Opinions

Man on fire is een rechttoe rechtaan wraakfilm. Omdat hij zo hoog in de MM-lijst staat en hij me destijds ontglipt is, keek ik er wel naar uit. Man on fire is een vrij uitgediepte film in het genre waarbij voldoende aandacht wordt besteed aan het verhaal en de uitgewerkte personages. In de hoofdrol zien we een niets ontziende Denzel Washington als Creasy, een aan lager wal geraakte alcoholverslaafde ex-militair die zijn leven een nieuw doel wil geven door als lijfwacht te fungeren bij een rijke familie in Mexico-stad. Mexico-stad wordt geteisterd door drugbendes en deze schrikken er niet voor terug om een lucratief handeltje op te starten met ontvoeringen voor losgeld.

De relatie tussen Creasy (Washington) en Pita (Dakota Fanning) is hartverwarmend en teder en deze emoties worden mooi opgebouwd in de film. Wanneer het meisje dood wordt verklaard na een foute overdracht van het losgeld, slaan bij Creasy de stoppen door. De film verandert dan in een explosie van bruut geweld: afgesneden vingers, opengereten anus en een kapotgeschoten hand krijg je voor de proppen. Het contrast kon niet duidelijker zijn. Washington bewijst nog maar eens waarom hij één van de topacteurs is van de laatste 20-25 jaar, hoewel hij niet meteen in mijn top 10-15 zal verschijnen wegens de hoge concurrentie.

De vele actiemomenten worden vrij chaotisch en flitsend neergezet. Je moet er – niet omwille van de complexiteit – echt wel je aandacht bijhouden wil je alles goed overzien hebben. Het einde was vervolgens sterk en sprak me wel aan. Ik ben niet zo’n fan van “happy endings”, dus er mag gerust wel wat drama inzitten. Het meisje wordt dan wel gered, maar Creasy zelf is ten dode opgeschreven. Een nieuwe slachtpartij op zijn eentje zou wat te veel van het goede geweest zijn. Geen simpele actiefilm deze Man on fire, maar eentje met iets meer diepgang en karakteruitdieping. Ideaal eigenlijk, al is het contrast tussen Creasy 1 en Creasy 2 wel erg groot. Zeker geen perfecte film, maar genoeg om mij te doen twijfelen tussen 3,5* en 4,0*.

Oei, ik verschil blijkbaar enorm van mening met de meesten hier. Jim Carrey is vaak nogal een hit or miss bij mij. Hoewel ik bewondering heb voor zijn stijl en zijn flegmatiek die overigens onnavolgbaar is, kan hij ook erg irritant overkomen.

Dat is hier niet anders. Niet zozeer het personage Andy Kaufman zelf dan, dat viel nog mee, maar dan eerder het personage Tony Clifton dat ik bijzonder enerverend vond. Ook inhoudelijk vond ik het weinig boeiend. Veel shows en optredens, weinig ergens naar leidend.

Blijkbaar een biopic, maar daar was ik niet mee vertrouwd. Sterke rol wel van Carrey, net als DeVito, maar me echt vermaakt heb ik niet.

Net als de Amerikaanse versie heb ik ook bij deze Zweedse versie wel wat moeite gehad om hem uit te kijken. Niet omdat het echt saai of slecht was, maar op één of andere manier vond ik het een vrij lange zit, zat mijn gevoel niet goed (vermoeidheid) of was het een "the wrong movie at the wrong time". Het kan ook aan de film liggen, maar gisteren kon ik hem uiteindelijk toch zonder hindernissen uitkijken. Sowieso geen wow-gevoel. Deze week deel 2 en deel 3, maar als die ook 3 uur duren, dan zal het toch enige volharding vragen.

Maar een slechte film is het zeker niet en er zijn zeker vele positieve dingen te vertellen. Wel een leuke titelsequentie waarbij met een aantal graphics de sfeer en het mysterieuze wordt aangewakkerd. Gezien de lange speelduur worden de personages goed uitgediept waarbij Lisbeth in het oog springt met haar aparte looks. Een vrouw die kampt met issues en zich moeilijk emotioneel bloot durft te geven. Wanneer zij in beeld was, keek ik toch met extra aandacht. Haar contacten met haar voogd, of het bezoek aan haar moeder: telkens boeiende scènes.

De speurtocht zelf was interessant en redelijk uitgewerkt. De verschillende plotlijnen zijn goed aan elkaar gemonteerd en het blijft ook voor de kijker niet te gecompliceerd om te kunnen volgen. Technisch een sterke film met sfeer, montage en camerahantering. Ook de ontwikkeling van de personages was meer dan OK. En toch mist ik iets, maar kan ik de vinger niet op de wonde leggen... Misschien dat dit zal beteren bij deel 2 en deel 3.

Enorm genoten van dit Zweeds pareltje! De film is mede zo sterk omdat vele emoties samenkomen in één film. Drama, humor, een beetje romantiek zorgen ervoor dat de film een boeiend kijkstuk is. De vaart wordt ook aangehouden door de erg geslaagde flashbacks die op juiste moment meer duiding en diepgang geven aan het verhaal. De liefde tussen Sonja en Ove is erg aanstekelijk en geloofwaardig.

Je voelt van in het begin dat de grumpy Ove niet zomaar dwarsligt en geen hulp van anderen aanvaardt. Dagelijks bezoekt hij het graf van zijn vrouw, legt hij er bloemen neer en maakt hij met haar een praatje. Tussendoor noemt hij zijn buren idioten en stapt hij dagelijks den controleronde in de wijk. Regelneverij is zijn hoofdbezigheid en ondanks de vele kritiek die hij uit op zijn buren blijven zij hem min of meer positief benaderen. De dialogen met de andere buren zijn grappig en gevat. Rolf Lassgard doet het super en is een genot om naar te kijken. Het enige wat ik wel wat vreemd vond, waren de veelvuldige zelfmoordpogingen. Er klopt iets niet met de tijdsgeest als zij al dertig jaar dood is en hij nu pas aan zelfmoord denkt. Het zou anders wel sneu zijn dat dit al die jaren al zou mislukken.

Ontroerend is de film zeker, maar ook grappig. Zo waren de scènes tussen de Saab en Volvodiscussie geweldig, net als zijn soloprotesten tegen onwelgekomen auto’s. De band die hij opbouwt met zijn buitenlandse overbuur en diens kinderen was innig. Al blijven de contacten onbeholpen en stroef lopen. Gelukkig maakte hij geen metamorfose als goedgeluimde opa. Dat zou de film aan geloofwaardigheid gekost hebben. Erg mooie film, verdiende 4,0*!

Man up is een erg fijne romcom waarvan ik echt genoten heb. Een kleine 90 minuten word je ongedompeld in een soort Bridget Jones’s diary waarbij Nancy er een onfortuinlijk parcours heeft opzitten met daten. De goedbedoelde hulppogingen van haar familie werkt op den duur averechts. Geheel toevallig alsof het meant to be was ontmoet ze de praatgrage Jack.

Wat volgt is een leuke chemie tussen beide personages. De dialogen zijn leuk en gevat. De vaart zit goed in de film en valt nergens in. De typische Britse humor is aanwezig en bij momenten passeren er een aantal leuke scènes de revue zoals de dansvloer. Het personage Sean werd wat karikaturaal voorgesteld, maar viel ook wel in de smaak. Uiteraard allemaal mierzoet en voorspelbaar, maar dat is een romcom. Toch één van de betere die ik afgelopen jaren zag. Fijne actrice ook die Bell, kende ik alvast niet.

De momenteel wekelijkse Hitchcock op TV is een ware zegen. Fijn om verder te kunnen kijken dan zijn twee beroemste producties Psycho en The birds. Ook deze thriller was erg vermakelijk en tot op het einde spannend. De film is opgebouwd in twee delen: Marokko en Londen.

De film komt traag op gang en komt pas echt los vanaf de moord. De beelden en de sfeer in Marokko waren geweldig, al meen ik begrepen te hebben dat er opgenomen werd in een studio. Toch besteedt Hitchcock veel aandacht aan de plaatselijke cultuur en algemene gebruiken (gesluierde vrouwen en het voorvalletje op de bus,de eetgewoonten in het restaurant, de erg mooie rit met paard en koets naar het hotel, het nachtelijke Marrakech, enz...).

De spanning wordt opgedreven en verder gezet in Londen. Eerst bij de taxidermist, maar later ook in de kerk en uiteindelijk bij the Albert hall. Doris Day doet het geweldig en het liedje "Que sera sera" is voor mij nu voor eeuwig verbonden aan deze film en haar stem. Ook James Stewart vond net als in "Rear window" ik erg goed.
Hier en daar wel wat plotgaten. Behalve de opdrachtgever en de moordenaar zelf kon niemand weten wanneer het fatale schot ging plaatsvinden. Ook het vinden van de kleine jongen James Stewart die de deur inbeukt was vrij onrealistisch, laat staan dat hij zich al fluitend hoorbaar kon maken. En ofwel heb ik iets gemist, maar ik kan me niet herinneren dat McKenna wist dat hij zich naar The Albert Hall moest begeven toen hij bijkwam.

Desalniettemin een genietbare film met een leuke eindscène. Op naar de volgende Hitchcock!

Dit is denk ik mijn allereerste John Wayne. Opmerkelijk toch wel. Mijn oma zaliger was gek van John Wayne en ik zal er toen wel flarden van meegepikt hebben, maar veel herinner ik me daar toch niet meer van. Maar mijn favoriete old school acteur is toch wel James Stewart, de reden alvast waarom ik deze film heb bekeken.

We bevinden ons in de transitie van oude stofferige stadjes waar de wet van de sterkste primeert en de democratie en de daarbij horende wetten om gezag af te dwingen. Voor sommigen een moeilijke oefening al had ik nog wel meer tegenstand en scepsis verwacht.

Los hiervan wel een geweldige western. Door de vertelflashback niet echt spannend, want je weet perfect hoe het verhaal loopt, maar toch genoot ik van het mooie samenspel tussen Stewart en Wayne. Fijn ook die heerlijke bad guy door Lee Marvin. Het laatste kwartier voelde als overbodig aan. De western is ook doorspekt met humor die voornamelijk voortkomt uit het angsthazengedrag van menig personage. Leuk!

Ik hou wel van kunst binnen een film. Sowieso als kunstliefhebber, maar ook omwille van de spitsvondig(e)(heid) (satire) en abstractie die vaak mee verweven wordt in de film. The Square (Film, 2017) vond ik bvb geweldig en ook Netflix flop Velvet Buzzsaw (Film, 2019) kon ik best appreciëren.

Ook deze Tunesische film heeft een uiterst boeiend uitgangspunt. Het personage van Koen De Bouw vat het overigens perfect samen wanneer hij het heeft over zijn paradox. De film brengt het maatschappelijk probleem van de asielzoekers en clandestiene vluchtelingen naar voren. Mensen worden ontmenselijkt omdat ze op de verkeerde plaats worden geboren. Door Sam Ali als kunstwerk te zien worden grenzen letterlijk geopend en is vrij verkeer en het ‘mens’ zijn terug mogelijk. Maar is dit wel zo?

De film is een soort satire over wat kunst is en hoever hiermee gegaan kan worden. De mix met de vluchtelingenproblematiek is geslaagd. De film kent een mooie evolutie al verloopt het einde wel erg snel en makkelijk. De verkoop was een goed plotverloop, maar kon de gedachtegang van de kunstenaar (Koen De Bouw) niet volgen waarom hij Sam Ali plots wou helpen. Wel een grappig moment wanneer door het hebben van puistjes op de rug het publiek met een droog bord werd geïnformeerd dat het kunstwerk in restoratie was.

Klein gezellig filmpje over een man met een fobie. Hij komt er uiteindelijk achter hoe onleefbaar dat eigenlijk is door in het absurde toe te geven aan je angst. Je stopt met leven en wordt eerder geleefd. Leuk en mooi gedaan met die klei. Geen topper, maar gewoon degelijk.

Inderdaad, deze film heeft zo van die kenmerken die bijna louter aan Coen toe te schrijven zijn. Erg sfeervolle film ook, niet alleen omwille van die donkere bruine zwartwit filter, maar ook door de personages en het plot dat diverse wendingen aanneemt.

Prima setting met die fifties vibe, in dit geval alles behalve Barbie-achtig kleurrijk, integendeel zelfs. Groezelige sfeer en duistere zaakjes beheersen de film. En Ed is de spil van dit alles, tegen wil en dank, want hijzelf is eigenlijk een saaie failure, ambitie- en kleurloos. Prima neergezet door Thornton overigens.

Maar ook Gandolfini, Badalucco en Polito spelen sterk, die laatste twee haast karikaturaal, maar hun flair en het algemene plot maken er een vermakelijk spektakel van. Vooral het eerste uur is bijzonder sterk, maar het algemene niveau blijft aan door heen de film. Prima vibe met het film noir genre. Fijn!

Een Britse klassieker die het Britse imperialisme op luchtige toon neerzet en er tegelijk kritisch voor is via de figuur van Kipling. Twee avontuurlijke schelmen, prima chemie en casting overigens Caine en Connery, die nog onherbergzame streken gaan verkennen, komen in een doldwaas avontuur terecht wanneer er eentje het schopt tot koning met goddelijke status.

Het eerste half uur vond ik wat moeilijk doorkomen al was de treinscène best vermakelijk. Later beter het wel eens ze daar waren. De eindscène blijft legendarisch. Gruwelijk en tegelijk luchtig met hun gezang, alsof niets hen kon bang maken of kon overkomen.

Ik kon ook erg weinig met deze film die nog het meeste lijkt op een roadmovie. Maar dan eentje zonder doel of boeiend plot. Het moddert maar wat aan. Er is inderdaad totaal geen chemie tussen de twee, niet in het begin en al eveneens niet later in de film.

En de humor bleef ook achter zonder maar één grappige scène. De personages zijn gewoon niet boeiend genoeg om te beklijven. Integendeel, ik vond ze eerder irritant. Louter bekeken om het land “Cyprus” te kunnen schrappen. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang met maar 80 minuten op de teller. Jammer.

Vrij matige Bond in mijn ogen met een plot dat weinig interessant was. Het scenario was erg zwakjes en ondanks het feit dat het wel boeide, modderde het wat aan. Beetje fragmentarisch en eenvoudig verloop van de ene naar de andere locatie. Iets te makkelijk soms al heb je dat wel meer met de Bondfilms.

De subtiele humor ontbrak hier wel. De talrijke droge oneliners waren er wel, maar die dikke Amerikaan kon me gestolen worden, toch voor zo’n lange screentime. Zoals hier al eerder aangegeven ook een aparte opening waarbij eens niet Bond centraal staat. Op zich niets verkeerds mee, maar verrassend was het wel.

De film vliegt nog een aantal keer uit de bocht en vond het personage Bond te weinig echt uit de verf komen. Toch zeker één van de mindere Bonds.

Een film met een melodratische ondertoon over een outcast die wordt gemeden door zijn uiterlijk. Hij wordt gemeden en gevreesd puur door zijn uiterlijk die opliep na een auto-ongeval. Ik vond het nogal een eng uitgangspunt om te nemen in een maatschappij-vriendelijke setting.

De omgang tussen de jongen en Gibson is gelukkig wel prima. Beetje stroef in het begin, maar langzaamaan groeit het vertrouwen tussen beiden. Het acteerwerk is best prima.

Het kabbelt allemaal wat rustig verder waardoor ook de film nauwelijks boven de middelmaat uitstijgt. Er is wel de nodige zorg voor een prima regie. Gibson heeft duidelijk talent.

Toch redelijk verbaasd dat deze film vrij goede commentaren krijgt hier. Ik vond het een niemendalletje en vind dat Decleir tot veel beters in staat is. Hier speelt hij een oude weduwnaar die op zoek gaat naar een nieuwe liefde. Modern als hij is - en opgepookt door zijn speelse vriend Julien - waagt hij zich aan een online datingbureau. De rest laat zich gauw raden: voorspelbaar, clichématig en flauw.

Opbrouck vind ik overigens steeds een leuke verschijning. Kan weinig bij me verkeerd doen sinds de legendarische reeks van Het Eiland als Frankie Loosveld. Kan vele rollen aan: komisch en serieus. Maar de subplot met die ufo's was er toch wat te veel aan.

De vele vrouwen die de revue passeren en die na elkaar werden gemonteerd, was wel goed gedaan. Nogal karikaturaal en het doet uitschijnen dat er geen enkele normale tussen zit. Het gevolg laat zich raden wie de ware moet zijn wanneer er toevallig een jonge Roemeense poetsvrouw zich aandient. Zucht ...

Wederom stevig genoten van dit nieuwe pareltje van Kore-eda. Na zijn meer experimentele en licht tegenvallende film "The third murder" van vorig jaar geeft Kore-eda zich opnieuw over aan zijn handelskenmerk van diepmenselijke gevoelens en intermenselijke contacten. Na zijn Gouden Palm in Cannes zeker een te duchten tegenstander voor Girl op de nakende Oscars. Niet zijn allerbeste film van de 11 films die ik al van hem zag, maar met deze quotering ligt het niveau erg hoog.

Centraal in Shoplifters is de intieme familiale relatie waarbij liefde, geborgenheid en zorgzaamheid centraal staan. Kore-eda geeft een stevige inkijk in het leven van arm gezin van 6 personen. De piepkleine ruimte, voor velen doet het wellicht denken aan een rommelige garage, waar ze in wonen is dringend aan een poetsbeurt toe, maar het is ook het habitat waarin de zes bewoners zich 'thuis' en veilig voelen. Overleven doen ze elk op hun manier: de oma ontvangt een klein pensioen, de twee vrouwen werken als respectievelijk fabriekarbeidster en als callgirl. De 'vader' is een dokwerker en klust bij met winkeldiefstallen. Een kwaliteit die hij deelt met zijn 'zoon' en het opgeviste meisje Yuri. Wanneer de politie hem hier later op aanspreekt, dan komt hij niet verder dan het oprechte antwoord van: "Het is het enige waarin in goed ben en mijn 'kinderen' kan bijbrengen".

Kore-eda schenkt zoals gewoonlijk veel aandacht aan de personages en brengt hun eigenschappen - de positieve en de negatieve - sterk in beeld. De naïviteit en goedheid van de mensen wordt door de kijker vergeven wanneer ze het kleine meisje Yuri meenemen. Zelfs de winkeldiefstallen krijgen een bepaalde oogluikend toegestane permissie totdat het ook voor Shota op een moment een brug (letterlijk zelfs) te ver wordt. Naar het einde toe wordt de familiebubbel doorprikt en worden ze geconfronteerd met hun visies. En deze zijn niet juridisch gezien niet netjes. Het contrast waarbij de oma haar 'gezin' observeert terwijl ze pootje baden, is groot.

Sterke film wederom van Kore-Eda, geheel liggend binnen de verwachtingen. De laatste tien minuten vond ik echter overbodig behoudens het verhaal van Yuri dan. Topfilm, dicht aanleunend bij de 4,5*!

Wegens gratis kaarten in het lokale cultuurcentrum deze Manchester by the sea nog eens gezien. Ondanks het feit dat je weet wat er gebeurd is, blijf ik onder de indruk van deze film. In mijn vorige recensie schreef ik dat ik niet werd omvergeblazen. Misschien moet ik dat toch aanpassen, want de film blijft nazinderen bij me.

Ik kon extra letten op het gedrag en houding van Lee en zijn omgeving. Lee koos ervoor de vlucht te nemen en weg te lopen van zijn problemen. Maar problemen lossen zich nooit helemaal vanzelf op, ook niet als je verhuist. De terugkeer naar zijn geboorteplaats rijt oude wonden terug open. Ook moet het vreselijk zijn met de gedachte te spelen hoe eenieder je bekijkt (zelfs tijdens de kerkdienst of de koffietafel). Voor de één ben je een monster, voor de ander mogelijks een zielig geval die je uit medelijden beleefd toeknikt. En dan heb je het nog niet over je eigen schuldgevoel en zou je niets liever willen dan weg te rotten in de diepste kerker. Schuld bekennen, maar geen boete kunnen doen. Schuld bekennen, maar geen straf vermeld in het strafwetboek. Vreselijk...

Mensen staan steeds klaar met hun oordeel en zich zichzelf vaak als vroom. Ook Lee bezondigt zich hieraan en blijft in hetzelfde starre patroon zitten wanneer Patty's moeder ter sprake komt.

De film kent een aantal ijzingwekkende scenes die ook nu erg zwaar beladen zijn: de ongemakkelijke scene in de ziekenhuisgang, het politiebureau, het telefoongesprek met Randi, de begrafenis, de kinderwagenscene, ... Gelukkig maakt de film ook plaats voor enkele luchtige ontspannen momenten. Het enige wat me stoorde en waar in dit geval Kyle Chandler de mist inging, was zijn paniekaanval over de bevroren kip. Niet zo fijn geacteerd, leek me. En als je er bij stilstaat, veel gef*ck in de film. Dat viel me de vorige keer minder op.

Verder viel de serene muziek en de boeiende korte flashbacks op. Die gaven de film extra vaart en brachten diepgang aan de personages.

Desalniettemin blijft de 4,0* zeker gehandhaafd, net geen 4,5*. Sterke emofilm, niet iets voor tussen de soep en de patatten.

Oei, toch een beetje ontgoocheld over een film die relatief hoog op mijn kijklijst stond. Dat zal vooral te maken hebben gehad met het warrige begin van de film met die droomsequenties die ik vrij vervelend en langdradig vond.

Het plot is nochtans wel intrigerend, maar het duurt wel even tot dat op gang komt. De film wordt inderdaad gedragen door Angela Lansbury die als machtsgeile en manipulatieve vrouw/moeder haar greep strak houdt in de hogere politieke echelons.

Sterk slot wel waarbij de spanning tot een hoogtepunt leidt, maar alles in zijn geheel genomen kon dat de film voor mij net niet genoeg redden. Misschien moet ik me ook eens aan de remake met Denzel Washington wagen.

Intriest drama over de moeilijke tweespalt van een moeder om het hoofd boven te houden en de emotionele verwaarlozing van haar zoon. Komt daarbij dat ze op zijn zachtst gezegd haar werk mee naar huis neemt. Niet echt een beroep om te telewerken met rondlopende kinderen in de buurt. Heb vaak en eigenlijk steeds te doen met kinderen die opgroeien in armzalige omstandigheden, maar ook de moeder verdient medelijden. Het zijn steeds de sterkeren die de touwtjes in handen hebben en bepalen waarin anderen verzeild dreigen in te geraken.

Dogville vond ik een geweldige film die ik dan ook uitzonderlijk met de maximumscore hebt beloond. Ook Manderlay heeft het nodige potentieel, maar heeft toch om diverse redenen een beperktere impact op mij gehad. Wederom schetst von Trier een vrij pessimistisch beeld van de samenleving waarbij weinig hoop en troost aanwezig is.

Zoals zovele vervolgfilm lijdt ook Manderlay eronder dat het vleugje originaliteit weggeëbd is. Het opzet/decor van de film met zijn studio's en ingebeelde muren creëert niet langer een verrassend gevoel bij de kijker waardoor het te gewoon wordt. Ook de onderliggende moraal vond ik net minder aantrekkelijk. In Dogville staat hypocrisie centraal, in Manderlay iets als vrijheid. En vrijheid is een vrij abstract loos begrip. Het opzet is echter wel mooi gebracht en het doet je nadenken of "gedwongen" vrijheid impliceert of je wel vrij bent? De vader van Grace bracht de passende metafoor van het kanariepietje. Ondanks de goede intenties en het beoogde doel, bekom je soms het tegenovergestelde en berokken je soms meer schade dan wanneer je niets veranderd had. Mensen die niet beter weten gedragen zich volgens een bepaald patroon. Wanneer je die houvast wegneemt, kan nog meer hulpeloosheid ontstaan. Uiteraard wil ik hiermee niet zeggen dat slavernij in stand gehouden dient te worden, maar het is te simplistisch om te denken dat het met een vingerknip op lossen is zonder rekening te houden met de neveneffecten. Mensen "anders" laten denken, voor zichzelf laten opkomen is niet zo evident als het tegenovergestelde eeuwenlang als vanzelfsprekend werd beschouwd. Niet voor de blanken, maar ook al helemaal niet als zwarte (en dat wordt vaak onderschat).

Er is een mooie wisselwerking tussen haar vader (en diens trawanten), passieve ex-slaven en de blanke familie die opeens niet langer aangewezen is op hun slaven. Voor Grace is dit uiteindelijk onhoudbaar en zij zal opnieuw het slachtoffer worden van haar eigen naïviteit en goedheid. Hoewel ik Nicole Kidman in Dogville geweldig vond doet ook Bryce Dallas Howard het lang niet slecht. Beetje aanpassen in het begin, maar ze haalt het maximale uit haar personage. Manderlay is een sterke film die je verder doet denken dan je neus lang is. Controversieel en gewaagd, waarheid of niet laat ik in het midden, maar von Trier heeft zich opnieuw doen spreken!

The daim vond ik misschien net iets spitsvondiger, maar deze Mandibules past ook mooi in het rijtje van Dupieux. Er worden geen vragen gesteld over het hoe, wat en waarom. Misschien dat de malloten Manu en Jean-Gab ertoe ook niet in staat zijn. Kinderlijk eenvoudig vatten ze het idee op om geld te slaan uit het beest. Gelukkig zijn ze wel zo slim om het beest af te plakken met tape zodat het niet wegvliegt.

Het tweede gedeelte van de film start wanneer ze die bende jongeren ontmoeten. Ook daar zaten er een paar bij met wat mankementen. Absurde situaties en conversaties zonder in het extreme te vervallen. Voor sommigen wellicht iets te flauw, maar ik vond het best OK.

Niet top top, maar best OK voor een keertje. Ik was vooral benieuwd.

Erg vreemde wraakfilm. Deed me een kleine beetje denken aan Only God Forgives (2013). Ook met Mandy krijg je een mysterireuze bloedrode sfeer voorgeschoteld in een occulte setting.

Nicolas Cage doet het uitstekend als een op wraak beluste en tevens krankzinnige Red Miller. Een man met weinig woorden, een film ook met weinig dialogen, maar het zijn net die films die Cage op zijn lijf geschreven zijn. Red, een toepasselijke naam overigens, want haast de gehele tijd is zijn gezicht of lichaam besmeurd met bloed. Cinematografisch een mooie film die met montage, visuele effecten en decoropbouw voor een helse sfeer zorgt. Inhoudelijk stelt het allemaal niet zo heel veel voor, maar boeien doet het wel. Waanzin bij momenten, dus zeker eens de moeite waard om te aanschouwen.

Wat een leuk filmpje was me dat! Een voor mij onbekende film, maar mede door de hoge aanbeveling in de TV-gids en vervolgens hoge score op IMDB deze toch maar opgenomen en bekeken. Eigenlijk is het een romantisch filmpje waar alle personages sukkelen met hun liefdesleven, maar de erg goede acteerprestaties en scherpe dialogen trekken het niveau op tot boven het gemiddelde. Woody is een plezier om naar te kijken. De chemie met Keaton en Murphy druipt er vanaf. Een jongere Meryl Streep ook, maar haar prestatie zal me niet direct bijblijven. Vond dat ook een vrij irrelevante rol. De sfeer en het decor in de film was subliem. De muziek maakt het helemaal af. Het bruisende New York, de in het donder gehulde skyline, prachtig met als hoogtepunt de plaats waar Isaac en Mary aan de brug op een bankje zitten. Ook de scene in het planetarium was een hoogtepunt.

Het is een film met diverse lagen: grappig en luchtig, maar eveneens soms nét dat tikkeltje meer met fijne dialogen op een intellectueler niveau. Het viel me wel op dat niemand zich stoorde aan zijn relatie met een minderjarige. Hij had er zelf nog het meest last van, maar had het moeilijk de knoop door te hakken. De lesbische relatie van ex past ook in dit rijtje: allemaal het gevolg van de flower-power van sixties en seventies waarschijnlijk: iedereen vrijheid blijheid of zoiets.

Ook ik heb eerst Red Dragon gezien vooraleer ik gisteren Manhunter onder de loep nam. Het verbaasde me - ik keek naar de film met weinig achtergrondinformatie - dat deze film erg veel gelijkaardige scenes telde als in Red Dragon. Alleen het einde verschilt wat meer.

De sfeer druipt van het scherm. Samen met de muziek wordt het gevoel en spanning opgedreven daar waar de echte actie achterwege wordt gelaten. Dr. Lecktor (andere schrijfwijze) komt niet zo veel aan bod, maar ik werd niet echt omver geblazen door zijn vertolking. Ligt dit nu aan Hopkins en vergelijk ik onbewust met deze mythische figuur die HIJ neerzet of is de rol Brian Cox op zichzelf staand sowieso ondermaats? Ik ben er niet uit.

De relatie met de blinde vrouw en de rol van de riooljournalist vond ik ook hier ondermaatser en minder diep uitgewerkt.

Ook Fiennes vond ik beter tot zijn recht komen als Tooth Fairy dan de acteur in Manhunter. Ik schat Red Dragon dus net iets hoger in. Het werd ook beter afgewerkt en slaat net iets meer aan bij de kijker. Qua quotering zet ik ze beiden op dezelfde hoogte omdat Manhunter het origineel is met het oorspronkelijke concept.

Film die het vooral moet hebben van sfeer en prima special effects. De openingsscène bvb met de aangestrande sloep was een geweldig begin. De soort demon die tevoorschijn kwam was dat eveneens. Alleen jammer dat het plot wat achterblijft. De vraag blijft rijzen naar waar het heen wou. Beetje jammer, want voor de rest prima in elkaar gezet.

Dit moet inderdaad één van de grootste nietszeggende films zijn die ik al zag. Niet dat ik zo vertrouwd ben met troma, maar ik zag er toch al een paar. Dit slaat toch nog wat verder door. In al deze onzin kon ik zelfs geen deftig plot ontwarren. Het sloeg nergens op en sprong van de hak op de tak.

Dan maar naar de mooie meiden kijken. Hun schoonheid was omgekeerd evenredig met hun acteerkwaliteiten. Deze film kreeg ook het label erotiek mee. Nou ja, dat viel ook enigszins tegen. Hier en daar eens een borst en dat was het dan. Horror? Tja, in hetzelfde bedje ziek. Een paar erg korte gore momenten, maar dat viel dus ook erg tegen.

Pulp van de bovenste plank. Deze moet je écht skippen.

David Fincher is ongetwijfeld één van de meest populaire regisseurs in de filmwereld. Zowel kwalitatief als kwantitatief. Op MM is de laagst scorende film Alien 3 met 1800+ stemmen en een gemiddelde van net boven de 3,0*. Niet slecht overigens voor een derde deel van een franchise. Al de rest zit daar nog ver boven.

Met deze Mank gooide hij het eens over een andere boeg. Mank is geen film voor het grote publiek, al zal hij wel veelvuldig bekeken worden omwille van zijn reputatie en het feit dat hij gereleased werd op Netflix. Maar het is in dat opzicht toch een buitenbeentje in zijn oeuvre.

Erg sfeervolle knappe nostalgische film met mooie zwart beelden. Oldman die overtuigend zijn personage neerzet als de haast briljante Mank, de scenarioschrijver van de bejubelde Citizen Kane. Een mens vraagt zich af hoe hij het er vanaf zou gebracht hebben zonder de drank, maar misschien had hij net dat nodig om te excelleren. Getuige daarvan de nieuwste film Druk (2020) van Vinterberg en met Mads Mikkelsen.

Hier een daar een aantal erg mooie scènes zoals de vrouw op de brandstapel of de smeekbede in de theaterzaal om de lonen te verlagen omwille van de crisis. Veel lange en sterke dialogen. Verder erg knappe cinematografie en strak gefilmd. Er stond duidelijk een vakman achter de camera. Qua plot misschien net iets minder, maar technisch wel zeer goed.

Eén van die Belgische klassiekers die ik steeds gemist heb. Nu kwam het er eindelijk van. Met een jonge Frank Vercruyssen, vandaag beter gekend als de inspecteur van de belastingen in de film Zillion (Film, 2022). Deze film is ook al bijna 30 jaar oud. Vercruyssen zowaar als lookalike van Wout Van Aert.

Fijne film wel, geen topper, maar gewoon erg degelijk. Mede dankzij de cast die het goed doet. Sidekicks Crets en Opbrouck in jolige bijrolletjes. En natuurlijk Ann Petersen die goed op dreef is als norse conciërge. Een film met een lach en een traan, met een romantiek die maar niet van de grond komt.

Manneken Pis is een film die in de geest van Stijn Coninx zijn Urbanusfilms is gedraaid. Niet zo grappig natuurlijk, maar wel in die gedegen Vlaamse stijl. Zeer sfeervol met de tram en het appartementsgebouw mét krakkemikkige lift.

Horror is misschien wat bij de haren getrokken. Wel zien we een amusant schouwspel en wat mini special effects in een fantasierijk plot. Beetje traag en theatraal, maar dat is eigen aan de tijd. Beetje chaotisch vond ik ook bij momenten, er gebeurt wel heel wat op die erg korte tijd. Desondanks wel een fijne om te zien hoe men ook al in die tijd inventief wilde zijn en wilde evolueren.

Knap vervolg van de topfilm die Jean de Florette (1986) is. Iets minder sterk, maar nog steeds erg de moeite. De film neemt een sprong van 10 jaar in de tijd. Geen Dépardieu meer in de film, wel zijn dochter, de mooie herderin Manon (Emmanuelle Béart), die intussen een volwassen vrouw is geworden. Een film die best pas gezien kan worden als je Jean de Florette achter de kiezen hebt. Vooral naar het einde toe wel belangrijk dat er enige achtergrond is.

Bovendien, hoe idyllisch ook deze film ook mag zijn met zijn prachtige landschappen uit de Provence, wordt de sfeer tussen natuur en mens nooit zo mooi voorgesteld als in Jean de Florette. Ik zag beide films op één avond en dat was pure magie.

Naast Béart zijn wederom Auteuil en Montand meesterlijk in hun bedrog. Montand is sluw en gewiekst en er wordt verder aandacht besteed aan het waarom van zijn daden. Auteuil (Ugolin) is naïef en beïnvloedbaar. Zijn hart verliest hij aan de mooie Manon, maar hij beseft niet dat ze op de hoogte is van het geheim van de familie Soubeyran. Manon aast al haar hele leven op wraak. Niet alleen op de familie Soubeyran, maar eigenlijk op het gehele dorp die eigenlijk stilzwijgend de oneerlijke praktijken op hun beloop lieten.

De aankondiging en de beschuldigingen daarentegen vond ik niet super uitgewerkt. Weinig geloofwaardig en iets te vluchtig gebracht allemaal. Een klein smetje voor mij persoonlijk. Naast de emotie hebzucht komt in deze film de emotie wraak erbij. Het subtiele spel hiertussen en de rol van de diverse hoofdpersonages én andere bewoners van het dorp maken de film erg gelaagd en kijkbaar. Ook het einde is subliem waarbij de oude César beseft dat het hele snode plan eigenlijk helemaal niet had gehoeven. Knap!