Opinions

Erg rauwe harde film over dokters die in de vuurlinie staan om de verschoppelingen van de maatschappij medische zorgen toe te dienen. Voor patiënten als daklozen, drugsverslaafden, illegalen, ... staan zij in de bres. Deze hulpverlening gebeurt veelal in wijkgezondheidscentra, maar Mikael is een buitenbeentje en opereert zelfstandig en bovendien veelal 's nachts waarbij de gevaren en onzekerheden vele malen groter zijn.

Deels uit ideologische standpunt als uit een vriendendienst drijft hij een handeltje in voorschriften voor heroïneverslaafden. Geldgewin is niet zijn eerste bekommernis, zo blijkt in een aantal scènes, maar hij houdt wel een bepaald systeem draaiende. Wanneer werk en privé elkaar meer en meer beïnvloeden, tracht hij schoon schip te maken.

De hele film lang is er een onbehaaglijke sfeer hangende, een soort dreiging van 'hier speel je met vuur'. Gelukkig worden de harde patiënten geregeld afgewisseld met meelijkwekkende patiënten, eenzamen, ouderen, ... Prima film eigenlijk, mede door de korte speelduur vlot tempo en een onderwerp waarbij je toch even stilstaat.

Wel een boeiend relaas van een oudere vrouw die berghoning verkoopt om te overleven. Ik had nu niet onmiddellijk het gevoel dat het een documentaire was. Het is nu ook niet dat zij of de andere karakters geïnterviewd worden of in de camera kijken. Haar kennis over de bijen zorgt ervoor dat de natuur neemt en geeft. Alles is in harmonie. Door niet inhalig en ongeduldig te zijn, weet ze perfect waarmee ze bezig is om optimaal resultaat te krijgen.

Dat verandert wanneer ze nieuwe buren krijgt. Gedaan met de rust zie je haar denken. Die kleine koters lopen maar wat eigenwijs rond en met die ouders kan je ook geen normaal gesprek mee voeren. Nu niet dat zij zo sympathiek is - de zorg van haar moeder gaat ook dikwijls gepaard met wat geroep en getier.

Maar naast de bijenteelt is het ook een verhaal van eenzaamheid, het contrast tussen de stad en de stilstand van een leven in de bergen. Het leven zonder man of kinderen en de angst om alleen te vallen.

Ik had wel iets met die twee openingsscènes hoe de twee hoofdrolspelers werden geïntroduceerd. Beiden met een voice-over, maar visueel sterk en flitsend, en eveneens inhoudelijk boeiend met een vleugje humor. Filosofisch ook over hoe mensen dicht opeengestapeld in doosjes wonen, elk in zichzelf, zich nauwelijks bewust van de omgeving of van de andere. Contacten worden dan ook gelegd via de virtuele weg. Ironisch, maar des tijds.

Beide personages blijven boeiend en het is wachten op hun ontmoeting. Deze laatste wordt zelfs helemaal tot het einde bewaard waardoor je wel de "love at first sight" meemaakt, maar niet wat volgt. Dat betekent allerminst dat de film voor de rest niet interessant is. Scharrels en losse flirts passeren de revue en je leert beiden wat beter kennen. Het hondje, de claustrofobie, de depressiviteit en de mislukte carrière. Om dan hier en daar een vleugje visuele humor te brengen met de verbouwing van beide appartementen. Ook die 'Waar is Wally' is een leuke toevoeging dat schwung, speels- en luchtigheid brengt in het verhaal. Graag naar gekeken alvast!

Me eigenlijk best wel vermaakt met deze Mediterraneo. Op mijn radar gekomen als winnaar van een Oscar voor beste buitenlandse (niet Engelstalige) film. Met het overschouwen van het zootje ongeregeld werd al gauw duidelijk waarom de legerleiding deze bonte bende op een onschuldig weinig belangrijk eilandje dropt.

Je moet er wel wat voor zijn of het zal al gauw als flauw bestempeld worden. Ik zat gelukkig wel in de film en kon me dus onderdompelen in de luchtige en kolderieke sfeer op het eiland. Zoals je het de Italianen moet nageven met veel gebaren en gebrul, maar dat maakte alvast niet veel indruk bij de anderen.

Het vrouwelijk schoon was alvast een mooie afwisseling. Hier en daar een leuke scène zoals de kippen, de ezel of het voetballen. Geen topper, maar goed voor een keertje. Erg nipte 3,5*.

Ik was eergisteren in slaap gevallen bij de film, maar kon niet zeggen of het lag aan de film of aan het feit dat ik gewoon moe was. Gisteren de film herzien en besloten dat het aan het laatste lag. Een film die uit de top 1527 komt en ik dus wou meepikken. Een film, beetje westernstijl, over een aantal pioniers die door de dorre vlakten van de midwest trekt en hun lot verbindt aan een avontuurlijke mooiprater. Niet veel later merken ze dat ze verdwaald zijn en de belangrijkste bekommernis de zoektocht naar water wordt.

Komt daarbij dat er steeds een zweem van twijfel over de film hangt wanneer ze een verloren gelopen indiaan gevangen nemen. Je komt nooit echt de aard van de indiaan te weten. Handelt hij in goedheid of probeert hij hen in de val te lokken? Deze paranoïa slaat over op sommige reizigers en het maakt de film onderhoudend. Veel gebeurt er echter niet. Geen film die bovenaan terechtkomt bij me, maar ik apprecieer hem wel en heb er zeker van genoten. De mooie shots van de groep of het landschap zijn de moeite.

Geen spetterende actie of wat dan ook, integendeel. Het is een zeer ingetogen rustige arthouse, dus zeker niet voor iedereen weggelegd.

Weet eerlijk gezegd niet goed hoe ik deze moet beoordelen. Feit is dat ik hem met een totaal andere benadering heb aangevat. Uiteraard had ik het moeten weten dat het een nogal kleffe bedoening kon worden. Doorheen de film dus ook vaak ontgoocheld geweest in de matte neerzetting van "De Dood". Ik had het wat dreigender, mysterieuzer of spannender verwacht. Niets van dit alles dat verwijst naar Magere Hein.

Naar het einde toe begon Joe Black al wat normale gedragspatronen te vertonen, maar in het begin leek dat eerder een onbeholpen snul met een mentale beperking. Een film die met zijn drie uur best lang duurt en dat toch voor eerder een romantisch getinte film. Wel stijlvol gedaan allemaal en ook Hopkins houdt zich staande in het circus. Sommige dialogen waren inderdaad best prima.

In zijn geheel een net niet voor mij, met hier en daar toch een lichtpunt. Camerawerk was trouwens zeker op niveau.

Eigenlijk een vrij leuke komedie waarbij de relatie tussen Stiller en De Nro vrij goed uit de verf kwamen. Op zich weinig origineel waarbij de strenge veeleisende vader geen hoge pet op heeft van zijn toekomstige schoonzoon, maar het werkt hier wel.

Greg kan zo goed als niets goed doen. Hij heeft zijn beroep tegen, zijn naam tegen en komt erg stuntelig over. Hij wordt het vuur aan de schenen gelegd door zijn schoonvader in spe en de vrienden van zijn verloofde negeren hem compleet. Treffend wanneer het tij keert wanneer hij de held wordt. Plots is hij wel de populaire man met flair...

Graag naar gekeken, voorspelbaar, maar uiterst genietbaar. Leuk!

Ik zou eens in mijn archief moeten duiken of dit voor mij de oudste Belgische film is die ik zag. Het zou best kunnen. Mijn derde denk ik met Julien Schoenaerts in een hoofdrol. Hij doet het ook hier vrij goed als mysterieuze ronddolende man. Voor de kijker is het een uur lang niet duidelijk wat er precies aan de hand is. Wel wenst hij zo snel mogelijk de stad of het land te ontvluchten.

Prima sfeersetting van Antwerpen, de nauwe gekasseide straatjes, de Grote Markt met het imposante beeld van Brabo. De Markt waar je destijds met je auto nog kriskras kon rond tuffen en kon stoppen om een foto te laten nemen. Mooie beelden ook van de haven, de schepen met het laden en lossen van de vracht.

Het is wachten op de ware toedracht die pas wordt onthuld na een nachtmerrie van de man. Zijn relatie met de kleine Gigi was innig. Vandaag de dag misschien gezien de tijdgeest eerder eng dan innig, het subplot met de prostituée vond ik minder interessant of zelfs overbodig. In zijn geheel een geslaagde maar ondergewaardeerde film. Welke pakweg veertiger en jonger weet het bestaan van deze film? Bitter weinig denk ik en dat is toch jammer.

Na de eerste film onmiddellijk de tweede gezien. Niet altijd eenvoudig om dan de dag nadien beide films uit elkaar te houden als je er iets wil over neerpennen. Voor mij sowieso toch de minste van de twee.

Men neemt teveel hooi op het vork. Het moet spectaculairder en bombastischer, maar dat is niet altijd beter. Die dino´s bijvoorbeeld, dat is voor weinig nodig. Lelijke dino´s zelfs. Als blijft die kraken altijd wel een geweldig beest! Het grote spektakel wordt behouden tot het eind. Tja, hoe Statham die ene haai doodt, het leek wel Sharknado. En die vergelijking wil je liever niet hebben ...

De subplot met die piraten of hoe je ze ook moet noemen was op zich wel interessant, maar zo wordt het ineens wel heel veel voor een film. Een allegaartje met wat mensen.

Lang voor me uitgeschoven. Niet met echt een specifieke reden, maar hij belandde stilaan onderaan de stapel. Een haaienfilm voor puur amusement is altijd wel leuk en dat is hier niet anders.

Het verhaaltje dat er rond gebouwd wordt is ridicuul natuurlijk, net als de wetenschappelijke achtergrond, maar daar moet je even doorkijken.

Maar al bij al wel leuke personages, een domme rijkerd die iedereen irriteert, al valt dat wel mee. Er zijn meer vervelende personages in andere films te spotten. Best wel leuke kat en muis spelletjes met de meg. Al kon de meg nog véél meer schade aangericht hebben als hij wou...

Bijzonder moeizaam. De film gaat voorbij de twee uur, maar ik had eerder het gevoel dat ik er drie uur had opzitten. Als de film één ding wil uitstralen dan is het er wel één van grandeur en een aaneenschakeling van macht en rijkdom. En niet zomaar rijkdom, maar een decadentie van arrogantie en verwaandheid. Visueel een echt spektakelstuk waar het goud en het kristal van het scherm drupt. Babylon (Film, 2022) had dat ook, maar daar had tenminste nog wat vibes én een duidelijke verhaallijn. Hier heb je dat gevoel toch veel minder.

Komt daarbij die verwaande verwijzingen naar het oude Rome, met gebouwen, decor, aankleding én personages. De politieke intriges krijg je er zo bij. Ik weet het niet. Ik voelde het alvast ook niet. Overtuigende visuele cinema, dat zeker, maar dat is het zowat. Het overvloedige goud is eerder bladgoud. Diverse losse scènes zonder structuur waardoor het ver zoeken is naar een echte verhaallijn. Althans, ik vond ze niet. Te plomb en te hoogdravend. Verwijzend naar oude filmklassiekers? Mja, ik weet niet of iedereen daarop zit te wachten.

Een vrij gezapige voortkabbelende film over een vrouw die rust zoekt en wenst te ontstressen, maar daar door omstandigheden niet toe komt. Maar de film overtuigde me niet en trok me niet mee.

De film is vrij vlak en de personages boeien nauwelijks. Ook het plot slaat iets te weinig aan om gekluisterd aan het scherm te zitten. Een film die je moet ervaren door het minimalistische karakter. Eentje die ik gauw vergeten zal zijn. Jammer.

Ik bekeek de zes uur durende miniserie op één avond en dat was toch best een lange dobber. Iets voorbij halfweg zat ik met een klein dipje, maar gelukkig kwam ik er na het einde toe terug wat door. Centraal staan een aantal personages van een doordeweekse Italiaanse familie. Samen met een aantal belangrijke gebeurtenissen in de Italiaanse geschiedenis vanaf de jaren 60 tot heden wordt hun leven geportretteerd.

De film start mooi met de intro van de twee erg verschillende broers die de geesteszieke Giorgia ontmoeten. Giorgia zal de gehele film door een rode draad doorheen het leven van de broers blijven spelen ook al is ze niet steeds aanwezig. Het menselijke en emotionele aspect staat erg hoog aangeschreven in La meglio gioventu. Cinematografisch is de film maar gewoontjes, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de sterke uitdieping van de personages en de daaraan gekoppelde sterke acteerprestaties van Cascio en Boni. Het fijne van de film is dat je de personages ziet evolueren gedurende hun leven. Ze maken de dagdagelijkse dingen mee in het leven, worden verliefd, trouwen, krijgen kinderen, komen in aanraking met de dood enz ... Ook de mooie beelden van Italië (Firenze/Bologna) was prachtig. De ouder wordende hoofdfiguur en diens relatie met zijn moeder is prachtig alsook de hereniging met haar kleinzoon die ze voor het eerst ziet. Aandoenlijk en niet té sentimenteel. Exacte de juiste snaar. Het maakt van La meglio gioventu een topwerkje waarvoor ik graag 6 uur uittrok!

Ik moest gisterenavond geregeld terugdenken aan Spring Breakers (Film, 2012), nog om het oneerbiedig te zeggen een “fuiffilm” over jongeren en plezier maken. Ook die werd niet geheel door mij gesmaakt. Weet eerlijk gezegd niet wat ik moet of zal onthouden van deze film. De openingsscène wis ik niet zomaar uit, maar voor de rest zal het binnen een paar weken een leegte blijken.

Drie uur is lang. Toch probeert men in die drie uren een naturel beeld te schetsen van enkele jongeren in de tijd van hun leven, zorgeloos en niets moet, alles kan. Fijn is het goede camerawerk, zwoel en intens met de close-ups op de zonnende lichamen op het strand. De film komt spontaan en authentiek over, waar de sfeer wel aanwezig is.

Inhoudelijk bleef ik dan weer op mijn honger zitten. Ik werd niet meegenomen door de film of de personages waardoor elk feestje me erg repetitief leek.

Bizarre film van Von Trier, maar zo zijn er wel meer. Het is ook niet bepaald een film die je eventjes tussendoor neemt (wat ik dus wel deed). Hier moet je "tijd" voor nemen goed wetende wat je min of meer te wachten staat. De film bestaat uit 2 grote delen: een eerste deel tijdens het huwelijk en het gedeelte erna.

Ik vond persoonlijk het huwelijksgedeelte het meest interessant. Zeer bevreemde bizarre sfeer met als toppunt een weggelopen bruidegom op zijn eigen huwelijksfeest zonder écht ruzie te maken.. Hij had wellicht zijn huwelijksnacht anders voorgesteld ... Een schoonbroer (Kiefer Sutherland) die als een volleerd ceremoniemeester toekijkt of zijn "investering" wel de moeite waard is, een moeder die alles behalve opgezet is met het huwelijk, maar vooral struikelt over het huwelijk op zich met al zijn idiote rituelen en gebruiken. En dan Kirsten Dunst: een zeer mooie rol van de depressieve Justine. Zeer sterk neergezet personage die aantoont wat een chronische depressie kan doen met een mens. Je hebt in niets meer zin, niet in vervelende dingen, maar evenzeer niet in de leuke dingen. Alles is te veel, niet interesseert je nog, je emoties worden afgevlakt, er is geen toekomstperspectief meer, enz ... Kirsten Dunst (en Lars Von Trier) hebben dit erg goed naar voor gebracht in de film. De badkuipscene vond ik dan ook alleszeggend.

De combinatie met het vergaan van de wereld vond ik iets minder. Het tweede deel kon me dan ook minder boeiend al vond ik de laatste 5 minuten wel goed. Die geïmproviseerde tent die bescherming moest bieden voor de ramp die zich zou voltrekken: ontroerend en symbolisch. Samen met de fijne muziek en geluid werd de boodschap versterkt. Misschien moet ik deze ooit nog eens herzien. Mogelijkerwijs heb ik hier en daar 5 minuutjes geskipt. Het was dan ook al na middernacht. Al heb ik toch voldoende stof om hem te quoteren. Een voldoende, dat zeker!

Goede kortfilm over de zoektocht van een jonge vrouw naar haar biologische vader. Er wordt goed weergegeven dat de zoektocht op zich niet heiligmakend is. De vader kan dan wel begripvol zijn, dat wil nog niet zeggen dat het kind zomaar in het reine komt met zichzelf. Donoren zijn nog steeds wettelijk anoniem beschermd, maar langs de andere kant begrijp ik de rechten en de emoties van het kind evenzeer. Het is een moeilijke emotionele evenwichtsoefening. Hetzelfde geldt ook voor bijvoorbeeld draagmoeders.

Sterk einde ook waarbij de niet-vanzelfsprekendheid toch naar voren komt. Bizarre rol ook van de vader. Had steeds het gevoel dat hij bijbedoelingen had en niet zomaar oprecht blij was. Dat is ook hetgeen Melanie ervoer?

Memento is een herziening die ik absoluut nog eens wou terugzien. Destijds vond ik het een aparte steengoede film en dat is eigenlijk onveranderd gebleven. Het script is op zich niet zo moeilijk om volgen, maar de omkeerde verhaalstructuur dwingt je wel om je gedachten erbij te houden. Ook de afwisseling tussen de zwart-wit en gekleurde beelden past hierin waardoor Nolan de kijker dwingt om "de popcorn opzij te zetten". Alles heeft zijn betekenis in deze film en bij Nolans films in zijn geheel eigenlijk.

Je weet hoe het eindigt, maar minstens even boeiend is het speuren naar hoe het allemaal begon. Via geknipte puzzelstukjes krijgt de kijker - en het hoofdpersonage - inzicht in het gebeuren. Guy Pierce doet het uitstekend als de aan geheugen verlies lijdende Leonard. Het maakt de zoektocht naar de moordenaar van zijn vrouw extra complex. Ook de twee andere hoofdrolspelers vervullen hun rol uitstekend. Carrie-Ann Moss, vooral bekend van The Matrix-reeks, doet het prima als liefje van een crimineel. En Joe Pantoliano is altijd uitstekend op dreef in zijn bijrolletjes in diverse films (o.a. The Matrix).

De subplot van Sammy Jenkis is overigens mooi verwerkt in de film zodat je op het verkeerde been wordt gezet wat er nu eigenlijk allemaal van aan is. Kan je jezelf eigenlijk nog vertrouwen? Of wordt je in de zak gezet door zowel Teddy en Natalie, elk in hun eigen belang? De kijker krijgt verschillende interpretatiemogelijkheden en dat maakt Memento zo leuk. Iedereen heeft gelijk dan maar?

Mary and Max! De stijl van dezelfde makers is onmiskenbaar duidelijk. Die lelijke, maar tegelijk charmante stop motion poppetjes brengen een rauwe en donkere kant naar boven in het plot. Het is geen films met een hoog feel good gehalte, integendeel zelfs.

Een leuk verhaaltje wel van het slakkenmeisje, al haalt deze film niet het niveau van Mary & Max. De makers vinden opnieuw het evenwicht tussen tristesse en die kleine opwekkende grappige momentjes die de film rijk is. Ze slagen er wederom in om een connectie te ervaren met hun personages, met Grace Puddle in de eerste plaats.

Echt wel genoten opnieuw van deze film waarbij de herkenbaarheid hoog zit en de beleving maximaal is. En uiteraard visueel wederom een pareltje.

Mijn vierde intussen van Weerasethakul en ik moet zeggen dat de regisseur me niet zo ligt. Net als in zijn andere producties zuivere slow cinema. Nog meer dan anders had ik de idee. Zowat elke scène wordt uitgerokken tot het lege niets. Ik had zelfs een paar keer het gevoel of ik de pauzeknop niet per ongeluk had ingeduwd.

Trage shots kunnen wel degelijk hn effect hebben, maar hier zag ik het niet altijd. Het kwam over als saai, doelloos en zelfs pretentieus. Inhoudelijk nogal mysterieus en vreemd, maar dan zonder enige spanningsboog.

Een Amerikaanse remake van de succesfilm van Erik Van Looy's De Zaak Alzheimer (Film, 2003) rond een pedofielennetwerk. In deze Amerikaanse film wordt het allemaal wat grootster aangepakt, maar dat is niet zozeer het probleem. Hier ook geen humor te bespeuren welk je wel had bij het duo politieduo Vincke-Verstuyft.

Wat me destijds enorm beviel aan De Zaak Alzheimer was de ongelooflijke presence die Jan Decleir uitstraalde als huurmoordenaar angelo Ledda. Dat mist ik wat bij Liam Neeson die een zoveelste rol speelt die hij gewoon is. Als ik de film loskoppel van de Belgische film zie ik een vrij standaard actiefilm die niet afgaat, maar ook niet uitblinkt.

Onderhoudend en goed in beeld gebracht. Op de duur wist ik wel niet goed meer wie wie was in het spinnenweb, maar hun levens waren geen lang succes meer beschoren. Prima voor een avondje vermaak. Niets meer, niets minder.

De verwachtingen waren hoog gespannen en die werden eigenlijk niet echt ingelost. Ik vond het een vreemd plot en een daaruit volgende relatie die ik weinig geloofwaardig vond. Ik zag weinig chemie tussen Sarsgaard en Chastain, niettegenstaande ik hun acteerprestaties afzonderlijk wel sterk vond. Dit laatste als zelfs voor mij één van de weinig echt sterke punten van de film.

De titel Memory vond ik dan wel weer goed gekozen waarbij diverse personages hiermee problemen ondervonden. Al was de invalshoek telkens anders. Bij Saul ging het over geheugenverlies ten gevolge van dementie. Prima ook om geen zuivere film alleen rond dementie te maken. Op die manier werd het meer gelaagd en op zich interessanter al greep het me toch onvoldoende bij de keel.

Bij Sylvia zelf ligt een trauma aan de basis van haar geheugenverlies al zal haar alcoholprobleem in het verleden ook misschien wel een rol gespeeld hebben. De moeder tenslotte zit in een soort van ontkenningsfase waardoor ze bepaalde zaken niet (meer) weet of wil weten. Uiteraard levert dat laatste spanningen op bij haar dochter Sylvia.

Franco maakt geen eenvoudige films en ze zijn zelden rechttoe rechtaan. Dat merkte je ook al op bij Sundown en Chronic.

Misschien wel de minste in de reeks van Koolhoven. Hier kon ik erg weinig mee. Een beetje flashy en gepimpt met al die felle kleuren en beats. Het deed me wat denken aan Refn. Verder ook een rariteitenkabinet van vreemd uitgedoste personages.

Nu, de idee van de reset van het verleden wordt niet voor het eerst beproefd in de filmindustrie. De één is daar al wat beter in geslaagd dan de andere. Het blijft een fascinerend gegeven waarbij het dilemma mensen in twee kampen verdeelt. Hier zijn de neveneffecten al wat groter waardoor het oorspronkelijke idee wat ondergesneeuwd raakt. Eigenlijk zat je naar halfgedrogeerde lui te zien. Ik had het eigenlijk na halfweg al gehad. Dan werd het nog een lange zit.

Acteerwerk ook niet naar behoren, het irriteerde me zelfs. Normaal wel in voor wat experimentele films, maar dan moet het niveau toch hoger. Jammer.

Ik heb een beetje hetzelfde gevoel in het dagdagelijkse leven als wat ik in deze kortfilm gezien heb. Uiteraard is digitalisering een must en is vooruitgang aan te moedigen. Maar soms is the old fashion way het best of meest handige om iets over te brengen.

Zo ook hier waarbij herinneringen uit het geheugen kunnen worden gehaald en zelfs op film kunnen gezet worden. Het lijkt een waardevol en vooral emotioneel gegeven. Alleen nogal knullig dat er plots een error opduikt. En dan gebeurt het meest banale en spontane van wat een mens tot een mens maakt: hij herinnert zich het cadeau dat hij aan zijn verloofde gaf 46 jaar terug. Simpel en mooi ...

Vreemde film, maar dat is niet zo nieuw bij Garland. Stond toch op mijn lijstje. Geen film voor de doorsnee filmkijker, denk ik. Een mysterieuze film waar het een uur lang vrij rustig blijft. De focus ligt dan op het trauma van Harper en de fabuleuze omgeving waarin ze zich bevindt op de countryside. De onheilspellende muziek en prachtige natuur met close-ups deden me veel plezier.

Ook Jessie Buckley is een plezier om naar te kijken. Naar het einde toe ontaardt de film wat. Body horror met wat bevallingen of reïncarnaties, wie zal het zeggen. Had het eerlijk gezegd niet door totdat James terug op de proppen kwam. Als een soort Jezus werden de verwondingen geprojecteerd op andere individuen. En Harper is gekweld door schuld en boete.

Niet dat ik alles begrepen heb en alles wordt verklaard, maar deze film hoeft niet noodzakelijk in den treure verklaard te worden. Hij zou dan aan kracht inboeten , denk ik.

Ook deze aflevering was niet te best. Achterliggend wel best intrigerend, zeker wanneer de twist eraan komt, maar wederom vrij matig en irritant uitgewerkt. Men against fire is niets meer dan een verdoken genocide waarbij de zogenoemde kakkerlakken gedemoniseerd worden en moeten worden uitgeroeid.

Zoals Onderhond het al zei gaat het vaak over hetzelfde in Black Mirror: implantaten nemen de zintuigen over waardoor je de controle over jezelf verliest of waardoor je blindelings een bepaalde richting wordt uitgestuurd. Het verhaal is niet bijster boeiend of origineel. Enkel de gedachte achter de aflevering kan me nog tot nadenken stemmen. Vandaar net niet gebuisd.

MIB omdat hij op TV ook nog eens meegepikt. Blijft een vrij aangenaam kijkstuk als je niets beters te doen hebt. Veel inhoud of logica moet je niet verwachten. Prima wisselwerking tussen T.L. Jones en W. Smith die elkaar goed aanvullen. Grappige oneliners die je van Smith gewoon bent, pakten vrij goed uit. Film zag er grafisch ook nog redelijk uit.

MIB, een film die destijds enorm aansloeg, mede door het liedje dat ook de hitparade bestookte. Een prima amusementsfilm, niets meer, niets minder.

Een film die toen ik jonger was toch wel indruk op me heeft gemaakt. Vandaag de dag ben ik wat terughoudender voor deze geconstrueerde Holywoodiaanse productie. Racisme en de eigenschap om door te zetten staan centraal in deze film. Vergeving en tot inkeer komen evenzeer.

Confronterend soms dat getreiter, maar ook mierzoet bij momenten. Prima acteerwerk wel van Gooding Jr., maar vooral ook de Niro met zijn grofgebekte denigrerende uitlatingen. De metamorfose van die laatste is niet geheel duidelijk en dat is toch wel een manco.

De boodschap ligt er iets te dik op met twee antipolen in de hoofrol. De één bijna een koppige naïeveling, de andere een racistische bullebak. Veel meer heb je niet nodige om een melige film te maken als je een happy end nastreeft. Gebaseerd op ware feiten, al denk ik dat de nuances anders liggen. Desalniettemin een vlotte veilige film voor een mainstream publiek.

Oei, flinke tegenvaller. Vrij rommelige en onnavolgbare film die grappig probeert te zijn, maar dat helemaal niet is. Absurde situaties gemengd met ronduit onnozele dingen die nergens op slaan. Een film die bij momenten gewoon ergert.

Vreemde weirdo personages helpen niet echt. Misschien fijn om zo´n rolletje te speken, maar het boeide me maar weinig. Wel een fameuze sterrencast die hiervoor opgetrommeld werd. Zonde van het talent.

Wat een vreemd uitgangspunt ook waarbij het leger een speciale sectie heeft met een spirituele hippiecultuur en paranormale gaven. Nee, dit was het niet.

Luchtige en zelfs komische opvatting van een alleenstaande dame die slachtoffer wordt van haar eigen onbeholpenheid. Wat volgt is een paniekgolf waarin ze niet meer dreigt uit te raken. Erg fris plot, zeker van genoten.

Van hoe verrassend de prins op het witte paard haar leven binnen kwam tot een nachtmerrie die in enkele seconden de idyllische zeepbel doorprikte. Fijn!

Best een genietbare, maar alternatieve aanpak van het exorcism horror genre. Het enige wat jammer is, is de slome trage aanpak. Het eerste de van de film is vrij nietszeggend en zelfs geheel overbodig. Het gaat niet noodzakelijk om kwalitatieve opbouw, het is gewoon lulkoek. De gesprekken tussen het meisje en de priester lijken eindeloos te duren. Je krijgt tussendoor wel wat nachtmerries van de priester te zien, maar dat is het zowat.

Eenmaal op de stoel slaat de gezapige sfeer geheel om. Eindelijk zie je welke duivelse kracht er in het meisje huist. En de aanpak tot duiveluitdrijving was er ook eentje met een nouja ... krachtige insteek.

Folteringen staan vervolgens centraal en ook het meisje zelf laat zich niet onbetuigd met haar versiertrucs. Best geschift bij momenten en erg goede geslaagde scènes. Jammer van het matte eerste gedeelte van de film, voor de rest verfrissend.