Opinions

Letterlijk een erg schilderachtige film waarbij elk beeld werkelijk een poëtisch schilderwerkje lijkt. Zeer idyllisch en erg mooi allemaal. Het kleurgebruik en de natuurbeelden komen erg sterk naar voren. Zeer stilistische film ook met een vaste camera. Vele beelden blijven ook vaak erg lang hangen waardoor het tempo zwaar gedrukt wordt. Het geeft je de gelegenheid om op zoek te gaan naar details en kleine dingen.

Het plot beperkt zich tot de zorg van de zieke moeder door de zoon. Ontroerend en mooi weergegeven. Het lijden en de liefde gaan hier hand in hand. De soms troebele beelden symboliseerden misschien wel de wereld tussen leven en dood.

Een film die ik vooral technisch hoogstaand vond. Qua plot ondanks het zwaarmoedige thema en mede door de vele langzame beelden me nooit 100% lekkernij de film gevoeld. Toch nog voldoende appreciatie om deze score te geven.

Geluk en toeval zitten soms in een klein hoekje. Dat wordt mooi geïllustreerd met de openingsscène waarbij de tennisbal beslist of de bal voor of achter het net zal vallen. Dit gegeven is de rode draad doorheen de film en komt vooral richting het einde wat meer naar voren.

Sterke drama/thriller van Woody Allen en één van de betere dingen die ik al van hem zag. Niet zo sof of pseudo-filosofisch gewauwel, maar een knappe opbouw van een affaire die zich als een molensteen rondom de nek van Chris Wilton bevindt.

Prima plot van diverse relaties en hou de afzonderlijke individuen er zich naar gedragen. Zoals hier en daar ook al gelezen inderdaad weinig echt sympathieke personages met elk hun vervelende kantjes. Het maakt het ook zo reëel. Maar wat is ScarJo hier weer geweldig. Niet alleen puur fysisch, maar ook in het algemeen.

Sterk einde ook dat ik veeleer verrassend vond. Best wel een grappig moment wanneer Sherlock het moordmysterie eigenlijk ontrafeld heeft, maar Watson dat meteen neersabelde doordat er een nieuw misdrijf werd gepleegd in de buurt. Toeval en geluk. Top!

Een leuke film met een Nicolas Cage op dreef. En ook Sam Rockwell zie ik steeds graag terug verschijnen in een film. Een aantal leuke scènes alvast met hen wanneer ze nietsvermoedende personen tot soms twee maal toe trachten op te lichten. Zeer energiek en overtuigend gebracht.

Daarnaast ook een onderhoudende film waarbij het personage van Cage lijdt aan compulsive disorder en allerhande tics. De film heeft een luchtige ondertoon zonder echt grappig te zijn. Een misdaadfilm is het evenmin. Daarvoor is de toon te gezapig en is het duo te olijk.

Een boeiend onderhoudend plot zorgt ervoor dat je aandacht wordt vastgehouden. De nevenpersonages zoals de dochter Angela en psychiater Klein worden prima geïntroduceerd en spelen hun bepalende rol in de film. Hier zie je ook dat er een ervaren en succesvol regisseur de touwtjes in handen heeft. Ook scenarioschrijver Ted Griffin heeft met onder meer Ocean's eleven en The wolf of Wall Street ook zijn strepen intussen verdiend.

Een film over een door nonnen gerund moederhuis ergens in Buenos Aires. Het zijn veelal alleenstaande moeders uit de lagere klassen die hier terechtkomen, zowel om sociale als financiële redenen. Mannen komen niet voor in de film. Er wordt louter over gepraat, gefantaseerd, alsof sommigen hun lesje nog niet geleerd hebben. Want vanuit het milieu waar zij komen, zal je weinig verantwoordelijke mannen terugvinden.

Luciano is er zo eentje die weinig heeft met het nonnenleven. Mocht ze geen moeder zijn, ze stond dagelijks op de dansvloer en het leven zou elke dag één groot feest zijn. De lokroep naar buiten bleek echter te groot en ze verlaat het centrum. Haar dochter laat ze achter en wordt opgevangen door zuster Paola.

Geen idee of zuster 100% op haar juiste plaats zit, dat heeft ze dan toch gemeen met de grofgebekte Luciano. De film kabbelt iets te veel rustig verder zonder grote opmerkelijkheden. Hier en daar miste ik wat schwung, maar slecht was de film zeker niet.

Verfilming van één van de beste jeugdboeken ooit. Prima verfilming ook, want het boek wordt op een aantal kleinigheden na volledig gevolgd. Prima gecast ook. De personages uit het boek komen ontzettend goed overeen met de cast in de film.

Mara Wilson doet het prima, DeVito evenzeer, maar Ferris springt het meest in het oog. Niet onlogisch als dit erg opvallend karakter, maar je moet het toch maar doen.

De musical die nu ook op Netflix draait zag ik nog niet, maar ben steeds nogal terughoudend als het om musicals gaat. Dit was alvast een prima familiefilm voor het hele gezin. Het doet je ook wegdromen dat iedereen talenten heeft en zelf iets kan maken van het leven. Fijn ook die wisselende emoties van ontroering, spanning en humor.

Dit is geen The excorcist, maar dat is misschien geen faire vergelijking. Wel is het een film die gezien de tijdsperiode dat hij gemaakt is, nog steeds een zekere impact heeft. Ik kan me best voorstellen dat hij wel wat teweeg bracht in het katholieke Polen.

Hoezeer geen expliciete horror of afschrikwekkende beelden, valt de film eerder te catalogeren in het genre van psychologische horror waarbij Mother Jean en Father Jozef in een psychologische en erotische trance zijn verwikkeld. Leiden of geleid worden, meester of slaaf... Mede door de vele close-ups heeft de film op die manier zijn stempel kunnen drukken op de sfeer en beleving.

Cinematografisch zeker een prima film met eveneens prima acteerwerk en dialogen. Goed om eens meegepikt te hebben!

Tienerzwangerschap van generatie op generatie. De moeder heeft niet bepaald het "juiste" profiel om te spreken van een stabiele gezinssituatie. Zo moeder, zo dochter, fladderend van de ene seksuele relatie in de ander. Het geeft de film een rauw kantje waarbij ook stoerdoenerij en gescheld vooraan in het woordenboek staan.

Inderdaad prima vertolkingen uit dit kansarme milieu. En het kan hen allemaal precies niet schelen. Alsof we goed bezig zijn, geen vuiltje aan de lucht...

Het vervolg van The Matrix uit 1999 haalt verre van het niveau van het eerste deel. Uiteraard heeft dit deels te maken met de verrassend en uiterst boeiend plot waarmee de gebroeders Wachowski toen uitpakten, maar dit is niet de enige verklaring.

De verhaallijn is wat mosselen noch vis en hangt onvoldoende aan elkaar. Er wordt gejumpt van vechtscène naar vechtscène met tussendoor wat filosofisch gebrabbel dat minder aanslaat dan in het eerste deel. De kung fu vechtscènes zijn veelvuldig aanwezig, maar imponeren na verloop van tijd niet meer. Ze zijn te repetitief. De actiescène op de snelweg duurt erg lang, maar vind ik nog steeds erg vermakelijk.

Huvo Weaving blijft een geweldige rol spelen en doet het opnieuw uitstekend als agent Smith. Reeves blijft Reeves, kortom houterig. De film is afstandelijk en weinig vernieuwend, eerder mindere kopie van het eerste deel. Qua plot ben ik niet steeds helemaal mee en eerlijk gezegd is dit zelfs niet nodig, alleen dat al bevestigt dat er iets niet klopt.

Zeker geen slechte film, het ziet er allemaal best prima uit, maar de lat lag hoog, té hoog wellicht. Het derde deel verlegt gelukkig de focus nog meer naar Zion, best ook zo.

Ik was gisteren al een beetje bang om naar de bioscoop te trekken met de toch wel erg matige reviews. Dat het briljante concept en de revolutionaire uitvoering van 1999 niet meer geëvenaard kon worden, was ik me bewust van, maar stiekem hoopte ik op een beter vervolg dan deel II en III. En dat werd het ook! Verveeld heb ik me allerminst.

Ik vond het plot zelfs verrassend goed uit de verf komen. Het feit dat The Matrix iedereen, in de eerste plaats Neo zelf, moet doen geloven dat het verleden fictie en niet meer dan een videospel is, is een prima uitgangspunt. Neo zelf wordt gevangen gehouden met waanideeën en idee-fixen. Zijn baas en therapeut houden alles netjes onder controle…

Nu, niet alles is geweldig. Het gemis van Laurence Fishburne en Hugo Weaving is kolossaal en niet goed te maken. De actie vond ik bij momenten warrig en niet alle personages komen goed uit de verf, al vond ik de oude Sati en Bugs wel iets hebben. Ik was ook niet altijd goed mee wat er gebeurde zoals bij operatie ‘redding Trinity’ in de bar waar Mr. Smith zijn kar lijkt te keren.

De bannelingen vond ik bvb overbodig, maar de zwerm had wel iets. In de trein moest ik onmiddellijk denken aan Busan (en in de stad aan Shyamalan’s The Happening toen ze uit de wolkenkrabbers vielen). Het leken wel zombies. Hun aantal neemt in de straatrace toe om dan toch weer in het niets te verdwijnen, maar een legendarische scène was het niet en vond ik ook niet terug in de film. Die heb je wel in the original en zelfs in deel II op de snelweg, of moet zoiets groeien?

Goede dingen wisselen elkaar af met minder goede. In zijn geheel gezien neig ik toch eerder naar de positieve kant. Visuals zien er prima uit, maar daar kijken we niet meer naar op. Dat is standaard tegenwoordig en een must als je The Matrix pretendeert te zijn.

Het plot in deze Revolutions wordt nog minder belangrijk dan in de andere twee delen. In Revolutions is het enige wat er toe doet het voortbestaan van Zion vrijwaren wanneer een zwerm sentinels de stad belaagt. Indrukwekkend zijn gigantische boren die zich door het pantser van de stad murwen en zo de weg vrijmaken voor miljoenen vliegende sentinels.

Verder evolueerde Hugo Weaving's personage Mr. Smith van een opsporingsprogramma naar het werkelijke kwaad met een gezicht. Hoe dit precies gebeurd is, blijft onduidelijk. Gelukkig leverde hij een bijzondere prestatie af in de gehele trilogie waardoor alleen al door hem de film iconisch is. De afstandelijkheid voor de film blijft echter overeind, maar dat valt Weaving allerminst verweten te worden, integendeel. De aanval op de stad is uitermate spectaculair, maar daar blijft het ook bij. Ik ervoer weinig voeling met het gebeuren. Visueel ziet het er wederom prima uit, maar er zit geen evenwicht of ziel meer in de franchise.

De slotscène tussen Mr. Smith en Neo is meer dan OK. Nog méér actie dan in het vorige deel, het zorgt ervoor dat de film wegebt in het geweld en dat is jammer voor het zo geroemde eerste deel.

Gisteren sinds heel lange tijd nog eens naar The Matrix gekeken. The Matrix, één van mijn favoriete films ooit, was een absolute hype toen hij uitkwam in 1999. We zaten toen in de tijdsgeest van het nieuwe millenium en de heuse milleniumbug die de tijd zou doen stilstaan en de computers zouden laten crashen. Niets was minder waar. The Matrix daarentegen heeft heel wat meer invloed gehad op de maatschappij en is destijds uitgegroeid tot een heuse cultfilm. Ikzelf bijvoorbeeld heb op de hogeschool nog een studievak over The Matrix gekregen waarbij filosofische religieuze theorieën uit de doeken werden gedaan. The Matrix als verplicht studiemateriaal: je moest het uitgelegd krijgen aan je ouders …

En die metaforen zijn wel degelijk aanwezig en hiervoor zijn al talloze bomen gesneuveld. Ik ga dit dan ook niet herhalen (althans niet het Messiasverhaal van Neo). De filosofische insteek heb ik steeds het meest interessant gevonden waarbij The Matrix kenmerken vertoont van het relationisme (Descartes, Spinoza, (de grot van) Plato) en de tegenhanger ervan, het empirisme (Hume, Newton, Locke, Heidegger). Emmanuel Kant daarentegen bevindt zich er wat tussen. En ook alles wat te maken heeft met vrijheid komt aan bod (bvb. Sartre).

De gebroeders Wachowski hebben een ongelooflijk sterk tot in mijn ogen zelfs briljant verhaal/concept op ons losgelaten. Het is sowieso al fantastisch om dergelijk concept te bedenken. Je moet het dan ook nog in een boeiende film trachten te gieten. Er kon zelfs een geintje af toen ze Hitchcock-gewijs als twee glazenwassers zelf verschenen in hun eigen productie. De gebroeders Wachowksi hebben met The Matrix een heus meesterwerkje afgeleverd dat bol staat van metaforen en verborgen boodschappen. Genoeg voer dus voor discussie: in welke wereld wil jij leven? Zou jij de rode of de blauwe pil nemen? Het ogenschijnlijk illusionair perfecte leventje versus de reële schimmige chaos? Schitterende uitganspunten! Ook net daarom doet de film me ook denken aan dat andere meesterwerk “American Beauty” van Sam Mendes waarbij de rode en de blauwe pil de burger voor een realistischere herkenbare keuze plaatst.

Het populaire concept dat zelfstandige machines de heerschappij van de mensheid overnemen is niet nieuw. Het bekendste voorbeeld is hier de Terminatorsaga of de meer subtielere HAL uit één van Kubrick’s meesterwerken.

De film bevat naast de fantastisch revolutionaire actiemomenten vooral een verklarend en verhelderend luik. Het gros van de film wordt aan Neo en tegelijk de kijker uitgelegd wat The Matrix eigenlijk is en welke rol hijzelf hierin speelt. Alsof de boodschap van Morpheus onvoldoende is, wordt zijn rol nogmaals uitgelegd door The Oracle. Voor sommigen kan dit langdradig of saai overkomen, een kleine uitwijking naar Kung Fu-gevechten ten spijt. Ik vond het uitermate interessant en het bracht me echt in de sfeer en de gedachtegang van de film. Het zorgt ook voor de nodige uitdieping van de film.

Visueel blijft de film ook een pareltje. De actiescènes blijven top en zijn erg spectaculair. Combineer dat met special effects, slow motion beelden en oppompende beats en de actie is toonaangevend geweest voor vele actieprenten erna. Naast het technische gedeelte werd er ook veel aandacht besteed aan sfeer, decor en aankleding. Hoe cool is het niet om met zonnebril en in lange zwarte overjas of strak latexpak Gothicgewijs de boel aan flarden te schieten? Die halscène is gewoon fantastisch net als even later de helikopterscène met de vallende kogelhulzen! Jammer genoeg bracht het in werkelijkheid ook psychotisch malloten op verkeerde ideeën (Columbine High School bvb)…

Tot slot nog even iets over de acteerprestaties. Keanu Reaves zal nooit mijn favoriete acteur worden, ook in The Matrix nogal houterig. Het vooral Hugo Weaving (Agent Smith) die de show steelt met zijn flair. Die gecontroleerde trage en tegelijk coole uitspraken. I love it! Ook Laurence Fishburne doet het erg goed als Morpheus. Idem voor Carrie-Ann Moss (Trinity).

Enige minpuntje is de metamorfose van Neo naar The One al dan niet door toedoen van die kus. Er is nergens echt een aanleiding of gegeven dat vaststelt wanneer of hoe Neo The One wordt. Iets te gemakkelijk en te slordig uitgewerkt. Voor de rest: topfilm waarbij zijn 5,0*-status blijft behouden!

Gebaseerd op het boek van E. M. Forster, eveneens homoseksueel en wellicht mede daardoor dat zijn boek pas later werd uitgegeven toen de sociale kijk op homoseksuelen stilaan aan het keren was. Maurice is film uit het Edwardiaanse tijdperk, zo’n typische English upper class movie. Hier en daar een beetje stijf, maar door Grant en Graves goed neergezet.

De relatie tussen beiden is niet evident en ook onderling wordt er getwijfeld. Pakkend was dan ook de scène waarbij oprecht gevraagd werd om zich te genezen van deze onkuise gedachten. De tijdsperiode wordt mooi weergegeven en cinematografisch is de film prima. Goede sfeer, zachte kleuren en bovendien geloofwaardig. Maurice is een krachtige film die prachtig werd geschoten rondom Cambridge, eveneens een statement tegenover het establishment waarbij wordt aangetoond dat geaardheid voorkomt bij alle rang en stand.

Daar waar angst regeert boven de eigen grondwettelijke rechten, dan kom je zaken tegen als Guantánamo. De mensonterende omstandigheden in Guantánamo zijn intussen wel bekend. De beelden van die vrouwelijke soldaat, England dacht ik dat die heette, die gevangenen als honden aan de leiband voortsleepte staan op het netvlies gebrand. Moreel verwerpelijk, maar de waanzin regeerde tijdens de regering Bush net na 9/11. Maar ook juridisch administratief werd met alles een loopje genomen. Geen aanklacht, geen bewijslast, geen proces …

De film geeft een goed beeld van de hoe de helletocht van Slahi er uit zag. En dan nog zal het maar een fractie geweest zijn. Iedereen acteert op hoog niveau. Foster doet het prima, maar ook Cumberbatch en Rahim doen het uitstekend. Je krijgt ook een beeld van wat de opinie is wanneer je tegen de stroom in trachtte te zwemmen. Het woord “verrader” wordt je om het hoofd geslingerd…

In zijn geheel beschouwd en gezien het onderwerp vrij sereen gebracht met veel aandacht voor detail. Prima camerahantering en cinematografie.

Destijds een enorm succes geweest in de Vlaamse zalen en ook vandaag nog steeds in de top 10 van de meest bezochte films in de Vlaamse filmwereld. En nu ik hem vele jaren later opnieuw gezien heb, blijf ik hem ook erg vermakelijk vinden met een uitstekende sullige Jacques Vermeire. Jacques Vermeire was sowieso al erg populair in Vlaanderen met zijn vertolking als DDT in FC De Kampioenen en ook Greet Rouffaer was reeds gekend in de soapwereld door Wittekerke. Vele gekende gezichten trouwens in deze film en dat zorgt automatisch voor wat publiciteit. Ook Urbanus met een kleine performance overigens!

Maar Max is gewoon leuk om naar te kijken omwille van de stuntelige fratsen van Max en zijn geweldige oneliners: "Het is niet omdat je een fietspomp hebt, dat je in een cactusveld moet rijden" of "Het is niet omdat je een vliegenmepper hebt, dat je de ramen moet openzetten" ...

Max is pure nostalgie. Het verhaal stelt misschien niet zoveel voor, maar grappig blijft het zeker. Je hebt wel wat te doen met Max en je krijgt sympathie voor het personage. Dat is al heel veel en zeker voor een komedie. Allemaal erg voorspelbaar en met een kwinkslag om te eindigen met een happy end, maar dat is normaal voor zo'n productie.

Velen verwijzen naar het legendarische computerspel en vinden het jammer dat er weinig invloeden zijn terug te vinden in de film. Ik vind dit op zich niet zo erg, maar stel tegelijk dan de voorwaarde dat de film op zijn minst een eigen identiteit en karakter vooropstelt. Dit is jammer genoeg niet het geval waardoor deze prent een vrij povere brainless actiefilmpje is geworden.

De setting is nog het meest geslaagde aspect van de film met zijn donkere graphic novel stijl en grauwe vervuilde straten in Chicago. Deed me in dat opzicht ook een beetje denken aan Sin City waar het ook onophoudelijk regent of sneeuwt. Ik vond jammer genoeg Wahlberg minder geslaagd, vond hem eerder houterig, maar dat heb ik wel in meerdere rollen van hem (The departed en Boogie nights uitgezonderd).

Visueel dus prima, inhoudelijk een stuk minder.

Pearl vond ik sterk, dit vond ik toch een stuk minder. Ik vond de film vooral geslaagd omwille van zijn sfeer en de aantrekkingskracht van Mia Goth die haar personage van Maxxxine geweldig neerzet.

Veel aandacht voor het geheel, een beetje lang uitgesponnen, maar zeker een aangename wegkijker. Geen brute film noch slasher wat ik enigszins had verwacht. Inhoudelijk dat tikkeltje minder. Op het einde wat in overdrive. Leuk om meegepikt te hebben, maar vond het niet meteen een meerwaarde voor de trilogie.

De synopsis is wel duidelijk, maar ik had het niet meteen door. De aanpak van de film is bij deze verfrissend en men geeft een minimale terugblik op het verleden. De focus wordt gelegd op het leven van Gracie en Joe vandaag de dag. Joe is intussen 36 en heeft dus kinderen die naar het hoger onderwijs gaan. Natalie Portman (Elizabeth) observeert het gezin ter voorbereiding om een film erover te maken.

Sowieso een gevoelig onderwerp. Pedofilie is uiteraard verwerpelijk. Het maakt het echter lastig wanneer er echt sprake is van liefde. En dan nog. Ik heb momenteel zelf een 13-jarige zoon. Het lijkt zo surreëel. Dat er wel degelijk liefde was, wordt bevestigd door de huidige relatie van de twee al is het heden natuurlijk geen excuus voor het verleden. Moeilijk.

Soit, ik ergerde me vooral aan de erg irritante aanwezige pianomuziek. Het maakt de film opgeklopt en sensationeel. Dat betert er niet op met die one night stand met die Elizabeth. Geen idee waarvoor dat nodig was. Matige film.

Interessant begin van de trilogie van The maze runner. Een dystopisch verhaal met een vleugje mysterie en vele onbeantwoorde vragen. Ik kon de drie delen nu wel naar elkaar zien. Ik kan me best voorstellen dat je destijds met het einde op je honger bleef zitten. Het gebeuren van the maze en de afgesloten Glade doet wel wat denken aan diverse andere formats, maar het was wel prima gedaan.

Het hele labyrint gebeuren en de reden waarom het open en dicht ging, ontgaat me wel een beetje. Bizar ook om de 'kids' als erg waardevol te beschouwen, maar ze wel aan vreetvoer te zien bij die mechanische spinnen.

Mede door het einde smaakt de film wel naar meer, dus in dat opzet is men alvast geslaagd. O'Brien doet het niet slecht, maar slecht er ook niet in om de film geheel te dragen, maar misschien hoefde dat ook niet.

Het laatste deel van de trilogie borduurt naadloos verder op het tweede deel. Veel diverse locaties, van het één naar het ander. Zelfde formule ook met de zombies die al bij al geen belangrijke functie hebben, maar voornamelijk dienen als achtergrond.

De superheld komt hier nog wat extra naar voren waardoor het voor mij persoonlijk minder aantrekkelijk werd. Veel actie en geschiet, waardoor het bij momenten een wat simpele actie-blockbuster wordt. Decors zagen er wederom erg prima uit.

Beetje vreemde keuzes ook zoals de terugkeer van Gally of het verraad van Teresa. Men maakte het clichématig onnodig vervelend op die manier. Spectaculair begin op de trein en hier en daar nog wel wat leuke scènes, maar de magie en het mysterie van het eerste deel zijn erg ver weg.

Van de regen in de drop. Kan me best voorstellen dat het luilekkerleventje van Gally achteraf gezien toch zo slecht niet bleek. Nuja, hoe hij de nieuwe problemen sinds Thomas arriveerde ging oplossen, is me ook een raadsel. In de nieuwe wereld is het dus niet bepaald beter. Komen we opeens wat zombies tegen. Niet bijster slim, maar pijlsnel zijn ze wel.

In isolatie bij Mr. Janson valt het allemaal nog wel mee en is het nog leuk om volgen. Het mysterie wordt echter vlug verlaten voor een nieuwe vlucht en bijgevolg nieuwe locaties. Té veel nieuwe locaties en afzonderlijke leefgemeenschappen waardoor het soms iets te fragmentarisch werd.

De setting maakte echter veel goed met kapotgeschoten steden en desolate woestijnlandschappen. Wel veel vluchtelingen. Te veel om echt veel diepgang te krijgen in al de personages. Verder een pak meer actie dan in het eerste deel (voornamelijk dan het schieten en de explosies).

Toch wel een zeer aparte en absurde film van Anders Thomas Jensen. Ligt wat in de lijn van De Grønne Slagtere vind ik waar het bij momenten al even vreemd aan toe gaat met even bizarre personages. Hier krijg je er meteen 5 voorgeschoteld en hoewel er diverse moeders in het spel zijn, is de link met de genetische vader niet te ver te zoeken.

Het is een film om met een open mind naar te kijken, eventjes weg van de realiteit en je laten onderdompelen in het rariteitenkabinet van het eiland Ork. Best hier en daar wel leuke scènes zoals in het bejaardentehuis, het gesprek in de crèche of de verhalen over de bijbel. Niet alles is even goed geslaagd. Soms wat idioot of onnozel, maar in zijn geheel niet slecht slecht. Begrijp wel dat dit niet ieders humor is. Maar gewaagd is het zeker. Bij het plot moet je niet te veel stilstaan.

Mads Mikkelsen deed het goed, net als Lie Kaas en co, maar ik zie hen liever floreren in andere filmgenres. Goed voor een keertje.

Ik zag nog niet gek veel films van Altman, maar ik stel wel vast dat het vaak nogal moeizaam gaat voor mij. Dat is hier niet anders moet ik jammer genoeg concluderen. Ik was wel onder de indruk van de setting en de sfeer. Een soort western, maar dan in een ander jasje. Veel somberder dan de vaak zonovergoten tegenhangers.

De film is somber in zijn geheel, grimmig en weinig positief. Ook de personages roepen weinig tot geen sympathie op. Inhoudelijk zat ik nooit echt in de film, ik moest er me doorheen slepen. Gelukkig kon ik me wat optrekken aan het acteerwerk en de setting. Voor het slot was het kalf al wat verdronken voor mij ...

De kritieken hier zijn wel erg lovend. Zo lovend dat ik twijfel of ik wel dezelfde film gezien heb. Ofwel zie ik er dat humor niet van in, dat kan ook. Het waren voornamelijk de serieuze, meer dramatische stukken die het voor mij net een goede film maakten. De humor, vaak wat absurd en kinderachtig, haalden me net uit de film en kon ik moeilijk vereenzelvigen met de rest. De andere bizarre studiegenoten, de leerkracht, ... nee, niet voor mij voor deze film.

De scènes tussen Greg en Rachel vond ik het meest boeiend om te volgen. De ziekenhuisscène was erg knap en greep me bij mijn steot net als de daaropvolgende scène in Rachels kamer. De gemaakte films waren dan wel grappig en gewoon geweldig. "A sockwork orange", hoe kom je erop?

Bij momenten een mooi drama, al bij al een voldoende met 3,0*. The fault in our stars nog niet gezien, misschien moet ik dat ook maar eens doen.

Fijne film die me wat aan Deliverance (1972) deed denken. Plot uiteraard niet geheel gelijklopend, maar qua sfeer en setting zitten we toch in de buurt. Op zich altijd wel vermakelijk om een film te zien die draait rond (avontuurlijke) jongeren. Is vaak luchtig, niet nodeloos complex en heeft bovendien vaak iets heldhaftigs of idyllisch, al was het maar de fijne setting steeds uit de jaren 80 of 90. E.T., The Goonies, Stranger things, The summer of 84 ...

Fijin uitgangspunt ook ... totdat er daadwerkelijk iets fout loopt en het dilemma boven water komt met "Wat nu?". Ik zat "in" de film en leefde mee met de personages. Al bij al was er op zich niet zo heel veel gebeurd en was het echt wel een ongeval. Mede door de goede karakters en het goede acteren was de film meeslepend. Spannend en avontuurlijk ook. Je leeft toe naar de climax en ook dan wordt het niveau aangehouden.

Knap einde ook dat ik minder evident vond binnen de Hollywoodnormen. Zeker fijn om eens mee te pikken als je kan.

Deze Mean girls meegepikt vanuit de idee dat hij nieuw binnengekomen is in de Top 1000 lijst van 2021. Al bij al blij verrast deze op het eerste zicht banale high school movie. Er zit duidelijk wel een idee achter de film. Bovendien werd alles redelijk uitgewerkt. OK, bij momenten wat karikaturaal, maar de boodschap was wel erg duidelijk. Afgunst, jaloezie, egocentrisme en erbij horen zijn centrale thema's die als rode draad doorheen de film lopen.

De rivaliteit tussen de meiden neemt zo'n hoge proporties aan tussen 2 kampen dat de ene dezelfde persoon wordt welk ze eigenlijk haat en zelf bestrijdt. Daarnaast, het moet gezegd, hier en daar best spitsvondig en grappig. Subtiele en expliciete humor wisselen elkaar af, maar het is best geslaagd.

Allemaal een beetje clichématig en opgeblazen natuurlijk, maar dat er diverse subgroepen zijn onder de jongeren is niet zo vreemd. Degelijke cast en acteerwerk ook. Best wel eens de moeite om te zien.

Een film die ik sowieso wou zien omdat het één van de eerste producties was van Scorsese. Jammer genoeg viel hij wat tegen. Vooral de verhaallijn was erg mager tot rommelig en leidde echter nergens naar toe. De film gaat in se over Johnny Boy, vertolkt door Robert De Niro, die als een niets betekende crimineel over schulden maakt, maar nergens de intentie heeft om zijn beloftes na te komen. Hij heeft grote schulden bij diverse woekeraars, maar wordt een hand boven het hoofd gehouden door Charlie (Harvey Keitel). Doordat Charlie zijn relatie met Johnny Boy en diens nicht belangrijker vindt, bevindt hij zich steeds in een tweestrijd en zit zijn carrière als maffiakopstuk onder de vleugels van zijn oom in het slop.

Vooral de rest prima acteerprestaties van in de eerste plaats Keitel. Ook De Niro doet het prima, maar vertolkt een enigszins vervelend ettertje. Een wonder overigens dat hij zich overal weet uit te slaan, en dat kan je soms letterlijk nemen. Mean Streets zal ik me vooral verder herinneren als een erg sfeervolle film uit het groezelige New York uit de jaren 70. Prima openingsscène ook wanneer De Niro ten tonele verschijnt en Keitel hem aanstaart. Fijne soundtrack ook die bij momenten wat schwung brengt, maar al bij in zijn geheel net niet. Degelijk, maar een sterker plot had de film meer dan deugd gedaan.

Fijn wel om in films ander films te ontdekken. Veel filmposters passeren de revue, maar in de bioscoop was alvast The searchers uit 1956 duidelijk te herkennen. Ook The tomb of Ligeia (1964) kwam even in beeld.

Weinig overtuigend dramaspel van een gezin die een zwaar verlies moet verwerken. In plaats van een begrafenisondernemer in te schakelen kiezen ze ervoor het lichaam zelf terug te geven aan de natuur. Kan me inbeelden dat dergelijk ritueel erg intens moet zijn. Ondanks het feit dat ik op zich weinig aan te merken heb op de personages en de idee van het ritueel wel kan vatten, was ik allerminst omvergeblazen. degelijk, maar net niet. Te kort ook eigenlijk om een oordeel te vellen. Ik had graag meer te weten gekomen over de omstandigheden van het overlijden, de band met de moeder, de reden van het handelen, etc...

Hoogstaand kan je het allemaal niet noemen. Onzin is het zelfs, maar wel vermakelijke onzin. Komt niet in de buurt van de eerdere Monty pythons, maar hier en daar vond ik het zeker grappig met die typische Britse humor en absurdisme. Ideaal dus voor Cleese om zich uit te leven.

Het begint wet vreemd met die soort ark van Noa tegen het kapitalisme of de klinische bedrijfscultuur lijkt het wel. Beetje met ups en downs, dat van dat been vond ik ook wel leuk, net als De Dood en het restaurant.

In navolging van dat andere Griekse epos Edipo Re (Film, 1967) waagt Pasolini zich hier opnieuw aan een Griekse mythe. Medea herbergt ook een duister thema waarbij afwijzing leidt tot kindermoord, moord op de eigen kinderen dan nog wel. Dormi, mi amore klinkt het uit de mond van Medea die meedogenloos en vol wrok haar duister plan ten uitvoer brengt. Prima gebracht trouwens door Maria Callas, haar enige film nota bene las ik ergens.

Ik vond de verhaallijn niet altijd even makkelijk om te volgen, wellicht ook omdat ik het verhaal niet echt kende. Moest ik wellicht Grieks gestudeerd hebben destijds ...

Vond vooral de passages tussen Jason en Medea interessant. En die laatste blinkt echt uit in haar rol. Die doordringende ogen bvb!

Voor de rest vond ik de film langdradig en niet altijd interessant om te volgen. Maar appreciëren doe ik hem wel.

Zeer aangenaam verrast door deze film. Ik zat direct in het verhaal en kon me goed inleven in de plattelandsdokter. Knappe rol van François Cluzet die zijn rol als dokter sterk invulde. Het leven in een geïsoleerd dorpje valt niet te vergelijken met het leven in de stad. Jean-Pierre is erg begaan met zijn patiënten en deinst er niet voor terug een meer menselijke aanpak te verkiezen boven een medische klinische behandeling. Ondanks zijn ziekte blijft hij het beste van zichzelf geven. De relatie met zijn collega verloopt in het begin moeizaam en wantrouwig, maar ontluikt later wel.

Médecin de Campagne is een mooie kleine Franse film. Integer en sereen. Zeer geloofwaardig en authentiek plot. Erg genoten van de landelijke sfeer en de uitstekende vertolkingen van zowel de hoofdrolspelers als de andere bewoners van het dorp. Mooie aanbevelingswaardige arthouse!