Opinions

Aangename animatiefilm van Disney die heus een succes genoemd mag worden. Een leading lady bovendien die de show steelt en de heldin mag zijn, perfect binnen het discours van de huidige maatschappij. En aan magerzucht leed ze niet en er waren ook geen fysieke gelijkenissen te bespeuren met Lara Croft. Een verademing!

Veel zang en muziek in de film, deed me wat terugdenken aan het oude concept van Disney waar ook veel gezongen werd. De kleine zeemeermin (en Vaiana) leek meer op een halve musical. Best ok hoor, daar niet van, wel eventjes aanpassen.

Mooie animaties ook (de oceaan, de golven en het explosieve einde) . Zeer fijne humor ook met die kip. Heb er net als de kinderen van genoten. Thematisch en qua plot wel weinig vernieuwende elementen en voorspelbaar.

Ik vond het een moeizaam begin. Wat chaotisch ook en ik had geen idee waar de film heen wou. Ja, ergens een eiland gaan zoeken en een God het zwijgen opleggen om zo alle mensen te verbinden. Het was een loshangende complex geheel met ook nog eens verwijzingen naar de 1e film. Geen wonder dat de kinderen achter en voor mij in de zaal zich begonnen te roeren. Alles behalve op kindermaat vond ik, toch niet het eerste half uur.

Nu, bij mij kwam het ook niet meer goed. Visueel wel prachtig gedaan, zeker als je naar de kleine details kijkt zoals bijvoorbeeld de kom met grijs water tijdens het stammenritueel. Erg mooi gedaan. En zo zijn er nog wel wat voorbeelden.

De kip en het varken vond ik wel leuk, misschien wat geforceerde humor, maar ze was wel noodzakelijk. Net als de kokosnoten overigens. Want van Maui liep ik sowieso al niet hoog op.

Inkijk van een aantal modellen op die typische documentaire achtige wijze van Seidl. Een blik achter de schermen, ronkend en minder ronkend. Rooskleurig is het allerminst. De schijn naar de buitenwereld is het codewoord. Het is een verdorven wereld van haaien waarin ze een marionet zijn of slachtoffer van zichzelf om toch maar te kunnen meedraaien in het wereldje.

Beetje gelijklopend qua opzet van zijn andere films waarbij hij een venster tracht te creëren hoe de wereld in elkaar zit. Steeds met een ontnuchterende wrange ondertoon. Maar het is niets van waar je stijl achterover valt, hoewel zijn aanpak nogal karikaturaal lijkt.

Modern times is een persiflage op de modernisering en verdere industrialisering van de industrie. En ook de sfeer van de grote Depressie van de jaren 30 in de VS wordt hier fijntjes weergegeven. Legendarisch is het beeld van een Chaplin die door het radartjes en tandwielen van de machine wordt gedraaid. Grappig ook net als de machine die hem moet voorzien van soep. Hier en daar ook wat absurd, hoe kan het ook anders, maar de verschillende misverstanden hebben ook hun charme en eens je in het verhaal zit, blijft het leuk.

Kapitalisme en uitbuiting komen ook aan bod en de film en Chaplin zorgt op zijn eigen satirische manier voor om dit aan de kaak te stellen. Modern times is een stille film, maar hier en daar zijn toch subtiele geluiden aan toegevoegd. De film is zeer herkenbaar en slaat ook vandaag nog steeds aan. De humor is fijn en de boodschap is erg duidelijk. Paulette Goddard doet het uitstekend als de (vrolijke) vriendin en dat was ze ook van Chaplin in real life. Chaplin blijft sowieso een genot om naar te kijken. De liefdesrelatie is zoet, maar tegelijk charmant. Liefde en vrijheid is wat de mens nodig heeft. Leuk!

Zoals John Milton het reeds mooi omschrijft wel een interessant kijkstuk om te zien hoe een opgefokte massa uit wraakzucht, overtuigd van het eigen grote gelijk/rechtvaardigheidsgevoel, andere mensen belaagt of straft voor hun wandaden. Collaboratie is nog steeds een erg gevoelig (politiek) onderwerp in Vlaanderen, net als in Frankrijk (en Nederland) vermoed ik. Jammer genoeg ook een thema dat net als zovele thema's hier niet losgekoppeld kan worden van het communautaire (Vlaanderen vs Wallonië). Om het even over de Jodenvervolging te hebben, waren er wel degelijke verschillen in de "bestuurlijke medewerking" tussen steden als Antwerpen of Brussel.

Ik had best te doen met het gezin, niet alleen de ouders of de zus, maar ook met 'kale Nellie'. Wat is de definitie van collaboreren natuurlijk? Doelbewust en structureel meeheulen met de vijand om jezelf te verrijken (en dit zelfs ten koste van anderen) is in mijn ogen nog iets anders dan een "simpel wicht" dat de liefde vindt bij een Duitse soldaat die daar ook helemaal niet wou zijn. Het waren ook niet allemaal boemannen zoals zovele films en literatuur laten uitschijnen.

Prima observerende kortfilm die een mooie inkijk geeft hoe een gezin gebukt gaat over een misstap van de dochter. Een misstap die 9 maanden later uiterlijk vorm krijgt in een onschuldig kind. Niet eenvoudig ...

De filmtitel Moffie wat inderdaad oneerbiedig flikker betekent wordt minstens 1x expliciet benoemd en uitgelegd in de film. Dit tijdens het appel van de rekruten wanneer de sergeant ze publiekelijk benoemt. Het eerste gedeelte van de film is inderdaad het sterkst. Naar het einde toe verwaterde de film wat. De opleiding van de soldaten was er één die we al meermaals zagen in oorlogsfilms: doorzetting, vernederingen, geroep en getier… genre Full metal jacket om er maar eentje te noemen.

Het meest onthutsend vond ik toch de passage aan het treinstation waarbij de zwarte reiziger door een overvolle trein werd beschimpt en bespuugd. Als je dan weet waarom ze opgeleid worden, namelijk om de zwarte communisten in Angola een lesje te leren, is de haat en het racisme diep geworteld.

In zijn geheel een degelijke tot goede film. Zeker de moeite om eens mee te pikken en eentje die blijft hangen door zijn soms confronterende momenten.

Terwijl Black Hawk down aan de gang was en Amerikaanse soldaten zich een weg banen door de Somalische hoofdstad trachtten elders in de hoofdstad diplomaten van over heel de wereld het land te ontvluchten. Dit is het bijzondere verhaal van Noord- en Zuid-Koreaanse diplomaten en personeel die door deze acute omstandigheden op elkaar waren aangewezen. Persoonlijke rancunes en wantrouwen moesten opzij geschoven worden om te kunnen overleven.

De film is lange tijd vrij gezapig en niet altijd even boeiend. Het is pas wanneer de hel echt losbarst en de ontsnapping een feit is, dat het wat intenser wordt. Wellicht moet je dan dit laatste ook de vrijheid van de filmindustrie er voor lief bijnemen. Maar de rit was alvast heftig.

Interessant ook wanneer het gezelschap aankwam in Mombasa, Kenia, en werden opgewacht door regeringsfunctionarissen van beide landen, dat er van harmonie en samenwerking geen sprake meer mocht zijn. Back to reality met de soms absurde politieke protocollen en bureaucratische (non-)verdragen.

Hier verwachtte ik wel wat van. Jammer genoeg werd het een redelijke teleurstelling. Nergens raakte ik echt betrokken bij de personages. Inhoudelijk vond ik het een groot afstandelijk gebeuren, daar waar je net die empathie zou moeten kunnen opbrengen voor de rouw van de jonge vrouw en de oude man.

Het enige wat me wat warm kreeg waren de mooie beelden van de groene hagen en het bos. Still the water van dezelfde regisseuse miste ook iets bij me, en deze is daar geen uitzondering op. Misschien dat mijn aandacht al lang verslapte in het eerste deel. Het tweede deel kon me dan ook gestolen worden. Zou ik het zielloos durven noemen?

Er staan momenteel verschillende Dudok's op Mubi. Deze niet dacht ik, dus daarom maar even opgesnord op Youtube. La Tortue Rouge (Film, 2016) staat mijlenver van de rest van zijn oeuvre vandaan. De rest zijn dan wel shorts, maar zelfs Father and Daughter (Film, 2000) is veruit zijn beste.

Ook hier kon ik bijzonder weinig mee. Een monnik die op vissenjacht gaat, alleen laat de vis zich niet zo makkelijk vangen. Visueel bijzonder eenvoudig, best luchtig en vrolijk/speels. Maar the clue ontgaat me een beetje.

Degelijke film die gedragen wordt door een alweer uitstekende Jessica Chastain. Ik en niet zo vertrouwd met de spelregels in de pokerwereld waardoor ik me minder betrokken voelde met het gebeuren, maar desalniettemin kan ik de film best verdragen. Na een desastreus einde in de skiwereld dient Bloom haar leven een andere wending te geven. Het enige wat ze meeneemt is haar onverzettelijke doorzettingsvermogen.

Molly’s game is een op waarheid beruste biografie waarbij ze in contact kwam met rijke supersterren zoals in werkelijkheid onder meer Leonardo DiCaprio en Ben Affleck. Namen die in deze film niet genoemd worden, noch dat van andere celebrities. Die namen zijn niet belangrijk en de focus gaat volledig naar Bloom hoe ze transformeert van een nobody naar een pokerprinses. Een vrouw die zich staande weet te houden met haar innemelijkheid, charmante zelf en onverzettelijkheid. Zelfs wanneer ze de FBI over de vloer krijgt.

Met vallen en opstaan, gaat ze door het leven. Sorkin balanceert op het randje om van Bloom een heldin te maken, maar doet dit gelukkig niet. Veel respect voor de persoonlijkheid van Bloom, maar mijn sympathie krijgt ze niet. Mooie rol van Chastain, perfect gecast.

Een film tegen de achtergrond van de veelvuldige (groeps)verkrachtingen die gelden binnen de Indiase samenleving. Zet daartegenover een justitieel apparaat dat met haken en ogen aan elkaar hangt en je krijgt willekeur. Best wel een aangename wraakfilm die op het einde een beetje ontspoort, maar voorts wel prima is.

Het andere subplot omtrent de stiefmoeder lag er soms wat te dik op en de aandacht ging er té veel naartoe om dan te exploderen met het zeer melige slotscène. Maar los hiervan wel een erg genietbare film. Spanningsboog is prima en er zit voldoende vaart in de film. Ook acteerprestaties waren op niveau. Technisch ook weinig op aan te merken. Plot is meer dan degelijk behoudens enkele klemtonen die verkeerd lagen.

Mommy was ook zo’n film die ik nog niet kende. Een erg mooi drama die me soms diep raakte. Maak het maar eens mee als ouder wanneer je kind (al dan niet door één of andere stoornis) erg agressief en gewelddadig uit de hoek komt en veelal schunnige taal spreekt. Welke toekomst kan je zo’n kind nog bieden? Hoe zal hij ooit op eigen (financiële/relationele) benen kunnen staan zonder van het rechte pad af te wijken? Zoiets wens je geen enkele ouder toe.

Interessant was ook het feit dat naast het stoere negatieve gedrag van Steve ook wel een andere zachtere kant zat. Dit werd niet verbloemd in de film. Steve kent verder een hechtingsstoornis en heeft nood aan liefde, comfort en vooral vertrouwen. Vooral Kyla slaagt erin zijn gevoelige kant te raken. De dansscène was een heel mooi moment in de film: zeer emotioneel beladen. Ook de karaokescène was zeer treffend hoe fragiel Steve wel niet is. Hij heeft het moeilijk zijn emoties te uiten en kent geen gradaties. Als een uitbarstende vulkaan kan hij in een vingerknip in de donkerrode zone zitten. Hij beseft op het moment zelf niet welk leed hij veroorzaakt. Enkel hij heeft het recht zijn moeder te verwijten, niet haar “vriend”, niet de taxichauffeur.

Ik moet wellicht iets gemist hebben in de film, maar ik begreep niet goed waarom ineens zijn moeder beslist heeft, hem te laten opnemen. Ik dacht net dat het redelijk goed liep … Zeer confronterende scene overigens. Ook die droom gaf een extra toegevoegde waarde aan de film. Kortom: zeer sterk drama met erg goede acteerprestaties en fijne muziek. De film kent een mooie afwisseling tussen tragiek, suspense en hier en daar een vleugje humor.

Het screen was bijzonder, smal formaat dat een paar keer letterlijk werd opengetrokken. De symboliek erachter is een leuk idee van Dolan.

Ik kan me best inbeelden dat velen dit maar niets vinden. Deed in vele opzichten denken aan Ozon´s aparte Ricky (Film, 2009). Dan vond ik dit toch nog net iets beter. Zeker het romantische gedeelte waarbij je aanvoelt dat ondanks de aantrekkingskracht de afstand groot blijft.

Een film die draait rond het visuele en de invloed die de liefde daarop heeft. Fleur Geffier is een knappe verschijning en doet het verder ook wel goed. De film is met dat onzichtbare niet altijd even overtuigend. Soms komt het nogal stuntelig over. Zeker als baby of als kind.

Het plot is best onderhoudend en ook triest eigenlijk als je erbij stilstaat. Goede en minder goede momenten wisselen zich af, maar in zijn geheel heb ik me zeker niet verveeld.

Een gewaagde film van Ozon. Ik moest even wennen aan het opzet. Ik had - zeker in de eerste scènes - het gevoel naar een toneelstuk te kijken. Toen de huisbaas letterlijk binnenviel, een soort humor die erg geforceerd en houterig overkwam, had ik werkelijk de idee dat ieder moment ging uitgezoomd worden naar het publiek. Niet dus.

Met het acteerwerk had ik eerlijk gezegd de hele film dat geforceerde gevoel al kon het ook te maken hebben met de idee van Ozon. Mon crime is een satire of zelfs parodie op justitie en het Assissen-wezen waarbij een volksjury oordeelt over begane misdaden, veelal moorden.

Hier en daar zeker een interessante scène zoals de ondervragingen bij de onderzoeksrechter of het proces met de openbare aanklager. Niet alles was altijd even geslaagd. Sommige scènes leken geforceerd of overbodig, maar chapeau toch van Ozon om met iets origineels te komen, want dit is niet zomaar een film die iedereen zal smaken of zal meedingen voor een prijs. Sympathieke en ludieke film om even de besognes van het leven te vergeten.

Een Belgisch-Franse productie over het leven van twee koppels waarvan de mannen lid zijn van het vreemdelingenlegioen. De relatie van beide koppels staat centraal in deze film waarbij de vrouw diegene is die steeds achterblijft en het maar moet zien te rooien in haar eentje. Angst en onwetendheid staan hierbij centraal in hun eenzaam bestaan op het paradijselijke eiland Corsica. Die angst en onwetendheid geldt overigens ook voor de mannen. Het is in een missie steeds onduidelijk wat er staat te gebeuren. Maar het legioen leeft in groep, daar waar de vrouwen alleen achterblijven.

Mon légionnaire is een trage film die rustig verder kabbelt. Ik vond het zelfs vrij vlak. De afwisselende scènes tussen Corsica en het front waren welkom om er wat schwung in te brengen. Verwacht je overigens aan geen actie, want die komt er niet. Want ook in het echt beslaan oorlogssituaties eerder saaien dode momenten dan echt actiegeweld.

Matige film wat mij betreft al tracht Rachel Lang er via het kleurgebruik (vrolijk en kleurrijk bij de vrouwen en vlakker bij de mannen) er wat symboliek in te steken.

Een leuke Tati met een diepere boodschap. Je hoeft niet rijk en welgesteld te zijn om gelukkig te zijn. Rijkdom en welzijn hangen niet samen. Zo ervaart de kleine Gérard het ook. Financieel hoeft hij zich geen zorgen te maken. Zijn vader is een rijke industrieel en hij woont in een futuristische villa. Hij mist echter liefde en zorgzaamheid van zijn ouders. Zijn vader heeft amper tijd voor hem en zijn moeder is te beschermend waardoor hij zich amper mag bewegen.

Zijn geluk en vrijheid vindt hij bij zijn oom. Zijn oom die op een klein appartementje leeft, maar gelukkig in het leven staat. Vrij van geest en vooroordelen ook.

Het klinkt allemaal wat melancholisch, maar dat is het allerminst. De dialogen zijn ondergeschikt. Visueel daarentegen is de film erg leuk. Levendig, speels en humoristisch. Onderhuids is de film daarmee maatschappijkritisch. De personages zijn eerder wat karikaturaal, maar zetten het visuele wel kracht bij. Bij momenten scherp en gevat al werd die lijn niet altijd doorgetrokken.

Wel eens een fijne wegkijker over een wat sociaal onhandige man die twee vrouwen ontmoet. Alleen is hij niet de enige jager en krijgen beide vrouwen veel aandacht van andere mannen. Mannen, die in tegenstelling tot hem, een pak directer en socialer zijn.

Op zich stelt het allemaal niet zo heel veel voor, maar de film kijkt lekker weg. De openbarende gesprekken tussen hem en zijn buurvrouw waren intiem en ontwapenend. Sylvain is een man die erg onzeker overkomt en dat levert af en toe leuke beelden op, zeker wanneer Patricia er wat mee speelt.

Wat mij betreft een terecht inzending voor de Oscars vanuit Belgische hoek. Sterk debuut van Laura Wandel die hier toch wel haar visitekaartje afgeeft. In de voetsporen van Fien Troch of Chantal Akerman? Misschien nog wat te vroeg om dit te verkondigen, zeker naar Akerman toe, maar dit smaakt naar meer.

Niet dat het allemaal zo spectaculair is, maar doeltreffend is het wel. Wandel slaagt erin het hele schoolgebeuren te bekijken vanuit de leefwereld en het standpunt van een kind. Die verschrikkelijke eerste schooldag met talloze onbekende kinderen. De duizenden geluiden die op je afkomen op de speelplaats of in de refter, om nog maar te zwijgen over de martelgang in de turn- en zwemles. Wandel laat je de mindere kantjes van je lagereschooltijd intens herbeleven.

Dit doet ze optimaal door te filmen op kinderhoogte. Door zich te focussen op Nora die quasi non stop in beeld is en de omgeving vaak te blurren, wordt die blik extra versterkt. Ook had ik het gevoel dat de omgevingsgeluiden bewust geoptimaliseerd werden om zo’n benepen gevoel te creëren.

Wat een prestatie ook van die kleine Maya Vanderbeque. Schijnbaar moeiteloos speelt ze de pannen van het dak. Inhoudelijk ook erg sterk rond pesten én vooral aanvaard te worden, erbij te horen. Knap wisselspel van emoties en gevoelens. Sterk einde ook met een oorverdovende stilte tijdens de aftiteling. De volle zaal bleef eveneens muisstil nagenieten wegdenkend hoe het zo kon ontaarden…

Louter omwille van Tom Hanks deze film meegepikt via Netflix. Vreselijke eighties film. Er waren maar weinig momenten die ik ok vond. Een vrij irritante over the top film ook. Hanks stond nog in de pampers van zijn respectabele acteercarrière en gelukkig bracht hij het later beter vanaf. Want dit was niet veel soeps. Zijn gelach in die ene scène was er zo over dat ik haast plaatsvervangende schaamte had.

Het plot was bijzonder flauw en grappig vond ik het helemaal niet. Ok, je hoeft in een komedie niet alles serieus te nemen, maar ik vond de vele mankementen in het huis flauw en erg voorspelbaar. Ook die rijke kleine of die vreemde aannemers allemaal deden er geen goed aan. Simpel verhaaltje over een geldarm koppel dat ineens geld tevoorschijn kan toveren om een huis te kopen en te laten opknappen.

Wat mij betreft helemaal niet vermakelijk, enkel irritant. Blij hem toch te kunnen afstrepen van mijn lijstje Tom Hanks, meer was het dan ook niet.

Degelijke sportfilm die wat in dezelfde lijn ligt van andere sportfilms over baseball of American football. De film kijkt lekker weg en behandelt het typische sprookje van een underdog waarin niemand gelooft. Vaak moet je nog dieper het dal ingaan vooraleer de successen zich opstapelen. De methode van Beane en Brand was baanbrekend voor de wetenschappelijke benadering van baseball, maar eigenlijk ook voor tal van andere sporten. In de hedendaagse beleving kan je je haast niet meer voorstellen dat deze wetenschappelijke benadering zou wegvallen. Integendeel, vandaag gaat het nog veel verder waarbij rust en voeding onder dezelfde statitische sausje gegoten worden.

Sterke rollen van Pitt en Hill. Geen film die me zal bijblijven. Ook geen memorabele inspirerende speeches op peptalk zoals in bvb Any given sunday (Al Pacino) of Remember the Titans (Denzel Washington). Neen, Pitt houdt het bij het omgooien van vuilniszakken en het zich ergeren aan de fun in de kleedkamer na een zoveelste nederlaag.

Eveneens opvallend was het dumpen van spelers alsof het vee was. Boertig, lomp en totaal onrespectvol worden sporters aan de kant geschoven, niet alleen in de film, maar in zowat elke ploegsport. Het doel heiligt nu eenmaal de middelen. En inderdaad, kleine clubs zijn steeds de donorclub van de rijken. Money rules the world, zéker in de sport.

Ik had echt zin in een goede film en het plot sprak me echt aan, maar neen, dit werd hem niet. Het hoofdplot kon me nog grijpen met de verkiezingen in Bhutan waarbij het land een democratie zou worden. Wel leuk om die satirische aanpak verweven te zien in de film. Hoe vertegenwoordigers mensen dienden te overtuigen van het waarom, maar eigenlijk totaal geen idee hadden over wat het ging. En al helemaal niet als het eerst om te oefenen is.

Zeker op het platteland waarbij men helemaal niet stilstaat bij de nationale politiek. Het levert soms verrassende en grappige scènes op. De subplots haalden me wat uit het ritme. Ik was niet zo overtuigd van die wapenhandelaar en dat hele gedoe over dat geweer.

De film redde het nog enigszins met de mooie beelden van Bhutan op cultureel vlak, maar ook de flora. Mooie stilistische beelden bij momenten.

Wel een leuke jeugdfilm over een aapje waarvan het gezin denkt dat het de reïncarnatie is van het overleden zusje. Nogal beperkt uitgewerkt, maar het blijft wel vermakelijk. In dergelijke films heb je ook vaak te maken met bad guys, maar die waren er niet echt. De grootmoeder doet dan wel even lastig en dat gezin van die verwaande kaalkop had best die rol op zich kunnen nemen - aanleiding genoeg denk ik zo - maar dat gebeurde dus niet. Het had nochtans een heerlijk avontuur kunnen worden. Nu bleef het een nietszeggend afgeraffeld boeltje.

Het thema situeert zich dan eerder in het loslaten van een verlies, maar blijft los hiervan erg luchtig. Voor dat laatste zorgt het aapje wel met al zijn fratsen en deugnieterijen. Niet slecht, maar het mocht wat pittiger allemaal.

Net als in Kaze no Tani no Naushika (1984) staat ook in dit sprookje van meester Hayao Miyazaki de natuur centraal waarbij de mens een spilfiguur is om deze natuur in verval of in balans te houden.

Wederom vallen de verbluffende en fantasierijke animaties op waarmee Miyazaki aan het werk gaat. Het plot is erg sterk en zit knap in elkaar. De ecologische boodschap van de film komt aan bod, maar Miyazaki legt nuancering aan de dag bij de verschillende partijen door haat, egocentrisme en angst te introduceren waardoor menig blind blijft voor hun acties en daaruit voortvloeiende gevolgen. Good versus bad is niet zo eenduidig en dat zet de kijker aan tot denken. Het zorgt voor de nodige karakterschetsen van de personages.

De sfeer en soundtrack is prachtig. Af en toe wordt het wat grimmiger tijdens enkele gevechten, iets wat ik minder terug zag in Miyazaki’s andere films al blijft dit gelukkig erg beperkt. De openingsscène alleen al was een sterke binnenkomer. Sterke scène waarop je getriggerd werd om verder te kijken. De kleurrijke personages, het avontuur en de mooie sfeer zorgen ervoor dat dit in mijn top drie van beste Ghibli’s valt. Dikke 4,0* alvast!

Visueel prachtige film in de geest van de kindsoldaten van FARC en de ontvoering destijds van Betancourt. Koppel daaraan de mooi woeste Colombiaanse natuurbeelden van bergen en het oerwoud en je hebt een mooie film gezien. Orde en tucht staan centraal in het begin van de film waarbij de kindsoldaten het beste van zichzelf geven. Ze zien er best stoer uit, maar het zijn en blijven kinderen/pubers, zo blijkt.

Stilaan komt er chaos in de groep waarbij de melkkoe centraal staat. Vanaf dan komt er wat plot in het verhaal en ben je benieuwd wie waar steken laat vallen. Cinematografisch en visueel knappe film met onder meer de rivier- en de muskietenscène als mooi voorbeeld. Ook de ondersteunende muziek is opzwepend en mooi geïntegreerd in de chaos.

Film die dicht aanleunt tegen de 4,0*, had er nog net iets meer van verwacht qua verhaal dan, voor de rest prima wegkijker.

Ik ben niet zo vertrouwd met de niet-komische rollen van Charlie Chaplin waardoor deze Monsieur Verdoux me toch een nieuwe kijk gaf op zijn oeuvre en zijn prestaties als acteur. Maar ondanks het wat serieuzere thema blijft het humoristische en zelfs stuntelige luik niet geheel achterwege. Het maakt de film wat luchtiger, maar ik ervoer het meer als een klucht en nam het geheel dan ook niet altijd au serieux. Het speelde alvast parten.

Monsieur Verdoux ligt een soort maatschappijkritiek bloot welk appelen met peren vergelijken is. Hij verbloemt of vergoelijkt hierbij zijn eigen zondes door de macht van het getal of de omstandigheden er tegenover te zetten. Het is echter een gewaagd doch interessant thema.

Chaplin doet het overigens prima als charmante manipulatieve boef waarbij rijke alleenstaande vrouwen zijn slachtoffers zijn. Chaplin toont aan dat hij inderdaad wel één en ander in zijn mars heeft. Niet alles is altijd even geslaagd, maar al bij al best vermakelijk.

Winnaar in 1948 van de Oscars voor beste buitenlandse film. Moeilijk om in te schatten of dat terecht was omdat er toen geen nominaties waren.

Het is een film die een ode brengt aan de heden heilig verklaarde Vincent de Paulo die als priester begin de 17e eeuw het opnam voor de armen en de hongerigen.

Redelijk mooi in beeld gebracht. Veel ellende natuurlijk waarbij hij ook nog diende af te rekenen met de pest. Geen Jezusfiguur die met 5 broden 1000 mensen kon voeden, dus moest hij creatief zijn. Indrukwekkende beelden daar van dat galeischip dat werd vooruitgestuwd door slaven. Geen meesterwerk, maar hoegenaamd geen slechte film. Prima rol van Pierre Fresnay!

Zoals bij zovele (niet recente en minder bekende) films die ik voor het eerst bekijk heb ik nauwelijks enige voorkennis. Ik wist wel van hieronder beschreven recensies dat het een waargebeurd verhaal was. Pas later in de loop van de film viel mijn spreekwoordelijke frank dat dit ging over dé Aileen Wuornos.

Eerst en vooral viel vooral de uitstekende acteerprestatie van Theron op. Erg geloofwaardig en goed vertolkt. Ze lijkt zelfs op de echte Wuornos. De rol van Selby vond ik iets minder. Fijn ook om Bruce Dern hier te zien opduiken (Nebraska, The hateful eight, Django unchained) met een goede performance.
Eigenlijk zie je hier het levensverhaal van een mislukte vrouw die haar hele leven ellende heeft gekend. The struggle for life om te leven en te overleven. Als kind misbruikt, steeds moeten vechten in deze harde wereld, vaak in contact gekomen met verkeerde mannen, hopend en hunkerend naar een beter leven met idealistische dromen. Vooral ook smachtend naar liefde en geborgenheid, die ze dan uiteindelijk vindt bij een vrouw. De afstand tussen haar en de mannen wordt er alleen maar groter op. Interessant om ook de liberale visie van Selby’s moeder hierop te moeten aanhoren: “als iedereen die wat tegenslag had in zijn jeugd of leven prostituee wordt, dan zou de wereld er nogal uit zien”…
Waar bij de eerste en eventueel tweede moord nog wat sympathie opgewekt kon worden bij Lee, verdween dit nadien. Wat er met de schuchtere dikke man gebeurd is, kwam niet in beeld, maar vermoedelijk werd die ook vermoord. De vriendelijke gepensioneerde politieman werd nochtans in koelen bloede neergeknald. Ze verliest hierbij de totale controle over zichzelf: de haat naar mannen toe rees tot een hoogtepunt: niet enkel de kl**tzakken moesten eraan geloven, iedereen met te veel testosteron werd gestraft. Het moorden ging verder dan alleen maar haat. Ook hebzucht werd een deel van het motief: de drang naar geld om een beter leven te kunnen leiden met haar vriendin.

Het einde werd snel afgehaspeld, maar stoorde op zich niet. Hoewel een beetje meer diepgang daar het tot een topfilm zou gemaakt hebben. Tot slot ook nog de fijne muzische ondersteuning vermelden. Alles bij elkaar een verdiende 3,5*. Gewoonweg goed, maar geen topper die boven zichzelf uitstijgt.

Een Netflix Original die weinig vernieuwend naar buiten treedt. Een film die op zich weinig fout doet, maar geen dingen brengt waarvan je op het puntje van je stoel gaat zitten. Er komen geen originele dingen aan bod. Wat hij echter doet, doet hij goed.

Technisch ook prima. De flashbacks zijn prima geïntegreerd in het geheel en de montage zit dus goed. Weliswaar vond ik de pleidooien niet zo geweldig of overtuigend, ik leefde toch mee met het hoofdpersonage. Ook de advocaten lieten ook geen verpletterende indruk na. De ouders liepen er maar bij als figuranten bij.

Niet toevallig een rechtbankdrama met een raciale connotatie met vooroordelen. Hoewel ik in de rechtsstaat geloof, blijft het bij momenten een poppenkast waarbij diegene met de grootste overtuigingskracht het pleit beslecht en daar waar - vooral in de VS - de zwarte gemeenschap al vaak met een achterstand begint.

Toch wel even wennen zo'n thriller met geen enkele dialoog. In vele scènes valt dat allemaal nog redelijk uit, maar op andere momenten haalt het de hele film onderuit en kom je er echt niet mee weg. Superslecht vond ik hem zeker niet. Bij momenten echt wel spannend los van het feit dat de traditionele clichés worden bovengehaald van domme moves en onrealistische krachten van de antagonisten.

Niet echt een horror natuurlijk. Echte jump scares zitten er ook niet in en indien wel, zie je ze heus wel aankomen. Geen dialogen wil niet meteen zeggen geen geluid. Het gekreun en gejammer van de kinderen wordt zo extra in de verf gezet. Jammer voor het leed en angst van de kinderen, het irriteerde ook wel wat. Het kat-en-muisspel wordt ook onnodig uitgerokken, ondanks het feit dat de film amper 85 minuten duurt.

A monster calls stond al eventjes op mijn lijstje. De verwachtingen waren hoog gespannen. A monster calls is het best op te vatten als een modern sprookje waarbij de fantasie of droomwereld de harde realiteit van het echte leven draaglijker probeert te maken. Conor’s fantasie is een soort verwerkingsproces om de moeilijke momenten op school als thuis van antwoord te dienen.

En het leven van Conor is niet makkelijk. Geen vaderfiguur in het gezin, zijn moeder die vecht tegen een hardnekkige kanker, een kille grootmoeder die afstandelijk is en op de koop toe enkele bully’s op school. Zijn nachtmerries en zijn contacten met de reusachtige boom zijn een soort dieperliggend verhaal waarbij zich meester moet leren te zien maken van zijn eigen realiteit. De wereld is unfair en hij dient deze te accepteren, los te laten, zijn lot te aanvaarden. Niet zozeer een kinderfilm dus, eerder een psychologisch drama voor volwassenen met een fantasy sausje zoals ook het nog grimmerige A Pan’s Labyrinth dat is van Del Toro. Ik dacht eerder een “The BFG” te zien, maar dit is toch nog van een ander allooi.

Grafisch en visueel ok. Ook de acteerprestaties van de jonge Conor en Sigourney Weaver waren prima. Fijn sfeersetting ook. A monster calls schotelt een duidelijke ontroerende boodschap voor. Mooi!