Opinions

Niet mijn eerste Tscherkassky, maar wat een vreemde regisseur is dat. Deze moest echt eens een horrorfilm in zijn carrière gemaakt hebben. Hij slaagt er met zijn experimentele gedoe steeds in iets bevreemdends uit zijn hoed te toveren. Creepy, duister en mysterieus. Die schaduwen zijn spooky en met dat irritante geluid op de achtergrond waan je je zo in een horrorfilm.

Alleen slaat het nergens op, net als de rest van zijn oeuvre. Geen idee wat ik hier verder mee moet aanvangen.

Nooit echt weg geweest van The Minions. Wel van de gele mannetjes op zich, maar de animatiefilms met al het randgebeuren zeiden me weinig. Hier volgen we de ontwikkeling van de jonge Gru die ervan droomt om een topgangster te worden. Zijn grote voorbeelden zijn dan ook de meest gezochte boeven op de planeet. Daar waar bijvoorbeeld The Bad Guys (Film, 2022) in al zijn actie en avontuur nog een bepaalde leidraad en structuur behoudt, had ik dit bij deze Minions helemaal niet. Erg druk en chaotisch om nog maar te zwijgen van de erg irritante stem van Gru. Om het in de termen van The Minions uit te drukken: 'verschrikkelijk'...

Voor mij redden de Minions de film wat. Met hen erbij is het steeds lachen geblazen. En ook dat halve Spaanse geleuter is best cute. Maar vernieuwend is het al lang niet meer. Jammer, eerder een tegenvaller dan een meevaller.

Minority report is een herziening en intussen mijn 27e recensie hier op MM voor een Spielberg. Spielberg heeft een aantal absolute topfilms geproduceerd, maar tegelijkertijd ook heel wat rommel waardoor zijn gemiddelde fel naar beneden zakt. Deze Minority report daarentegen behoort tot zijn betere oeuvre. Alleen al het concept is erg sterk waarbij de maatschappij haast moordloos wordt omdat deze preventief verijdeld kunnen worden.

Daarnaast heb je een soort toekomstbeeld waarbij Big Brother overal aanwezig is en je via eyescans overal kan detecteren. Ook in het dagdagelijkse leven word je via “levende” reclameborden of andere videowalls geëntertaind.

De uitvoering van het mechanisme van de pre-cogs is wat eigenaardig en doet wat denken aan de lotto met de juiste balletjes. Ook het swipen van de beelden oogt wat raar en omslachtig. Desalniettemin erg knap gedaan met de pre-cogs en Schubert op de achtergrond. Hoewel de film wat plotgaten kent en bij momenten wat overdreven is, zit het verhaal goed in elkaar. Tom Cruise doet het erg goed en ergert me voor een keer geen moment. Ook altijd tof om Max von Sydow aan het werk te zien. Spielberg besteedt ook veel aandacht aan het utopische beeld van de wereld in 2054. Een voorlopertje van Ready player one... De telegeleide auto’s en de spiders bvb zijn erg creatieve vondsten. De vliegpakken van de agenten daarentegen vond ik wat minder.

Minority report is een uitstekende scifi-thriller met een degelijke inhoud en uitwerking. Diverse plotlijnen lopen door elkaar en de film kent een aardige twist. Eentje waarbij je kan stilstaan en gerust tussen pot en pint kan over filosoferen/discussiëren op café. Zo heb ik ze graag. Verdiende 4,0*!

Een Estse productie zowaar over de onlusten in Wit-Rusland enkele jaren terug. De film werd ook opgenomen in Estland, dat verklaart misschien ook wel wat. Loekashenko zal sowieso niet opgetogen geweest zijn met de film.

Een bijzondere film in die zin dat hij werd opgenomen in één take. Hier en daar zie je wel een handigheidje waar je zou kunnen vermoeden dat het beeld werd stilgelegd. Maar los daarvan wel prima gedaan.

Zowel de rellen op straat als de scènes met de opgepakte mensen waren sterk. De intimidaties hakten erop in en lieten weinig aan de verbeelding over. De opstand heeft niet geleid tot de val van het regime zoals in het buurland Oekraïne, maar heeft toch een impact nagelaten op de bevolking denk ik.

Zeer leuke fijne animatie in combi met reële natuurbeelden. Beiden worden mooi met elkaar verweven. Bij momenten ook grappig en lekker sympathiek. Komt wat traag op gang en hier een daar ook een dood moment, maar in zijn geheel leuk om eens gezien te hebben.

Schattig en lief inderdaad. Grappig en creatief ook bij momenten. Het transport van de doos was fijn en de tocht door de rivier was avontuurlijk. De film barstte pas echt los tijdens de oorlog. Een oorlog die inderdaad heel wat weg heeft van de LoTR-films. En bij de achtervolging van de vliegen flitste The phantom menage van de Star wars saga even door mijn gedachten.

Het einde is wat cheapy voorspelbaar, maar desalniettemin genoten van deze kleine fijne animatiefilm. Vakkundig gemaakt, maar ook eentje die ik niet perse snel wil terugzien, tenzij de battle dan.

Miniscule 2 ligt volledig in de lijn van de eerste film. Eenzelfde aanpak ook waarbij animatiebeelden werden geïmplementeerd in echte beelden. De schattige, maar vindingrijke, lieveheersbeestjes blijven geweldig om te volgen. Net als de zwarte mieren. De grote rosse mieren duiken als vijand te pas en te onpas op en brengen extra schwung en actie in het geheel. Ook de huisspin blijft leuk.

Fijn om de horizon te verbreden en het vertrouwde bos om te ruilen voor de jungle of een tropisch eiland. Andere gevaren loeren dan om de hoek en de tarantula was naast eng ook gewoon erg goed gemaakt.

Veel herhaling met de eerste film inderdaad, maar het werkt wel. Ook de sound vond ik wederom geweldig met het gezoem en de geluidjes.

Sao Tomé & Principe, een eilandengroep langs de kust van westelijk Afrika in de Atlantische Oceaan. Een documentaire over de inheemse bevolking, over hun dagdagelijkse bezigheden en activiteiten. Land- en visbouw voornamelijk. Een eiland dat destijds als kolonie tot Portugal hoorde en nog steeds veel invloeden van daar heeft. Een eiland dat zoals zovele van die eilandjes erg afhankelijk is van import en de schepen die voorraden brengen.

Geen geweldige documentaire, maar wel een goede kennismaking.

Mira is een legendarische Vlaamse film, maar ook eentje die ik nog nooit eerder zag. De iconische scène met Mira en Lander, de vrijscène in het riet, wordt vaak wel eens aangehaald in één of ander programma en wellicht zag ik hem als kind wel eens, maar erg bewust was dat niet.

De film speelt zich af in het West-Vlaamse Avelgem. De filmlocaties speelden zich 80km verder af, op een paar km van mijn deur, regio Hamme en Berlare. En hoewel de film zich afspeelt langs de oevers van de Schelde ligt de werkelijke Mirabrug niet over de Schelde, maar aan het zijriviertje de Durme.

Had ook gedacht dat Jan Decleir een prominentere rol zou gehad hebben. Dit was al bij al vrij beperkt en eerder een bijrol in het geheel. Het is vooral Van Ammelrooy die de show steelt als diva en mannenverslindster. Destijds toch wat controverse over de film wegens voor het eerst gepubliceerde naaktscènes in een film.

Qua taal zeer oervlaams en ik begrijp dat dit voor de noorderburen niet zo evident is. Net als die andere Vlaamse klassiekers als De Witte van Zichem, Het gezin van Paemel, … een blik op het oude boerenleven met al zijn facetten van koppigheid, wantrouwen, tradities en boerenlogica. Beetje gedateerd aan het raken, maar blij hem eindelijk gezien te hebben.

Belgian Troma? Jawel! Alleen was het enthousiasme snel bekoeld, want erg veel stelde dit niet voor. Veel verwijzingen lijkt het wel naar Basket case waarbij de link met het creatuur snel gelegd is. Geen twin, maar een levende placenta. Een placenta die meer aandacht kreeg dan het (doodgeboren) kind.

Vervolgens een soort van coming of age van de placenta. Met een historische kwinkslag, maar dan wel een erg flauwe. De placenta krijgt een priester als peter (het vervolg kan je raden), hij wordt verliefd, wordt gepest, enz ...

Veel horror zag ik er niet in en genieten deed ik ook niet echt. Een film op C-niveau. Zwak.

Ieder zijn ding, maar voor mij zou zo´n resort de hel op aarde zijn moest ik zo mijn vakantiedagen moeten slijten. Ik heb ook niet de indruk dat Irma er op haar plaats zit. Ze loopt wat verloren en voelt zich eenzaam tussen de andere gasten. Best sneu voor haar.

Niet onder de indruk van de tekenstijl. Wel opmerkelijk dat lichamen doorzichtig worden afgebeeld. Het levert zo wel bijzondere plaatjes op met zwangere vrouwen.

Het begin gaat wel erg snel. We zijn nog geen dik tien minuten ver of we zitten waar we moeten zijn: Toto arriveert in de daklozenwijk naast de spoorlijn. Wel een grappig beeld toen de oma de kleine Toto vond daar ergens tussen de (bloem)kolen.

De film zit vol van die vreemde grappige verwijzingen. Het maakt de film luchtig ondanks de zware problematiek. Ook het leuke deuntje dat een aantal keer wordt opgevoerd past perfect in dit rijtje: ondanks de zware boodschap, is het lied opgewekt en positief van aard.

De film is een soort sprookje, een zoete feel good story en dromen naar betere tijden. Dan vond ik Umberto D. en Ladri di bicicletti een stuk zwartgalliger. Maar ik begrijp wel waarom deze film mogelijks hoog in de annalen van de Italiaanse cinema staat. Die slotscène met de vliegende fietsen staat wellicht in het collectieve geheugen gegrift. Leuk al kan je makkelijk erover zeuren, maar niet deze keer!

Zeer fijne kleine Japanse animatiefilm over een jong gezinnetje dat op uitbreiding staat. Het is vooral de kleine broer die het niet makkelijk heeft met de komst van zijn nieuwe zusje wanneer de aandacht vanaf nu gedeeld moet worden. Ook de papa heeft het niet onder de markt nu een (groot) deel van het huishouden op zijn schouders rust.

Maar de film gaat verder dan dat wanneer fantasieën van je oudere zelf en overleden familieleden de revue passeren. Verder een prachtige sfeer en zeer mooi getekend. Meeslepend en intens. Mirai is een animatiefilm over alledaagse dingen en toch weer niet. Leuk!

Op tijd en stond mag er al eens ene musical de revue passeren. La la land vond ik geweldig en ook Moulin Rouge kon me best bekoren. Les misérables heeft zeker sterke punten, maar 100% zang waarbij alle teksten en dialogen geuit worden in gezang, het is toch eventjes wennen. Overdaad schaadt en bij mij was dit toch af en toe het geval waardoor het wat minder serieus overkwam. Sommige dramamomenten en vaak erg schrijnende scènes werden zo overstemd door de zang en dat vond ik jammer.

De openingsscène is overrompelend. Zeer sterk en bombastisch met de rijen gevangenen die een galjoen op het droge trachten te krijgen. Ook het liedje "Look down" bevatte erg veel kracht en grauwheid. Het verhaal van Jean Valjean en diens tegenpool met inspecteur Javert is al meermaals verhaald door auteurs en regisseurs in films en toneelstukken, maar Hooper slaagt erin dit geweldige verhaal van Victor Hugo in de schaduw te laten ten koste van de muzikale overheersing. Haast elke seconde, te pas en te onpas, wordt tegen je ingebeukt met melodieën, en dat ruim 2,5 uur lang. Hooper zorgt met zijn vele close-ups er ook voor dat de emoties letterlijk tot in de huiskamer vliegen.

Les misérables is een visueel spektakel van kostuums en decors. Het was een huzarenstukje wellicht om de zang over te laten aan bekende Hollywoodacteurs. Veel tijd en investering zal er wellicht in deze film gestoken zijn. Het resultaat mag best gezien worden, dat zeker! Anne Hathaway was uitstekend. Jackman doet het nog redelijk als zanger, Crowe is dat toch wat minder, maar is op zich niet storend. Integendeel: chapeau voor de hele cast! Er hoeft niet steeds perfectie te zijn, overtuiging en daadkracht zijn minstens even belangrijk.

Krachtige film over de Parijse banlieues waarbij de politie en de jongerenbendes letterlijk met getrokken messen tegenover elkaar staan. We volgen een politiepatrouille met de onervaren Stéphane. Wat hij ziet tart elke verbeelding. Het harde politie-optreden bij eenvoudige controles doet hem de wenkbrauwen fronsen.

De sfeer is beklemmend, grimmig en explosief. Je voelt dat het elk moment kan ontaarden … en dat doet het jammerlijk ook. Ladj Ly, zelf opgegroeid in de banlieues, maakte er een onthutsend en realistisch portret van. Hard, bikkelhard zelfs bij momenten. Hij legt de vinger op de zwaar etterende wonde en biedt politiek Frankrijk een spiegel aan.

Die scènes in het appartementsgebouw waren schokkend. Dit kat en muisspel was er één waarbij levens niet veel voorstellen. Dit waren regelrechte pogingen tot doodslag. Toch verbijsterend allemaal. Het zit daar grondig fout…

Visueel en qua sfeer erg sterke film. Prima acteerwerk ook. Ook die citaten van Victor Hugo stemmen je tot nadenken. Aanrader!

Misery is een erg fijne thriller-horror die terecht onder de status van klassieker valt. Prima verfilming van het boek ook dat ik hier heb liggen. Het verhaal is best interessant en ik stelde me de vraag in hoeverre Stephen King zelf in zijn carrière last heeft gehad van opdringerige fans.

Het sterkste punt van de film is de uitstekende cast dito acteerprestaties. Kathy Bates is een actrice naar mijn hart. Ze heeft me nog zelden ontgoocheld is en is in mijn ogen één van de betere/beste actrices van de laatste decennia. Alleen jammer dat ze zo onderbelicht is bij het grote publiek, vooral als naam dan, als gezicht zal dit wellicht nog wel meevallen. Ook in Misery geeft ze het beste van zichzelf en won overigens terecht de Oscar voor beste actrice in 1991 waarbij ze monumenten als Julia Roberts en Meryl Streep achter zich liet (al was Julia toen ook nog maar een piepkuiken).

Het personage van Annie Wilkes is uitstekend gebracht door Kathy Bates. Langs de ene kant een zorgzame moederlijke kloek, maar als iets haar niet zint een meedogenloze bitch en psychopate. De constante switch tussen beide karaktertrekken wordt meesterlijk gespeeld door Bates die door de band heen al dan niet kwetsbare maar assertieve rollen toebedeeld krijgt.
Ook James Caan vond ik meer dan goed. Het is niet zo evident wanneer je 90% van de film zit of ligt waardoor je enkel kan focussen op mimiek en expressie.

De film is erg spannend en ook het camerawerk is van een hoog niveau. De close-ups van het gezicht van Bates werkten beklemmend en de close-ups van een zwetende Caan waren levensecht. De angst en wanhoop druipt letterlijk van zijn gezicht. De film kruipt onder je huid en je ervaart een onbehaaglijk verlaten gevoel. De uitgestrekte boerenbuiten van het besneeuwde Coloroda versterkt dat alleen maar. Reiner deed het dus meer dan prima en verdient het eveneens om een grotere bekendheid te zijn als regisseur onder het grote publiek met producties als Stand by me, When Harry met Sally, A few good men en The bucket list.

Ik volg Boneka (juli 2016) met zijn onwaarschijnlijkheden en voeg er meteen het einde aan toe. Jammer dat een slechterik (hier) tot 3 maal toe een serieuze "toek" moet krijgen om buiten strijd te zijn. Het gevecht was vol suspense, maar voor mij een beetje over the top, maar ik neem het er graag bij omdat ik van de rest zo genoten heb.

Ik dacht dat ik van Pernilla August al meer had gezien, niet dus, want buiten een aantal kleine rolletjes in grote films kom ik niet. Het moet dan van het uitstekende Svinalängorna (Film, 2010) komen waarbij ze regiestoel zat.

Hier als actrice zie ik haar weer in een vlakke film. Ik begreep in eerste instantie het plot niet goed waarbij ze als moeder haar zoon die ze amper kent meeneemt op reis. Het blijft vervolgens allemaal erg braafjes en mocht je verwachten dat ze toenadering tot elkaar zoeken, dan kom je bedrogen uit. Iedereen doet maar wat. Het leidt tot een zielloze film zonder body. Ook een aantal subplots verhelpen dit niet.

Een beetje eenvoudig, weinig complex, weinig uitdagend ook. Toch elementen die ik verwacht terug te vinden in een kwalitatief drama. Het kabbelt voort zonder meer. Taiwan mag dan een leuk uitje zijn en een echte straf is deze film niet, maar deze komt niet boven het maaiveld uit. Jammer.

Miss Peregrine's Home for Peculiar Children zo’n typische film die in het rijtje van Tim Burton past. Sprookjesachtig gedept in een mysterieuze sfeer van vreemde creaturen en setting. Altijd wel eens tof om naar te kijken, maar het verhaal zelf vond ik wederom net iets te mager om echt in de film te zitten.

Miss Peregrine's Home for Peculiar Children is betoverend en telkens vergaap je je als kijker aan de dingen die op je afkomen. Zo heb je een kind dat planten sneller doet groeien, een meisje dat ijzersterk is ongeacht haar kleine gestalte, plantaardig is kunnen versnellen, die meer kunnen optillen dan de wereldkampioen gewichtheffen en nog anderen met een bijennest in de maag of een mond vol scherpe tanden op het achterhoofd, enz ... Iedereen is bijzonder op zijn manier, ook jijzelf lijkt de moraal wel van het verhaal.

Fijn acteerwerk ook van Butterfield, Green en Purnell. Samuel viel dan weer wat tegen, ook als creatuur. Kortom een degelijke tienerfilm met wat aardige elementen, maar voor mij eerder net niet.

Boeiende psychologische politieke thriller die een inkijk biedt in de keiharde wereld van het lobbywerk. Heel veel dialogen en gepraat waarbij de knappe Jessica Chastain veruit uit het oog springt. Zeer goed gecast, zeer goed vertolkt. Top! Een dame die karakter geeft aan het hoofdpersonage. Jammer (en onbegrijpelijk) dat er geen Oscarnominatie inzat ...

Een ander sterk punt van de film is eveneens dat de film niet te veel de politieke tour opgaat. Uiteraard is er wel een politiek standpunt van voor- en tegenstanders van de beperking op de wapenwet, maar er is helemaal geen sprake van Democraten of Republikeinen, laat staan van Ministers of bemoeienissen van de President.

Miss Sloane gaat over lijken en ze misbruikt haar vertrouwenspersonen om haar ultieme doel te bereiken. Miss Sloane is een keiharde kille zakenvrouw die haar hele (privéleven) opoffert om carrière te maken. Een sociaal leven heeft ze niet, haar gezondheid is wankel en seks wordt gekocht en eigenlijk verwacht ze hetzelfde van haar team (al is dat onmogelijk). Ondanks de erg sterke persoonlijkheid is Miss Sloane eigenlijk een eenzame vrouw. Motieven voor haar handelen blijven echter onduidelijk, maar storen niet. Integendeel zelfs. Trouwens, het enige moment waar ze zich echt open en kwetsbaar openstelt, zijn de contacten met de escort.

Een Japanse arthouse horror. Daar kan ik wel van genieten. Zombies zijn geen onbekenden in de samenleving. Meer nog, ze zijn gedomesticeerd en fungeren als huisdier of als werkslaafje. Veel rechten hebben ze niet, om niet te zeggen geen. Ze worden uitgebuit, vernederd, geslagen of verkracht.

Ik had er medelijden mee en je kan je wel wat moreel ethische vragen stellen met dit hele gedoe. Zeker omdat je de idee hebt dat ze best emoties had. Zielig ook hoe ze hier stond te schrobben op die terrastegels. En dan dat slakkengangetje met het hoofd naar beneden op weg naar haar slaapplaats.

De film is traag en bij momenten repetitief, maar dringt tegelijk tot je binnen. Je weet dat het op een bepaald moment zal ontsporen, maar het verliep toch anders dan dat ik in gedachten had. Ik moest even de klik maken met dat kind. Liever een zombiekind dan een dood kind waarschijnlijk, al was het resultaat niet echt wat de echte moeder in gedachten had. Interessant!

Een film die veel gelijkenissen kent met het al eerder genoemde Searching (Film, 2018). Ik ben niet zo mee met die social media toestanden en al dat geklik en geswipe tussen al die schermpjes ging vrij snel voor me.

Dat gegeven zorgt wel voor een zekere dynamiek en snelheid in de film. De film valt niet echt stil en de spanning wordt onderhouden. Wel kan je je ernstige vragen stellen of het privé-onderzoek wel realistisch is. Als de FBI er al niet kan achterkomen, wie dan wel?

Nu, realistisch of niet, aan de andere kant zorgt de film ook wel voor een soort bewustwording van al die social media. Met al dat hacken kan je eigenlijk niet voorzichtig genoeg zijn. Eens ze bvb het paswoord van je mailaccount hebben, worden ook de andere toegangen geopend.

Naar het einde toe ontspoort het wat met die twist, maar als je nog niet helemaal gek geworden bent van al dat geklik, is deze film best wel OK voor een keertje.

Geen herziening, wel een film waarvan ik hier en daar al flarden van heb gezien. Bij momenten zeker vermakelijk al wordt het ook nodeloos complex gemaakt en zijn er ook wat dooie momenten. De film start eigenlijk vrij goed met goede actie en spanning aan de brug. De sfeerschepping zit goed en ook het mysterie en decor slaan aan.

Een andere beroemde scène is de inbraak bij de CIA met een zwevende Cruise. Een beeld dat in elke commercial wel terugkomt. Los van het realisme van het welslagen van de actie, zit de scène wel goed in elkaar. Ook hier weer spanning en zelfs mooie montage en camerahantering.

Tenslotte echter was ik vrij ontgoocheld in de laatste grote actiescène van de film op de TGV. De aaneenschakeling van slechte CGI - al vind ik dat nog niet zo erg - en onrealistische, zelfs lachwekkende beelden waren zo legio dat ik met een domper de film afsloot. Dit einde is één van de hoofdredenen waarom ik bij blockbusters en actiefilms vaak afhaak. En ook van Cruise zal ik nooit een superfan worden. Zijn echte topfilms - Magnolia en Eyes wide shut - zijn in de minderheid. Vrij doorsnee actiefilm zonder de "waw".

Degelijke MI die voor mij zowat in de lijn ligt van alle andere die ik heb gezien. Fijne cast, goede actie en zeker ook Cruise die het geheel naar boven trekt. Ook het camerawerk scoort hoge ogen. Flitsend en explosief, maar allemaal prima in beeld gebracht.

Niet mijn favoriete genre en ik ga niet meteen een ticketje boeken voor de volgende film, maar best vermakelijk. Uiteraard is het allemaal een tikkeltje overdreven, maar dat heb je wel meer met die spionagefranchises als James Bond of Jason Bourne. Ze gaan nou eenmaal niet dood, hoe groot de stunt of het spektakel ook moge zijn.

De casting blijft leuk, zeker de vaste crew met Cruise op kop. De twists zijn voor deze franchise een evidentie, maar het blijft leuk vertier.

Dit deel is als enige denk ik opgenomen in de MM-lijst top 1000, editie 2023. Ik zag enkel nog maar het eerste deel, dus erg veel van Ethan Hunt ken ik niet. Het is wel een iconisch personage en het karakter en de acteur zijn met elkaar vervlochten buiten de film(franchise) om.

Het begint alvast goed, beetje onduidelijk met die flash forward, maar dat wordt later wel terug opgepikt. Aha, daar zijn we dus aanbeland. De film duurt amper 2 uur, voor een actiefilm van dergelijk allooi wordt er tegenwoordig al gauw een extra half uur aan toegevoegd. Dat heeft natuurlijk ook tot gevolg dat er veel moet gebeuren op korte tijd. Veel samengebalde actie dus die er wat goed uit ziet, maar hier en daar wat rust had de film wel deugd gedaan.

Best wel een OK film binnen het genre. Hier en daar een twist. Een Cruise op niveau en een prima bad guy via wijlen Philip Seymour Hoffman.

Mississippi burning is een sterke film over de rassenhaat en -segregatie in de sixties in de Zuidelijke staten van Amerika. De rassenongelijkheid staat centraal en er wordt ook aandacht besteed aan de onderlinge spanningen binnen beide groepering. Het openingsshot was erg effectief en veelzeggend met de blik op 2 pompbakken, eentje voor de blanken en eentje voor de kleurlingen.

Het water is erg diep tussen beide gemeenschappen waar de KKK de plak zwaait en de corrupte politie maar al te vaak de andere kant opkijkt. Meer zelfs, meermaals nemen ze zelf deel aan bepaalde misdrijven en draaien ze hun handen niet om voor een beetje geweld en discriminatie. De angst en de haat zit diep en wordt knap in beeld gebracht. Aan de andere kant zie je een angstige zwarte gemeenschap die liever ondergaat dan te protesteren, te "klikken" of te spreken. Het water is diep, zeer diep en het is verbazingwekkend dat al deze conflicten en vooral onderhuidse angst/onwetendheid - heden zo afgevlakt is (los van enkele nieuwe incidenten de voorbije jaren). Toen had je echt de indruk dat er een volledig (politiek) apparaat was die deze segregatie in stand hield. Dit is vandaag toch anders. De haat werd overigens sterk doorgetrokken naar de bemoeizuchtige communistische bureaucratische snuifheren van de Noordelijke staten.

Als achtergrond dus een schitterende film. Inhoudelijk vond ik het iets minder met een karikaturaal en voorspelbaar tegengesteld FBI-duo die elk zijn manier en waarheid heeft om de zaken aan te pakken. Desalniettemin mogen de acteerprestaties van Willem Dafoe en Gene Hackman gezien worden. De afwerking van de arrestaties op het einde toe van het hoe, wat en waarom gebeurde snelsnel en vond ik jammer. Maar desalniettemin een erg sterke film die een blijvende indruk heeft nagelaten op mij. Een film om bij stil te staan, dat zeker!

Een film die draait om de wereld van de casino’s en het gokken. Gerry en Curtis zitten er middenin. Ze besluiten samen een soort van roadtrip te maken. Onderweg kunnen ze het niet laten om op alles te gokken waarmee enigszins maar geld mee te verdienen valt. Het kan niet anders dat sit vroeg of laat moet tegenslaan.

Van tegenslag, daar weet Gerry alles van. Gescheiden, zijn kind in lange tijd niet meer gezien, eenzaam en haveloos en bovenal een hoge schuldenberg torsend. Het was inderdaad niet fraai wat hij deed toen hij zijn ex een bezoekje bracht. Zielig zelfs.

Film die rustig verder kabbelt, maar vooral de moeite waard is door de twee hoofdrolspelers die het meer dan behoorlijk doen en goed op elkaar zijn ingespeeld.

Voor het eerst gezien en zeker wederom een degelijke prent van Darabont. Op zich was het plot maar eigenaardig waarbij plots opduikende mist vreemde kwaadaardige wezens herbergt. Het slaat eigenlijk op niets, maar de sterkte van de film zit in de onderhuidse spanningen en angst. Geen film die op zoek gaat naar de oorsprong of naar verklaringen naar het hoe en waarom. Ok, even was er die uitleg van die militair, maar die was erg vaag en bovendien ook nogal vergezocht. Neen, dat was eerder het verlengde van de subplot rond die godsdienstwaanzinnige. Knap wel dat de film mooi weergeeft hoe angst een massa kan beïnvloeden om een leider te volgen tot in het waanzinnige toe.

De rol van de militairen in de supermarkt was enorm zwak. Geen initiatief, geen leiderschap, geen machogedrag, integendeel zelfs, bange afzijdige wezeltjes waren het en dat had niet alleen te maken met al dan niet hun aandeel in de ramp. Minder geslaagd vond ik ook de verschillende beesten. Eerst die tentakels, dan vliegende bugs, andere fladderende beesten die de bugs opaten, spinnen en wat reuze-olifanten. Hou het bij eentje zou ik zeggen, het was voldoende geweest.

Het einde knap was goed, vrij origineel, maar wel pijnlijk natuurlijk. De uitwerking was wel niet perfect. De weggetrokken mist en het reddingsteam was daar wel erg snel. Maar los van dat deed het me wel iets. Verschrikkelijk om zo verder te moeten. Een film met wisselend succes dus, maar al bij al een nipte 3,5*.

Geen idee waarom ik er deze uitpikte om te bekijken. De matige quoteringen deden me alvast niet overstag gaan. Het zal dan toch iets met Noah Baumbach te maken hebben. Mijn vijfde film ondertussen van hem en toch met wisselend succes. Marriage Story (2019) was top en ook The Squid and the Whale (2005) was best ok, maar evengoed zijn er tegenvallers. Jammer genoeg valt deze Mistress America hier ook onder.

Ik had sowieso weinig affiniteit met de beide hoofdpersonages. Ze kwamen me vrij vermoeiend en irritant over. Veel gezwets en getetter, weinig plot. Ook de nevenpersonages veranderden daar niet veel aan. Film kwam me saai en vervelend over. Dan houdt het wel op vrees ik.

Totaal onbekende film voor me, maar meegepikt omdat Canvas naar goede gewoonte in het weekend kwaliteitfilms aanbiedt. De film valt onmiddellijk in huis met een grappige en emotionele scène die me meteen meesleurt in de film. Het telefoongesprek met de demente vrouw die denkt dat ze God aan de lijn heeft, is ontroerend.

Het is op zich een vrij beladen film, maar hier en daar slaagt de regisseur erin een komische of luchtige noot te verweven in het verhaal. Een film over een zwaar onderwerp dat niemand onberoerd raakt, maar waarover verhitte discussies kunnen over ontstaan. In vele landen ook illegaal en ook daar knelt het schoentje. Fijne kleine film om te volgen die er ineens ook het thema homoseksualiteit bijneemt alsof het nog niet moeilijk genoeg was.

Goede dialogen, goede acteerprestaties en goed camerawerk. Geen wereldtopper, maar gewoon aangename film binnen het arthousewereldje.

Eigenlijk wel een prima animatiefilm boordevol actie en ook humor. Eén van de grootste pluspunten is dat het nimmer stilvalt. Dit gaat misschien wel wat ten koste van de diepgang of de inhoud, maar er gebeurt zoveel per scène als in zijn geheel dat het enorm vermakelijk is en je dit al snel vergeet.

De humor slaat ook aan. De vader, de hond, de hele familie eigenlijk. Verder misschien ook herkenbaar voor een modaal gezin waarbij je stilaan tienerkinderen ontwikkelt. Het zijn niet meer de gedweeë koters van weleer. Family time staat centraal en hiertoe krijgen ze de kans wanneer de mensheid dreigt te verdwijnen. Daarnaast ook wat moraal over de technologiemaatschappij, maar zonder belerend over te komen.

Doet wat denken aan The Incredibles, maar moet daar vreemd genoeg weinig voor onderdoen, integendeel zelfs. Prima film voor het hele gezin!

Ik ben toch minder lovend dan de meeste meningen hier. Zo geweldig vond ik allemaal niet. Niet inhoudelijk, maar ook visueel bleef ik op mijn honger zitten. Het schoonspringen zelf met het mooie azuurblauwe water vond ik wel prachtig, maar die sfeërieke tierlantijntjes zeiden me niet zo veel.

Ook inhoudelijk moest ik flink mijn best doen om het te blijven volgen. Ik kon het ook niet altijd zo goed plaatsen. De film is inderdaad eerder een mysterie dan een drama. Erg verklarend is men in ieder geval niet en als men dan toch een poging deed, was het een zwakke poging die nergens op sloeg.

Eigenlijk kwam het erop neer dat de talentrijke Izumi een soort connectie had met de natuur en de kosmos. De natuur die steeds meer uit balans raakte met zijn hittegolven en waterschaarste. Dat er geregeld mensen flauwvielen en er nauwelijks mensen van opkeken vond ik best raar. De verstandhouding tussen Izumi en Mao vond ik dan interessanter, maar een echte coming of age kan je dit niet noemen.