Opinions

Een vrij degelijke griezel animatiefilm. Niet zozeer voor de allerkleinsten weggelegd, want er zitten wel wat enge momenten in. Maar het blijft een animatiefilm natuurlijk. Het concept is best gekend en spreekt de jeugd wel aan als er volgens het principe van pakweg Stranger things, Rim of the world of zelfs The Goonies op onderzoek wordt gegaan door een aantal jonge tieners. Heldhaftig en avontuurlijk, rebellerend tegen volwassenen of de autoriteiten, dat klinkt steeds aanlokkelijk.

Het verhaal is best ok en in animatie kan je best wel wat creativiteit in kwijt al is het verhaal van een oud verlaten spookhuis zeker niet nieuw. De animaties zelf zijn best ok, de film oogt spannend doch voorspelbaar.

Hier en daar een mooie scène zoals bvb de openingsscène met het meisje en haar driewieler. Graag naar gekeken en mijn kinderen ook. Zeker een verdiende voldoende waard.

Mja, troma horror, het is soms erop of eronder. Niet zo heel veel ervaring mee, mijn 4e denk ik, en an bij al kan ik het best pruimen, maar deze vond ik alvast belachelijk slecht. Het begint ook allemaal erg flauw met een monster in de kast - vandaar de filmtitel wellicht - die het op mensen gemunt heeft. Alleen wanneer het boeiend dreigt te worden, gaat de deur dicht of draait de camera weg. Weg suspense...

Nuja, later krijg je het monster toch te zien. Mja, het had misschien beter in de kast gebleven. Hoe slecht! Vond het eerder een grappige trol dan een vervaarlijk monster. Of een losgeslagen gorilla, dat kan ook.

Uiteraard allemaal erg low budget en veel zwaktes op allerhande gebieden. Leuk om eens te zien binnen het genre, goed is dan weer wat anders.

Geen slechte film over een reuzenrups die werd opgevist uit de oceaan. Het monster zit er helemaal niet slecht uit. Het acteert dan wel wat houterig en de geluiden die het maakte waren maar vreemd te noemen, voor de rest zag het er goed uit.

De film duurt ook niet lang, waardoor vooral de eindscene het hoogtepunt wordt. Zoveel confrontaties zijn er dan ook niet met het monster. Toch is de film vrij onderhoudend te noemen. Zeker één van de betere uit zijn tijd en in het genre.

De wetenschappelijke benadering haalde de vaart wat uit de film, maar voor de rest prima vermaak. Leuk!

Monsters university is een geslaagde prequel op Monsters Inc. Er staan drie personages centraal in de film die we in Inc ook al terugzagen. Uiteraard de eenogige Mike die moet opboksen tegen vooroordelen en extra hard zijn best moet doen om te slagen op de schrikschool. Zijn kamergenoot Randall groeit in Inc uit tot zijn rivaal, maar het is fijn te zien hoe het allemaal begon. Afsluiten doen we met Sullivan en we zien hoe groot de contrasten zijn tussen beiden. Dat levert leuke animatie op met wat humor en rivaliteit. Het is leuk te ontdekken hoe Mike en Sullivan zulke goede vrienden zijn geworden.

En het script blijft gewoon geweldig met de schrikschool en de slaapkamerdeuren. De Scare games zijn een leuke vondst van de makers om er een leuke prequel van te maken. De film bevat een moreel en duidelijke boodschap. Alle personages zijn (letterlijk) kleurrijk en spitsvondig. Je komt ogen tekort om al die vreemde creaturen te aanschouwen. Gewoon superleuk! Fijn vervolg op Inc!

Samen met de dochter bekeken. Het was al een hele poos geleden dat ik Monsters Inc nog eens gezien heb. Ongelooflijk eigenlijk dat deze Pixar ook al 20 jaar op de teller heeft staan. Toch wel één van de betere Pixar’s denk ik. Vooral de insteek blijft prima waarbij een bepaalde menselijke gedraging/situatie of cultureel fenomeen wordt verklaard/gefantaseerd op een toegankelijke sprookjesachtige originele manier. Coco (2017) had dat met de doden en de franchise van Toy story had ook die magische insteek. Ook bij Monsters Inc vind je dit terug met de enge dromen van kinderen over het onder het bed zittende monster ...

Vandaar ook dat het eerste half uur van Monsters Inc ijzersterk is. Nadien vervalt de film wat in clichés en weinig memorabele scènes. Gelukkig maken de twee protagonisten wel veel goed. Hier en daar wat humor en vooral inventieve personages die langs het scherm passeren. Qua plotverloop niet geweldig, maar zeker vermakelijk en entertainend.

Een erg bijzondere, bizarre en zelfs krankzinnige film. Aan creatieve absurditeit geen gebrek hier. Gefascineerd de film bekeken waar ik weinig kop of staart kon krijgen. Inhoudelijk vond ik het niets. Na het lezen van wat recensies en verklaringen kan ik er me wel in vinden, maar zonder deze hulplijnen kwam ik hoegenaamd zo ver niet.

Ik bekeek de film dan ook fragmentarisch en viel van de ene in de andere scène in verbazing. Die paddenoorlog, waar haal je het? En wat verder moest ik aan Ulrich Seidl denken met die weinig aantrekkelijke stripteaseuse. Maar er is nog veel meer: de spinnen, de afgeknipte genitaliën, enz … Maar de rode draad is toch de Jezusfiguur.

Maf, terug te vinden in de top1000 van 2023, leuk om die op die manier eens te ontdekken.

Ok, eindelijk ook eens Monty Python gezien. En neen, fel tegen de stroom in zo te zien de film onvoldoende bevonden. Hoezeer ik John Cleese kan appreciëren in bijvoorbeeld Falthy Towers of ik de grappen in Black Adder wél kan smaken, hier lukt het me niet.

Het zal wellicht van de humor afhangen, maar veel humor zag ik er niet in. Dat zwaardgevecht in het begin vond ik nog ok, maar voor de rest (dat zwaardgevecht overigens ook) was het maar vrij onnozel, ludiek tot zelfs clownesk. De film is ook fragmentarisch zodat ik er telkens werd uitgehaald. Ik deed nog wel een poging - ik zag de film tegen mijn zin namelijk uit, anderhalf uur is nu niet bepaald zo lang - maat het baatte niet. De nonnen, het konijn, de Almachtige, ... Neen, neen en nog eens neen. Laat ons zeggen dat de "flauwheid" het overnam van de humor, en dan kàn je het gewoon niet goed vinden.

Zo bij tijd en stond een ruimtefilm staat wel goed op je kijklijstje. Ook van deze Moon behoorlijk genoten. De vergelijkingen met het grote broertje van de film van Kubrick zijn niet ver weg, maar deze Moon gaat niet zo ver. Deze Moon is gemoedelijker en is voor een ruimer publiek toegankelijk.

Sam Rockwell doet het uitstekend. Niet zo evident om een film helemaal alleen te dragen en dqt is toch iets wat hij niet gewoon is. Rockwell is een uitstekende villain in diverse bijrollen in verschillende films, maar dit was toch wat anders. Een schot in de roos was het als een soort arbeider-astronaut, geen verheven techneut, maar als een doodgewone man als jij en ik die zijn dagdagelijkse wil doen. Gerty - HAL-toestanden blijven de hele film door je hoofd spoken - wordt eveneens uitstekend vertolkt door de monotone soms creepy stem van Kevin Spacey. Het decor doet eveneens aan 2001 denken met zijn klinische witte ruimtes. Verder - hoe kan het ook anders - prachtige beelden van de maan, aarde en space.

De plottwist zag ik niet aankomen en het doet je nadenken over je identiteit. Hoe zeker kan je van jezelf zijn dat je uniek bent? Hoe moet het voelen wanneer je ontdekt dat je gekloond bent? Geen gevecht met de kloon of Gerty. Op dat vlak blijft de film sereen én geslaagd. Leuk om eens gezien te hebben. Zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

Zoals al eerder in enkele andere biografische muziekfilms vermeld heb ik in tegenstelling tot de meeste mensen weinig met muziek. Verder dan (sporadisch) de radio gaat het niet. Wat uiteraard niet wil zeggen dat ik de persoon David Bowie niet ken. Een iconisch muziekfenomeen die als een soort kameleon zijn stempel heeft gedrukt op de muziek, maar ook ver daarbuiten. Wie de échte persoon achter David Bowie of zijn diverse alter ego's was, wordt niet geheel duidelijk.

Wel neemt deze documentaire je mee op een ongeëvenaarde rollercoaster van concerten, filmfragmenten en videoclips. Je krijgt ook een beeld hoe zelfbewust hij was en hoe levensbeschouwelijk of filosofisch hij uit de hoek kon komen betreft zijn visie of creatieve ideeën. Erg fraai gemonteerde docu om in de mood van Bowie te komen. Erg vermakelijk en flashy.

Een bijzonder man, een kunstenaar als het ware met zijn erg extravagante kledingstijl dat een bepaald handelsmerk werd. Niet mijn cup of tea, maar veel respect voor zijn zijn en zijn invloed die hij heeft gehad in de jaren 60-80 in en buiten de muziek.

Bah, een kortfilm met wat Minions, maar eigenlijk was het niet om de Minions te doen. Kwestie om wat aandacht te trekken wellicht. Krijgen we een mannetje dat vastzit op de maan en dat wil terugkeren naar de aarde. Inventief is hij wel, maar snugger is hij niet. Komt wat over als Road runner, de coyote dan, maar dan zonder gejaag op zijn prooi. Talloze pogingen onderneemt hij, maar zoals te voorspellen valt, zijn zijn pogingen vruchteloos.

Niet bijster origineel dus. Flauw eigenlijk.

Ik verwachtte veel van deze film en mijn verwachtingen werden niet geheel ingelost. De film is een levensloop van Chiron tijdens 3 momenten in zijn leven (kind, tiener en jongvolwassene). Hoewel ik dacht dat de film hoofdzakelijk over zijn geaardheid zou gaan, ligt de klemtoon toch vooral op drugs. Ok, hier en daar wat gepest, maar ik ervoer zijn geaardheid als onderhuids Dat maakt de film misschien net sterker? Uit de kast komen is nu eenmaal een proces.

Er valt weinig echte kritiek te spuien op deze film. De scenes zijn verzorgd, de opbouw is quasi perfect, goede diepgang in het personage van Chiron, goede vertolkingen van sowieso Naomie Harris en de 3 personages van Chiron (vooral de eerste twee). Toch steekt hij er nergens écht bovenuit. Het is allemaal nogal braafjes en op safe gespeeld. Daarom is er ook niet echt een scene die me echt geraakt heeft op de afranseling door Kevin na misschien Nochtans waren de "dialogen" tussen hem en zijn moeder ook best vrij aardig, maar voor een pakweg 4,5* verwacht ik toch meer. Ik vrees er alleen wat voor dat deze film net te veel gepromoot is omwille van zijn beladen onderwerp dan over de werkelijke inhoud.

Interessant gegeven is ook de boodschap dat het aartsmoeilijk is om op te klimmen op de sociale ladder. Chiron mag dan wel welgesteld zijn, hij blijft nauw verweven met zijn achtergrond en bevindt zich nu helemaal in het web, meer zelfs, hij is de spin. Kevin daarentegen ontvluchtte de wereld van drugs en armoede, maar verder dan een slecht betaald luizenbaantje raakt hij ook niet. Het filmeinde is open, maar het ziet er naar uit dat hij Chiron nog vaker zal zien en hij dus opnieuw in contact zal komen met dealen...
American dream, ja, het kan, maar het is geen stelregel die voor iedereen weggelegd is. Soms moet je gewoon geluk hebben in welke wieg je geboren wordt.

Het uitgangspunt van Moonlight mile is best intrigerend. Je verloofde wordt neergeschoten/aangereden (Wat is het nu?) een paar dagen voor hun huwelijk en de jongeman wordt aangenomen als de nieuwe zoon van de schoonfamilie. Pikant detail hierbij is dat het koppel echter uit elkaar was, maar niemand hiervan op de hoogte was. Ook het feit “life goes on” is een cliché dat wel van toepassing is op de film. Want hoe lang moet je rouwen? Wanneer herneem je je leven? En vooral, wat als je een nieuwe liefde ontdekt? Hoe zullen je schoonouders daarop reageren ...

Het rouwproces omvat zowat de hele film, maar op een nogal vreemde manier. Veel gesnot of gebleit is er niet. Een bedrukte sfeer dat wel en veel ergernis voor diegenen die hun medeleven willen betuigen. Alsof iedereen een beste vriendje was van Diana of van de familie toen ze nog leefde. Het deed me wat denken hoe ik denk over begrafenissen met vaak misplaatste hoewel wellicht “oprechte” empathie. Een geweldige rol overigens van Surandon als cynische moeder. Ook Hoffman doet het goed en Gyllenhaal eveneens als een wat sullig type. In de film ziet hij er alvast niet uit als iemand die op trouwen stond, hoogstens als een schooltiener eigenlijk zoals in Donnie Darko. Hij begeeft zich op een kruispunt waarbij hij een keuze moet maken: beide levens zijn geen optie...

Moonlight mile is een uitgebalanceerde film over een zwaar onderwerp, maar toch vrij luchtig gebracht. Je bent betrokken, maar je gaat niet met een zwaar gevoel naar bed. De film kabbelt voort tot het proces. Het proces zelf was een ontgoocheling. Vooral de bekentenis van Joe en de reactie van zijn schoonouders daarop vond ik vrij simpel. Men ijvert dan wel voor de doodstraf, maar dat kwam niet erg overtuigend over (de gehele film door eigenlijk niet). Nogal eenvoudig om vast te stellen dat de ouders zo licht over Joe’s bekentenis gaan. Enerzijds omdat zo het proces “verloren” gaat, anderzijds ook omdat hij hen lange tijd heeft voorgelogen. In het algemeen echter een serene degelijke film. Twijfelend tussen 3,0* en 3,5*.

Het is niet altijd even makkelijk om alle Bondfilms uit elkaar te houden, ook voor mij niet overigens. Deze Moonraker wordt in het algemeen minder goed beoordeeld dan de rest. Ik vond het heus wel meevallen. Misschien net dat tikkeltje minder flitsend en valt hij erg vaak in herhaling, maar dat is ook eigen aan de andere films. Dat constante geflikflooi en handtastelijkheden kunnen vandaag de dag met #MeToo wat minder door de beugel.

Jaws is een fijne bad guy en best blij dat hij zijn geluk gevonden heeft, maar de ommezwaai is er wel erg plots wanneer hij in de ruimtebasis opeens begint te beseffen dat hij bedrogen wordt. Zijn onoverwinnelijkheid is er soms wat over zoals de val uit het vliegtuig - vanwaar komt die ineens? - en de watervalscène.

De uitwerking zat hier niet altijd prima en soms wat over the top (nog meer dan anders), maar ik vond de locaties wel prima (Rio, venetië). Ook de ruimtereis mocht er wel eens zijn.

Wederom een bijzondere film van Wes Anderson. Toch werd ik niet helemaal meegezogen in de film. Eerst en vooral een erg mooie cast met Willis, Norton en Murray. Interessant verhaal ook met twee ongelukkige kinderen die samen beslissen om er van door te gaan. Dit alles in een erg mooi kitcherige omgeving met erg veel kleurige huisjes en voorwerpen. Het natuurlandschqp maakt het helemaal af. Uiteraard mag de cinematografische effecten en de muziek, eigen aan Anderson, niet vergeten worden.

De invulling van het verhaal vond ik minder goed uitgewerkt ongeacht het veelbelovende concept. Ook van veel uitdieping van de personages is niet veel sprake. Bij The Grand Budapest Hotel heb ik een beetje hetzelfde gevoel gehad. Visueel en muzikaal top, maar inhoudelijk wat absurd, wat magertjes... daar waar ik de humor in de ene film wel kon smaken, had ik dit hier niet. Daarom hier een halve ster minder, net voldoende dus. Mr Fox blijft voor mij Andersons beste (al is dat toch een ander type film).

Ik heb echt wel genoten van deze absurde prent met een geslaagde seventies look en zeer vreemd plot waarbij de Amerikaanse overheid een B-plan zoekt mocht de maanlanding van 69 mislukken. Kan je je meteen de vraag stellen of het B-plan heden niet werkelijk werd uitgevoerd ...

Bij momenten hilarische momenten gecombineerd met wat brute actie. Perlman zit hier uitstekend in zijn rol als moordende CIA-agent, op het psychopatische af, maar met eveneens veel vertwijfeling over een opdracht waarop hij nauwelijks vat krijgt. Maar ook Rupert Grint doet het geweldig als sul. Met regisseur Renatus dacht ik een lookalike te zien in de Vlaamse acteur Tom Audenaert, recent gekend van de Vlaamse horrorkomedie Yummie, maar toen bleek dat hij het zélf was. Geweldige rol ook!

Het einde was misschien wel over the top, maar dat doet niets af aan het geslaagde opzet van de film. Leuke entertainende film waarbij humor en wat actie mooi samen gaan.

Tja, Marvel horror, niet mijn favoriete genre. Te vlak en te veel afgevijld om van onder de indruk te zijn. Het gaat hier om vampiers, maar buiten wat enge gezichten en veel vleermuizen stelt het allemaal niet zo heel veel voor.

Niet voor het eerst worden superkrachten ontleend na veel experimenten en geheime infusen. Ik had er zelf meer baat bij gehad wanneer het opkomende dilemma sterker in de verf zou gezet zijn, want die waren er wel. En ik had het nog kunnen begrijpen ook. Nu is Morbius zelf een slap personage net als zijn antagonist.

Voorts wordt het geheel wat opgesmukt met wat lege actie en wat CGI. Van horror is dan nog nauwelijks sprake. Niet Marvel´s beste denk ik...

Aan de sfeer, aanpak en cinematografie merk je dat dit geen amateurisme herbergt. Op zich technisch erg knap geschoten scène. Bloedstollend, spannend en perfect passend in een uitstekende thriller. Alleen staat deze scène nogal op losse schroeven zonder plot of vervolg. Voorbij voor je er erg in hebt, en dat is best jammer.

Als jonge dokter wordt Polyakov gestationeerd in een klein Russisch dorpje. Afgesneden van de buitenwereld is er een degelijke praktijk uitbouwen niet evident, zeker niet wanneer op de achtergrond de Revolutie en WOI plaatsvindt. Morfine bijvoorbeeld wordt massaal opgevraagd door het leger waardoor de lokale medische wereld vaak zonder zit.

De film is opgebouwd uit allemaal kleine hoofdstukjes, gebeurtenissen waardoor Polyakov zich heen worstelt. Bij momenten heftige scènes zoals de amputatie, het zwak ademend kind en de klaagzang van haar ouders, de man met het hartfalen ... Smerige boel allemaal die armtierige omstandigheden waarin gewerkt moest worden.

Ook Polyakov zelf valt af. Morfiy is een portret van het verval van Polyakov wanneer de verslaving steeds meer de bovenhand neemt ten koste van zijn patiënten. Een einde passend bij de film ook. Rauw, prima setting en sterk acteerwerk. Echt vrolijk word je niet van deze film, maar zeker de moeite om te zien, dat wel! Neigt naar de 4,0*, iets te fragmentarisch bij momenten.

Ik vond deze prequel ook best genietbaar. Uiteraard zeker niet hoogstaand of memorabel, maar wel luchtig en fijn om eens gezien te hebben. Ellefsen doet het best prima als Elling. Elling is wat wereldvreemd en heeft het moeilijk om zich aan te passen of zich te begeven in onvoorspelbare situaties. Ook neemt hij de dingen ook erg letterlijk zoals de situaties met het handen klappen of met de sleutel bvb. Elling zal waarschijnlijk wel aan één of andere vorm van autisme lijden.

Veel valt er eigenlijk niet te vertellen over de film. Hier en daar wel een leuke situaties, maar tegelijk best pijnlijk soms. De bedscène bvb dreef zijn moeder tot wanhoop. Speelduur is beperkt, maar lijkt me eerder een pluspunt dan een nadeel te zijn.

Tja, niet bepaald mijn favoriete genre. Nu, het fantasierijke gegeven van de ronddolende steden werd knap weergegeven en deed me wat denken aan de Ghibli’s Howl’s moving castle of Castle in the sky waarbij ook gebruik werd gemaakt van dergelijke technische ontwerpen. Postapocalyptisch best een interessant gegeven en visueel dus best mooi.

Inhoudelijk dan weer net wat minder met een zoveelste wraakverhaaltje waarbij ook nog eens op zoek gegaan werd naar naar een soort key dat de wereld om zeep kon helpen. De personages zijn allesbehalve memorabel en ik heb Hugo Weaving al wat memorabele rollen zien spelen dan deze stereotiepe duffe bad guy. Jammer om ook het personage van Anna Fang maar relatief beperkt in ontwikkeling te zien. Qua plot wat chaotisch en rommelig, maar al bij al vermakelijk om eens gezien te hebben. Naar verluidt niet echt een kassucces geweest, kan ik me wel iets bij voorstellen, maar in de bioscoop moet het toch een mooie ervaring geweest zijn.

Niet onverdeeld gelukkig bij deze wellicht Italiaanse klassieker naar het boek van Thomas Mann. Grootste pluspunt van Visconti is toch dat het boek redelijk trouw wordt gebleven, behoudens dan het beroep van het hoofdpersonage. Geen idee waarom dat anders is gebracht.

Cinematografisch een sterke film, maar ik vond het bijkomend een vrij lange zit. Erg traag in opbouw waarvoor je toch de tijd moet nemen om alles rustig op te nemen. Interessant is wel het grote contrast tussen Tadzio en Gustav. Beiden met een andere kijk op de wereld en zich bevindend in een andere levensfase. Daarnaast ook het contrast tussen het mooie statige Venetië en de nakende pandemie van verderf. Zo omvat de film (en het boek) toch de nodige symboliek.

Maar echt raken deed het me allemaal niet of toch te weinig. Ligt niet zozeer aan Visconti zelf dan aan het verhaal.

Ik kan niet meteen een soortgelijke oorlogsfilm vanuit het Midden-Oosten noemen, vandaar dat ik toch de verwijzing wil maken naar Black Hawk Down (2001) waarbij ook een ongewoon harde stratenoorlog wordt uitgevochten. Het gevaar schuilt letterlijk achter elk hoekje en het is haast psychisch ondraaglijk je zo door bepaalde wijken te jagen. Prachtige lichtbeelden overigens vanuit een drone over een vernielde stad.

Mosul is een vrij sterke oorlogsfilm. Lange tijd weet je niet wie of wat het Swat-team is of we wat ze doen. Ze zijn een afgescheurde militie die samen met andere (officiële) instanties de strijd aangaan met Isis. Het tempo en spanningsgehalte is hoog. Echte helden zijn er niet, want iedereen is even kwetsbaar. Naast het oorlogsgeweld is er ook aandacht voor het oorlogsleed.

Lijkt toch wel een film te zijn waarbij het er toch allemaal erg realistisch uitziet. Prima gedaan. Dikke 3,5*.

Mot naturen is een Noorse arthouse met een bijzonder uitgangspunt. Alles wordt belicht vanuit het standpunt van de niet steeds sympathieke Martin. Martin lijkt een uitgebluste dertiger met een gezinnetje en stabiele job, maar worstelt zich doorheen zijn slaafse saaie leventje. Om stoom af te laten gaat hij geregeld op weekend om te gaan hardlopen in de bergen.

De gehele film door krijg je zijn fantasieën en mijmeringen opgesomd. Vaak gaat het banaliteiten, maar ook seksuele fantasieën of iets diepgaander rond zijn emoties (gaande van frustraties, gewetenswroeging tot zijn onzekerheden). Het positieve van de film is de dat er wel degelijk is nagedacht hoe dit te brengen. De makers zijn erin geslaagd een eerlijk, genuanceerd en vooral herkenbaar beeld te schetsen van "een gedachtegang" van een "regular" iemand, iemand zoals jij en ik bvb.

Neem daarbij de humoristische noot, de korte speelduur en de prachtige setting van de Noorse flora en je zit goed voor een kleine 80 minuten. Het is allemaal niet wereldschokkends, maar ik kan het best appreciëren. Geslaagd project alvast!

Een adoptiefilm probeert altijd wat de gevoelige snaar te raken. Dat is hier niet anders. Anders dan in bvb Juno (2007) blijft het komische aspect wat achterwege, maar is het wel de draagmoeder die in één van de plots de touwtjes in handen houdt. Eerst wist ik niet goed waar het verhaal heen ging, maar op het einde valt alles toch bijeen.

Veel sentiment, veel dramatiek in de film. Net niet over het randje, maar het zijn vooral Watts en Benning die ervoor zorgen dat het boeiend, oprecht en realistisch blijft. Een film ook die niet zomaar de geijkte paden volgt en zelfs een schrijnende twist bevat. Sterke dialogen, een mooi aaneengeschreven verhaal met drie verhaallijnen. Boeiend genoeg om het twee uur uit te zingen.

Mooie sterke rol trouwens van Benning die met verve een verbitterde vrouw speelt en tegen wil en dank uiteindelijk toch wat kleur en loefde vindt in haar leven. Haar relatie met haar moeder was dubbel en dat valt best te begrijpen. Blij deze prent gezien te hebben!

Sterk Japans drama dat me een beetje aan Nobody knows van Kore-eda deed denken. Even tragisch en hartverscheurend hoe kinderen verwaarloosd worden door hun moeder. De moederfiguur slaat ook hier de bal volledig mis en plaatst haar eigen genot boven dat van haar kind en later kinderen. Weinig gêne ook wanneer de zoveelste bedpartner over de vloer komt en je kind letterlijk plaats moet maken.

De film vertelt het verhaal vanuit het standpunt van Shuhei op drie verschillende tijdstippen. Wanneer hij opgestookt wordt om te gaan bedelen bij zijn grootouders vond ik sterke scènes. Moeilijke momenten voor beide partijen, ook voor de grootouders, hoe weigerachtig ze er ook tegenover stonden. Later wordt het nog heftiger wanneer een verliefde collega van de moeder ijskoud wordt gechanteerd voor vermeend kindermisbruik. En telkens is de kleine Shuhei een speelbal van het egoïstische en schaamteloze optreden van zijn moeder.

In het tweede deel krijgt hij er een zusje bij en ontfermt hij zich over haar. Het valt hier vooral op - ondanks zijn wil om naar school te willen gaan - hoe loyaal hij is tegenover zijn moeder, ondanks alles. Komt volgens mij wellicht doordat hij niemand anders heeft en nooit heeft geleerd een eigen mening te hebben of voor zichzelf op te komen. De scènes met de maatschappelijk werkster waren hier erg sterk. Er straalde ook veel machteloosheid van uit ...

In het slot ontspoort het nog meer. Had voor mij persoonlijk niet gemoeten. Past niet echt binnen het intense drama en de empathie die voor de jonge Shuhei ontstond doorheen de film. Maar je kan je wel de vraag stellen in hoeverre de moeder mee verantwoordelijk is? Sterk!

Gisteren dus eindelijk de langverwachte nieuwste film van Darren Aronofsky kunnen bewonderen in Kinepolis Gent. Een film die me echt geraakt heeft en waarvan ik echt een ‘wow-gevoel’ had na het zien van de aftiteling. Hoewel ik niet gelovig ben, hecht ik wel belang aan een aantal praktiserende waarden en normen geïnspireerd op het christendom (of de bijbel).

mother! is een film die moeilijk te recenseren valt zonder spoilers te gebruiken. Want de kleinste interpretatie kan ertoe leiden dat iemand zich hieraan (terecht) stoort, al is het altijd een risico hier of elders rond te neuzen als je blank naar een film wil gaan, dit terzijde …
Ik doe een poging hoe ik de film zag. Voor mij viel die grotendeels in de plooi en op een paar details na kon ik alles wel plaatsen. Toch even heel kort benadrukken dat ik naast het sublieme opzet en boodschap van de film ook een erg goede montage, sfeerschepping en acteerprestaties heb gezien van Lawrence, Harris, Pfeiffer en Bardem!

Voor mij is mother! één groot bijbelverhaal, chronologisch opgebouwd waarbij vertrokken wordt vanuit het Oude Testament en er een nieuw deel aanvat met het Nieuwe Testament. Centraal staat hier het kristal (de appel). Als je de bijbel wat kent, kan je zo goed als alles linken aan de film. Ik snap hier en daar wel de redenering van de verspilling en verkrachting van de aarde (de heuse milieutheorie) en kan dat voor bepaalde scènes wel volgen (vooral van toepassing bij het begin van de film waarbij Harris en Pfeiffer een rommeltje maken in de keuken, de kraan laten lopen enz.). Maar voor evenveel andere scènes kan ik geen linken leggen met dit thema.

Het verhaal en opbouw mag dan wel chronologisch verlopen, de personages daarentegen hebben diverse rollen waardoor dit wel erg verwarrend kan zijn voor de kijker wie wat vertolkt en welke metafoor kan gelinkt worden aan dit of dat. Bovendien wordt het extra complex als deze rollen ook voortdurend switchen.

Ed Harris vertolkt in het begin de rol van de oudere Adam, de Adam die door toedoen van Eva zondig is (wordt bvb geïllustreerd door zijn rookgedrag). Hij is zondig, maar ook sterfelijk (zijn ziekte). Pfeiffer is dan uiteraard de oudere Eva, maar switcht met de rol van ‘de Slang, de duivel’ gelet op haar manipulatieve, opdringerige, gespleten opmerkingen naar “Haar”. Wanneer de zonen hun intrede doen in het verhaal zit je bij het verhaal van Kaïn en Abel waardoor de rol van de ouders geplaatst kan worden (oude Adam en Eva).
Het zit hem soms ook in de details: de gescheurde foto van “Hem” (de jonge Adam) is niets meer dan de grote ontgoocheling van God in de mens waarbij zij gestraft worden (zondig leven). Het bloed vervolgens verwijst naar het zondige, naar het Kwade. De vlek wordt ook groter en kleiner in de film (naargelang de situering van Goed/Kwaad in de bijbel). Ze is echter nooit weg. Dit Kwade (de bloedvlek) heeft dan ook grote invloed op haar en het huis (de wereld/het Paradijs) …

Na Harris en Pfeiffer komt de film in een stroomversnelling. De kikker en de vlieg illustreren de 7 plagen van Egypte. Het komen en gaan van (de eerste meute) onuitgenodigde gasten wordt gelinkt aan de periode voorafgaand aan de zondvloed waarbij God de mens wil straffen door schoon schip te maken. De afgebroken lavabo én de regenbui buiten is niets meer dan de zondvloed. “Hij” en “Zij” worden de volgende dag wakker en iedereen is weg (het probleem is letterlijk weggespoeld).

“Hij” slaagt er uiteindelijk in iets deftigs op papier te krijgen (link met dé bijbel, de 4 evangeliën whatever) en wordt hiervoor aanbeden (“Hij” in de rol van de volwassen Jezus).
Haar zwangerschap is in de film zeer plots gekomen. Ze wist het gewoonweg, niet toevallig na een min of meer aanranding van “Hem”. Dit is mogelijks een (wetenschappelijke) verwijzing naar het feit dat Maria vermoedelijk verkracht is geweest door een Romeinse soldaat (of een ander). Zéér fijne insteek trouwens met haar verwijt dat ze nooit zwanger kàn worden als ze niet wordt gen**kt door hem (verwijzing naar de Heilige Geest).
Vervolgens passeren een aantal parabels de revue (zieken genezen, verdelen van brood/vis/wijn voor een menigte, dingen omtrent vergeving, het laatste avondmaal, het lichaam van Christus enz …). Het komt allemaal aan bod.

De (tweede) menigte adoreert “Hem” als rol van profeet Jezus, die adoratie wordt grimmiger en leidt tot verraad. Zelfs de opgetrommelde politie is volgens mij een metafoor voor de oppakking van Jezus door de Romeinse instanties. Bovendien werd het christendom toen als een gevaar gezien voor toenmalige structuur van het Romeinse Rijk en diende dit hard aangepakt te worden (executies versus kruisigingen). De vuurzee illustreert uiteraard de apocalyps.

Het absolute einde waarbij alles terug herhaald wordt, zie ik “Hem” in de rol van God waarbij hij ziet dat hij gefaald heeft de mens te scheppen naar zijn beeld. De mens is hoegenaamd niet volmaakt en zal altijd en in alle omstandigheden zondig blijven, omdat net de mens zélf verantwoordelijk is om eigen keuzes te maken. En telkens op die Zesde Dag zal God diezelfde fout blijven maken.
Het gedeelte voorafgaand aan de zwangerschap vond ik technisch beter verhaald en meer inspirerend. Het Nieuw Testament werd minder boeiend gebracht en lagen de metaforen érg voor de hand. Niet elk personage was me daar duidelijk, maar de uitgeefster verdenk ik er van “Judas” te zijn. De priester dan eerder “Johannes de Doper?”. Maar ik ga stoppen met mijn recensie. Voor mij een absolute topfilm, 5,0* is dan ook mijn deel als ik alles in beschouwing neem.

Ik was zo onder de indruk dat ik hem 2x na elkaar bekeken heb… Nee, ik dacht dat ik iets gemist had of ik dacht dat er iets mis was met het beeld. Nuja, dat wás ook gewoon zo. Geen idee wat ik hiervan moet maken. Ik zag er al eerdere van deze cineast, maar dit sloeg toch werkelijk alles. Gelukkig duurde het maar 3 minuten (6 in mijn geval)…

Onvermijdelijk wordt deze film vergelijken met het Amerikaanse broertje The Departed (2006) van Scorsese, al moeten we de rollen eigenlijk omdraaien en bijt deze Mou gaan dou de spits af. De gelijkenissen zijn erg groot al zijn er hier en daar toch verschillen. Wat een plus is bij The departed (acteurs en dialogen), ontbreekt hier wat, maar het scenario en de spanning maken veel goed. Niet dat het acteerwerk slecht is, integendeel, maar de identificatie met de personages ligt toch anders. Aan de andere kant toch wel wat "ontgoocheld" in de Amerikaanse remake. Het origineel heeft in principe een streepje voor op de kopie.

Verder prima film deze intelligente politiethriller met een mol bij de maffia en eentje bij de politie. De spanning en vaart in de film wordt hoog gehouden. Montage zit er goed en de camerahantering is prima. Het einde is knap en toont ook wat medeleven. Als kijker ervaar je dat niet alles zwart wit is en op de duur vraag je je af of je rollenspel nu fictie of realiteit is. Jammer dat de film er na een goeie 9 minuten al op zat, daar kon gerust nog een half uurtje bij. Nu verliep het sterke plot bij momenten wel heel snel en ontbrak het soms aan diepgang bij de personages.

Ik ben niet zo vertrouwd met musicals, maar wou in afwachting van La La Land dit genre toch even tot mij nemen. Heb de eerste 20 minuten echt moeten doorbijten. Begin was zeer chaotisch en over the top. Kwam ook vrij traag op gang. Het verhaal vertrok vanuit het schrijvend personage Christian die terugblikt naar zijn tijd in de Moulin Rouge.

Het verhaal zelf werd beter. Insteek was leuk waar het reëele een kopie was van het toneelstuk. Het is een bombastische film met heel veel spektakel, dans, (letterlijk) schitterende kostuums en decors, knappe choreografie kortom dit gecombineerd met leuk camerawerk. Toch één van de hoofdzaken om een musical te beoordelen.

Er werd heel veel gezongen in de film (weet niet of dat altijd zo is), er waren weinig gewone dialogen. Voor de songs werd gekozen voor bekende liedjes. Mij stoorde dat niet zozeer omdat ik niet zo'n muziek'liefhebber' ben, maar kan de kritiek van anderen hierin wel begrijpen. De songs werden toch gepersonaliseerd en aangepast voor de film.

Voor mij schitterde Nicole Kidman, voor hetgeen ik al zag van haar, veruit haar beste rol na Dogville. McGregor deed het ook goed, maar nogmaals, ik ben niet de juiste persoon om stemtechniciteit te beoordelen. De andere personages waren nogal karikaturaal. Ik kon daar wel mee leven, maar dat hypergedoe is erg vermoeiend (en naar het einde toe vervelend). Was er eigenlijk één normaal personage (behalve de hoofdrolspelers dan)?

Heb me wel geamuseerd bij de film, kwam hier en daar ogen tekort. Einde was voorspelbaar, zeker omdat de film dit zelf verraadt vanuit het schrijvend personage. Film was goed zonder meer. Een dikke 3,5*. Voor een 4,0 verwacht ik net dat tikkeltje meer als ik naar mijn andere quoteringen zie. Maar dit was alvast een goede en leuke film.

Een film die de geijkte en veilige paden betreedt met een vleugje romantiek dat niet mag ontbreken. Onnodig om te zeggen dat een happy end ook al snel de hoek - letterlijk zelfs - komt opduiken. Ik mag de film ook niet te veel afbreken, want binnen het genre en opzet is dit best onderhoudend en goed om eens mee te pikken.

Je moet dan wel een aantal ergernissen en slordigheden ontzien (neem nu de immer vrolijke en dartele hond). De mooie sfeerbeelden maken echter veel goed. De Rocky Mountains zijn een streling voor het oog. En ook het acteerwerk van Winslet en Elba vielen best mee. Complex wordt het nooit, ook de dialogen niet, maar dat is niet zo abnormaal natuurlijk.

Een survivalfilm, maar dan een lightversie waarvan alle scherpe kantjes zijn van af gevijld.