eerlijk gezegd alleen maar bekeken omdat Leonardi DiCaprio erin meespeelt. Anders had ik hem wellicht links laten liggen hoewel je met Diane Keaton, Robert De Niro en Meryl Streep nogal wat oscargeweld in huis werd gehaald. Wat een topcast! Alleen jammer dat Marvin’s room een vrij zoutloze bedoening is. Een filmpje die binnen enkele weken uit mijn geheugen zal gewist zijn.

Net als in ‘What’s eating Gilbert Grape’ een nieuwe rol als aparte tiener en buitenbeentje voor Leonardo DiCaprio. Alleen kon ik bij Marvin’s room weinig betrokkenheid ervaren met het personage, idem trouwens voor de dementerende vader of simpele tante. Hank worstelt met zijn identiteit en mist zijn vader. Zijn rebellie is een schreeuw om aandacht, een schreeuw om begrip en empathie. Zijn moeder is best dol op hem, maar krijgt haar gevoelens niet geuit. Dit wordt duidelijk aan het ziekenhuisbed of wanneer zijn excuses worden afgewimpeld door van onderwerp te veranderen. Best pijnlijk.

Het is vooral Diane Keaton die de ster is van de vier met een goede acteerprestatie als de zichzelf wegcijferende dochter die de zorg van haar vader en tante op zich neemt. Ook haar zus waarmee ze 17 jaar niet meer gezien heeft, krijgt een warme knuffel bij de reünie. De Niro’s rol vond ik maar bizar en zorgde voor enig grappige noot. Streep is zoals steeds degelijk, dit keer als kettingrokende alleenstaande moeder.

Marvin’s room is zeker geen slechte film, maar slaat te weinig aan om memorabel te zijn. Verdienstelijk, maar ook niet meer dan dat. Nipte voldoende met 3,0*.

Ik begon met erg weinig voorkennis aan deze film. Na de film was ik geheel onder de indruk van het verhaal en de animatie. Hoewel de klei-animatie "slordig" is, past ze perfect bij de film en is ze eigenlijk top te noemen. Het is een grauwe, grijze film, letterlijk ook, met weinig vreugde en plezier. Het zijn net die kleine kleurpigmenten (zoals die rode dot) die de film afmaken met verborgen symboliek: ondanks the struggle for life moet je steeds vooruit kijken in het leven en doelen voor ogen houden. Desondanks het zeer beladen thema (of thema's) is de film tegelijk luchtig met fijne subtiele humor.

Zeer opmerkelijk in de film is ook de erg passende diepgaande jazzmuziek. Die maakt de film echt af. De rustige voice-over creëert een serene sfeer en verveelt nooit. Het einde is zeer pakkend, niet clichématig. Het pakte me enorm. Beter zo'n einde dan een ongepast meligeinde waar Max en Mary zouden overgaan van pennevrienden naar BFF en zouden samenhokken bvb..

De details zijn sterk uitgewerkt. De dieren zijn een verpersoonlijking van het leven van hun baasjes: saai, monotoon en uitzichtsloos zonder perspectieven. Interessant om het thema van autisme (Asperger) van een andere zijde te zien, zeer herkenbaar en niet clichématig voorgesteld (al is de aandoening zeer divers en verschillend). Ook de zelfmoordscène van Mary sneed door merg en been. Deze zal nog geruime tijd door mijn hoofd spoken. Ik waardeer hem met de dag meer. Nu een dikke 4,5*. We zullen zien wat deze nog verder kan mij betekenen of mij kan raken voor misschien het maximum... Fantastische film, dat is zeker!

Een soort van film als The bodyguard met Kevin Costner en Whitney Houston. Minder spectaculair en flashy, dat wel. En al helemaal geen romantisch luikje aan deze film verbonden. Wel een introverte Schoenaerts hier, een militair die even in het land is en wat bijklust als bewaker. Een militair met de nodige krassen op zijn psychologische ziel al worden die maar zwak uitgewerkt.

Een film die wat verder kabbelt en alles behoudt tot het einde. Toch is er steeds een onderhuidse spanning aanwezig, maar onvoldoende om je echt mee te zuigen. In zijn geheel een matige film die er nergens bovenuit springt. Niet slecht, maar gewoon doordeweeks.

Schoenaerts inderdaad niet slecht in zijn rol, maar hij heeft er al betere of scherpere neergezet.

Een mozaïekfilm van het leven in de oude stad Benares liggend aan de heilige rivier de Ganges. Leven en dood staan wel centraal hier. Indrukwekkend vond ik toch wel de verbrandingsrituelen van de overledenen waarbij de ziel werd losgelaten als de overgebleven schedels werden stukgeslagen vooral ze als as in de Ganges werden uitgestrooid. Ook visueel in dat opzicht knap gedaan met nachtelijke hoge vuren die vanuit een bootje zichtbaar waren.

Hoe kan het ook anders dat ook het kastesysteem onder de loep wordt genomen. Eerder vanuit amoureus vlak dan waarbij de ene relatie moeilijk kan standhouden, maar wel een opstap kan betekenen voor de andere. En wat dan gezegd van het hardhandige politie-optreden in het begin van de film waarbij corruptie en afpersing de hele film meenemen.

Een film die speelt met de tradities enerzijds en de moderniteit anderzijds. Een film die me zeker boeide die de complexe Indiase samenleving zeker is.

Die oude horrorfilms zijn vaak bijzonder. En die Italiaanse hebben vaak zo iets extra. Maar uiteraard zijn dit nicheproducten die niet meteen voor iedereen zijn weggelegd. Maar ik hou er wel van. Ik vond het vooral bijzonder sfeervol. De legende, het verhaal ... maar ook zeker het decor met het dreigende angstige woud en grafkelder. Ook de sound die misschien niet veel voorstelt, maar wel een bepaalde modus opwekt van spanning en angst.

Geen jumpscares inderdaad en gore uit de jaren 60 moet je ook niet direct verwachten. En het acteerwerk kan best houterig genoemd worden. Toch zeker van genoten omwille van het enthousiasme. Het lijkt me eerder een dark sprookje dan een horror. Barbara Steele deed het overigens prima, zeker met haar expressieve blik.

Moeilijk. Ik zag nu al een aantal films van Godard en blijf blijkbaar in de middelmoot hangen. Geen uitschieters, maar ook niet echt grote ontgoochelingen. Toch ligt Godard me niet bepaald. Ik heb zo'n zelfde gevoel bij een Fellini bijvoorbeeld.

Technisch zeker niet slecht, zelfs gewaagd waarbij sommige scènes amateuristisch (geïmproviseerd) lijken, dat ook zijn, maar bovenal zo bedoeld zijn. Soms wel wat zwaarmoedig en wat een onduidelijk verhaal, welk het niet altijd makkelijk maakt om er doorheen te komen.

Leuke cameo's van Brigitte Bardot en Françoise Hardy. Wel interessant om net als in "Une femme est une femme" de vrouw de bovenhand te zien nemen in zijn films.

The mask of Zorro is een zuivere entertainende vermakelijke avonturen-/actiefilm. Een legendarische held, een soort van Robin Hood op een andere locatie, maar eentje van vlees en bloed zonder over supersonische krachten te beschikken. Opgegroeid destijds met destijds de Walt Disney versie met Britt Lomond, Gene Sheldon, George J. Lewis, Guy Williams en Henry Calvin die waarschijnlijk "FC De Kampioenen"-gewijs met de regelmaat van de klok werden heruitgezonden. Al kan ik me ook nog andere seriereeksen herinneren in het zwart-wit.

Deze film met een commerciële topcast in de hoofdrollen is zeker geslaagd met een hoge amusementswaarde en een verhaal dat van begin tot eind boeit. Ook aan de kassa zeker een geslaagde film met een opbrengst dat een veelvoud was van de productiekosten. De nodige clichés duiken uiteraard op, maar deze moet je er maar bijnemen. Decor, muziek, acteerrollen, actie en verhaal maken erg veel goed.

The mask is al die jaren steeds aan mij ontsnapt. Met de Oscar-challenge hier moest ik er toch werk van maken. Wat valt er te zeggen? Jim Carrey op zijn best natuurlijk in een periode dat hij enorm hoge toppen scheerde in soortgelijke rollen met verder ook "Ace Ventura, Liar liar, The cable guy of Dumb & dumber".

Een film met cartooneske invloeden zoals er die wel meer waren in die tijd met ook "Space Jam" of voorheen "Who's afraid of Roger Rabbit?". Hier uiteraard in mindere mate die inmenging van de Looney Tunes. Een film perfect op maat van spring-in-het-veld en energieke Carrey. Maar wat gezegd van Cameron Diaz. Wat een ontzettend knappe verschijning was dat. Ik herinner me ook van toen "There is something about Mary", maar hier is ze naast mooi ook verleidelijker. Ook haar acteerwerk beviel me wel.

Dat Ipkiss ook zonder masker plots een held wordt, is misschien wat met de haren getrokken, maar de film heeft wel een bepaalde vibe, alsof je meesurft op het masker van Loki. Er is wel wat geweld aanwezig (schietpartijen), maar voorts wel op tienermaat. Het hondje is leuk en de humor is op enkele flauwe uitschuivers na best OK.

Master and Commander Stond al lang op mijn lijstje, maar het kwam er nooit van. Toch was het redelijk de moeite voor een keertje, maar zal ik hem toch niet gauw opnieuw bekijken. Als kijker krijg je een mooi beeld van het leven op zee ten tijde van Napoleon omtreeks 1800. De veldslagen zijn boeiend om te zien en ook het alledaagse leven komt aan bod. Vakkundige film met oog voor detail dus, maar na halfweg begint het toch een lange zit te worden.

Uitstekende acteerprestaties ook van Crowe, Bettany en de anderen. Maakt het des te boeiender om te volgen. Wel bizar dat er wat kinderen rondliepen op het schip, laat staan dat die ene wel heel veel mocht en kon van de kapitein. In de verste verte niet te vergelijken met Pirates of the Caribbean, maar dat hoeft ook niet natuurlijk. Mooi decor, mooie camerawerk en montage. Technisch dus zeker bovengemiddeld. Qua verhaal is het wat doorbijten. Alles in zijn geheel genomen geslaagde film.

PTA is bij mij en wellicht bij velen een trigger om een bepaalde film te bekijken. Vreemd in mijn geval in die zin dat ik eigenlijk nog nooit echt omvergeblazen ben door zijn films. Degelijke films, dat zeker, maar niet volgens de status die ik hem zelfs toemeet. Magnolia is dé topper in mijn ogen, beetje genre Lynch. Boogie nights was tof, maar niet wereldschokkends, idem met Punch-drunk love. En tot slot de Daniel Day-Lewis-films vond ik allesbehalve bijzonder.

Hetzelfde kan in mijn ogen gezegd worden van The master. Degelijk, standvastig, kwaliteitsvol, maar geen écht wow-gevoel. En telkens weer dezelfde vraag: "Waarom dan niet? Geen idee eigenlijk...".

Aan de acteerprestaties zal het zeker niet gelegen hebben, integendeel. Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman waren geweldig op dreef. Verder in het algemeen sterke dialogen en dito sterke scènes zoals onder meer de scène waarbij Lancaster tijdens een monoloog telkens werd onderbroken door een kritische stem. Tot zover het onaantastbare aura ...

Verder ook een intrigerend uitgangspunt van religie, geloof, sektes en goeroes die inspelen op de psyche van mensen die al dan niet tijdelijk in de knoei zitten met zichzelf. Ook de groepsdynamiek is hier belangrijk om de idealen uit te dragen (en te blijven volgen). En toch greep de film me niet bij de keel, ben ik er niet ondersteboven van...