Opinions

A Perfect World (Film, 1993) meets Close Encounters of the Third Kind (Film, 1977), zo lijkt het wel. Vond het eerlijk gezegd allemaal maar matig. Niet dat de film compleet de bal misslaat, maar hij raakte me onvoldoende om echt aan te slaan.

Sfeervol en bij momenten spannend, maar er zitten ook te veel losse dode momenten in de film. De cast probeert het echter nog recht te trekken. Film lijkt onafgewerkt en vaag, ook iets te makkelijk soms en het einde vond ik maar niets. Net niet ...

Ari Aster is net zoals Jordan Peele (Get Out en Us) eentje om in de gaten te houden de komende jaren. Met Midsommar gaat Aster net als bij Hereditary de wat occulte mystieke sfeer op. Midsommar is een fijne arthouse met een tikkeltje horror al mag je je op dit laatste niet blindstaren. Schrikmomenten moet je niet verwachten en echte gruwel met bloed op die ene scène na is er ook niet. Wel hangt er steeds een zweem van spanning en dreiging over de film. Aster beheerst die moeiteloos en weet een boeiend plot te vertellen. Hij wordt hierbij ondersteund door een prima cinematografie, degelijk plot en een goede Florence Pugh.

Vooral de laatste drie kwartier komt er echt wat meer vaart in de film, een item dat we ook bij Hereditary terugzagen. De sfeer rond midzomerfeesten werd erg mooi in beeld gebracht (in Hongarije nota bene, niet in Zweden). Harmonieus en kleurrijk, folks met dans en bloemenpracht. Denk maar aan de erg mooie dansscène om als Mei-Koningin verkozen te raken of de afsluitende ceremoniële scène.
Midsommar is lekker speels ook met de hallucinaties en het omgekeerde camerabeeld bij het binnenrijden van Hälsingland. Ook de tekeningen waren prachtig, alleen jammer dat ik te weinig tijd had om ze in detail te bekijken. Dat wordt wachten op de DVD-release.

Pugh deed het erg goed. De andere bendeleden vielen me niet speciaal op. Vooral de geobsedeerde Mark vond ik maar een magere rol. Christian was ook zoutloos, maar vond ik naar het einde toe wel beter. Fijne scène met die beer en naaktscène overigens.
Wel vond ik het vreemd dat naarmate de vreemde elementen toenamen het personage van Pelle naar de achtergrond verdween. Niet geheel logisch dat er mensen plots verdwijnen en zich daar schijnbaar niemand echt vragen bij stelt. Het grootste minpunt voor mij alvast. Ik zag ook geen link met de gebeurtenissen in de VS ((zelf)moord familieleden) en de situatie in Zweden. En tenslotte was de rol van die mismaakte jongen ook nogal hol.

Over één ding ben ik ook niet uit. Misschien dat iemand hier een verklaring heeft:
Men sprak dat de ceremoniefeesten slechts om de 90 jaar plaatsvinden, maar Pelle had het ook over het feit dat hij zijn ouders verloor in een "brand". Geheel toeval en niets te maken met de ceremonie? Maar waarom werd het dan vermeld?

Als je het wat degelijk aanpakt, is zo’n triangle van liefdesaffaires en verlangend best een boeiend kijkstuk. En dat werd het ook. Ik heb wel appreciatie voor Woody Allen vóór als achter de camera. Een beetje praatziek bij momenten waarbij hij alles - zeker relaties - overanalyseert, maar onderhoudend en boeiend blijft het zeker.

Relatie, liefde en seks als rode draad door zijn films en zijn gehele oeuvre bijna. Hij weet er steeds iets boeiend van te maken zonder echt in herhaling te vallen. Met de kleine cast zorgt hij voor leuke intermezzo’s met hier en daar een grappige noot.

Al bij niet zo indrukwekkend, maar zeker wel vermakelijk. Een leuk Woody Allen tussendoortje!

Intussen ook Midway gezien en waarbij ik eerlijkheidshalve moet bekennen dat ik hier eigenlijk niet te veel zin in had. Maar een spektakelfilm in de bioscoop is op dat vlak meestal wel een meerwaarde. En dat eigenlijk ook het grootste pluspunt van de film. Eigen aan Emmerich is het mooie computergestuurde georchestreerde visuele spektakel dat je aangeboden krijgt. De film zit vol actie van vechtende en neerstortende vliegtuigen enerzijds en gebombardeerde en zinkende slagschepen anderzijds. Dit massaspektakel echter laat andere filmaspecten zoals verwacht links liggen.

Hoewel ik me liet wijsmaken dat al bij al de zeeslagen sinds Pearl Harbor redelijk gevolgd worden, blijft de film inhoudelijk net tekort komen. De film kwam me iets te fragmentarisch over en jumpte van de ene vechtscène naar de andere met een aftiteling van het waar en wanneer van de situatie. Maar echt samenhangend vond ik het niet. Neem nu die Doolittle: op zich een mooie scène in China, maar hij verdween even snel van de radar dan dat hij erop kwam. De rustige scènes sloegen onvoldoende aan omwille van de beperkte uitdieping van de karakters en minimale dialogen van de acteurs. Alleen Woody Harrelson kon ik wel smaken en ook Patrick Wilson was de enige op niveau.

Worden de Japanners betrokken in de film? Goh, niet echt vind ik. Behoudens de generaals of admiraals zag ik weinig gewone lui. Hun gruwel ten aanzien van de Chinezen en andere praktijken kwamen even aan bod - en terecht ook - maar ik zag weinig nuancering met de Amerikanen. Ik zag al grotere contrasten, maar ik hoopte toch op meer. Tussen al het afstandelijke geweld door toch hier en daar een aangrijpende scène met de krijgsgevangene, het geplette vliegtuigje door het vliegdekschip of de scènes in China. Al bij al een degelijke film, een nipte 3,0*.

Zeer fijne spannende thriller. Niet de eerste Spaanse film die ik zo ervaar. Deed me wat denken aan het werk van Alejandro Amenábar. Centraal staat de depressieve César die in niets in het leven genoegen schept. Elke inspanning is er één te veel, zo geeft hij aan. Al moet ik zeggen dat hij voorts wel erg energiek uit de hoek komt als hij een andere in het vizier neemt.

Die andere is in de eerste plaats de bevallige Clara. Hij kan het niet verkroppen dat ze gelukkig is, dat ze mooi is, laat staan dat ze een relatie heeft met een andere man. Wat volgt is een ziekelijk gedrag van een voyeur met psychopathische trekken.

Vooral de spanning en de sfeer zitten erg goed. Het tempo is vlot en ook de acteerprestaties zijn op niveau. Het is boeiend om Cesar (Luis Tosar) aan het werk te zien, zowel verbaal als in al zijn gedragingen. Interessant was ook de interactie met het kleine buurmeisje.

Als kijker vond ik het wel vreemd dat hij nooit geassocieerd werd met die stalker. Vreemd toch hoe mensen hier net wél steeds verder kijken dan hun neus lang is. Het politioneel onderzoek later in de film was vervolgens ook nogal mager. Alsof hij simpelweg met alles lijkt weg te komen. Wat me niet stoort op zich, wel dat dit zonder al te veel problemen kon geschieden.

Ik wist niet goed wat te verwachten bij mijn eerste kennismaking met Aki Kaurismäki. The man without a past is een droogkomisch drama waarbij ik moeilijk de vinger aan de pols kan houden. Hier en daar uitstekende scènes, maar qua plot bleef ik wat op mijn honger zitten ondanks het veelbelovende uitgangspunt. Een film met veel stilistische beelden, zeer sober ook. Het ziet er allemaal wat mistroostig uit, maar dat wordt weggegomd met het nodige optimisme of humoristische insteek.

De humor die aan bod komt is absurd, maar is niet zozeer kolderiek, eerder tragisch. Zo wordt hij doodverklaard, maar staat hij plots als een halve mummie recht en zet hij zijn scheve neus op de juiste plaats en weg is hij. Ook de dialogen zijn droog wanneer hij na enkele dagen opeens begint te praten. "Zo, dus je kunt wel praten" wordt hem gezegd, waarop hij antwoordt: "Ja, ik had hiervoor alleen nog niets te zeggen."

Niet slecht, maar misschien net niet in de juiste stemming geweest om dit soort film te zien. Misschien moet ik hem later herzien en herevalueren al vond ik het zeker niet slecht.

Fascinerend de aanpak en opmaak van deze film waarbij een kordate kunstexpert zijn zaakjes mooi op orde echt tot het moment dat zijn zakelijke rationele denken overhoop wordt gegooid door opwellende emoties van mysterieuze vrouw. Wellicht zal de grote waardevolle kunstcollectie een grote rol hebben gespeeld in zijn gedrag en ligt dus hebzucht aan de basis van zijn ondergang, maar toch verbaasde het me dat hij in pakweg het eerste half uur zijn geduld en grenzen stelselmatig verlegde en toegaf aan de grillen van de vrouw.

Zo af en toe wat kunst in een film vind ik een pluspunt. Geweldig ook die eigen collectie van Oldman. Te meer de scènes met de verbluffende shots wanneer hij als een koning in zijn zetel zijn collectie overschouwt. De focus die daarop gelegd wordt, kon al als een teken gezien worden dat er iets stond te gebeuren daarmee. De lege ruimte op het einde van de film te samen met de ontredderde blik van Oldman staat enorm haaks op de macht, arrogantie en grandeur van het personage in het begin van de film.

De rol van Sutherland vond ik wat vaag en doodlopend, weinig toevoegend. Daarnaast vond ik de rest van de cast wel sterk. Hoeks doet het uitstekend en Rush is gepokt en gemazeld in de acteerwereld. Prima sfeersetting met veel aandacht voor het mooie opbouwende plot, soundtrack en de decors.

Als volwassene kan je je aan veel ergeren als je wil. Zeer voorspelbaar filmpje met veel clichés rond een gezinnetje eenden waarvan er eentje moet toegeven (de vader inderdaad) aan de rest om toch de wijde wereld in te vliegen tijdens de winterperiode in plaats van thuis te blijven. Eentje (de zoon inderdaad) wordt al op een eind nog de grote held.

En om eerlijk te zijn. Ik vond die eenden bloedirritant, stuk voor stuk, ook die witte. Maar al bij al blijft het wel vermakelijk. De scène met de reiger vond ik het beste van de film. Voor de allerkleinsten zelfs best eng, maar dus erg goed gedaan. Met die duiven wou men iets soortgelijks creëren, maar dat sloeg toch minder aan.

Het is één groot avontuur en dat verveelt niet. De bad guy komt pas vrij laat in actie en komt eigenlijk wat onverwacht, maar de film valt eigenlijk nimmer stil. Niet slecht, maar er zijn wel betere (commerciële) animatiefilms dan dit.

Niet te best eerlijk gezegd. Wekte eerder irritatie op dan dat ik me betrokken voelde bij het zware thema. Alleen voelde het nergens zo aan. De dreiging, angst of sfeer kwam nooit binnen. Het mag dan wel gemaakte zijn voor een jonger publiek, dan nog kan je de dingen nog steeds benoemen. Ik vond het een vrij emotieloos gebeuren. Weinig geloofwaardig ook, maar dat kan ook het gebrek aan financiële middelen gelegen hebben. Die barakken en figuranten in Bergen-Belsen zagen er niet uit. Met wat lompen alleen kom je er niet...

Ook dat constante heen-en-weergeflits met flashback haalde me uit het verhaal. Soms was de montage niet geweldig te noemen. Beetje jammer dit alles, ik hoop niet dat jongeren dit verwarren met de reële feiten. Hier heb je weinig boodschap aan, jammer.

Erg populair op Netflix las ik onlangs, mja, het zal dan toch niet voor de kwaliteit van de film zijn, vrees ik. Ik hoop dat de recente animatiefilm op dit vlak beter is, Where Is Anne Frank (Film, 2021).

Deze, hoe kan het ook anders, heb ik samen met mijn dochter gezien. Lekker innig de serieuze verantwoordelijke structuur van mama opzij schuiven en meegaan in de ondoordachte ideeën van de papa. Het helpt natuurlijk dat mama veel in het buitenland zit.

Erg fijne familiefilm dus die je doet dromen om het vaste rollen- en verwachtingspatroon overboord te gooien. Willen we dat niet allemaal eens, dat gek doen en echt doen wat je altijd al wou doen, maar gewoon niet meer durft? Omdat het financieel niet kan, relationeel of omdat de maatschappij dat ook niet verwacht van jou.

Johan Heldenbergh heeft wel wat meer in zijn mars dan dit, maar kan me voorstellen dat dit een leuk tussendoortje was. Onderhoudend en grappig bij momenten, zeker ook de opmerkingen van de meer volwassen dochter Fien.

Fijn einde ook dat gelukkig niet de melige onrealistische toer opgaat, lekker down to earth met een prima compromis. Even dacht ik dat zijn carrière van de grond ging gaan met die rol van Bergerac. Gelukkig deed dit dat niet.

Prima verfilming van het gelijknamige boek. Dat is op zich al niet eenvoudig. Deed me wel wat denken aan de roman en film van "Kom hier dat ik u kus" dat ongeveer gelijktijdig verscheen in de zalen en eveneens een psychologische dramatiek van genre heeft.

Zolang je mensen opsluit en ver weg houdt van je eigen leventje is er weinig aan de hand. Iemand dood zwijgen betekent nog niet dat die er helemaal niet meer is. Na de dood van haar moeder gaat Eva de confrontatie aan. En toch heeft ze hem nooit helemaal losgelaten. Onverwerkte trauma's steken te pas en te onpas de kop op. Angst is de rode draad doorheen de film.

Dennis the menace, maar dan in de overtreffende trap. Ook psychopaten waren ooit kind en vroeg geleerd is oud gedaan, zoiets? Wel een leuke wegkijker en heeft zo die typische 90s suburb vibe die je in duizendvoud terugvindt in Hollywood.

Geen gezellige familiefilm, een horror voor sommigen, maar eigenlijk een thriller van een psychopatische 9-jarige die wanneer hem iets in de weg gelegd wordt aan het moorden slaat. Hij probeert hierbij wat gedifferentieerd te zijn met verschillende moordtechnieken. Het gaat soms wel héél makkelijk allemaal.

Men heeft er wat humor proberen in stoppen met dan vooral Mikey zelf die gevat uit de hoek komt. Ijzig en ironisch wanneer hij zijn verfilmde moordpartijen herbekijkt. Vrij eenvoudig allemaal, maar best vermakelijk. Ondanks de creepy gedachte natuurlijk, blijft het al bij al op horrorvlak braafjes.

Sfeervolle spionagethriller uit Zuid-Korea met als doel de onafhankelijkheid en het afwerpen van juk van de Japanse bezetting ergens in de jaren 20. Visueel zag het er best prima uit. Mooie beelden van het station en de trein(wagons).

Redelijk veel personages en namen wel waardoor ik soms wat het noorden kwijt was. Die gezichten zijn soms moeilijk uit elkaar te houden. Loyaliteit en verraad gaan hand in hand en de spanning was zeker te snijden. Toch werd ik niet compleet begeesterd door de film. Lag wellicht aan het moeizame begin al had die achtervolging op de daken wel iets.

Een spionagethriller met fijne actiescènes en een aantal beelden waar de martelpraktijken van de Japanners de revue passeren.

Een typische arthouse film met lange shots en hier in dit geval eentje met weinig dialoog. Er valt natuurlijk niet veel te zeggen als je veelal verward bent of je je niet alles meer even goed herinnert. Verklaringen worden niet gegeven in de film waarom iemand aan afasie lijdt. Gelukkig is het begrip en de behandeling wel groot. Het lijkt wel een afgeleide van corona ofzo, een soort van onverklaarbare pandemie dat over de mensheid is neergestreken.

Een film over intermenselijke contacten, je plaats binnen een samenleving en voer herbronning, dit laatste al dan niet noodgedwongen. Degelijk allemaal en het kabbelt lustig verder zonder specifieke richting. Ik had wel wat meer schwung of boodschap/moraal verwacht, een soort van mindf*ck of krachtige premisse.

Debuut langspeelfilm voor Vandekerckhove? Rabot, de documentaire over de verloederde Gentse wijk kende ik van haar al. Straf dat ze Matteo Simoni wist te strikken voor dit filmproject. Verder ook met Thibaud Dooms een bekend gezicht, die laatste speelde de heftige hoofdrol in Koen Mortiers Skunk.

Degelijke film over de moeizame relatie tussen een vader en zijn zoon die doof is. Moeilijk om de vader in te schatten. Liefdevol, ja, maar de pedagogische kwaliteiten om zorgzaam en empathisch op te voeden is een brug te ver.

Een verhaal in de marge van de arbeiderscultuur en sociale woonwijken, dit in ver contrast met het leventje van de bourgeoisie dochter-moeder in de statige villa een paar straten verder. De moeder van Milano gaat het al niet veel beter af.

Acteerwerk wel naar behoren. Camerawerk idem al waren sommige scènes rommelig in beeld gebracht. In zijn geheel toch een mooi coming of age drama dat je met een wrang gevoel achterlaat.

Geweldige film noir die we binnenkort zonder twijfel mogen verwachten in de top250 van MM. De film kent een fijne opbouw die start met de moord op de tweede echtgenoot van Mildred Pierce, de heer Monte Beragon. Wie de dader is, komt uiteraard niet in beeld, maar wat volgt, verloopt aan de hand van de ondervraging bij de politie via een flashback. Af en toe wordt nog even teruggegrepen naar het heden, maar vanaf dan verloopt alles vrij chronologisch.

Centraal staat - hoe kan het ook anders - Mildred Pierce, een typische huisvrouw waarbij haar gezin op de eerste plaats komt. Haar huwelijk met haar eerste man loopt spaak mede door andere opvoedingsprincipes en wegens financiële problemen door en met haar man.

Ze dient zelf voor inkomsten te zorgen en werkt zich in een mum van tijd als serveerster op tot eigenares van haar eigen zaak. The sky is the limit lijkt het wel, voor zichzelf, maar vooral om haar dochter Vera te onderhouden. Zij is een egoïstisch spoiled brad die enkel geïnteresseerd is in geld en uiterlijk vertoon. Uiteindelijk beginnen ook haar hormonen op te spelen.

Eén van de sterkste troeven van de film is de mooie samenhang tussen de personages. Alles wordt overtuigend gebracht door uitstekend acteerwerk, maar ook goede invulling van de karakters. Voorop loopt natuurlijk Crawford zelf die een intense vertolking neerzet van haar personage Mildred. Maar ook Ann Blyth als 17-jarig verwend nest is een femme fatale om u tegen te zeggen. Tot slot zijn de bijrollen van de verschillende mannen als de secretaresse van een hoog niveau met prima dialogen en af en toe wat sarcasme.

Tot slot een prima ondersteunde soundtrack van Max Steiner en een top cinematografische aanpak. Mildred Pierce is een meesterwerk. Sterke vrouwen overheersen de film, de mannen daarentegen zijn volgzame lammeren. Het legde Joan Crawford alvast geen windeieren.

Wanneer het perfecte gehoorzame burgerleventje uitdraait op een menselijk drama besluit een vrouw om alles overboord te gooien en eindelijk "leven". Alsof dergelijke kicks en roekeloosheid met gebrek aan verantwoordelijkheidszin het echt leven is. Ik kan best begrijpen dat je in een moment van woede of verdriet alles wil opblazen, maar mij kwam het niet zo naturel over. Deels geslaagd, zeker het drama gedeelte.

Interessante biopic van Harvey Milk die eerst als activist en later als politieker de homorechtenbeweging een stem en gezicht gaf ergens in de jaren 70. Prima vertolking van een uitstekende en overtuigende Sean Penn. Geeft deze film extra cachette welk later resulteerde in een verdiende Oscar.

Verder prima camerawerk en vrij vlotte film van Van Sant. Ook de anderen deden het prima, met Brolin op kop, maar laten we ook Franco niet vergeten. De biopic is meeslepend en boeit de gehele film door. Enkele nare uitspraken over homo’s gaven me een gevoel van plaatsvervangende schaamte.

Found footage horror. Nouja, veel found footage, weinig horror. Vooral veel irritatie. Omwille van de vervelende personages, het sullige plot en acteerwerk. Wat vrienden of studenten onder elkaar die wat fun maken. Enige wat nog enigszins boeiend was, is dat ze een poging ondernamen om fictie en realiteit - prank of echtheid - door elkaar trachten te halen om de kijker op het verkeerde been te plaatsen. Men slaagt daar gedeeltelijk in.

Degelijke misdaadfilm over een aantal clans die de machtigste willen zijn in de stad. De één heeft de macht en acht zich onaantastbaar. De ander is opgroeiend en komend en denkt dat zijn macht de ander kan overtreffen. Dat dit moet eindigen in wantrouwen en tenslotte in een bloedend schouwspel, dat in de sterren geschreven.

Centraal in dit alles in het personage van Tom Reagan, vertolkt door Gabriel Byrne. Vrij eigenaardig personage waarvan ik geen hoogte krijg. Koelbloedig en sterk zou ik hem alvast niet noemen. De klappen die hij incasseert doorheen de film zijn niet te tellen. Toch slaagt hij erin op slangachtige opportunistische wijze derden voor zijn kar te spannen.

Ondanks de prima sfeersetting toch bij momenten een weinig gebalanceerde film. Er wordt veel gepraat door en vooral over personages. Die laatsten komen niet tot nauwelijks fysiek in het stuk voor waardoor er niet altijd lijn in de film komt. De film wordt bij momenten ook makkelijk te snel afgehaspeld. Ondanks de vele dialogen had ik ook het gevoel dat er toch te weinig tijd werd genomen om het plot te vertellen waardoor er te veel vlakke personages de revue passeerden. Het potentieel kwam hierdoor te weinig tot uiting. Geen slechte film, maar binnen het genre is er veel beters te vinden.

Million Dollar Baby is één van de sterkere boksfilms die ik al zag. Het is een film die eenvoud en kwaliteit uitstraalt dankzij de strakke regie van Eastwood. MDB draait eigenlijk rond drie hoofdpersonages. Enerzijds heb je Scrap (vertolkt door de heerlijke Morgan freeman en wat een geweldige voice-over heeft die man). Scrap, een ex-bokser die reeds eeuwenlang de conciërge en toeverlaat is van de norse Frankie Dunn die het beste uit een bokser kan halen, maar tegelijk onzeker is om risico's te nemen. Hillary Swank en Eastwood spelen de pannen van het dak in deze dramafilm. Zeven nominaties voor de Oscars waarvan 4 verzilverd, sterk! En geheel verdiend zeker wanneer je de andere genomineerden ziet!

MDB levert enkele uitstekende gevechten op, maar het is vooral het werk buiten de ring die vonken geeft. Maggie wil zich een weg buiten de uitzichtloze armoede boksen door zich met haar koppige vastberadenheid en assertiviteit te laten trainen door Dunn. Dunn daarentegen is aanvankelijk onvermurwbaar, maar ziet gelijkenissen met zijn dochter die hij niet meer ziet. Hij wordt een soort vaderfiguur voor haar en zal later na het ongeval niet meer van haar zijde wijken. Zeer mooi uitgediept en eveneens niet te melodramatisch. Geen happy end show hier, ook geen cliché boksfilm waarbij een newbie de wereldtitel behaalt, neen, puur rauw realisme.

Het is een film die me geraakt heeft en tegelijk verrast, want dit zag ik niet in Eastwood. De uitstekende casting, regie en acteerprestaties zijn de grote kracht van de film. Ik vernam dat Mystic river ook een must see is. Die passeert binnenkort ook alvast de revue. Dikke 4,0* waard deze MDB!

Ik kreeg een wat Eric Rohmer gevoel. Films ergens in het Zuiden van Frankrijk, vakantiesfeer, personages die genieten van het leven en omgaan met elkaars plus- en minpunten. Hier met als toetje het overlijden van de moeder des huizes.

Het lichaam blijft nog even liggen en iedereen krijgt de mogelijk om te groeten. Vreemde taferelen toch wel waarbij er geregeld veel passage is, kinderen tussen de rokken door glippen en dat onder het toeziend oog (nou ja) van onze onfortuinlijke dame.

Familie die elkaar amper ziet en enkel samenkomt op belangrijke momenten, mja, het is een moeilijk publiek wanneer de nalatenschap wordt besproken. Geen slaande ruzies of wat dan ook, maar met weinig gevoel voor empathie en schaamte worden wel enkele zakelijke en tevens onmiddellijke beslissingen genomen. De zoon, Milou, ondergaat het toch allemaal, al focust hij zich dan ook op andere verstrooiingen ...

Geen slechte Malle, maar hij heeft inderdaad betere films dan dit.

Na Beoning geprikkeld geraakt door Chang-dong Lee en intussen aan mijn derde film toe van deze Zuid-Koreaanse regisseur. Via deze film heb ik geleerd dat de katholieke (of christelijke) gemeenschap tot de grootste religie behoort in het land te samen met het gekende boeddhisme. De film vertelt het verhaal van een jonge weduwe die rouwt om de dood van haar man en om hem te eren naar zijn geboortestad trekt om daar een nieuw leven op te bouwen.

Secret Sunshine, de letterlijke betekenis van het stadje Milyang, is geen Walhalla voor de jonge Shin-ae. Ze tracht aan de hand van pianolessen te overleven, maar het lot is haar niet gunstig gezind. Haar zoontje wordt vermoord en ze stort helemaal in. Ook de verwijten van de oma moet ze maar slikken. Op advies van de plaatselijk apotheker gaat ze op zoek naar het geloof. Wat we te zien krijgen is een schrijnende situatie wanneer Shin-ae machteloos en vol emotie tekeer gaat in een kerkviering. Het geschreeuw gaat door merg en been, net als de thuisviering. Toch hervindt ze de kracht om te geloven. Een ander krachtig moment was de confrontatie met de moordenaar van haar zoontje wanneer ze hem opzoekt in de gevangenis.

Actrice Jeon Do-yeon doet het erg goed als Shin-ae. Ze brengt haar rol erg overtuigend en vol emotie. Hier en daar misschien wat te sentimenteel, maar over het randje gaat het nooit. De religieuze insteek is enorm, een factor waarmee je als kijker rekening mee moet houden. Wel fijn dat het hoofdpersonage constateert dat religie en God toch niet het (bevredigende) antwoord heeft op alle vragen.

Zeer fijn eerste half uur driekwartier waarbij we Shizuku leren kennen, een meisje dat constant met de neus in de boeken zit. Het wordt intrigerend wanneer ze opmerkt dat een zekere Amasawa steeds vóór haar het ontleende boek heeft gelezen. Later ontdekt ze zelfs een schenking van hem dat nog niemand heeft gelezen.

Later wordt het meisje meer uitgediept en krijgen we een soort coming of age verhaal over een tienermeisje en haar vriendinnen. Uiteraard moet het dan over puberliefde gaan, maar ook dat wordt erg mooi en naturel gebracht. Even dacht ik dat er wat meer fantasie in ging zitten met die kat en het kattenbeeldje, maar het werd niet zoals Neko no Ongaeshi (2002).

Visueel wederom knap met veel oog voor detail zoals we gewend zijn van Ghibli. Wederom een charmante animatiefilm met uitgewerkte personages. Dit moet de laatste Ghibli zijn die ik nog zien moest, zeker weer de moeite voor de fans.

Niet echt onder de indruk van de film. Reuzenkakkerlakken (maar ook de kleintjes) zijn vies en goor. Hier en daar voornamelijk veel slijm, maar daarmee was de kous af. De spanning en de sfeer in het ondergrondse New York was wel aanwezig. Creepy en beklemmend bij momenten. Maar wat kan - en niet alleen in deze film - New York toch een oerlelijke stad zijn en ik bedoel het dan ook bovengronds.

Wat de film (en dus die kakkerlakken) een extra pigment gaven, was dat tsjirpende geluid dat ze produceerden. Echt wel om de kriebels van te krijgen. Wel een vreemde redenering van hoe deze creaturen tot stand gekomen zijn, maar kom. Ik vond de personages in hun geheel ook vrij vlak of weinig uitstraling hebben. Geweldig hoogstaand was het allemaal niet.

Maar wel fijn om eens mee te pikken (en snel terug te vergeten). De insecten zelf zagen er trouwens wel goed uit, ook als ze rondvlogen.

Knappe film over het principe van The American Dream waarbij een Koreaans gezin emigreert van Californië naar het meer landelijke Arkansas. Arkansas is een landbouwstaat waar pluimvee een belangrijke bron van inkomsten is. Dit komt ook in deze film naar voren. Daarnaast probeert Jacob een eigen landbouwbedrijfje uit de grond te stampen. Dit loopt echter niet van een leien dakje: know-how, hete zomers, watergebrek, een portie pech en huwelijksproblemen weerhouden hem ervan om (snel) te slagen in zijn opzet.

Om eerlijk te zijn verwachtte ik ook wat racisme, maar van dit géén enkel spoor. Op zich erg verademend, want op die nagel werd al veel geklopt. Aan de andere kant miste ik wat de interactie met andere Amerikanen. Dit kwam een beetje op de achtergrond naar voren met de toetreding tot de kerkgemeenschap, maar dit werd voorts te weinig aangehaald. Zelfs onder de kinderen was er harmonie.

Wat wel wat extra peper biedt is de intrede van de grootmoeder die op zijn zachts gezegd en ook in de film werd aangehaald zich niet voordoet als een traditionele grootmoeder. Beetje excentriek en eigenzinnig waardoor ze nauwelijks een band opbouwt met haar kleinkinderen. Verder blinkt de film uit in zijn eenvoud, rustige soundtrack en prima cinematografie. Will Patton is tenslotte de kers op de taart!

Floor Adams slaat wat mij betreft de nagel op de kop. Het is sowieso een onderwerp dat me zeer nauw aan het hart ligt. Op een heldere manier verduidelijkt ze aan de hand van een soort poppetje in de hersenen van Chris hoe hij denkt en handelt. Iedereen zal in se wel zo'n poppetje in zijn hoofd hebben, alleen is dat van Chris anders in de weer dan anderen.

Feit is dat Chris erg veel compenseert met zijn intelligentie en met wat hij aangeleerd heeft hoe hij zus of zo in die situatie dient te handelen. Sommige situaties blijken onbekend terrein te zijn met amper tips (bvb. geslachtsgemeenschap), maar ook het daten blijft een ondoorgrondelijk kluwen ondanks de reeds opgeslagen tips. En de ene observatie betekent nog niet dat je deze zomaar kan kopiëren in een andere context.

Het levert aandoenlijke en zelfs grappige situaties op. Eigenlijk biedt de kortfilm nog meer ruimte voor extra beeldmateriaal en een degelijke uitgewerkte film. Fijn iets dergelijks te kunnen zien. Het biedt meer begrip van buitenstaanders van hoe naar autisme te kijken. Het zijn niet heus allemaal rain men en heus ook niet met een mentale handicap, integendeel zelfs. Net als kameleons zijn zij ook de perfecte individuen die hun zijn kunnen verhullen, ook al gaan ze af en toe uit de bocht. Mooi!

Langs de ene kant een vrij saai en vooral oubollig portret rond rouwverwerking. Minimalistische cinema. Een mockumentary ook waarbij de twee hoofdpersonages, vader en moeder, hun gevoelens geregeld uiten in de lens van de camera.

Op zich is de rouwverwerking en het ophalen van herinneringen aan de tragische dood van hun zoon wel interessant, maar het geheel (aanpak, aankleding, ...) is bijzonder suf. Het kost toch wel wat moeite om dat doffe tafereel te doorbreken. Op dat vlak alles behalve voor iedereen weggelegd.

De gemeente Temse aan de Schelde had een belangrijke bijdrage aan de film. Dat blijkt ook met de beelden langs de Schelde en de begraafplaats. Acteerwerk is degelijk, maar Dora van der Groen, is niet bepaald mijn favoriete actrice. Verder wel interessant hoe de vader verder wegkwijnt, hij kampte met een alcoholprobleem en hoe de moeder ook levensmoe is. Op dat vlak dan ook weer een maatschappijkritische blik.

Een horror die traditioneel begint met een groep jongeren die ondanks de verhalen toch besluit een vervloekte mijn in te dalen, want spoken bestaan immers niet. Beetje een standaard verhaal, maar wel met het nodige potentieel.

Het probleem is dat je vervolgens op je honger blijft zitten, want er gebeurt inderdaad bitter weinig. Wat wel prima in beeld werd gebracht was het claustrofobische sfeertje, enerzijds via de head cams en anderzijds het reguliere beeld. De nauwelijks gangen en spleten, het donker... erg comfortabel is het niet. Ik heb verre van claustrofobie, maar zoiets zou ik maar eng vinden, zeker als je niet weet waar je belandt (of strandt) als je in een nauwe doorgang kruipt...

In plaats van een kat een kat te noemen, blijft het geheel bijzonder vaag. Mysterie in het begin OK, maar doe er uiteindelijk dan wel iets mee. Zo blijft de film hangen in de losse flodders en treedt er eerder ontgoocheling op dan spanning.

Mijn kinderen zijn ouder dan die van John Milton, maar niet oud genoeg om alleen te laten gaan. En ik was er ook eens mee buiten. Uitermate lage verwachtingen en die werden nog eens bewaarheid ook. Me voortdurend zitten ergeren, maar me tegelijk niet verveeld. Het tempo was strak en er gebeurde altijd wel iets. Die Jack Black weet wat entertainen is. Vormde eigenlijk wel een goed duo met die Momoa.

Verder nogal onnozel voor een boomer (zo oud ben ik nog niet, wel volgens mijn kinderen). Ik schrok me een hoedje toen er een keer of 7 tijdens de film werd applaudisseerd (!!!) in de bomvolle zaal. En niet eentje, maar zo goed als iedereen. Het was ook de orginele Engelstalige versie. Nog nooit meegemaakt eigenlijk. Ik begrijp dat Minecraft als game een echte hype (en daar voorbij is) voor jongeren, maar bij de films van Lego of Mario Bros was dit toch niet. Ik was al bang voor de aftiteling.

Soit, helemaal niet mijn ding. Ik ben blij voor mijn opgroeiende tieners. Ik spoel dit straks nog wel door met iets dat meer bij mij aanslaat.