Opinions

Beetje een absurde komedie gecombineerd met een soort einde-van-de-wereld-verhaal. Op zich heeft de film weinig te bieden al vond het wel tof om het gezin gade te slaan. Moeder en vader die vaak zitten te kibbelen. Vooral aan het strand in het begin van de film was het genieten hoe ze op elkaar zaten te vitten. Maar ook later wanneer de zwijgzame zoon wat meer op de voorgrond treedt was het tegelijk treurig en amusant om de moeder-zoon relatie te observeren. Het jonge koppel voelde zich terecht ongemakkelijk.

Kleine dagdagelijkse en onbenullige problemen staan in schril contrast wanneer wat bijbelplagen de kop opsteken. Het geeft alvast een droogkomisch effect en de boer ploegde voort. Dialogen zijn onderhoudend en grappig. Geen topper, maar deze verdient toch een groter bereik.

In deze docu/productie schetst Menschen am Sonntag een doordeweekse zondag in het bruisende Berlijn van begin de jaren 30. Nog voor de macht aan Hitler werd overgedragen ervaar je een vrije losse moraal in en rondom Berlijn. Op een prachtige zomerdag zie je de mensen genieten, elkaar ontmoeten en gewoon "te leven". Een groot verschil met wat hen enkele jaren later te wachten staat. Niets (of bijna niets) wat lijkt op het nationaalsocialisme.

Stilistisch gezien erg knap gemaakt. Maar vooral de soundtrack vond ik geweldig aanstekelijk. Leuke deuntjes, maar ook fijn sfeerbepalend voor de visuele beelden. Voor een productie zonder een plot en geluid redelijk vermakelijk al verwacht ik in principe wel wat meer.

Film die me eigenlijk amper kon bekoren. Film die ik ervoer als doelloos, niet exact wetende waar hij heen wou of wat hij wou vertellen. Nogal vaag zonder duidelijk plot. De film lijkt mysterieus met een vreemde inbraak, maar ook dat liep niet echt los. Het blijkt zelfs ingebeeld te zijn?

Ook op werkvlak weinig nieuws onder de zon. Wat gekissebis omdat Jan met zijn bureau een politieke getinte opdracht heeft aangenomen. Schijnbaar wat protest van buitenaf met die verfbommen, maar verder? Het hing allemaal wat te veel met losse eindjes aan elkaar.

Enige positieve van de film was de onbehaaglijke sfeer - al kon die volgens mij nog een stuk sterker - en de blijvende onderhuidse spanningen tussen het koppel. Maar om nou te zeggen dat dit alles superboeiend was? Neen...

Een satirisch kijk op de wereld van de culinaire keuken. Erg verfrissend en originele insteek van de wereld van de topgastronomie die lang niet meer draait om de basics of het genieten. Eten wordt verheven tot kunst en de moleculaire keuken is daar een verlengde van.

Maar ik kan de insteek wel begrijpen en ik zie dat het mes langs twee kanten snijdt. Enerzijds heb je de arrogante hoogdravende manier van koken die van koks rocksterren maakt, maar tegen welke prijs? Anderzijds, als je de medaille omdraait, zie je vakmensen die perfectie nastreven en de ideale balans of mix zoeken tussen de harmonie van alle producten. Bloed, zweet en tranen om dan door enkele onwetende recensenten, kritische journalisten of domme (rijke) klanten ofwel neergesabeld ofwel hypocriet naar de mond gepraat te worden.

Een heerlijke Fiennes die als orkestmeester zijn menu dirigeert. En het vee volgt gedwee. Op eentje na dan die het hele circus maar niets vindt en letterlijk op haar honger blijft zitten. De vele bizarre gebeurtenissen maken het soms wat vreemd en ongeloofwaardig, maar eens je daar doorkijkt, is The menu een heus spektakel. Verrassend!

Gebaseerd op de roman van Klaus Mann en een mooie sterke verfilming ervan. Eerst en vooral zoals ook hier al meermaals aangehaald door de uitmuntende acteerprestatie van Brandauer. De talentvolle, maar eveneens gewiekste en opportunistische toneelspeler Hendrik Höfgen die voor het kruispunt staat eigen gewin, zijn kunstvisie en de politiek met elkaar te verzoenen. Zo heeft Höfgen ook steeds een eigen interpretatie van de werkelijkheid: "Ik woon niet in Berlijn, maar het theaterhuis staat toevallig in Berlijn". Het is zijn manier om de andere kant op te kijken.

Vraag is of je het hem in dergelijke onstabiele politieke tijden wel kan verwijten. Hoe zouden wij handelen en welk masker zouden wij opzetten om onze ogen te sluiten voor wat werkelijk speelt? Wat niet wil zeggen dat het merendeel van de mensen zijn ziel zou verkopen aan de duivel, maar de andere kant de andere kant opkijken uit eigen belang - wat de motieven ook moge zijn (angst bvb) - ik wil ze niet te eten geven. Höfgen beseft dan ook te laat dat er op een bepaald moment zelfs geen weg meer terug is.

Szabo slaagt erin emoties los te weken bij de kijker door de close-ups en andere cameratechnieken, maar evenzeer door de goede uitdieping van de personages zoals de Generaal (Rolf Hoppe). Eentje die ik later wil terugzien om de gelaagdheden van de film verder te doorgronden.

Wat een eigenaardige film van aanpak. Steeds wel interessant zo'n film over een film. Maar wie hier het meest in het oog springt is toch wel de oogverblindende Brigitte Bardot. Prachtige scènes met haar in bed, stilistisch en stijlvol. Vanuit het tijdsperspectief van toen in maximale naaktheid te bewonderen. Verder een film die er vooral technisch bovenuit springt. Prima camerawerk en cinematografie. Interessante dialogen ook tussen de twee hoofdprotagonisten als ruziënd koppel. Maar om het als geheel gezien me te fascineren, dat nu ook weer niet.

De achterliggende clue en inhoud heb ik wat gemist. Daarvoor zou ik de film nogmaals moeten zien. De parallellen met het Odyssee verhaal zeiden me iets te weinig. Later misschien nog eens een poging wagen.

De hele film lang vroeg ik me steeds af of ik de houding of reacties van de personages normaal moest vinden. Niet dat ze écht abnormaal waren, maar ik vond ze stuk voor stuk erg apathisch handelend op gebeurtenissen die hun oude en nieuwe leven zo overhoop dreigen te gooien.

Niemand schijnt er blijkbaar een probleem van te maken dat Jeanne plots opduikt in het gezin Plonski-Muller als biologische dochter. Hoewel iedereen in de ontkenningsfase zit, gaat men toch volledig mee in die fictie, behoudens Guillaume die wat jaloers is, al valt ook dát reuzemee.

De film is vrij onderhoudend. Het acteerwerk is goed en ik zat goed in het verhaal. Het plot heeft een zweem van mysterie over zich dat naar het einde toe een climax kent, maar ook daar lijkt alles op een sisser uit te draaien. Alsof de gang van zaken normaal is. Geen stemverheffingen, geen ontzetting of verbijstering, niets … Toch bizar.

Een vrij ongemakkelijke situatie op een bus wanneer een zwarte man de hypocrisie en de onverschilligheid van het Westen aankaart in Afrika.

De man kan ergens wel een punt hebben, maar wat wil hij ermee bereiken op de bus? Niemand heeft er op dat moment een boodschap aan, of hij nu zwart, latino, blank of Oosters is. Er zijn andere manieren om je ongenoegen te uiten. Hier bereik je alleen maar het tegenovergestelde.

Er is er dan wel eentje die hem erop aanspreekt en dat aanvankelijk goed doet. Alleen gaat die dan zelf ook wat uit de bocht door ook niet te willen afhouden.

Een mens vraagt zich soms af wat er überhaupt nog over Eddy Merckx moet verteld worden. Er zijn al zoveel reportages en documentaires over De Kannibaal. De aanpak is gelukkig wat anders met niet zomaar een blinde opsomming van al zijn verwezenlijkingen. Het is geen startersdocumentaire over de beste wielrenner ooit. De vele beelden waar uiteraard zijn overwinningen prominent worden getoond bevatten zelfs geen info over het waar en wanneer.

De insteek van de docu ligt eerder bij het individu zelf. In het waarom en het hoe van zijn prestaties. In de wil van het willen en moeten winnen. In zijn verbetenheid om de beste te willen zijn, altijd en overal. Wanneer die drang er niet meer is, dan is ook het rijk uit. En dat voelde hij in 1978. Het komt niet altijd uit de verf in de docu, maar al bij al zeker geen straf om dit te bekijken.

Een film die wel wat weg heeft van Enemy of the state waarbij we ook hier te maken krijgen met een soort van samenzweringstheorie van de overheid. Bruce Willis neemt hier om een vrij vreemde reden de hoede over een autistische jongen (met al zijn clichés erbovenop). Willis is natuurlijk ook de enige intelligente flik die er rond loopt die alles doorziet.

Maar los van dit alles een vrij vermakelijke film van good cop versus bad cop. Ik blijf dat hele gedoe rond die code in een puzzel maar vreemd vinden, maar brak er mijn hoofd niet verder over. Een vrij typische nineties politiethriller. Niet hoogstaand, maar louter een tussendoortje.

Willis doet wat hij moet doen. Die kleine ook overigens, doet dat niet verkeerd, maar kan mogelijks wat ergernissen oproepen in plaats van begrip.

Weinig interessante film/docu over ASS. Heeft volgens mij ook geen plaats op op MM, want ik zie er weinig filmische waarde in. Fijn dat er bij de jongen autisme is vastgesteld, maar hoe zit het met de begeleiding? Is er geen school- of thuisbegeleiding ofzo?

Merlijn ziet er me een intelligente jongen uit. Mits ondersteuning kan die perfect functioneren op de schoolbanken, lijkt me. Het is de taak van de school om ervoor te zorgen dat elk kind deel is van het geheel. Met dit afstandsonderwijs creëer je geen oplossingen, maar verdoezel je het probleem alleen maar.

Voor de rest saaie nietszeggende docu. Jammer, er zat wel wat meer in.

Nu niet dat ik met een tiental Iraanse films weet waarover het gaat, maar een misdaadfilm uit Iran was toch nieuw voor me. Ik was eigenlijk vrij aandachtig aan het kijken gedurende de eerste 45 tot 60 minuten. Het tempo lag toen behoorlijk hoog met de zeer energieke en charismatische politie-inspecteur Samad. De gebeurtenissen en arrestaties/verhoren volgen elkaar in een spoedtempo op in de hoop de drugsbaas Nasser te vinden. Zeer afwisselend en zeer goed gebracht vond ik, niet zelden met een kleine humoristische kwinkslag. Samad zelf is een pitbull, op het randje van het intimiderende af, met maar één doel voor ogen en daarvoor moet haast alles wijken. Samad (Payman Maadi) kennen we ook bijvoorbeeld van de film A separation, (Jodaeiye Nader az Simin (Film, 2011)

Na de arrestatie van Nasser zelf verzandde de film wat voor me. In de eerste plaats al omdat de schijnbaar mythische en onvindbare drugsbaas eigenlijk weinig voorstelde. Geen charisma, geen persoonlijkheid, niet iemand om schrik van te krijgen, beetje jammer eigenlijk.

Wat volgt is een kluwen van het onderzoek en het Iraanse justitieapparaat met alle gevolgen van dien. De cel was ook een verzameling van een bont allegaartje. Het zijn net die subplots met die jongen en die verlamde vader die me de aandacht deden verliezen van het geheel van de film. Corruptie en het zerotolerantiebeleid zorgt voor een explosieve cocktail waar niemand beter van wordt, concludeer ik. Het sterke eerste deel werd jammer genoeg niet doorgetrokken voor me, daarom (slechts) een 3,5*.

De plattelandsvlucht in het Vlaanderen van de 19e eeuw heeft wel wat parallellen met deze Metro Manilla. Op zoek naar een beter leven trekt het boerengezin Ramirez weg op zoek naar een beter leven in de stad. Daar aangekomen is er niemand die zich om hen bekommerd. Uitbuiting, oplichting en armoede zijn hun deel. Een uitstekend sociaal drama in wording alvast.

Later neemt de film een andere insteek aan door wat meer te focussen op het misdaadluik. Gelukkig blijft de focus op het gezin behouden. Een film die me wel raakte, mede door het sympathieke gezin dat zich in een uitzichtloze situatie bevond.

Het fijne acteerwerk en prima regie doen de rest. Blij deze ontdekt te hebben.

Wel een interessante kijk hoe het er aan toe gegaan zou kunnen zijn ten tijde van de communistische periode van Ceaucescu. Nu, in Oost-Duitsland zou je soortgelijke taferelen en controles gehad hebben, maar het is boeiend om het ook eens te aanschouwen vanuit Roemeense hoek.

De meest beklijvende scènes zijn die toch wanneer ze gedwongen worden een 'opstel' te schrijven. Het lijkt vrijblijvend, maar dat is het allerminst. Het is vrij intimiderend en afwijkend gedrag wordt niet getolereerd. De minste weerstand wordt onderdrukt en dan blijkt al gauw dat het menens is. Er wordt ook niet geaarzeld om familie mee te betrekken om extra druk te zetten.

Voor de rest wordt de film herleid tot lange statische beelden en ging de vaart er wat uit. Het eerste gedeelte van de film kent misschien een te lange aanloop. Voor sommigen zal het kalf dan al verdronken zijn nog voor het goed begint. Jammer.

Eindelijk deze oerklassieker kunnen zien. In Metropolis zien we een gepolariseerde samenleving tussen de werkende arbeiders en een groep van heersende elite die ten gevolge van de prestaties van de arbeiders rijkelijk kunnen leven. De marxistische visie waarbij de één sterk afhankelijk is van de andere is bijgevolg gedoemd om te mislukken en dat blijkt ook wanneer de arbeiders zich niet langer neerleggen bij de mensonwaardige arbeidsomstandigheden.

Visueel ziet Metropolis er erg knap uit. De futuristische bovengrondse wereld met zijn moderne hoogbouw ziet er prima uit. Inhoudelijk was het plot niet te bijzonder, maar technisch maakt de film veel goed, net zoals de achterliggende boodschap ook erg intrigerend is.

De acteerprestaties zijn wat overacting, maar dat is niet abnormaal te noemen in een stomme film waarbij je met louter je expressies het publiek duidelijk moest maken wat je aan het doen bent. Al bij al een sterke film die je als cinefiel gezien moet hebben. Een nipte 4,0* wat mij betreft.

Degelijke, maar niet perse aanbevelingswaardige film over een soort subcultuur binnen de skatewereld. Een film die qua setting wat in de lijn ligt van onder meer Mid90s (Film, 2018) en Paranoid Park (Film, 2007). Baghdad is een atypische skater en hangt als enige vrouw ook rond bij haar mannelijke vrienden. Totdat ze andere vrouwelijke skaters ontmoet en ze helemaal openbloeit.

De film heeft een feministische insteek en ook #MeToo komt even aan bod, maar dit thema wordt te weinig uitgediept om echt indruk te maken. Wel interessant zijn de mooie zweverige beelden van het skaten, soms in slomo. Camerawerk is prima, net als de soundtrack, maar het plot is toch te beperkt om echt aan te slaan.

The Meyerowitz Stories kent een vrij indrukwekkende cast met zwaarwichtige (Hollywood)acteurs als Ben Stiller, Adam Sandler, Emma Thompson en Dustin Hoffman. Het is nu de tweede film die ik zie van Adam Sandler, na Reign over Me (2007), in een niet-komische rol. Hier blijkt opnieuw dat Sandler een meer dan behoorlijk acteur is die best wat meer dit dramagenre mag ontplooien. Veel zal ook te maken gehad hebben met Baumbach die toch een bepaalde standaard behaalt met deze film. Een film met alvast redelijk wat potentieel al boeide het me niet de gehele film door.

De film gaat over een artistiek gezin waarbij de patriarch van het gezin, Harold (Dustin Hoffman), nog steeds zijn invloed heeft op zijn kinderen ook al zijn ze hun minderjarigheid reeds lang ontgroeid. Zowel Danny als de zus hebben hun artistiek talent (ongeacht of dit succesvol is). Enkel hun broer Matthew is het buitenbeentje als financieel adviseur in LA.

Het zijn vaak de kleine kantjes die voor de grootste ergernissen en ontgoochelingen zorgen binnen een familie. Zaken worden niet uitgesproken (of aangehaald) en de sfeer raakt onderkoeld. Zo ook in de Meyerowitz-familie waarbij dit erg fijn wordt weergegeven. Hier en daar ook met een grappige noot waardoor het fijn om te volgen is.

The Meyerowitz Stories is een menselijk en herkenbaar verhaal, uit het leven gegrepen. Misschien voor velen onder ons een film met te weinig schwung, maar desalniettemin met een subtiele doch duidelijke boodschap. Eentje om eventjes bij stil te staan. Mooi!

Mijn eerste Angelopoulos denk ik als ik me niet vergis. Mja, het lijkt wel de Griekse Fellini of Antonioni. Abstract en zwaar, weinig toegankelijk. Angelopoulos neemt je mee op een soort van lokale roadtrip tussen de levenden en de doden. Erg spiritueel en poëtisch allemaal.

Het kleurgebruik is typisch Grieks. De kleuren wit en blauw zijn oververtegenwoordigd en omvatten de nationale trots van Griekenland. Ook het cameragebruik is sterk, sierlijk, gracieus zelfs.

Prima rol van Ganz die als Alexandros zijn laatste dag slijt in het bijzijn van een Albanese straatjongen. Een aantal mooie scènes hier en daar, de rouwstoet, de zwerm straatkinderen die ijverig auto's kuisen, de busscène. Metaforisch bij momenten en ik was er niet altijd even goed bij. Ik zie wel potentieel in deze film en Angelopoulos, maar ben toch minder wild dat de meeste anderen hier.

Eerlijk gezegd weinig overtuigende film die niet goed weet welke weg hij wil inslaan. Om aan te slaan als drama te zwak. Weinig voeling met de personages en de lijdende mama. Iets te los allemaal en te weinig verbondenheid ervoer ik tussen de personages en ook dus bij mezelf.

Wel prima geacteerd van Margherita Buy die overkomt als een krachtige dame die wel weet wat ze wil (op professioneel vlak). John Turturro moet als vreemde acteur in de film een erg luchtige komische rol vervullen, maar ik kreeg de puzzelstukjes niet goed bij elkaar gekleefd. Fijn is het altijd wel om een filmset in een film te zien, steeds fascinerend hoe complex en gedetailleerd het er soms aan toe gaat.

Ik ben niet zo bekend met de cultserie Miami Vice, dus vergelijken kan ik niet, als er al iets te vergelijken valt. Ik was echter niet onder de indruk van de film. Vrij lange zit waar ik maar niet in de film raakte, op vrijwel geen enkel moment eigenlijk.

Als buddy cops vond ik het duo Farrell en Fox weinig chemie hebben, niet als duo, maar ook niet individueel. Een vrij grauwe film ook, wel met mooie nachtelijke beelden van Miami. De film voelt uitgesponnen aan. Zoutloos en standaard ook. Misschien moet ik me na alle positieve commentaren over de serie me ook daar eens aan wagen. Ontgoochelender dan dit kan het niet worden, vermoed ik.

Een arme jongen wordt door zijn familie "uitgeleend" om ergens in het grote Casablanca klusjesman en tuinier te zijn bij een tennisclub. Tennis wordt nog steeds beschouwd als een elitesport en ik veronderstel dat de kloof in de armere landen nog steeds erg groot is.

Blijkt dat de kleine Mica talent heeft en hij hoopt dat tennis zijn weinig benijdenswaardige situatie wat extra kleur kan geven. Het lijkt en is een plot dat aandoet als een sprookje, een plot ook dat al menig maal passeerde in een filmcontext waarbij dromen van het maximale haalbaar is als je er maar genoeg voor werkt en in gelooft.

De nodige tegenslagen en hindernissen maken het te bereiken doel alleen maar complexer. Het komt allemaal aan bod. En uiteraard mag de finale match ook niet ontbreken waarbij letterlijk alles en niets wordt gespeeld. Erg aangedikt, sentimenteel en clichématig voorgesteld. Toch wel verrast van de uitslag van de match, dat zag ik eigenlijk niet meer aankomen ... Ik was op een bepaald moment ook niet meer mee met de film waar hij dan uiteindelijk toch weer trainde als hij niet meer welkom was op de club. En bij de laatste match nam hij de plaats in van die snob, maar niemand had dat door of wou dat doorhebben? Het ligt wellicht aan mij ...

Erg matige film uit de Middeleeuwen die fungeert als een soort wraakverhaal als een paardenhandelaar zich onrechtmatig behandeld voelt. Vrij pover en oppervlakkig uitgewerkt. Weinig diepgang in de personages en het verhaal.

Niet dat Mikkelsen geweldig acteert, maar zijn karakterkop past wel in dit soort producties, net als in Valhalla rising, een min of meer soortgelijke film. Echt sfeervol vond ik de film niet omdat er van historisch besef weinig sprake is. Wel is de film geslaagd guur en rauw over te komen met het woeste landschap en gierende wind die je om de oren blies.

Pff, erg matte bedoening dit. Ik was ook niet helemaal mee met het verhaal. Komt er dus op neer dat een homokoppel uit elkaar ging omdat hij ineens grote interesse betoont in de bijbel. Hij doet vervolgens homofobe uitspraken. Hij sluit zich aan bij een gemeenschap, maar stelt vast dat de bijbel misbruikt wordt om macht en invloed uit te oefenen op de leden. Ook zijn vrouw wordt gediscrimineerd. Hij stapt eruit en start een eigen kerkje. Als slotsom gaat zijn ex-vriendje hem hierover interviewen. Het homo zijn wordt verder genegeerd, zowel door de interviewer als de geïnterviewde.

Dat is het zowat, weinig interessant. Best overslaan ...

Ik ben als Zuidelijke Nederlander niet zo vertrouwd met de geschiedenis van de Noordelijke Nederlanden en ben wellicht als puber te weinig aandachtig geweest tijdens de geschiedenisles. Ik las ergens dat Michiel de Ruyter in één of andere poll jaren terug nog als 7e grootste Nederlander werd verkozen. Dat zegt wel iets natuurlijk en verklaart wellicht ook veel hoe chauvinistisch er nationaal gestemd wordt. In Vlaanderen een voetnoot en 100 km verder een regelrechte held.

Los daarvan best een indrukwekkende film uit Nederland. Het zag er redelijk spectaculair uit en genoot wel van de gevechten op zee en hoe dit alles in beeld werd gebracht. Ook de beelden vanuit de lucht zagen er indrukwekkend uit. Het enige minpuntje in dit geheel waren op de duur de ontploffingen van rondvliegend hout (zand) dat iets te repetitief of monotoon verliep.

Het politieke geneuzel kon ik niet altijd goed volgen met die Staatsen en Oranjegezinden en ik kon hen ook niet uit elkaar houden, maar dat deed geen afbreuk aan de film. Frank Lammers deed het prima als hero en had voldoende charisma om de film naar zich toe te zuigen.

Ik begrijp dat deze niet voor iedereen zal aanslaan. Ik ben wel te spreken over de film. Zeker wat het hele concept betreft rond de expendables en later de multiples. Mickey wordt beschouwd als een proefkonijn, als een experiment zonder enige waarde. Hij wordt gezien als een ding, een object, als van alles wat, behalve dan een mens. Laat staan dat hij emoties heeft of je er überhaupt rekening mee hoeft te houden.

Sowieso een sterk eerste uur. Het tweede uur neemt de volgende moreel ethische dimensie aan. Ook interessant, maar 1x Pattinson - het leek eerder een Jim Carrey versie uit Dumb & dumber - was al genoeg voor mij.

Die beesten, tja, wat daar van te denken? Ik kreeg wel een nieuwe imperialistische indruk van de mensheid, net zoals je dat ervoer bij Avatar bvb. CGI vond ik daar niet geweldig, al vond ik het in het algemeen wel mooi gedaan. Geen slechte film, maar wel de idee dat er nog veel meer uit te halen viel. Veel voice-over ook, ik hou er wel van, maar hier misschien in overdaad aanwezig.

Een film die ook de humor tracht op te zoeken, niet in het minst met een clowneske Ruffalo. Ook hier eerder een karikatuur dan uiteindelijk geslaagd of serieus.

506 f*cks haalde The wolf of Wall Street (2013). Geen idee hoeveel Mid90s er haalt, maar het waren er ook veel. Niet onlogisch ook als één van je personages Fuckshit heet. Geen idee of deze film het niet benijdenswaardige record zou hebben gebroken mocht hij niet maar de helft van de speelduur van die andere film gehaald hebben.
Mid90s doet me ook wat denken aan American Honey (2016) behoudens dan het roadtrip gedeelte. Wel zien we ook hier een subcultuur binnen een jongerengemeenschap waarbij vriendschap, respect en dromen centraal staan. Zelfde insteek ook waarbij één jongere rondzeult met een handcamera om enkele sfeerbeelden te vereeuwigen.

Mid90s is een onderhouden film waarbij de jonge "Sunburn" Stevie optrekt met oudere skaters. Er is veel aandacht voor authenticiteit en sfeer binnen de subgroep. Fijn ook om zich te focussen op de vriendschap en buiten wat (verbaal) kattenkwaad en een jointje geen gewelddadige of criminele activiteiten. De muziek is een uitstekende toevoeging op een aantal fantastische sfeerbeelden zoals het skaten op het midden van de weg of het one to one moment met de "leider" Ray. Sterke cast ook met leuke personages dito nick names. Veel gevloek en weinig hoogstaande "sh*t wat uit hun monden komt, maar het maakt wel deel uit van de subcultuur.

Het einde sluit mooi af met een hommage via de handcamera, maar ik verwachtte een climax. Geen idee of die er nu was of niet. Voor mij althans was het een open einde, maar kreeg ik het gevoel dat er wel iets onherstelbaar is gebeurd met Stevie waardoor hij niet langer zou kunnen skaten.

Destijds winnaar van een Oscar voor beste film, dus ik was hier wel benieuwd naar. Midnight cowboy vertelt het verhaal van een jongeman die zijn geluk gaat beproeven in New York en aan de kost wil komen als gigolo. Wat volgt is een oprecht en sereen verhaal rond vriendschap, eenzaamheid, verbittering en drama. Joe is een idealistische naïeve man die het denkt te maken en zijn American dream tracht na te streven. De soundtrack van Harry Nilsson sluit naadloos aan bij het personage en de film en oogt onschuldig en dromerig.

De film kent hier en daar een humoristische toon, is vrij luchtig opgebouwd, maar kent ook zijn donkere tragische kanten. Het is in die context dat de vriendschap tussen Joe en Ratso wordt opgebouwd. Jon Voight doet het geweldig als Joe Buck en als kijker heb je een oprechte sympathie voor de man waardoor de gebeurtenissen je raken. Het was me wel niet helemaal duidelijk hoe Ratso zo snel ziek geworden is of wat hij precies had.

De flashbacks waren goed gemonteerd en boden extra diepgang aan het personage van Joe. Ook Hoffman liet zich niet onbetuigd met zijn iets minder aimabele personage Ratso, maar weet uiteindelijk ook de gevoelige snaren te raken met enkele knappe scènes (op het feestje of zijn geïdealiseerd beeld van Florida.

Naar verluidt een uiterst onbetrouwbare verfilming van de gevangenschap van Billy Hayes in een Turkse cel. Vele zaken zijn gewoon pertinent onjuist en trachten sommige feiten gewoon aan te dikken. Jammer eigenlijk, want het verhaal is op zich al triest genoeg.

Als gevangenisfilm onderscheidt hij zich amper van andere soortgelijke genrefilms. Weinig vernieuwends en vrij matig uitgewerkt. De focus ligt meer op de vriendschap die ontstaan is. Dat is prima, maar hier zou nog dieper op ingegaan kunnen zijn in plaats van een aangedikte speech in de rechtbank.

Schrijnend weliswaar dat de straf niet in verhouding staat tot het begane misdrijf. De Turkse gevangenissen zijn evenmin een pretje en de schijnadvocaten zijn even corrupt als het juridisch systeem zelf. Degelijk geacteerd wel, maar allemaal niet memorabel. Jammer.

Midnight in Paris is een dromerige charmante film over het nostalgische Parijs. De mooie plaatjes over de verlichte straatlantaarns langs de Seine of andere pittoreske straatjes zijn legio. Midnight in Paris is één grote toeristische reisgids doorheen de stad.

Fijn verhaal met Owen Wilson in de hoofdrol die in een soort van teletijdmachine kennismaakt met grootheden als Dali, Gaugain, Picasso , Hemingway, ... Geen Van Gogh gezien, die mankeerde nog voor "zijn" Parijs, mede doordat de filmposter gebaseerd is op één van zijn schilderijen. Qua plot niet altijd even geloofwaardig: zo vond de relatie met zijn vriendin maar bizar. Alsof je dagelijks op je dooie eentje door het nachtelijke Parijs kan gaan dwalen. Hun relatie begon op de duur te vervelen. De dialogen zaten goed en ik heb geboeid gekeken naar de grootheden die de revue passeerden. Leuk rolletje overigens voor Adrien Brody als Salvador Dali. Hier en daar ook wat grappig, zeker wanneer hij die kunstkenner Paul op zijn plaats zette.

Niet Woody's beste, die eer is nog steeds weggelegd voor Manhattan, maar best een aangenaam en verfrissend kijkstuk. Leuk!

The midnight sky is inderdaad geen standaard SF, geen overweldigende actie en meer van dat. Het is een rustig ingetogen drama met een laag tempo. Heel veel gebeurt er ook niet, maar dat stoorde me hoegenaamd niet, integendeel.

Visueel echt mooi. Als je dat ruimteschip ziet en vanuit verschillende camerapunten kan aanschouwen, dan zie je wel dat er vakmanschap aan te pas kwam. Ook de maan rond Jupiter was erg knap vormgegeven. Alleen vond ik het plot niet echt van de grond komen. De constante wisselingen op de scènes op de Noordpool en de ruimte hielpen niet. En als je er dan nog flashbacks tussen gooit, doet het meer kwaad dan goed.

Het plot is en blijft inspiratieloos en hangt aaneen van clichématige toevalligheden. Weinig creativiteit en kritische noten dus en dat verwijt ik Clooney wél. Visueel daarentegen een prima film. Mosselen noch vis dus, net niet voor mij, jammer ...