Opinions

Best amusante horror kortfilm uit de oude doos. Best wel een aantal spitsvondige effecten van een drietal dat schuilt in een spookhuis. Muziek inderdaad weinig toepasselijk, maar visueel voor die tijd best erg fijn uitgewerkt. Komt vandaag de dag humoristisch over. Tof gedaan!

Een film die me tegenviel. Ook ergens spijt van dat ik hem meepikte. Gérard Depardieu is een naam als een klok in de (Franse) filmwereld. Niet dat ik een hoge pet op heb van de man of diens films, een grote uitzondering wel voor Jean de Florette (Film, 1986), maar ik werd toch door de figuur Depardieu aangetrokken.

Flauwe film eigenlijk gaande over een vrouw die aan BDSM doet. Oliver voelt zich aangetrokken tot de vrouw en rolt vanzelf in het wereldje. Geen BDSM scènes met hem, hij is eerder observator. De relatie tussen beide personages bevat weinig chemie. Geen idee wat beiden naar elkaar toe aantrekt.

De film bloedt al gauw dood na een redelijk interessante start. Ik kon hier niet veel mee. Enkele scènes zouden misschien als choquerend overgekomen kunnen zijn destijds, vandaag is dat toch anders, zowel op filmisch als maatschappelijk vlak.

Zeker geen slechte kortfilm, maar ofwel kwam de climax te vroeg ofwel verwachtte ik nog iets extra, maar dat kwam er dus niet. Op zich niet te onderschatten hoe personen met diverse sociale rollen zich moeten verhouden tegenover een bepaalde identiek gebleven context. Mensen die eerst ouder zijn, maar even later werknemer (in een weinig benijdenswaardige situatie als iedereen al weg is). Alsof het niet geweten mag zijn, alsof ze er niet bij horen, alsof het vanzelfsprekend en evident is.

Laat staan wat de impact is voor het jonge kind, ver weg van de eigen vertrouwde omgeving. De reden waarom weten we niet. We hebben er het raden naar, maar dat is ook niet zo belangrijk. Wel ervoer ik een gevoel van eenzaamheid, heimwee en moedeloosheid in de toekomst ondanks de geleverde inspanningen.

Fijne ingetogen filmpje over een heksje die op zoek naar haar zelfstandigheid terechtkomt in een grote stad. Inhoudelijk qua verhaal misschien net wat minder, maar de grafische vormgeving maakt alweer heel wat goed. De animaties zijn zoals gewoonlijk zeer sterk gedetailleerd. De stad ziet er werkelijk prachtig uit, niet in het minst vanuit de lucht.

Het verhaal zelf stelt niet zo veel voor en kabbelt rustig verder. Het einde met de zeppelin maakt echter nog heel wat goed. Een andere mooie scène was die in jet boshuisje met het schilderij. Er wordt hier redelijk lang stilgestaan bij het schilderij en het gesprek tussen Kiki en de schilderes. Mooie wegdromende muziektonen ook die perfect aansluiten met de animatie. Niet Ghibli’s beste, maar nog steeds de moeite waard om te bekijken.

Het is vaak een moeilijk gegeven. Wat als je ouders hulpbehoevend worden? Neem je ze in huis of laat je hen opnemen in een rusthuis? Kinderen hebben de maatschappelijke plicht om voor hun ouders te zorgen, maar dat staat niet gelijk met hen in huis te nemen. Dat levert zo zijn problemen en ongemakken op. Dat werd hier wel af en toe duidelijk.

Scherp werd het nooit. Al bij al blijft het allemaal erg braafjes en onschuldig. Toch ervaar je de ongemakkelijkheden tot in de huiskamer. Oma Cooper lijkt me niet de makkelijkste persoon om mee samen te leven, hoe goed ze het vaak ook bedoelt.

Het feit dat oma en opa Cooper gescheiden moesten leven van elkaar vond ik veel treuriger. Toch kon ook dit nog scherper worden weergegeven. Zo begreep ik ook de grote vergadering in het begin niet zo goed. Het ouderlijke huis werd verkocht en ze werden dakloos, maar zo'n groot gedoe werd daar niet over gemaakt. Leuke film dat wel, maar voor mij toch met enkele mankementjes.

Zeer fijne en aangename short animation over een wezentje dat zijn bestaansreden betekenis geeft. Erg mooi ondersteund door de magistrale muziek welk de sfeer alleen maar ten goede komt. De short heeft iets magisch of sprookjesachtig. Koortsachtig werkt hij verder terwijl de zandloper loopt. Opluchting en opwinding gaan hand in hand. Ontroerend ook deze Frankenstein poppenanimatie. Leuk!

Deze Almodovar beviel me toch minder. Almodovar schopt graag tegen heilige huisjes - en het onderwerp over seksueel misbruik van minderjarige jongetjes tijdens een jongensinternaat in de jaren 70-80 was geknipt om een film over te maken en conservatief Spanje de ogen te doen openen. Het is geen melodramatische film geworden, daarvoor is de film te luchtig. In zijn eigen stijl met transseksuelen en travestieten.

Cinematografisch een goede film, maar ik kon me te weinig inleven in de personages. Er is weinig uitdieping en hun motieven blijven te vaag. Ik kon me eveneens weinig inleven in het plot zelf met die flashbacks. Het boeide me maar matig. Goede acteerprestaties, dat wel, van onder meer Bernal. Ook de ondersteunende sound was OK, maar het plot was maar matig. Nipte voldoende. De minste Almodovar die ik tot op heden zag.

Mala noche zat in een duobox met die andere film van Van Sant, Paranoid Park. Het blijkt zijn debuutfilm te zijn. Je merkt hier al op dat Van Sant best talent heeft. Geen idee waarom de film perse in zwartwit moest gedraaid worden - met af en toe kleurbeelden, maar zijn camerahantering en close-ups sprongen hier toch in het oog. De vrijscènes bijvoorbeeld waren erg sensueel en haast artistiek in beeld gebracht.

Verhaaltechnisch vond ik het minder bijzonder al is het plot rond homoseksualiteit wel interessant. Als debuutfilm is dit toch een binnenkomer. Acteerwerk inderdaad niet geweldig, maar Van Sant haalt er wel het maximum uit denk ik.

Geen film die voor iedereen weggelegd zal zijn. Ik vond hem best leuk. Bij het ingaan van het laatste half uurtje had ik het wel gehad. Het is een film die wel wat vraagt van de kijker. Je moet constant bij de les zijn want de ruzies zijn scherp en ongemeen hard. Dialogen kan je het moeilijk noemen, eerder monologen als Malcolm of Marie van wal steken.

Het is een verbale krachtmeting tussen de twee waarbij emotionaliteit en macht/wraak meespelen, alsof ze het bewust fijn vinden elkaar pijn te doen of te kwetsen. Haar argumenten - die in verschillende fasen tot uiting komen na een verzoenende tussenpausje - worden even vakkundig omzeild.

Geweldig geacteerd overigens door Washington en Zendaya. De steekspelen zijn interessant al valt hij heel even uit de toon wanneer Malcolm de filmrecensente nogal drammerig door de mangel haalt. Regisseurs en acteurs versus filmcritici: niet altijd een geslaagd huwelijk...

Prima biografie van de activist Malcolm X die er een hele andere benadering op nahield dan pakweg Martin Luther King in zijn strijd voor meer rechten voor de zwarte Amerikaanse bevolking. Het leven van Malcolm iets is bewogen, gecontesteerd en er eentje met ups en downs. Ik had ook het gevoel eerst wat naar een gangsterfilm te kijken, maar met zijn criminele verleden is dit niet vreemd natuurlijk.

Er wordt mijn inziens iets te lang stilgestaan bij dat eerste gedeelte van zijn leven. Voor zijn bekering tot de islam zijn we al gauw anderhalf uur verder. Interessant hierbij is inderdaad om de evolutie te zien in zijn denken en handelen, maar dat rauwe provocerende kantje blijft toch overeind.

Prima casting met Denzel Washington. Hij bracht zijn dialogen en speeches geloofwaardig over, inspirerend bijna. Genomineerd voor een Oscar, maar hem niet gekregen voor deze rol. En, Delroy Lindo blijft steeds een vlotte rol neerzetten, ook hier. Verder heeft Spike Lee best wat moeite gestoken in de biopic. Prima montage, setting en cinematografie. Fijn!

Een leuk alternatieve versie van het sprookje van Doornroosje, hoewel dit sprookje maar gaandeweg tot uiting kwam in de film. De zogenaamde heks of boze stiefmoeder is hier een verbitterde op wraak beluste elf - je zou voor minder - en wordt mooi vorm gegeven door Angelina Jolie. Stromberg creëert een mooie fantasierijke en magische wereld waarin Goed en Kwaad elk hun plekje hebben. Het Goede en het Kwade worden inderdaad niet louter zwart-wit voorgesteld. Liefde, verraad, hebzucht, macht, vergeving en hoop komen allemaal aan bod in de film.

Niet alle personages waren geslaagd. Die 3 kleine betweterige huishoudelfjes vond ik vrij irritant. Maar de rest een fijne originele invulling van een bestaand sprookje. Dit had ik niet verwacht en ik vind het jammer dat ik dit al niet eerder had gezien. Met Cruella (Film, 2021) maakte ik overigens hetzelfde mee.

Prima rol overigens van Angelina Jolie die het inderdaad erg goed doet. Jammer dat de koning zelf iets te weinig en te flets uit de hoek komt. Tenslotte visueel in zijn geheel mooi gedaan. Leuk!

Degelijk vervolg op het eerste deel. De wereld van de mensen en de wezens wordt uitgebreid. En als zoveel wanneer er misverstanden ontstaan en de één de andere een hak zet, ontstaan conflicten tot zelfs een oorlog. Goed dat de oude cast overeind blijft. Jolie blijft het goed doen als angstaanjagende peetmoeder.

Iets meer actie hier dan in de eerste film. Maar dat ziet er redelijk goed uit. Een film op maat van beginnende tieners. Een beetje duister of eng, maar allemaal binnen de perken. In zijn geheel een goed vervolg dat naadloos verder breit op het eerste deel. Acteerwerk is OK, maar ook de special effects, CGI, kostuums ... zaten goed.

Wat meer doden dan we gewend zijn, uiteraard niet expliciet in beeld allemaal. En die roze wolkjes lijken nogal braafjes. Op het einde nogal mierzoet Disney met het huwelijk, maar dat nemen we er maar bij.

Bij Malena creëert Tornatore opnieuw dat magische sfeerrijke nostalgische Italiaanse gevoel dat hij zo schitterend tot uiting bracht bij zijn meesterwerk Nuovo Cinema Paradiso (Film, 1988). Wat een genot om naar te kijken! En dan heb ik het niet louter over Monica Bellucci, maar over de setting en sfeer in zijn geheel.

De manier waarop hoe Tornatore alles in beeld brengt, cinematografisch, montage en visueel, is een streling voor het oog. Die openingsscène ook waarbij 6 opgroeiende tieners hun blikken niet kunnen afhouden van de knappe vrouw die hen passeert. En ze wordt nog veel bekeken, zowat door élke man de hele film door. Zo dichtbij, maar toch onbereikbaar. Zwijgzaam en onverstoord ondergaat ze haar lot. En toch had ik ergens het gevoel wel dat ze er van genoot.

Daar waar ze op handen werd gedragen door de mannen, kweekt ze onbedoeld jaloezie en wantrouwen bij de vrouwelijke bevolking. Dat komt later in de film erg pijnlijk tot uiting. En de mannen, die doen wat ze altijd al deden ... Fijn waren ook de intermezzo's met haar dove schoonvader die de schunnige boodschappen aan het adres van zijn dochter steeds beantwoordde met "ja".

Malena is een film die prikkelt en die je volledig onderdompelt. Ook de muziek inderdaad van Morricone maakte het volledig af. Fijn!

Malevolent is geen hoogvlieger, maar is wel een verdienstelijke poging van Netflix om een degelijke horrorfilm uit de hoed te toveren. Een groepje jongeren voert voor geldgewin zogenaamde spookuitdrijvingen uit, want veelal simuleren ze hun acties, totdat ze natuurlijk te maken krijgen met échte spoken.

Absolute meerwaarde is de aanwezigheid van Florence Pugh, een topactrice. Iemand die ik ook graag aan het werk zie en voor mij ook één van de voornaamste redenen was om de film te zien. Pugh ontgoochelde niet, integendeel. Gelukkig was zij er nog om de film enigszins te dragen. Haar karakter zorgde ervoor dat ze ervoor kon gaan: Een schijnbaar zelfverzekerde vrouw die eveneens worstelt et onverwerkte trauma’s.

Zo interessant Malevolent klinkt en oogt, zo gladjes en bloedeloos is de uitwerking.

Verder best sfeervol en spannend, maar niet iets waarvan ik vanonder de indruk was. Vrij standaard en weinig vernieuwend allemaal. Maar altijd goed om eens mee te pikken natuurlijk.

Moeilijk om echt een coherent plot te ontwarren in deze Malgré la nuit. Maar het plot is wel vrij rechtlijnig en niet zozeer omgeven van fantasie of droomsequenties. Het plot lijkt me hier ook bijzaak te zijn. We zitten in een gewelddadig prostitutiemilieu waarbij criminelen er niet voor terugdeinzen om vrouwen te vernederen, verkrachten of zelfs te vermoorden.

Niet 100% genoten van de stijl van de film in tegenstelling tot vele anderen hier. Wel technisch en visueel erg verzorgd. Visueel erg grauw en donker met ook veel zwartbeelden. Een camera die ook zeer close op de huid zit waardoor het allemaal extra beklemmend wordt. De luide ademhalen en de angst van de slachtoffers wordt zo tot in de huiskamer gekatapulteerd. Een film di je duidelijk moet ondergaan.

Twee Vlamingen ook in de casting. Niet van de minste met Sam Louwyck en Johan Leysen. Het acteerwerk is zeker bovengemiddeld hoewel de dialogen vrij beperkt zijn.

Buiten de horror challenge zou ik deze wellicht lager beoordelen, maar in de sfeer van kan telkens wel wat meer. Heb me dus best vermaakt met deze war horror. Beetje typisch cliché met nazi´s en hun experimenten al komen er niet zo heel nazi's aan te pas. We zitten dan ook in Spanje tijdens de burgeroorlog en Franco moest op zich niet zo heel van weten van Hitler.

Zombies wel al kan ik ze moeilijk inschatten. Stug zoals gewoonlijk, maar de macht van het getal is doorslaggevender dan hun individuele kunnen. Eng wordt het niet echt, alleen een hoop geknal om ervan verlost te raken. Eerder te zien als een soort avonturenfilm op zoek naar het tegengif door een bonte bende. Liefde, haat, verraad en heldenmoed kijken om de hoek. Fijn om eens gezien te hebben.

Wat een bevreemdende ervaring was dit. Deze valt onder het label van horror, maar echt horror is het niet natuurlijk. Hooguit erg mysterieus. Een Belgische film zowaar, geheel ook gefilmd in het Middeleeuwse Brugge en Gent met hun pittoreske geplaveide straatjes. De cast zei me niet zoveel, maar blijkbaar waren het veelal buitenlandse acteurs. Je ziet inderdaad af en toe dat er gedubd werd.

Een rariteitenkabinet is het wel die bonte bende die gehuisvest is in Malpertuis en wordt geregeerd door de stervende pater familias Cassavius. Jan voelt er eigenlijk niets voor om terug te keren of om er te verblijven, maar blijft toch. Hij ervaart vreemde dingen in het huis met zijn talrijke deuren, verdiepingen en gangen.

Fascinerend en sfeervol, dat zeker. Maar verder dan dat ging het voor mij niet. Ik vond het bij momenten te theatraal, maar ook enerverend met die hoogdravendheid. Het einde verraadt eindelijk het opzet en het mysterie. Leuk uitje naar de Griekse mythologie, maar naar het hoe en waarom bleef ik toch op mijn honger zitten.

Meer dan degelijke film, maar ook eentje waar je je gedachten moet bijhouden. Niet nodeloos complex, maar ik ervoer hem wel als "vermoeiend" en dacht vaak aan het principe "less is more". De film is gebaseerd op het boek van Dashiel Hammett en naar verluidt worden plot en dialogen vrij nauwgezet gevolgd. Maar een boekplot en filmplot gaan niet altijd samen omdat niet alles aan bod kan komen en daardoor nuance of essentiële linken mogelijks gemist worden. Het genre film noir wordt hier wel alle eer aangedaan en daarin slaagde de film dan weer wél.

Humphrey Bogart doet het erg goed als detective Sam Spade en speelt zelfs één van zijn meest memorabele rollen. Ook Peter Lorre en Sydney Greenstreet zijn prima vertolkt als de gangsters Joel Cairo en ‘Fat Man’ Kasper Gutman. Een film die ik voorlopig onthoudt van de ijzersterke sfeer en acteerrollen. Ook met een plot waar wel degelijk sterk is over nagedacht, maar ook één die onvoldoende binnen kwam bij mij. Eentje die ik later zeker nog eens wil herzien, dat verdient hij wel. Voorlopig een veilige 3,5*.

Hoe absurd kan het zijn. Geweldige rol van de Mexicaanse president. Tussen alle moeilijke beslissingen door wat dansen om dan van de adviseur op het bord te krijgen dat er een nieuw land ontstaan is die perse dezelfde vlag wil als Mexico.
Om dan uiteindelijk met een politiek onnozel compromis af te komen, heerlijk! Geweldige performance van Abraham Nuncio!

Mooie klassieke Italiaanse film over een prostitué die uit het dal van de armoede wil kruipen en het beste wil voor haar zoon. Om dat te bereiken wil ze verhuizen en heeft ze een andere baan. Haar liefde en bezorgdheid voor de toekomst van haar zoon Ettore is groot. Maar als zo vaak kan je je verleden niet zomaar uitwissen en is het moeilijk je kansarme milieu te ontvluchten.

Fijne intrigerende aanpak van het personage van Magnini. De vaak guitige en goedlachse Mamma Roma is een opmerkelijke persoonlijkheid. Aparte maar ook geslaagde aanpak hoe ze al wandelend geportretteerd wordt met haar klanten.

Ettore speelt ook een knappe rol. Deed het prima als ietwat impulsieve beïnvloedbare zoon. Tragisch einde ook van de film en ironisch gezien een uitkomst die zijn moeder trachtte te vermijden door een kansarme buurt om te ruilen voor een kansrijke wijk. Niets was echter minder waar ... Ook de zwart-wit beelden vond ik geslaagd, maar vind dat meestal wel zo.

Mammoth is een film die wat tijd nodig heeft om op gang te komen. Het plot ontvouwt zich als een mozaïekfilm en het is steeds even afwachten hoe de puzzelstukjes in elkaar schuiven. Het is geen film waarbij de personages van de verschillende stukken elkaar ontmoeten, maar de delen zijn wel met elkaar verweven.

De situatie in New York sprak me eigenlijk het meest aan. Een hoogopgeleid gezin waarbij de carrières hoger worden vooropgesteld dan de opvoeding van het kind. OK, je hebt dan wel een au pair voor iets, maar ik blijf dat toch steeds erg wrange situaties vinden. Ondanks alle welvaart en luxe vind ik het persoonlijk een alles behalve benijdenswaardige situatie. Michelle Williams tilt de film naar een hoger niveau en het was haar moeilijke spreidstand die op mij het meeste indruk maakte.

De situatie ontwricht wanneer de oppas dringend terug naar de Filipijnen moet. Vond dat nu wel niet geweldig opgelost. Dat ze halsoverkop vertrekt, tot daar toe, maar je belt wel zélf naar de ouders en laat dit niet over aan de achtjarige Jackie. Alsof je ook zomaar binnen het uur een vlucht naar Manila hebt ... Leo zijn escapades konden me veeleer gestolen worden, maar de gebeurtenissen in de Filipijnen waren wel schrijnend.

Echt een filmpje om bij stil te staan. Niet iets wat we nog niet wisten, maar bij momenten keerde mijn maag figuurlijk toch om. De mens als predator tegenover natuur en dier. Om intriest van te worden. Wederom niet geweldig qua illustraties, maar de boodschap is des te sterk. Om stil van te worden ...

Ik begrijp de redenering van Cutts op zijn vorige kortfilm Man. Alleen is het hier wel erg makkelijk en te vlot. Eén minuut valt ook weinig om over te oordelen. Nu met de lockdown zou je kunnen zeggen dat de natuur herleeft (en is het wat karikaturaal voorgesteld), maar hij kan beter...

Mja, inderdaad een aangrijpende film over partnergeweld en een vrouw die een nieuw leven kan opstarten met een man die haar erg graag ziet. Alleen is het aartsmoeilijk om het verleden los te kunnen laten en lijdt ze mentaal én ook fysisch nog enorm door haar verleden. Huishoudelijk partnergeweld is ook niet iets waarmee je te koop loopt, zo getuige de vraag van de (vrouwelijke) dokter tijdens de hersenscan.

Ik kan enigszins wel begrijpen waarom bepaalde vrouwen steeds terugkeren naar een bepaald type man. Ik vond het echter iets te makkelijk om ineens van brave Alf ook bijna een boosdoener te maken omdat hij even zijn kalmte verloor tegenover haar.

Voorts inderdaad zeer degelijk acteerwerk en een verhaal dat aansprak. Herkenbaar en realistisch.

En als ik moest kiezen tussen de ruige Hannes of Alf de visboer dan wist ik het ook wel... Maar ik ben dan ook een saaie piet

Een veramerikaniseerde kopie van En Man Som Heter Ove (Film, 2015) uit Zweden. Grotendeels gelijklopend en best geslaagd. Ook Tom Hanks doet het prima. Lekker chagrijnig en verzuurd, verbitterd en rouwend eigenlijk, maar achter het pantser zit een groot hart van goud.

Het is een film die wat vanalles heeft: drama, romantiek en humor. Prima verweving ook van de flashbacks waardoor me meer te weten komen over Otto. Ondanks het feit dat hij zijn medeburen constant berispt, wordt hij toch aanvaard. Hij zorgt er mede voor dat alles netjes is en dat de buurt gevrijwaard wordt van opportunistische buitenstaanders.

Prima contrast ook met de immer goedlachse en positieve zwangere buurvrouw. En die kluns van een man heeft ook wel iets. Lekker druk dat gezinnetje, de kwebbel van de buurvrouw niet in het minst. De film is een gezellige mix dat een prima balans behoudt. Uitstekend om een honderdtal minuten je zinnen te verzetten. Ook best geslaagd voor een wat jonger publiek, al dienen die zelfmoordpogingen misschien best wat gekaderd worden.

Enorme visuele spektakelfilm van pracht en praal van Yimou Zhang. Het lijkt inderdaad wel op een sollicitatie om de regie van de openingsceremonie van Peking 2008 op zich te nemen. Visueel een lust voor het oog al dat geel en goud, maar ook de andere fleurige kleuren doen flink hun best. Neem daarbij de indrukwekkende massa die zich choreografisch uit de naad werkt voor de keizerlijke familie en je komt ogen te kort om alles goed waar te nemen.

Een film die zich verder eerder als een drama onderscheidt met wat intriges die wat soapachtig aandoen. Vooral naar het einde toe komen ook de gevechten tot hun recht in ware martial art stijl. Die mannen met hun touwen kwamen werkelijk van overal, zelfs vanuit de lucht zonder enige houvast, maar ik kon er letterlijk geen touw aan vastknopen.

De inval zelf was ook indrukwekkend, maar het draaide toch niet uit zoals ik verwacht had: de keizer die omver geworpen zou worden tijdens een meesterlijk vader-zoon duel. Ik hou meer van het verfijndere werk van Yimou Zhang, maar dit mocht er ook best wezen.

Gelet op de erg hoge quotering op IMDB was ik erg benieuwd naar deze film. De verwachtingen waren hoog gespannen - ik had hier nog niets gelezen - maar naarmate de film vorderde, moest ik tot de conclusie komen dat deze niet geheel werden ingelost.

Het concept is gewoonweg fantastisch, laat me dat duidelijk wezen. Het idee dat iemand onsterfelijk is, de gehele geschiedenis van de mensheid van dichtbij heeft ervaren, is een gedachte waarover ik uren zou kunnen discussiëren. In dat opzicht zal de film me bijblijven. Nu jammer genoeg is deze premisse zowat het enige dat de film sterk maakt en dat is een verloren kans. Als ik de andere films van Schenkman eens bekijk, dan lijkt me dat ook niet veel soeps. Ondanks dit schitterende concept is het tegelijk de molensteen rondom de nek. Het verhaal is te zwak uitgebouwd om dit thema verder uit te diepen. Er is te weinig over nagedacht. De film boeide me tot de laatste seconde, maar toch bleef ik op mijn honger zitten. Jammer.

Los hiervan kan je op erg weinig quoteren. Er wordt onhandig gefilmd in één ruimte. De personages zijn een allegaartje (zijn dat allen professors?), een verloren gelopen studente en geflipte psychiater die zelf hulp nodig heeft. De vertolkingen waren bovendien ondermaats. Ook dat John Jezus was, is wat over the top en totaal niet geloofwaardig binnen het concept. Het ondermijnt zelfs het concept. Hoe kan je daar nu in slagen als regisseur (of scenarioschrijver)?

Het einde ok ja, kan ik nog aanvaarden al hangt het ook net te veel af van toevalligheden. Gezien hij om de tien jaar doorreist is het haast onmogelijk terug op je zoon blijkbaar te botsen. Het idee dat John waarschijnlijk niet de enige was, was wel interessant (maar wederom beperkt tot niet uitgediept). Een gemiste kans tout court en een ontgoocheling erbij. Geef dit in handen van pakweg een Sam Mendes en je komt al een heel eind verder!

Een film waarvan ik jammer genoeg meer had van verwacht. Daarom geen slechte film, maar ik kon er mijn aandacht niet bijhouden door het bloedeloze plot. Nochtans begint het allemaal vrij sterk met een knappe achtervolging in Berlijn tussen een Amerikaanse en Russische spion. Blijkt even later dat ze moeten samenwerken om de wereld te redden.

Twee tegenpolen - wat had je gedacht - met als derde hond een teef, nogal een voorspelbare samenstelling van de cast. Hier en daar wordt er wat humor ingeslepen, maar kwam me te geforceerd over om aan te slaan. Het acteren van beide heren vond ik nog behoorlijk, maar veel diepgang zat er niet in hun personages.

Technisch wel een film op niveau, mag wel met Ritchie aan het roer. Zoals gezegd een uitstekende openingsscène met verder ook split screens en goede cameratechnieken. Het hield er letterlijk de vaart in. Wat Hugh Grant in de film kwam doen, is me een raadsel. De film wisselt goede met iets minder goede dingen af, uiteindelijk toch wel een voldoende.

Niet mijn type film, niet mijn type regisseur. Te hoog Bay-gehalte om er maar een naam op te kleven. Vrij ontgoocheld zelfs in de film. De oude Supermans vond ik best goed, maar hier ligt de klemtoon op de nodeloze overdreven actie- en explosiemomenten dat het gewoon het plot naar de achtergrond dringt. Het achtergrondverhaal van het geheim van de jongen vond ik wel nog interessant. Ook het feit dat de mens vaak angst heeft van het onbekende en dan vaak overgaat op survivalmodus bevalt me wel.

Man of steel is een rollercoaster van de ene actiescène naar de andere. Over the top en te spectaculair voor mij zodat het lachwekkend werd. Het boeide totaal niet meer. Ook de dialogen en het acteren waren ondergeschikt waardoor ik me naar het einde moest slepen.

Hier had ik een pak meer van verwacht. Het uitgangspunt en concept zit best ok. Zagen we uiteraard al eens bij The negotiator met Samuel L. Jackson en Kevin Spacey in de hoofdrollen, maar dergelijke thrillers liggen me wel.

Het eerste half uur is sterk met de uiteenzetting van plan en de ontsnapping van “Walker”. Nadien vervalt de film in oeverloze cliché en vreemde plots en toevalligheden zodat de fun er ook snel af is. Spannend wordt het eigenlijk nooit meer. En dat is wat dergelijke films nodig hebben. Een Phoenix booth bvb bespeelt dat gegeven perfect. Hier was het achterliggend verhaal te mager en ook de magere uiteenzetting van Worthington deed er geen goed aan.

Uiteraard zit je met een verrader binnen je intieme vriendenkring - kan ik nog mee leven, maar wordt uiteindelijk vrij schlemiel aangepakt. De ontmaskering zelf was ook al vrij inspiratieloos en simpel. Van zero to hero in onze second en omgekeerd. Zo simpel was het zonder boe of bah. En uiteraard gaat de nieuwe hero met The chick naar huis en is er een eerherstel alsof er niets aan de hand was. Neen, belabberd verloop van een promising film. Jammer!