Opinions

Een zwaarmoedige film over een gevangene die martelpraktijken ondergaat in de kerkers van Alcatraz. EEn gevangenisfilm die vrij snel overgaat naar een rechtbankdrama met een Don Quichot die tegen de publieke opinie en het gerechtelijk apparaat vecht.

Sterk verhaal ware het niet dat ik reeds veel tegenstrijdige berichten online gevonden heb waarbij zo goed als alles van de film niet aan de realiteit zou beantwoorden. Geen tijd noch zin om een bronnenonderzoek te doen, maar de hiaten zijn niet van de minste als zelfs zijn dood, zijn strafblad, de duur in de kerker ... de meest uiteenlopende feiten verhaalt.

Desalniettemin en los hiervan op puur filmisch vlak een uitstekende film met een topcast. Een top Bacon die nog maar eens bewijst een topacteur te zijn. Vreemd dat objectief gezien bijna niemand inziet - of wil inzien - dat er aan Henry Young degelijk iets mentaal geknakt is. Ook Slater doet het goed en het is ook altijd fijn William H. Macy aan het werk te zien, hier als openbaar aanklager.

Een soort van misdaadkomedie met twee voormalige toplisters uit Hollywood. Deze film zal hun carrière zeker geen nieuwe boost gegeven hebben. Sandler opnieuw in zijn vertrouwde rol van een naïeve kluns in een bolderkomedie. Ik vond zijn keuzes voor het dramawerk verrassender en geslaagder. Nu, zijn carrière zit niet echt in het slop natuurlijk, hij blijft maar films produceren… En met Aniston weet je voor 95% zekerheid dat je in een komedie rolt, al dan niet met een vleugje actie, drama of romance. Verrassend is dit dus niet.

Veel karikaturen als personages. Het zou aanstekelijk moeten werken, maar het irriteert net. Het komt clownesk over. Deze Cluedo Knives Out is zeer rommelig en ondoordacht. Alleen al het feit dat zij als verdachten worden beschouwd slaat op niets. Het is één niet grappig en twee totaal ongeloofwaardig.

Het verhaal wordt afgeraffeld, want na de moord is er nog minder dan een uur te gaan. De reden waarom zij ook aan boord werden gehesen, is ook totaal uit de lucht gegrepen. Het is nu niet dat Cavendish zoveel moves maakte naar Audrey. Je krijgt dan een soort van “10 eendjes” plot waarbij er telkens een verdachte wegvalt. Iedereen heeft zo een beetje screentime. Zwak…

Nog minder dan het eerste deel. Er is blijkbaar een duidelijk gebrek aan inventiviteit, want er lopen wel een aantal zaken gelijklopend. Nu, los hiervan: het beste van de film blijft toch wel het duo Sandler-Aniston. Er is toch wel een bepaalde chemie tussen de twee. Veel plezier alvast ook.

De spanning en het mysterie is ver te zoeken hier. Alles wordt in 80 minuten gepropt en dan moet het nog grappig zijn ook. Niet dus, pijnlijk grappig bij momenten al is er hier en daar een klein lichtpuntje al was het maar door toedoen van het enthousiasme van de twee hoofdrolspelers.

Beetje als voorspel op de productie die nu in de zalen loopt, deze oudere versie uit 1974 eens bekeken. Ik moet zeggen dat ik niet helemaal warm liep en nooit helemaal werd meegezogen door het verhaal. Het begon nochtans goed toen de in stoom of mist gehulde trein in het station zijn passagiers opwachtte. Toen ervoer ik dat stukje magie van de legendarische Orient Express. Jammer dat ik dat gevoel later in de film niet had. De film komt wat kitcherig en soapachtig over. Ook Poirot vond ik vrij irritant en een karikatuur van zichzelf (Finney ten spijt), maar laat ons niet vergeten dat de hautaine zelfvoldane Poirot nu eenmaal niet de meest aangename man is.

Het verhaal en het moordonderzoek wordt al bij al snel afgehaspeld zonder veel diepgang. Echt spannend wordt het nooit en ook de andere personages komen nauwelijks van de grond. Poirot is welbespraakt en zijn slotbetoog op het einde is samen met het inchecken het beste van de film. Zijn typisch slotbetoog was erg fijn. Al bij al een behoorlijke film, maar een klassieker zie ik er niet in. Net voldoende, 3,0*.

De film uit 1974 van Sidney Lumet zag ik reeds enkele maanden terug. Wat ik er me van herinner was het uitstekende einde waarbij de eliminerende gedachtegang van Poirot uit de doeken werd gedaan. Ook hier komt dit terug, maar vond ik het vrij geforceerd en niet authentiek overkomen. Blij alvast dat ik deze remake uiteindelijk aan me voorbij liet gaan in de bioscoop.

Branagh vond ik povertjes als Poirot, een sujet die me weinig sympathie gaf, hoogdravend en arrogant. Maar vooral gespeeld door een theatrale en schreeuwerige Branagh. Het grootste probleem is het feit dat regisseur Branagh het boek met al zijn details tracht te proppen in 120 minuten. Gezien de hoeveelheid van personages en de gedetailleerde feiten en conclusies binnen het moordonderzoek leidt dit tot oppervlakkigheid en niet uitgewerkte personages. De kijker leeft totaal niet mee met het verhaal en verliest gauw zijn aandacht door de losse samenhang. The Da Vinci Code van Ron Howard daarentegen toont erg knap hoe het wél kan (een huzarenstukje trouwens om dat gedetailleerde boek vrij goed te verfilmen).

Judi Dench, Derek Jacobi, Michelle Pfeiffer, Johnny Depp, Penelope Cruz, Willem Dafoe en Daisy Ridley kunnen de film dan ook niet redden.

Visueel en qua kostumering ziet de film er best ok uit, duidelijk een pluspunt. Maar het script en het verhaal is te pover om er een voldoende uit te persen. Toch redelijk ontgoocheld in het totaalplaatje. Zonde! Ik stel voor dat we boek lezen in plaats van de film, kwestie van toch nog plezier te kunnen beleven aan het verhaal.

Mooi Aziatisch epos met vele mythische gevechten in een mooi decor. In China woedt een vete tussen de Yuan en Ming dynastie ergens in de 14e eeuw. Een Koreaanse delegatie bevindt zich middenin dat wespennest van beide vijandige dynastieën en redt terloops een Ming prinses. Hun tocht door de woestijn is echter niet zonder gevaar en meerdere malen dienen er bloedige veldslagen uitgevochten te worden.

Film is misschien net iets te lang en sommige gevechten zijn wat repetitief, maar het werd redelijk in beeld gebracht. Ook het acteerwerk is op niveau. Zhang Ziyi bijvoorbeeld, ook te zien in Crouching Tiger, Hidden Dragon, weet haar rol als Prinses Bu-yong prima neer te zetten. Daarnaast heb je Jung Woo-sung, die zijn personage van krijger Yeo-sol, een bepaalde dynamiek meegeeft.

Een degelijke en serene film van debutante Deniz Gamze Ergüven. Als je dit al kan brengen bij je debuut, dan kijk ik vol verwachting uit naar het vervolg. Kings, haar nieuwe film komt binnen een dikke week in première op het filmfestival van Toronto. Mustang bracht haar alvast geen windeieren op: voor Kings wist ze internationale sterren als Hally Berry en Daniel Craig te strikken.

Terug naar Mustang. Mustang is een ontwapende film waar uithuwelijking centraal staat. Waar het huwelijk binnen de Westerse samenleving een harmonieus romantisch getint verbond is tussen twee individuen is dit in vele gevallen binnen de (conservatieve) moslimgemeenschap niet het geval. Hoewel de koran (dacht ik) géén passages kent van uithuwelijking blijkt dit nog steeds ruim verweven in het sociaal stelsel. De insteek is dan ook helemaal anders waarbij de eer en het welzijn van de familiegemeenschap centraal staan. De vrouw als dienende en rol die voorbereid moet worden op het leven met haar nieuwe man (koken, wassen en plassen). Misschien is de parallel niet geheel door te trekken, maar ook in onze vorstenhuizen worden huwelijken nog steeds gestuurd waarbij een komaf van minstens (hoge) adel een referentie is, dit terzijde.

De vijf zusjes, waarbij de allerjongste het meest uit het oog springt, zetten een prachtige prestatie neer. Hun enthousiasme en levensvreugde - rebellie zou ik het niet willen noemen - werkt aanstekelijk en ze laten zien dat een kind vooral een kind wil én moet zijn, los van geïnstitutionaliseerde regels en gebruiken. Vandaar ook de verwijzing naar de filmtitel naar het gelijknamige onstuimige Amerikaanse wildpaard. Het contrast met de oma of de oom is dan ook enorm. De in mijn ogen te ondergane verplichte maagdelijkheidstest is "gruwelijk" te noemen. Psychologisch moet toch zoiets inhakken op een kind?

Geen eerwraak of uitgesproken tirannie in de film. Het blijft al bij al netjes. Het gedrag van deze 5 meisjes speelt uiteraard al langer dan de bewuste openingsscène. De film laat net iets te veel uitschijnen dat het "probleem" zich nu past manifesteert. Ik was wel verbaasd dat de uithuwelijking van de 2 meisjes zeer weinig rebellie opleverde van de meisjes of van de zussen. Die zelfmoord was weliswaar een statement (de begrafenis verliep trouwens sereen en ordentelijk). Vreemd overigens dat de toch traditionele en conservatieve familie dit niet veroordeelde (of het kwam althans niet aan bod in de film) - want in zo goed als alle religies ten strengste verboden.

Gezien ik niet zo veel met paarden heb, ben ik steeds gereserveerd voor dergelijke films. Maar dit is geen The rider of Walk ride rodeo. The mustang is een rauwe film met de immer doffe blik van Matthias Schoenaerts op je netvlies gebrand. De 12 jaar gevangenis hebben Roman Coleman getekend. Isolatie en schuldgevoelens verteren hem in de gevangenis. Een aftandse troosteloze gevangenis in the middle of nowhere in Nevada.

Knap dat het reëele rehabilitatieprogramma onder de aandacht wordt gebracht. Hoewel ik de beginshots intriest vond - wederom een sterk staaltje van menselijke suprematie - was het programma wel lovenswaardig om gevangenen om te laten gaan met dieren. Het uiteindelijk doel - het verkopen van de paarden - bevalt me ook minder. Knap in beeld gebracht welke impact dit had op de gevangenen. Prachtig debuut van Laure de Clermont-Tonnerre met een knappe authentieke sfeer van de gevangenisomgeving.

Een sterke Schoenaerts gezien die temt en getemd wordt. Na rundvee (Rundskop) en orka’s (De rouille et d’os) deze keer wilde paarden. Getekend en zwijgzaam ondergaat hij zijn lot. Schijnbaar emotieloos, maar toch met een blanke pit zo blijkt. Mooie karakterrol van Schoenaerts. Ook steeds een plezier om oude knar Bruce Dern aan het werk te zien. Ook hij weet naast Clint Eastwood van geen ophouden. Ook voor hem zal het ooit zijn laatste zijn ...

Er zijn vele adjectieven die van toepassing zijn op deze deze street-art short movie. Speels, creatief en fris zijn er maar enkele van. Leuk gedaan en met een fijn deuntje ook. Als een soort "thing" komen de creaties tot leven in de straten van Buenos Aires: kruipend, krioelend en springend van graffiti wall naar graffiti wall. Fijn!

Op zich een weinig opzienbarende docu van Karabasz. We zien een groepje mensen hun passie voor muziek beleven in een amateurbandje. Poëtische en expressieve short documentaire. Het plezier van het spelen straalt er vanaf. Lijkt nogal kunstig allemaal, maar filmische hoogtepunten vond ik er niet in terug.

Niet echt een horror eigenlijk. Het is niet omdat er wat vampiers in komen, dat het eng is. Maar als je het hof wordt gemaakt door een femme fatale en je bent nog helder bij geest om je te realiseren dat het "te goed is om waar te zijn", dan kan je misschien wel verzeild geraken in de situatie van onze vriend Jeremy.

Qua genre een luchtige tienerkomedie, maar met die vampiers heeft het wel wat extra. Maar zoals hierboven al gezegd. Zuivere fun. Vermakelijk. En hier en daar enkele leuke situaties zoals dat kruis of de idee dat de zoon inderdaad homo is. Zalig toen ze beseften dat hij "maar" een vampier bleek te zijn.

Zweeft tussen flauw en amusant, maar ik ga resoluut voor het tweede. Gewoon leuk!

Fijne film handelend over liefde en soms onbereikbare relaties. Prima rol van Norah Jones die zelf worstelt met een relatiebreuk, zich nog niet onmiddellijk zelf kan binden en dan maar wegtrekt uit New York en haar tenten opslaat in een stadje in de midwest en tenslotte in Vegas. Dit ondanks het feit dat er wel een nieuwe klik ontstaan is met bartender Jude Law. Mooie dromerige en sfeervolle scènes!

De film valt eigenlijk uiteen in drie grote stukken waarvan die met Jude Law er één van is. Het tweede deel met de alcoholistische politieman vond ik ook best sterk en aangrijpend. Prima cinematografie en camerawerk overigens.

Het derde deel met Natalie Portman vond ik dan weer het minste. Niet dat het slecht was, maar ik kon me in de andere delen beter vinden.

Mja, wat hiervan te zeggen. Gemengde gevoelens bij de film die alles behalve voor iedereen is weggelegd. 98% van de film bestaat uit een langgerekte scène in een restaurant waar 2 mannen zitten te wauwelen over vanalles en nog wat, het ene onderwerp al wat boeiender dan het andere. Het is zowel de sterkte als de zwakte van de film. Het onderwerp van de conversatie bepaalt hoezeer de film in de smaak (blijft vallen).

Voor de rest wel erg sfeervol met een Gregory die erg op dreef is. Vooral in het eerste deel is het meer een monoloog van hem, later is er toch ook wat meer input van Shawn. Zeer authentiek gebracht ook met doorleefde gezichtsexpressies en conversaties die met plezier gemaakt zijn.

Het doet zowel Wallace als de kijker nadenken over het feit dat hij er best een aangename avond op zitten had. In het begin wist hij niet goed wat hij moest vragen, hoe het gesprek ging verlopen met iemand die hij al lange tijd niet meer gezien had, enz ...

Deze lag al eventjes in de kast, maar was ik nimmer voor in de juiste stemming. Nu eigenlijk ook niet, maar als onderdeel van de Oscar Challenge me er toch aan gewaagd. Musicals zijn sowieso niet mijn favoriete genre en dit is hier geen uitzondering op. Goede scènes worden afgewisseld met zwakkere en heel vaak zit je al gauw een paar uur (richting 3 zelfs) voor het scherm.

Toppunten zijn de aankleding dat steeds verzorgd is te samen met de cinematografie. Diegene die er voor mij echt uitspringt is Audrey Hepburn. Dé ster van de film. Maar de film duurt, zoals hier gezegd, gewoon te lang. Van de songs, toch hét criterium van een musical, bliezen me niet omver. Vermakelijk en goed voor een keertje. Erg Hollywoodiaans allemaal met veel franjes en prulletjes. Het hoeft inderdaad niet te verbazen dat dit erg hoog scoorde tijdens de Oscars.

De film zelf dan. Analoog naar de Ierse animatiefilms van Tomm Moore had ik hier wel iets van verwacht. Twomey was zelfs ook betrokken bij de films Song of the Sea (Film, 2014) en The Secret of Kells (Film, 2009). En ook The Breadwinner (Film, 2017) vond ik best aangenaam.

Het begon ook uitstekend met een beschrijving van de moeilijke situatie van een alleenstaande moeder en haar zoon. Het realiseren van hun droom om een winkeltje te openen in de stad komt op de helling te staan wanneer de weinige spaarreserves er moeten aan geloven. Lekker rauw en neerslachtig begin. De druilerige regen en norse huisbazin beklemtonen de algemene gemoedstoestand van de individualistische stad.

Wanneer de walvis en de draak op de proppen komen, verandert het beeld van de film. Kinderlijker alvast en meteen ook meer irritant. Eenvoudig inderdaad om niet te zeggen 'simpel'. Ik miste de magie van de eerdere films. Er is ook weinig cult aan. Het doet wat af als een sprookje, maar het miste overtuiging. Ik zag weinig link tussen de actuele en de fantasiewereld. Jammer.

My first highway was voor mij een onbekende Belgische film, maar zo te zien is hij op MM ook nog niet te veel bekeken. Het is een degelijke debuutfilm geworden van Kevin Meul, iets te laag gequoteerd misschien voorlopig. Het plot is behoorlijk waarbij een tiener dik tegen zijn zin op jaarlijkse campingreis trekt naar Spanje. Ik zou eerlijk gezegd ook gruwelen van dit soort reizen, maar ieder zijn zin natuurlijk. Veel valt er voor hem niet te beleven totdat hij een meisje leert kennen. En een verliefde don Juan kan al eens gekke dingen doen, zo blijkt …

Wat volgt is een rollecoaster aan emoties en een losgeslagen tiener. De spanning stijgt vanaf hét moment van een gezapig filmpje tot een verwrongen drama/thriller. Benjamin heeft het erg moeilijk met zijn emoties en met de tegenreactie van zijn vriendin. Alleen jammer dat het einde eindigt op een sisser. Ik heb niets tegen een open einde, maar er kon een pak meer gedaan worden met de gebeurtenissen. Nu leek het voor de ouders een simpele joyride.

Op zijn Magritte's. Ceci n'est pas une pipe. Niet eng, maar vies. Het is horror te moeten leven in dergelijke vervuild kot. De loop of herhaling van van de rondleiding maakte het eindeloos. Maar ik was niet onder de indruk. Of ik begreep de insteek van de video niet, dat kan ook.

Een schrijnend portret van een jonge moeder die het financieel niet erg breed heeft. Ze woont in een caravan op een stukje tuin van haar moeder. Ondanks alles lijkt ze toch gelukkig te zijn met haar gezinnetje ook al zijn de vooruitzichten vaak van korte termijn. Die korte termijn wordt nog strakker aangehaald wanneer ze te horen krijgt dat ze terminaal ziek is.

Het doet haar nadenken en het leven zorgelozer aan te vatten, voor de tijd die haar nog rest. Vreemd is het wel dat ze haar partner met wie ze een goede band heeft, niet mee betrekt in het verhaal. Wellicht om te vermijden dat dit een domper zou zetten op haar resterende maanden.

Haar bucket list is aandoenlijk. Geen mega-avonturen, maar gewone kleine alledaagse dingen die er nog niet van kwamen of die anders nooit ten uitvoeren zouden gekomen zijn. Aangrijpend waren de geluidsbanden met verjaardagswensen telkens één van haar dochters zou verjaren. Haar band met haar arts was ook fijn. Met die snoepjes ... het leven zit echt in die kleine dingen, als je maar zoekt, vindt en apprecieert. Fijn!

Mijn zesde Loach intussen en tot op vandaag na I, Daniel Blake zijn beste productie. Loach slaagt er telkens in een rauw, ongecensureerd en onvervalst drama te brengenvanuit de Britse onderklasse. De verloedering, uitzichtloosheid en wanhoop van de troosteloze buurten stemmen overeen met de leven van diegenen die er in wonen. Joe is er eentje van, een ex-alcoholist met vrienden en kennissen-criminelen uit het drugmilieu.

Voor het wijkgezondheidscentrum van de regio is het dweilen met de kraan open. Joe’s leven bloeit open wanneer hij Sarah ontmoet. Je ziet aan alles dat ze twijfelt aan de relatie ondanks de ontwapende liefde voor Joe. Ook hij twijfelt hoewel hij tot over zijn oren verliefd is. Het milieu waaruit je komt is zo bepalend voor je toekomst en het komt je altijd tegen ook al loop je er van weg. De film is een mooie mix van romantiek (al is het zeker geen romantische film), hier en daar wat humor (fijne insteek met die voetbalwedstrijden en de retrotruitjes bvb), maar vooral keihard drama. En de Schotse roots zullen er wel voor gezorgd hebben dat er geen Hurst, Banks, Moore of Charlton rondliep op die patattenakker...

Joe vat het perfect samen. Hij is 38 en wat heeft hij al bereikt? Het is moeilijk zich staande te houden in zijn nieuwe leven. Het doet me denken aan andere films van Loach als The angel’s share, I Daniel Blake, maar ook Tyrannosaur van Paddy Considine en eveneens met hoofdacteur Peter Mullan. Allen niet bepaald toeristische propaganda als je de verloederde buurten ziet ook ...

Peter Mullan doet het uitstekend als Joe. Hij brengt een geloofwaardig personage, hoewel bij momenten iets te gelikt. Fijne plottwist op het einde met het herval, nuja, fijn, reëel alleszins. Survival of the fittest is het. Van de overheid hoef je niet te veel hulp verwachten. Je staat er sowieso alleen voor. Dikke 4,0*!

Ik denk dat de wijze je waarop je naar deze docu kijkt, bepaalt of je deze docu koestert of net neersabelt. Ik denk dat het visuele aspect de meesten wel kan bekoren. De wereld onder de zeespiegel is een onbekende haast sprookjesachtige wonderbaarlijke wereld. Bij momenten echt genoten van de mooie beelden.

Op zich heel interessant om nieuwe weetjes te ontdekken over de octopus. Best aandoenlijk allemaal, verbazingwekkend ook bij momenten. Als je kritisch bent, kan je je afvragen hoe authentiek het allemaal is en welke wonderen de montage heeft verricht.

Kan me best inbeelden dat je een band opbouwt met een dier. Het lag er hier wel erg dik op. Het beest kreeg nog net geen naam. Desalniettemin toch wel genoten van de docu. De beelden spraken voor zich, dat was ruimschoots genoeg voor me.

Zeer degelijke film over mensen die volgens het motto carpe diem een kraakpand betreden en trachten te leven wat de dag hen brengt. Vrije liefde, hooggeplaatste idealen en vechtend tegen het establishment sieren de groepen mensen in het kraakpand. Ware het niet dat relationele problemen aan de basis liggen van veel andere problemen en de harmonie danig verstoort.

Het is in dergelijke omstandigheden dat Karo opgroeit, een wereld met liefde weliswaar, maar ook één zonder geborgenheid en zekerheid. Zeer fijne sfeerbeelden ook van de jaren 70, de denkidealen en het leven in Amsterdam. Mooie acteerprestaties ook, met in het bijzonder Anna Franziska Jaeger. Best aangenaam en vermakelijk, maar het mist net dat tikkeltje meer. Ook tenslotte genoten van het aandoenlijke egeltje Iglo.

Net als in Capharnaüm (Film, 2018) daagt een kind zijn ouders voor de rechter. Niet omwille van kansarmoede hier, maar omdat de kleine Anna zich als medisch lappendeken voelt om haar oudere zus die aan kanker lijdt te doen genezen. Een interessant uitgangspunt samen met het feit dat de overbezorgde moeder alle realiteit verliest door overmande emoties om alles (maar dan ook alles) in het werk te stellen om Kate te redden.

Het is moeilijk om de moeder moederliefde te verwijten waardoor een moreel oordeel niet zomaar zwart op wit te vellen valt. De klemtoon ligt hier gelukkig wat meer bij Anna, al kon dit zeker nog verder uitgediept worden.

Een film die balanceert op de grenzen van het sentiment, maar toch nog zijn sereniteit behoudt. Ook de prima acteerprestaties dragen bij tot een prima film.

Degelijke film van Pawlikowski van wie ik recent ook "The last resort" zag. Deze "My summer of love" vond ik net iets minder, raakte ik minder door geraakt, maar bood zeker voldoende kwaliteit. Het is een film die gedragen wordt door tegenstellingen.

In de eerste plaats tussen rijkdom en armoede wanneer twee tieners meer raakvlakken lijken te hebben dan dat ze op het eerste zicht zagen. Hun omgang en relatie is best boeiend om te volgen en kon wat mij betreft nog sterker uitgewerkt worden. In dat opzicht - en ik las dat hier ook al in een recensie - werd ik uit mijn element gehaald door de onnodige subplot van de broer. Een subplot die ik naast oninteressant ook nogal bizar tot ongeloofwaardig vond.

Mooie kijkervaring, prima cinematografie en uitstekend acteerwerk, maar eveneens een film die wellicht na enkele maanden uit het geheugen zal gewist zijn.

Interessante film over de Koerden die op hun beurt etnisch verschillend zijn, cultureel andere normen en gebruiken kennen waardoor het bijgevolg moeilijk is elkaar te verenigen tot één natie. Geen politieke film alvast, wel een kleine film die zich afspeelt in een klein dorpje. Baran is daar de nieuwe politiecommissaris, maar kan de regels en het respect van de bevolking niet afdwingen omdat daar een plaatselijke clanleider zo zijn eigen manier heeft om het gezag te laten gelden. Zeer treffend hierbij was de scène met de pseudo-rechtbank.

Parallel met het verhaal van Baran heb je de knappe lerares Govend die het kleine lokale schooltje onder haar hoede neemt. Ze is vrijgevochten en gaat in tegen haar dozijn broers. Ook de plaatselijke clan heeft haar liever niet in de buurt. Beide personages groeien naar elkaar toe.

De mooie ondersteunende muziek, de religieuze waarden en normen, eer en loyaliteit, vrouwenemancipatie, uithuwelijking ... en bovenal de knappe lokale beelden zorgen ervoor dat My sweet Pepper Land een aangename film is om te volgen. Zonder in extremen te treden slaagt Hiner Salem erin de vinger op de wonde te leggen en duidelijk te maken hoe ernstig de situatie is. Mooi!

Een erg ongemakkelijke film over seksueel misbruik bij kinderen. Met een andere aanpak ook dan bijvoorbeeld het eveneens sterke The Woodsman (Film, 2004) waarbij daar de klemtoon lag op de psychologische impact en tweestrijd van de (potentiële) dader. Hier wordt het gebeuren volledig belicht vanuit de kant van de slachtoffers. Behalve dan via de herinneringen (flashbacks) wordt er aan de dader geen verdere aandacht besteed.

De twee jongeren die prominent naar voren treden in de film zijn Neil en Bryan. Vooral de gebeurtenissen rondom Neil worden sterk uitgelicht, in heden en verleden. Daar waar Neil zich verder laat seksueel gebruiken om puur financiële redenen hunkerend naar het verleden met zijn coach is Bryan het tegenovergestelde. Bryan is eerder teruggetrokken en vager in zijn herinneringen. Maar psychologisch is de impact eveneens groot.

Een zware film met een loodzwaar onderwerp mede door enkele harde fysieke scènes, hoewel niet expliciet in beeld. Die badkamerscène bijvoorbeeld of die cornflakesscène zal nog een tijdje nazinderen. Los van het filmisch aspect niet zomaar een film die je met plezier bekijkt of aan terugdenkt. Een film die toch wel binnenkomt en vreemde emoties oproept. Ijzersterke rol overigens van Joseph Gorden-Levitt. Ik Shadowed in deze dat de montage en afwisseling tussen beide jongens beter kon. De hereniging was ijzersterk, maar het plot (impact op) (van) Bryan mocht wat meer pit hebben.

Knap geschoten drieluik in een verpauperde wijk van Memphis, Tennessee, waar alles Elvis ademt. Nouja, er is geen Elvissfeer, maar wel de hele buurt praat over hem. Het is ook daarom dat het Japanse koppel de locatie bezoekt waar hij enkele van zijn platen heeft opgenomen om nadien door te gaan naar Graceland. Erg toeristisch is de buurt niet, integendeel. Maar wat een geweldige sfeer en decor. Het is in dit 1e gedeelte dat dit het best naar voren komt.

Alle verhaaltjes hebben een alledaagse banaliteit in zich. De personages slenteren door de vervuilde verkommerde straten en eindigen uiteindelijk in een al even aftands en weinig appetijtelijk hotelletje. Een hotelletje uitgebaat door twee zwarte mannen waar het enthousiasme van afdruipt. Best een komisch duo.

Er zit een komische satirische ondertoon in de film, in de personages. Vaak eerder subtiel. Jarmusch slaagt erin om de personages - ondanks de kleine besognes en het feit dat er niet zo heel veel gebeurt - toch onderhoudend en boeiend te houden. Alle verhaaltjes sloegen bij mij wel aan. In het laatste zit met meeste schwung misschien met een Buscemi in een hoofdrol. Fijn!

Al bij al een sterke film waarbij de vriendschapsband van 3 jongeren centraal staat door gebeurtenissen die 25 jaar eerder zijn gebeurd. Allen gingen ze elk hun eigen weg, de één al wat meer getekend dan de andere. Mystic River is een misdaadverhaal van "Whodunit" en is op dat vlak niet bijster origineel te noemen. Ook het feit dat er gezocht wordt naar een bekende intimi als dader komt wel erg vaak terug in Hollywood. Het wraakmotief is eveneens een steeds terugkerend item ... en toch heeft deze film iets.

Toch is het een film die blijft hangen omdat je de verbonden vriendschapsband van 25 jaar terug door omstandigheden een nieuw vervolg krijgt. In dat opzicht doet de film me wat denken aan Sleepers (eveneens met Kevin Bacon). Hoe zou het leven verlopen zijn, mocht er 25 jaar geleden niets gebeurd zijn? Of wat als iemand anders het slachtoffer was, zoals een paar keer werd aangehaald in de film? Mystic river focust zich echter voornamelijk op de hoofdpersonages en veel minder op het verhaal zelf. Daar zit de sterkte. De goede acteerprestaties van Sean Penn en Tim Robbins zijn hiervoor dan ook terecht bekroond.

Emoties staan centraal in de film en Sean Penn is hier een uitstekend voorbeeld van wanneer hij met zijn gevoelens amper blijf weet: zijn woede, angst, wraakgevoelens, frustraties en onmacht maken van Jimmy een explosieve cocktail waarbij hij de relaties in zijn omgeving op de helling zet. En het personage van Robbins draagt heden nog steeds de zwaarste gevolgen van de gebeurtenissen van toen. Opnieuw een geslaagde film van Eastwood die er telkens in slaagt diepgang en karakter te brengen in een op eerste zicht gewone film. Puur inhoudelijk blijft de film wel vrij voorspelbaar (zelfs met de plottwist). Ook de keuze voor de titel begrijp ik eveneens niet goed zoals ik hieronder ook al las, want de rivier komt nauwelijks in het stuk voor. Desondanks een vette 3,5*.