Opinions

Mowgli is onlosmakelijk verbonden met de film The Jungle Book (2016) van twee jaar terug. Aanvankelijk zijn de parallellen aanwezig, maar naarmate de film vordert gaat deze Mowgli zijn eigen weg op. Mowgli is een film in twee delen. Het eerste deel is het sterkst met het leven in de jungle en het opgroeien van Mowgli.

Ook aan mooie beelden en CGI-effecten ontbreekt het aan deze Mowgli niet. Alles ziet er piekfijn uit, al vind ik Baloe er wel erg oud uitzien. Dat typische Disney-sfeertje (zeker met de gekende songs) ontbreekt hier , maar dat zal wel met rechten te maken hebben. Ook geen koning Louie te bespeuren in Mowgli, een personage die ik wel kon waarderen in The Jungle Book.

Het tweede gedeelte is geheel nieuw en speelt zich af in de mensenwereld waarin Mowgli uiteindelijk terechtkomt. Uiteraard zie je het van mijlenver aankomen dat hem de vraag zal gesteld worden om terug te keren, hij zal weigeren, uiteindelijk zal twijfelen om dan tenslotte toch zijn hart te volgen. Het dilemma speelt pas op wanneer Mowgli vaststelt dat hij te maken heeft met een trofeejager die trots zijn recentste prooi Booth voorstelt. Jammer wel dat het einde vluchtig wordt afgehaspeld. De scènes met de olifant voelen vreemd aan en ook het gevecht met Shere Khan verloopt redelijk stereotiep. Voor de rest meer dan degelijk al geef ik de voorkeur aan de film uit 2016.

Degelijke onderhoudende Deense thriller zoals we wel meer gewend zijn uit die contreien. Nikolaj Lie Kaas doet het zoals zo vaak uitstekend met zijn norse blik en karakterkop. Ideaal voor dergelijke rollen. Hij is zowat de Koen De Bouw van Denemarken.

Leuk plot ook met een soort van seriemoordenaar die uit is om gehandicapte vrouwen te vermoorden na telkens eerst met hen te huwen. Wel een beetje vreemd dat dit de recherche nog niet is opgevallen na een overlijden of 2 - 3. Het verloop is wel zoals steeds vrij stereotiep met ééntje die het allemaal doorziet in een bos van non-believers.

Voor de rest grauw en eenzaam dorpje, afgesloten van de grotere steden. Degelijke cast, goede spanning en sfeersetting. Het einde vond ik ook wat raar. Waarom in godsnaam moet die dikke mee het water in? Dump toch gewoon dat lichaam, vaar eventueel wat verder en wacht een tiental minuutjes, niet?

Degelijke actiefilm die wel wat weg heeft van True Lies (1994) met Schwarzenegger. Daar waar True lies een volbloed actiefilm is, is deze Mr. & Mrs. Smith vooral in het eerste gedeelte wat luchtiger. Eveneens het beste gedeelte van de film waarbij gespeeld wordt met de onwetendheid van beide partners dat ze elk spionnen zijn. Het levett hier en daar leuke scènes op. De oneliners zijn hier en daar zeker geslaagd. Jammer dat dit stramien niet nog meer werd doorgetrokken. Er is een redelijk goede chemie tussen Pitt en Jolie.

Wanneer de eliminatieronde begon en dus de veelvuldige actie ging het bergafwaarts met de film. Clichématig en puur popcorngehalte met een overload aan schieten en ontploffingen. Vermakelijk is het allemaal wel, hoogstaand dan weer wat minder. Goed voor een keertje, meer niet.

Voor mij alvast een ontgoochelende Bean-film. Het blijft steeds jammer om een succesvol (oud) concept commercieel uit te melken tot een waardeloos product. Deze film is weinig inspirerend, niet overtuigend en amper origineel. Vele grappige momenten en gedragingen van Bean kwam je al wel eens tegen in zijn sketches. Jammer dat dit telkens herkauwd moet worden.

Het uitgangspunt was nochtans veelbelovend. Mr. Bean in het buitenland! Maar daarom is de film nog niet vernieuwend. Alles blijft heel voorspelbaar en de situaties waarin Mr. verzeild raakt wekten bij mij soms irritatie en vervelend op. Misschien ben ik Mr. Bean "ontgroeid"? Kan best zijn, hoewel: als ik naar sketches op Youtube kijk, vermaak ik me nog steeds zeer goed. De film kent enkele geslaagde momenten, dat zeker, maar misschien ligt het pijnpunt aan de speelduur (van een film), in plaats van een kleine 10-30 minuten entertainment?

De film zit vol mooie Franse beelden. Als luchtige roadmovie is dit best fun. De videocamera van Mr. Bean is dan ook bijzonder leuk. Maar over het algemeen weet de film gewoon niet genoeg te boeien. Mijn kinderen zullen dit wellicht de max vinden, ik jammer genoeg (en dat meen ik) wat minder. Een Dafoe bovendien zal dit hoegenaamd niet verhelpen, integendeel zelfs.

Geen naughty Bean hier, toch ook vaak een karaktertrek van hem, niet perse jammer, eerder een vaststelling.

Vrij degelijke thriller met Kevin Costner. Een acteur die bij velen niet in het favoriete schuifje ligt. Hier in deze Mr. Brooks goed gecast én bovendien met een goede performance van een seriemoordenaar die kampt met een gespleten persoonlijkheid. Costner brengt zijn personage met de nodige flair, koelheid en meedogenloosheid. Knap verhaal die intrigeert tot het einde. Ook de dubbele rol met William Hurt was geslaagd. Er werd toch eventjes nagedacht hoe je zoiets best in beeld brengt. Het resultaat mag er zijn.

De film kent ook enkele mindere momenten. Zoals ik hier al las zijn de andere subplots weinig interessant. De echtscheidingsperikelen van Demi Moore bvb of dat ongeleid projectiel dat op vrije voeten liep met als dieptepunt die onnodige shoot-out had men beter geskipt en gestopt in de verdere uitdieping van Earl Brooks zelf of diens dochter.

Mr. Klein is een weinig sympathiek personage. Op de kap van de weinig fortuinlijke Joden koopt hij hun kunstgoederen aan voor een prikje. Zijn zaakjes zijn goed geregeld en hij trekt zich weinig aan van de Duitse bezetters of Franse collaborateurs. Het legde hem alvast geen windeieren met zijn prachtige pand tot gevolg.

Alain Delon zet een prima personage neer. Kil en onbewogen, ondoorgrondelijk ook met weinig empathie. Zoals er zovelen zijn geweest wellicht in de oorlog, opportunisten die uit eigenbelang een graantje trachten mee te pikken op kap van de anderen. Zijn wereld wordt op zijn kop gezet wanneer hij wordt verward met een naamgenoot.

Zijn veilige wereldje wordt er plots één van onzekerheid. Als een kat in het nauw tracht hij het misverstand recht te zetten. Hij tracht zelfs contact op te zoeken met zijn naamgenoot of diens vrienden. Interessant hierbij is dat nimmer de aandacht voor het personage verdwijnt. De oorlog en het nazisme is slechts een decor om zo kijk op het personage van Mr. Klein niet te verliezen.

Sterk einde ook, eentje die toch binnen kwam bij mij. Mooi!

Mr Nobody moet zowat Van Dormaels meesterwerk zijn. Zo ver wil ik het niet drijven, maar een goede film is het wel. Mr Nobody kent geen origineel, maar wel een uitstekend concept over het butterfly effect waarbij elke keuze of elk toeval je leven een andere wending kan geven. Mr Nobody wordt opgevat als een soort puzzel die in en uit elkaar valt bij elke keuze die Nemo maakt. De film geeft mooi weer hoe het leven van Nemo er kon uitzien wanneer hij die of die keuze had gemaakt. De meest ingrijpende is de pedagogisch onverantwoorde keuze om te moeten kiezen tussen zijn moeder of vader. Maar ook de keuze met welke levengezellin hij door het leven gaat, zet zijn hele wereld op zijn kop.

Qua montage is de film ijzersterk al moet het aan de andere kant ook opletten niet te rommelig of chaotisch over te komen. Van Dormael neemt wat te veel hooi op zijn vork door zijn talloze ideeën in deze film te willen proppen. Hij lijdt net als zijn hoofdpersonage aan keuzestress. Mr Nobody is een vat vol filosofische levensvragen, een rollercoaster van emoties en gevoelens. Jared Leto doet het uitstekend en vooral de relatie met de vijftienjarige Anna was het meest boeiend.

De film is vlot te volgen ondanks het feit dat er bepaalde scènes waren die ik niet kon plaatsen. Bij momenten is de film nodeloos complex. Misschien had wat eenvoud de film nog beter gemaakt. Desalniettemin toch van genoten. Al begrijp ik dat het bij sommigen langdradig aanvoelt.

Een zuivere familiefilm en zo moet je die ook bezien. Een Jim Carrey met minder slapstick gehalte als in pakweg Dumb or dumber of Ace Ventura. Hier speelt hij een gehaaide zakenman die kost wat kost een stukje pand wil ontfutselen van een kranige oude dame. Daarnaast heb je zijn verwaarloosd familieleven dat al grotendeels aan diggelen ligt door zijn ijzige en afwezige karakter.

Aan dat ijzige wordt letterlijk gewerkt wanneer hij wat pinguïns cadeau krijgt. De metamorfose van zijn persoonlijkheid moet met een korreltje zout genomen worden, maar het blijft wel vermakelijk vertier om samen met je kinderen te bekijken.

De CGI van de pinguïns is niet geweldig, maar leuk en bij momenten grappig is de film wel. Verveelt eigenlijk niet al vind ik wel dat je even de eerste twintig minuten moet doorworstelen. Met 6 zijn ze trouwens leuker dan alleen. Fijn ook om steeds Angela Lansbury te zien opduiken.

Deze stond al jaren stof te vergaren. Het kwam er nooit van, maar met de huidige black & white challenge moest ik er toch werk van maken. En daar heb ik geen spijt van gehad. Een ultrasofte versie van House of cards zo je wil waarbij macht en corruptie deel uitmaken van het politieke gestel in Washington.

Daartegenover staat de kersverse senator Jefferson Smith, een jonge en vooral naïeve idealist die zich als een scoutsjongen of toerist in Washington waant. Hij is zeer onder de indruk van de politieke instellingen en monumenten aldaar. Weet ik ook meteen wat Mount Vernon betekent. Best leuk en schattig openingsuur op dat vlak.

Tot hij ontdekt dat het leven in politiek Washington uit meer bestaat dan roze olifanten en het waarmaken van dromen en ideeën voor de burger. Heerlijke rol van James Stewart die ik best hoog heb zitten als één van mijn favoriete old actors. Al bij al een feel good film en een onderhoudend gebrei van hoe het er in een senaat aan toe kan gaan.

Ik kende het verhaal niet en dus vrij blank de film ingestapt, maar heb echt genoten van deze film. Ik hou hier wel van waarbij uitstekende acteerprestaties met prima dialogen worden vormgegeven met vrijpostige personages.

Prima verhaal dat zich afspeelt in de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog. Moest geregeld denken aan Talbot House in Poperinge die tijdens WO I een soortgelijke sociale en mentale rol speelde voor de soldaten aldaar.

Geweldige rol van Judi Dench die zelden of nooit ontgoochelt, zeker hier niet als rijke weduwe die geen blijf weet met haar vrije tijd en geld en dan maar beslist een theater op te kopen en er naakte vrouwen laat in paraderen. De film is serieus, maar heeft een humoristische kwinkslag die vooral terugkomt in de mooie dialogen tussen Laura Henderson en Vivian Van Damm, maar ook met Lord Neville Chamberlain, de toenmalige premier bij aanvang van WO II.

Veel muziek en performances, deels dus een musical, maar de film lijkt me meer dan dat. Het is niet dat er daarnaast gezongen wordt. Fijne sfeer dito decor en kostumering. Er lijkt veel tijd en zorg gestoken zijn in de film en dat straalt er letterlijk van af. Mooi!

Mrs. Doubtfire is een klassieker in zijn genre. Ontelbare keren op tv geweest en de grijs gedraaide plaat kan haast wedijveren met de herhalingen van FC De Kampioenen. Jeugdsentiment ook en één van dé familiefilms van de jaren 90. Redelijk amusante film over een eigenlijk niet zo'n fijn thema. Een heerlijke Robin Williams in the role of his life (net als in Patch Adams en het serieuzere Good Will hunting)!

Uiteraard zeer zoet en sentimenteel gebracht. En de moraal loert ook steeds om de hoek. Desondanks blijft het een feel good movie bij uitstek. Beetje simpel ook wanneer Daniel die 'niet het toonbeeld van een voorbeeldige echtgenootis ' ineens een keukenprins wordt en Mr. Proper himself is. De film blijft desalniettemin catchy met enkele leuke scènes. Vooral de droge uitspraak: "I'm cleaning houses. Not mine" vind ik schitterend wanneer zijn ex zijn appartement ziet en vraagt wat hij nu doet voor de kost. Brosnan vind ik een beetje miscast, maar het gewedijver tussen hem en Williams werkt wonderwel. Sally Field daarentegen zal nooit mijn favoriete actrice worden met haar vervelende stem, ooggerol en mimiek.

Ik had verkeerde verwachtingen over de film. Ik had er aanvankelijk veel zin in waarbij ik verwachtte dat een eenvoudige vrouw haar droom wou nastreven, maar de wijze waarop dit gebeurde had ik toch anders ingevuld. Deze film is veeleer een luchtige prent, ludiek haast over een vrijgevochten vrouw die eens tegen iedereen zal zeggen waar het op staat. Verbazingwekkend ook dat iedereen daar ook in meegaat. Op dat vlak een vrij simplistische naïeve film dat alles wat te rooskleurig voorstelt. Een feel good film van de bovenste plank.

Maar daarenboven best sfeervol. Zowel het decor van de fifties als de vele kleurrijke jurken. En Lesley Manville doet het ook gewoon goed. De polariserende gekunstelde personages zijn iets te gemaakt, maar aan het acteerwerk viel weinig af te dingen.

Mrs. Harris Goes to Paris is een frisse film waarbij alle obstakels veranderen in iets positiefs. De wereld zit jammer genoeg iets complexer in elkaar. Een film die ik best apprecieer, maar ook niet meer dan dat.

Mijn nieuwsgierigheid werd voornamelijk gewekt door het intrigerende plot. Ik hou wel van dystopische theorieën waarbij de creativiteit over de toekomst de vrije loop wordt gelaten. We bevinden ons in een wereld waarbij vermoedelijk de klimaatveranderingen maximale impact hebben gekend. Mensen wonen in koepels. Het leven erbuiten is troosteloos en doods.

Het regime voorziet collectieve levensbeëindiging vanaf 50 jaar om ervoor te zorgen dat de rest overleeft. Wie eerder gepland uit het leven kan stappen, kan dat ook. "Gepland" dient zowel letterlijk als figuurlijk genomen te worden.

Ik vond de animatie best OK. Zeer mooie vormgeving van de stad en de wereld daarrond. Ik meen ook begrepen te hebben dat de personages levensecht waren en de animaties daarna zijn toegevoegd. Mooi gedaan allemaal. Het plot zelf vond ik zelf ondergeschikt, maar was onderhoudend genoeg om je blijven te boeien.

Eentje die al eventjes op mijn lijst stond. Een film over de vriendschap van twee pubers met een outlaw die zich schuil houdt aan de oevers van de Mississippi. Mooie fijne en intrigerende locatie wat vooral sfeer en een mooie setting oplevert.

De film biedt wel wat meer met in de eerste plaats McConaughey als sympathieke voortvluchtige. De jongens zelf zijn op zoek naar avontuur en spanning in hun voor de rest weinig vruchtbare toekomst. Niet dat ze dat laatste echt willen. Out there is waar ze thuishoren. Een stadsleven is bijvoorbeeld niet aan hen besteed. Vanuit welk standpunt je het ook bekijkt: heel wat personen in de film dragen hun rugzakje mee van ontspoorde relaties of gezinnen.

Desalniettemin relatief luchtig gebracht omdat de klemtoon op de jongens gericht is en dergelijk pov levert vaak wat geromantiseerde en dromerige verhalen op.

Mudbound is een film die uiteenvalt in twee delen. In het eerste gedeelte wordt gefocust op het leven van de impulsieve Henry en diens vrouw Laura. Hij geeft alles op om een nieuw bestaan op te bouwen ergens in de Mississippidelta. Het boerenleven is hard en wordt niet geromantiseerd. Een bepaalde scène verwoordde het goed met de cyclus van het leven van zweten, ploegen, ploeteren, eten, enz...

Gezien we in de jaren 40-50 zitten hebben we ook te maken met discriminatie en racisme tegenover de zwarte bevolking. Het gezin Jackson pacht de landbouwgrond en ondanks hun inspanningen is hun leven uitzichtloos.

Na WOII verandert het plot met de terugkerende zonen Jamie en Ronsel die beiden maar moeilijk kunnen aarden in de bekrompen levensmentaliteit of arbeidsomstandigheden. Hun vriendschap werd mooi uitgewerkt en het was wachten op de ontnuchtering. De KKK was misschien niet nodig geweest in dit sereen drama, maar hun inbreng was gelukkig beperkt.

Prima sfeersetting en goede acteerprestaties ook. Speciale vermelding ook voor Jonathan Banks, de racistische opa, die we ook kennen van oa Breaking bad.

Fritz Lang is toch één van de meesters van de vroege cinema, daar ergens in de jaren 20. Murnau is er ook zo eentje. Een film van ruim 100 jaar oud met de stempel horror. Nouja, de idee erachter kan best als eng bestempeld worden, zeker voor die tijd. De film bevat een aantal spookachtige beelden en special effects. Het plot heeft een spookachtige sfeer, versterkt met een prima achtergrondsound.

De Dood die centraal staat en letterlijk wordt persoonlijkt door Goetzke en die ​​Dood houdt van spelletjes of uitdagingen. De dood stuurt een weduwe door de tijd en diverse locaties. Mooi gedaan, mooi decor en setting van het Nabije Oosten, Venetië en China.

Een mooie ode aan het Duitse expressionisme, maar behoudens de fascinerende figuur van De Dood is er niet veel horror aan.

Moeilijk te beoordelen film die ik moeilijk kan plaatsen. Niet zozeer het trage verloop speelde me parten. Ik hou wel van slow cinema waardoor je automatisch meer aandacht krijgt voor de omgeving of de gedragingen van het personage. Alleen had ik vragen waar de film heen wou. Dat einde is me niet geheel duidelijk. De film stopt abrupt zonder enige verklaring.

Verder een erg minimalistische en eenvoudige film met geen franjes. Weinig tot geen dialogen ook. De regisseur laat de beelden voor zich spreken. Voortkabbelend, net als het leven daar waar niets gebeurt, maar waaruit je ook moeilijk kan ontsnappen. Eens daar geboren, zal je er wellicht ook sterven.

Een beetje last minute en onverwacht de zaal ingesukkeld daar mijn andere film volzet was. Even een andere mindset, maar al bij al viel het mee. Inhoudelijk misschien niet de meest vernieuwende en je kan je heus wel wat vragen stellen bij dat overbodige prequel gedoe. Disney heeft zo opnieuw een melkkoe gevonden.

Visueel zag het er wel mooi uit. Alsof je naar een documentaire van National Geographic aan het kijken was. Wie Disney zegt, zegt ook zang. Ik vond de songs stuk voor stuk matig tot flauw. Niet echt eentje die blijft hangen of catchy is. Gelukkig bleef het beperkt tot een song of 4-5.

Timon en Pumbaa zijn overbodig en vervelend. Leuk wel om de achtergrond van Taka, Zazu of Rafiki te kennen, maar ik ben niet overtuigd of we dat echt moesten weten.

Mooie ingetogen Vietnamese film over een dienstmeisje in dienst van een welgesteld gezin. Net als bij pakweg Terrence Malick krijgt de natuur een prominente rol in de film met prachtige beelden van druppende papaya's of een kolonie mieren. Eén van de zoontjes deinst er vervolgens ook niet voor terug om een aantal keer de mieren te folteren met kaarsvet of te verpletteren. Naar verluidt is de film opgenomen in een Franse studio. Knap om dan dergelijk mooi resultaat af te leveren. Prima decor, top!

Vooral het kleine meisje trok me het meeste aan. Zeer fijne vertolking, open, loyaal en oprecht. Zo heel veel gebeurt er niet, maar de harmonie met natuur en het leven van het kleine meisje is mooi. Later verwatert het wat, maar dat kan de pret niet drukken.

Prima cinemografie en cameragebruik. Een film over alledaagse dingen in het leven. Over eten ook waardoor je zelf ineens trek krijgt. Fijne Oosterse arthouse!

Sterk portret over een onderwerp dat erg in de taboesfeer zit. De film gaat over een 25-jarige jongeman die de gevangenis heeft verlaten, maar nog steeds worstelt met zijn seksuele verlangens naar minderjarigen. Uiteraard zal een opsluiting, straf, afranseling etc ... de onderdrukte gevoelens niet doen wegebben en dat blijkt ook.

Dit complexe onderwerp wordt erg goed en sterk weergeven door Tijmen Govaerts. Je ziet hem echt worstelen met zijn gedachten, maar het plot zorgt er wel voor dat de kat clichégewijs bij de melk wordt gezet. Er is gewoon geen ontkomen aan ongeacht zijn pogingen om afstand te behouden. Een zekere sympathie of misschien beter empathie was bij mij wel aanwezig - ook al schuddebolde ik heftig bij de scène waarbij het meisje in slaap viel en hij haar benen streelde. Laat ons zeggen dat ik dezelfde ideeën heb als de moeder: sterk negatief uiteraard naar de handelingen, maar begripvol naar de gedachten en de moeilijkheden om deze te verdrijven.

De film leunt wel wat aan bij The Woodsman (2004) met Kevin Bacon in de hoofdrol, eveneens sterk aanbevelingswaardig trouwens. Deze Muidhond is eveneens erg sober en sereen, niet handelend vanuit (voor)oordelen. Boeiend en subtiel, maar tegelijk pijnlijk relaas. Knap!

Sowieso niet voor iedereen weggelegd. Moet je bekijken vanop een bepaalde afstand of het lukt niet.

Erg mooie serene film over een transgender in de Chileense hoofdstad Santiago. Marina’s wereld stort in wanneer de enige die haar aanvaardt zoals ze is plots komt te overlijden. Wat volgt is een vijandige wereld vol onbegrip. De confrontaties met de familie van haar vriend zijn bikkelhard en zijn erg kwetsend. Soms subtiel, maar vaak ook erg openlijk.

De film verliest zich nooit in gratuite sensatie, integendeel. Zeer mooie rol van Daniela Vega. Knappe cinematografie en boeiend relaas. Realistische prent ook waarbij het voor velen een stap te ver is. Een film waarmee ik meeleefde. Toch wel een aanrader binnen de arthousewereld. Mooi!

Die begincarrière van Almodovar is vaak nog een leeg gat bij mij. Moet ik dringend wat bijwerken. Een absurde film was dit, niet van wat ik gewoon ben van zijn meer recente werk. Ik moest in het begin even doorbijten, maar naargelang de film vorderde, kon ik er best de humor van inzien. Erg veel kleur in de film, letterlijk en figuurlijk, decor en personages.

Almodovar slaagt erin om alles uiteindelijk mooi aan elkaar te breien. Dat is misschien wel de sterkte van de film. Ook de absurde humor doet zijn deel in het zakje al overtuigt dit niet altijd. Speelse en amusante stijl die je een beetje moet liggen. Een aantal geweldige scènes geven mij hem het voordeel van de twijfel? De eens hysterische en dan hunkerende Pepa - om nog maar te zwijgen van de paranoïde vriendin - was bij momenten een leuk schouwspel.

89 jaar is hij straks. Wat een legende is die man en wat straalt hij wederom een soort onweerstaanbare flair uit. Elke minuut waar ik Earl Stone zag was ik bevreesd dat hij ieder moment kon ineenstuiken met een hartaanval. Good old Clint ziet er zo mager uit, zijn stem is verstokt en zijn gezicht is getekend. Geen make-up die daar tegenop gewassen is, maar hij houdt zich kranig!

Mooie film - die wat weg heeft van A Perfect World (1993) - die misschien we zijn laatste kan zijn. Misschien eveneens van toepassing op zichzelf waarbij hij net als Earl alles geeft voor zijn werk en zijn passie met als gevolg dat zijn naaste familie wordt verwaarloosd. Het is een duidelijke boodschap die wordt meegegeven in de film. Als mule is Earl veel op de baan, maar een echte roadmovie zie ik er niet in. De landschappen langs de weg waren daarvoor ook niet adembenemend genoeg. Verder dan motels, tankstations en wat halfdorre woestijnen kwam men niet.

De film is wat repetitief, maar verveelt eigenlijk niet. Veel is dan ook te danken aan Eastwood zelf. Ook Bradley Cooper deed het goed, een acteur die ik meer en meer apprecieer. Hier en daar ook een beetje humor met koppige onverschrokken oneliners van Earl zelf tegen de druglui. Zijn onbegrip voor smartphones was dan ook erg leuk of wanneer hij zich liet verwennen door de escortes.

Het einde was net iets minder geslaagd en ging te veel de sentimentele toer op. De rechtbankscène was zeer flauw en ook de gevangenis leek meer op een bejaarden resort. De plotse ommekeer van zijn dochter bij zijn terugkeer én na het proces was slordig en onrealistisch. Ook vreemd dat er weinig tot geen vragen werden gesteld met zijn plotse rijkdom of zijn lange afwezigheden. Beetje jammer eigenlijk voor de uitstekende film die The mule eigenlijk is, gelukkig bouwde de film voldoende krediet op de 100 minuten ervoor.

Mulholland Drive heb ik steeds voor me uitgeschoven wegens de belachelijke reden dat ik het nooit zag zitten om een erg gecompliceerde film te bekijken waaraan ik kop noch staart zou krijgen. Onterecht zo blijkt achteraf. Mulholland Drive is lang niet zo ingewikkeld als "de mythe" deed uitschijnen. Uiteraard kan ik niet aan alle gebeurtenissen de juiste verklaring geven, maar de grote lijnen vallen best mee. Het is net fijn dat Lynch je aan het werk zet en het is net de charme van dergelijke films dat er steeds een zweem van mysterie over de film hangt over zaken die niet onmiddellijk te verklaren vallen.

De film valt uiteen in twee delen en vooral het eerste gedeelte kent een trage aanloop waarbij je niet altijd goed weet wat er aan de hand is. Mijn focus werd al gauw verplaatst naar het main subject van de twee vrouwen. Prachtige vrouw overigens die Naomi Watts, destijds net als in 21 Grams onder andere. Ook Laura Harring deed het prima. Realiteit en droomwereld kruisen elkaar en maken het de kijker niet makkelijk. Uiteindelijk valt alles wel min of meer in de juiste plooi.

Schitterende cinematografie en montage tillen de film naar een hoger niveau. Het mysterieuze nachtelijke LA zorgt mede voor een onbehagelijke sfeer. En ook de hypnotiserende muziek draagt zijn steentje bij tot die sfeer. Mulholland Drive is een film waar je je moet aan overgeven waardoor je ondergedompeld wordt in de unieke sfeer die alleen Lynch kan brengen. Mulholland Drive is een film die je blijft achtervolgen en waar je dagen later nog steeds over namijmert. Top!

Mede door de relatief hoge quoteringen redelijk hoge verwachtingen gehad voor deze film. Om eerlijk te zijn viel dat best tegen. Geen animatiefilm die er bovenuit steekt in ieder geval. De setting van het oude Egypte is wel leuk natuurlijk en spreekt steeds tot de verbeelding. Alleen werd het allemaal zo magertjes gebracht. Het plot was erg zwak en veel humor zat er niet in.

Eerder die typische clichés van twee personen die elkaar niet kunnen uitstaan en later op elkaar verliefd worden. *geeuw*. Ook de bad guy en de twee idiote helpers zijn verre van origineel en zijn puur herkauwde individuen. Eigenlijk vond ik Kroko nog het leukste, maar om nu te zeggen dat die veel deed, is ook niet waar.

Het einde was ook afgeraffeld. Waar is de bevolking gebleven? En bestaat het leger uit 2 soldaten ofzo? Dat kon best wat epischer. Rare kerel ook die Thut, wint hij daar ruim 100 wagenrennen, is hij de James Dean van zijn tijd, en kampt hij plots met faalangst? Onzinnig.

Oja, de allerbeste vondst was toch wel de ringtone van onze archeoloog als zijn mommy belde: the shower scène uit Psycho. Zalig!

Gisteren was The mummy met Brandon Fraser nog eens op de buis en ik dacht, waarom niet? The mummy is een nostalgische avonturenfilm uit mijn tienerjaren. Destijds tig keren gezien. Film doet een beetje Indiana Jones achtig aan, vooral de laatste dan. Het niveau van de films van Spielberg worden niet behaald, maar het blijft wel vermakelijk.

CGI van destijds beetje verouderd, maar stoort allerminst. Ook Fraser is een geschikte schelm en bij momenten is de film best grappig. Het verhaal is vrij eenvoudig, maar de scènes vloeien mooi in elkaar en de film valt nergens echt stil. Weisz maakt het af met haar charmante zelve. De vloeken zijn best leuk om te volgen al kan dat ook gezegd worden van de actie in het algemeen.

The mummy geeft de perfecte aanleiding voor een avondje hersenloos popcornvermaak. Blijft na straks 20 jaar nog mooi overeind staan. Mooie voldoende met 3,0*!

Een blockbuster horror. Nouja, horror, eerder een avonturenfilm met een op hol geslagen mummie vrouw die een mannetje zoekt. Met Cruise en Crowe op de paylist, dan weet je dat het in deze setting niet goed kan zijn. En dat is het ook niet. Al zitten er wel leuke actiescènes in zoals in het vliegtuig of de vlucht met de bestelwagen.

Het saaiste gedeelte is toch wel dat laboratorium. Oersaai en van de pot gerukt. Jekyll & Hide, serieus? Wat heeft dat in godsnaam met de rest van de film te maken? Crowe moest zich schamen voor zijn rol, want dit stelde bitter weinig voor.

Eng, tja, engheid heeft wellicht vele gradaties. Dit is gewoon wat actie op een hoop gegooid met een hoog Hollywood gehalte met wat vloeken en zombieachtige mummies. Weinig aan op horrorvlak en voor de rest eigenlijk ook niet.

Toch technisch wel een prima film uit Kameroen! Goed camerawerk en regie van deze zwartwit film uit de jaren 70. De film begint wat vreemd met al dat feesten en dansen, maar komt uiteindelijk toch op gang wanneer Ngando en Ndomé in beeld komen. Beiden zijn verliefd en willen met elkaar huwen, maar Ngando kan zich geen bruidsschat veroorloven waardoor de vader van het meisje niet akkoord gaat met het huwelijk.

Interessant dat de film heel veel aandacht schenkt aan dit gegeven en je een duidelijk zicht krijgt welke de spelregels zijn in dergelijke huwelijken. Polygamie is ook geen probleem, zolang je maar iets in ruil kan aanbieden. Kinderen zijn ook erg belangrijk voor het aanzien van de man.

Behoorlijke film die zich voornamelijk focust op de nasleep van de gijzelactie op de OS van 1972. Actie en reactie tonen nogmaals aan hoe zinloos het is geweld met geweld te bestrijden. Wraak wordt een legitimatie voor blind geweld. De film houdt de spanning hoog en sommigen moorden werden erg fijn in beeld gebracht. Hoogtepunt was de moord op de Nederlandse in Hoorn. Meedogenloos en beredeneerd wordt ze neergelgd. Zelfs haar schoonheid kon niet baten. Erg mooie tragische scène ...

Spielberg is een vakman, dat is al langer geweten. Montage en regie zitten prima in elkaar en maken er al bij al een boeiend geheel van. Op het einde wordt duidelijk wat er precies gebeurd is. Aan de andere kant is bijna 160 minuten een toch wel vrij lange zit geworden. Ook de samenhang leek me soms wat zoek waardoor het wat rommelig overkwam. De acteurs doen het prima, maar blijven beperkt uitgelicht. En ook Bana lijkt zijn rol amper te kunnen dragen.

Spielberg belicht ook even de andere kant of de motieven. Het belang van een thuis en het zoeken naar eigen identiteit is iets wat Palestijnen en Israëli’s bindt, jammer genoeg zoeken ze ernaar via verkeerde wegen. Deze thematiek wordt aangehaald door Spielberg, maar is te mat om echt indruk te maken.

Ik hou wel van politiek-diplomatieke films, zeker wanneer ze gaan over de Eerste of Tweede Wereldoorlog, een thema waarvan ik toch een mondje kan over meepraten. Interessante ontwikkelingen dus die in deze film worden aangehaald waarbij het Verdrag van München en of de kwestie van het Sudetenland en diens omstandigheden onder de loep wordt genomen. Het is vooral de context die het geheel zo boeiend maakt. Wat moeten Groot-Brittannië en de eventuele andere naties doen? Met Oekraïne vandaag heb je ook zo’n dilemma, maar toen was er nog geen EU of NAVO…

Uiteraard zijn er zaken die niets met de geschiedenis te maken hebben, alleen maar om de film aan te dikken, maar op zich stoorde dat niet. Prima rol overigens van McKay en Irons. Chamberlain ijverde voor vrede en legde zijn vertrouwen in het pact, alleen draaide dat anders uit en leek hij wel een schlemiel. Nu, Stalin overkwam een paar jaar hetzelfde eigenlijk. Je vertrouwen stellen in een gek is meestal geen goed idee…

De sfeer zat goed en ook het tempo was voldoende om je doorheen de film te loodsen. We weten intussen dat Hitler al zijn complotten en aanslagen heeft overleefd, maar ik vond dat best sterke scènes door de prima aanpak van Schwochow.