Opinions

Climax was een erg bevreemdende ervaring. Eentje die je ook beter ervaart op het grote doek tenzij je met de simulatie thuis dezelfde effecten genereert. Een relatief korte film ook en in dat opzicht zeker een pluspunt. Want van een echt plot is nauwelijks sprake. De film begint met enkele onhandige interviews van jonge mensen die hun ervaringen delen rond drugs, dans en muziek. Daarna zie je de protagonisten zich in het zweet werken tijdens een feestje.

En in het zweet wordt er gewerkt. Op een werkelijk sublieme manier geeft elke danser zich over aan de opdwepende muziek van stevige technobeats. Alle remmen gaan los en je komt ogen tekort om de volledige choreografie van de danser en omstaanders te vatten. Je wordt haast letterlijk van je sokken geblazen door de snel bewegende ledematen, het gevoel voor ritme, de beats, het op en neerveren van lenige lichamen, enz. En dan moet het bekertje sangria nog zijn uitwerking krijgen. Dat beloofde dus!

Noé koppelt deze zondvloed van prikkels die op de kijker afkomt aan een sublieme camerahantering. Ronddraaiende beelden, helikoptervisie, ondersteboven, close-ups, ... en ga zo maar door. Ook het gebruik van kleuren, licht en schaduwen gaf een bevreemdend claustrofobisch en zelfs beangstigend effect. Alsof je je in de gangen van Saw of Hostel waande. De vreemde gillende geluiden krijg je eveneens nog te verwerken. Het hoeft niet gezegd dat er heel wat op je afkomt als kijker wetende dat "de climax" nog moest komen.

Stilaan krijgt de drug de bovenhand en merk je hoe eenieder hierop reageert. Het zien van wanen, paranoïde gedrag, achterdocht en jaloezie nemen de bovenhand. De één is euforisch, de ander is suf en nog anderen zijn angstig en gedesillusioneerd. Ook de kracht van de groep haalt het slechte van mensen naar boven en komt tot uiting in de film. Pure chaos dus en echt wel eens de moeite om te aanschouwen. De boodschap is helder en ook achterliggend begrijp ik de regisseur. Zeer knap overigens hoe hij alles in goede banen heeft geleid, maar als verhaal verwacht ik toch meer. Dialogen zijn - hoe kan het ook anders - aburd, maar de choreografie, camerawerk en sterke acteerprestaties doen de rest. De plasscène vond ik overigens één van de mindere puntjes. Het kwam nogal stuntelig over en het leek erop dat er achter de rug duidelijk met een waterpistool gespoten werd. Dan deed Regan het in The exorcist toch beter...

Cloaca stond al eventjes op mijn verlanglijstje. Had er al veel goeds over gehoord. Cloaca zal me vooral bijblijven als een film met een uitstekend script waar alle gebeurtenissen en personages met elkaar verweven zijn.

De vier hoofdpersonages zijn allen interessant en ondanks hun jarenlange vriendschap erg divers. Tom is een homoseksuele ambtenaar die in proces ligt met de gemeente omwille van gekregen schilderijen die opeens een fortuin blijken waard te zijn. Pieter is een drugsverslaafde depressieve topadvocaat lijdt. Maarten is een toneelregisseur die een affaire heeft met de 18-jarige dochter van zijn vriend Joep en Joep tenslotte ambieert een ministerpost, maar stelt zijn carrière boven zijn gezin. Onthechting en individualisme staan centraal in deze film. Je weet gewoon dat dit vrij zwaarmoedige drama geen happy end zal kennen. Het is wachten tot de bom barst en de vriendschap in stukken uiteen valt.

Hier en daar erg sterke en mooie scènes, een knap script en goed verhaal. Er wordt ook duidelijk naar iets toegewerkt. De zorgeloze vriendschappen uit het verleden hebben plaats gemaakt voor een toekomst of verlangen die niemand uiteindelijk zal bereiken ondanks de hoge tol die ervoor betaald wordt.

Samen met mijn dochter bekeken en ondanks het oubollige karakter heeft ze ervan genoten. John Cleese kende ze niet, maar ik ben wel blij haar ook dit soort dingen af en toe bij te brengen. Het hoeft niet altijd Zendaya of Dwayne Johnson te zijn.

Een beetje een absurde geconstrueerde film, maar Cleese deed het geweldig als zelfvoldane sullige schooldirecteur. Wat volgt is een soort van road movie. Niet elke scène was even raak, maar er gebeurt genoeg om je aan op te trekken.

Ik hou wel van Britse humor, zowel de subtiele als de meer absurde. Eentje die voorbij vliegt!

Geweldige tijdloze film dit van Kubrick! Goed verhaal, mooie opbouw en vooral een uitstekend uitgangspunt. Kan je een mens herprogrammeren van iets slechts tot een goed individu? Griezelig als je er even bij stilstaat: wat als je dat ook kan in de andere richting? De film suggereert verder dat kwaad en verderf, los van de morele keuzes die je maakt, los staan van het individu en dat je er eigenlijk niet kan zan doen. Je bent ziek en daarom ben je niet verantwoordelijk. Gevaarlijk precedent dus ...

Kubricks hand is duidelijk zichtbaar: een vleugje genialiteit in combinatie met wat absurditeit. Toch komt de film niet in zijn geheel als absurd over, integendeel zelfs. Seks en zinloos geweld spatten van het scherm (niet zo extreem zoals je dat vandaag ziet in vele films). Knappe vertolkingen, heerlijk accent ook van die McDowell (perfect als arrogante rascal), perfecte kostuums van the gang en eigen ook aan Kubrick een wederkerende passende (klassieke) muziek die steeds de toon zet en de scenes en het geweld versterken en uitdiepen.

Ik ben het veelal eens met IH88 en lees er graag zijn rencensies op na (op filmvlak zijn er wel wat gezamenlijke interesses), maar ik voelde wel degelijk betrokkenheid met het hoofdpersonage. Niet dat ik sympathie kon opwekken met het individu. Het charisma en de flair spat er gewoon vanaf. Als rascal is McDowell gewoon subliem. Het einge minpunt aan de film is misschien het feit dat het psychologisch gedeelte van de film net iets te weinig is uitgediept. Zo komt de klemtoon op het geweld en losbandigheid te liggen.

Blijkbaar was deze film destijds een groot succes, tot het ziekelijke toe met copy cats. Zieke en zwakke geesten zijn dus van alle tijden. Toont nog maar eens de kracht van deze Kubrickfilm Vernieuwend en chockerend voor die tijd, vandaag nog steeds "in". Een film die me nadien nog bijblijft en me doet nadenken over het leven of de samenleving krijgen steeds een streepje voor. Mooi!

Close lijdt aan de ziekte waarbij je na enige tijd niet meer weet wat er nou precies allemaal is gebeurd in de film. Het is een erg vluchtige film geworden die vrij oppervlakkig blijft. Ik moet zelfs nu al eventjes nadenken waarover het precies ging. Noomi Rapace is het enige wat echt positief uit de verf springt en zij houdt zich staan. Maar ook zij kan de film niet echt redden. Zeker geen slechte film, maar gewoon te matig.

Het plot is niet zo bijzonder en heel veel gebeurt er eigenlijk niet. De weinige actiescènes zijn wel de moeite, maar dan is het kalf al verdronken. Beetje simpel en te gemakkelijk bij momenten, maar dat heb je wel meer in dergelijke films. Word er warm noch koud van. Jammer, want het potentieel was zeker aanwezig.

Geweldige authentieke dramafilm alweer van Dhont waarbij sereniteit en pure emoties centraal staan. Geen meligheid of valse sentimenten te bespeuren hier. Waar hij reeds hoge ogen gooide met Girl (Film, 2018) gaat hij hier nog een stukje verder. Ik kan de vergelijking die hier al gemaakt is met Un Monde (Film, 2021) volledig volgen.

Het uitgangspunt is knap waarbij het helemaal niet draait rond seksualiteit. Het is wel die loutere perceptie die Léo doet nadenken over de intieme vriendschap en sterke één-op-één relatie die hij ervaart met zijn beste vriend Rémi. De speelplaats en de nieuwe omgeving van de secundaire school is een jungle. De onschuld en het speelse wordt in de verdrukking geduwd. Léo beseft dit beter dan Rémi. Ook het ijshockey krijgt een symbolische lading en dient als metafoor waarbij de onschuld en later het schuldgevoel een harnas krijgt.

Uitstekend acteerwerk van de tieners. Knappe cinematografie met focus op het gelaat en de ogen van de personages welke extra sterk naar voren komen met de vertroebelde achtergronden. En prachtige bloemenvelden die symbool stonden voor vriendschap en fragiliteit. Topfilm! Film van het jaar voor mij!

Close Encounters of the third kind ligt wat mij betreft wat binnen dezelfde verwachtingen als Contact of The abyss, waarbij de laatste nog net iets beter was. Deze Spielberg overtuigde me weinig. De film kent een vrij sloom tempo en het verhaal is niets bijzonders. Het enige echt boeiende was het einde met de erg mooie ontwikkelingen van het ruimteschip. Visueel echt wel mooi gedaan, zeker wat 41 jaar geleden betreft.

Daarentegen had ik wel wat moeite met de communicatie via de xylofoon. Ik vond die muziektonen vrij bizar. De personages zijn vervolgens vrij oppervlakkig en waren onvoldoende uitgewerkt. Net als bij ET creëert Spielberg diverse emoties gedurende het verloop van de film: spanning, drama/emoties en SF. Ook de overheid speelt net als bij ET weer een dubieuze rol. John Williams deed het overigens op geluidvlak weer uitstekend. Met het slot in het achterhoofd toch nog een nipte voldoende.

Best wel een leuke animatiefilm in navolging van de andere langere speelfilms van Wallace & Gromit. Vrij amusant en humoristisch al zijn de langspeelfilms wel beter. En de schapen blijven sowieso geweldig, zeker met de ondeugende Shaun.

Ook het plot vrij aangenaam, redelijk vol voor een dertig minuutjes zodat de vaart er goed inzit. Vele elementen die je hier ziet komen in de andere films ook wel terug. Tof om te zien met de kinderen. Niet meer, niet minder.

Damn, hier had ik echt meer van verwacht. Om eerlijk te zijn kon ik de film heel moeilijk vatten met die zes door elkaar lopende verhalen. Zes verhalen met elk hun eigen stijl, personages, inhoud en opbouw, maar toch blijkbaar met elkaar verbonden. Ik zag het niet. Het kwam wat rommelig over. Heel wat bekende acteurs en actrices passeerden de revue. Het leek me wel een leuk spelletje ze overal te herkennen. Voor Hanks krijg je het minst punten omdat wat schmink hem niet deert. De steeds terugkomende acteurs maakten het voor mij verwarrend waardoor ik mezelf verloor in het verhaal.

Ruim 2,5 uur, dicht aanleunend met de 3 uur. Het was een lange zit voor me. Hier en daar wat genoten van de mooie beelden zowel in heden, verleden als toekomst. Toch lijkt het me dat deze film een herziening waard is, al was het maar om na te gaan waarom vele anderen dit wel een goede film vinden. Ik laat het echter voorlopig eventjes aan me voorbij gaan...

Onevenwichtige film op emotioneel vlak waarbij een jonge tiener zijn onbekende moeder moet opzoeken in Zweden. Wat te verwachten was, is dat de jongen daar niet zo heel veel zin in heeft. De gelaagdheid is ver te zoeken, misschien niet abnormaal voor een familiefilm, maar het stoorde me we dat zijn emoties wel heel plots keerden.

Ik had ook wel wat meer willen zien van de Sami gemeenschap. Dit bleef echter heel beperkt. Gelukkig wel wat elanden en buitengewoon mooie natuurbeelden. Niet onder de indruk van het acteerwerk. Niet slecht voor de jeugd, maar ik verwachtte er toch iets meer van.

Het leuke van de film is uiteraard de ongewone manier van filmen met die handcamera. Ik begrijp dat sommigen daarop afknappen, maar dit soort van camerahantering zorgt ervoor dat het beklemmende, chaotische en angstige gevoel wordt versterkt en dat de betrokkenheid met je personages vergroot. De angst druipt er vanaf en oogt naturel. Niet van toepassing voor eender welke film, maar hier past het wel waardoor Cloverfield toch beter is dan aanvankelijk verwacht. De persoon die de handycam hanteert zou je wel een dreun willen verkopen, dit terzijde.

De film blijft de gehele film door erg mysterieus. Er is geen verklaring voor het feit waar de wezens vandaan komen. Er wordt gefocust op de stad New York en de beelden zijn best spectaculair. De grote Godzilla trekt één spoor van vernieling door de stad en de raketten doen precies hetzelfde.
Het begin vond ik traag op gang komen, maar stoorde niet. Het einde vond ik een beetje vreemd. Wetende dat het net onveilig is om onder een gebouw of brug te staan wegens instortingsgevaar zou ik nét daar niet me verschuilen. Hier en daar er een beetje over, maar binnen het concept nog aanvaardbaar (de neergestorte helikopter).

Vanuit de context van een familiefilm is deze best aangenaam om te volgen. Alle scherpe kantjes zijn er wel af en dat is wel even wennen, maar voorts is het opzet prima. Verwijzend naar het gelijknamige boek dat ik nog niet gelezen heb, dus een vergelijking zit er niet in.

Zoals ook hier al vermeld zijn de verwijzingen naar het sociaalnationalisme uit de jaren 30 van vorige eeuw makkelijk te trekken. Zelfs met vlag, saluut en lijfspreuk. Wel wat simplistisch hoe men de geest en het denken van de bevolking heen en weer naar de hand tracht te zetten. Bij momenten zeer voorspelbaar omdat er nu eenmaal geen echt geweld of doden horen bij een gezinsfilm.

Niet allemaal geweldig, slecht noch goed, alleen best vermakelijk met je kinderen rondom je heen. Goed voor een keertje en prima voor het genre. De vader was echt wel een sof, werkelijk irritant op de duur ...

Geen mainstream film. Sommigen zouden deze film met het "W-woord" verwensen en er is misschien wel iets van aan. Een film die aantoont dat doorgedreven principes gebaseerd op pseudo-wetenschap in combinatie met een kennis- en machtsverhouding een gevaarlijke coctail kan zijn.

Heerlijk absurd bij momenten, maar voor anderen wellicht vervelend geneuzel. De link met Lanthimos is inderdaad snel gelegd en het is ook daarom dat ik deze film best apprecieer. Mia Wasikowska sprong er niet zozeer uit voor mij, de studenten dan weer wel. De school en de ouders gaan wel erg makkelijk mee in het traject ondanks hun lichte kritiek naar hun kinderen zelf, miss Novak blijft toch enigszins buiten schot als gezondheidsgoeroe.

De film heeft een satirische ondertoon waardoor het onderhoudend blijft. De setting en de aankleding is sober, beetje sixtie seventies ook met die kale muren en design meubilair. Voor mij zeker geslaagd, maar wellicht zeker niet voor alle anderen.

In tijden waarin seksueel misbruik door geestelijken alweer een hot item zijn in de media dit weekend El Club meegepikt op Canvas. Wow, wat een ongemeen walgelijke en tegelijk ongemakkelijke openingscène van die Sandokan. Niets aan de verbeelding overlatend en zeer expliciet verwoordt hij de seksuele driften van de priester die hem als kleine jongen misbruikte. Alle beelden die gelukkig niet getoond werden zijn compleet overbodig met dergelijke krachtige woorden. Het was tevens bijzonder sterk om de niet mis te interpreteren verwijzingen naar de katholieke rituelen te vermengen in deze monoloog. Om stil van te worden. Dit is toch één van de sterkste scènes die ik al gezien (aanhoord) heb de laatste jaren op filmgebied.

De verwachtigen waren vervolgens erg hoog gespannen, maar werden toch niet helemaal ingelost. Noet elke scène was me even duidelijk alleszins. Wat volgde was een voortkabbelende film waarbij ik me honger bleef zitten. Enkel de rol van die controlepriester Garcia boeide me nog enigszins waarbij zijn belangrijkste betrachting was de potjes mooi gedekt te houden omdat de Katholieke Kerk al genoeg geleden had en het niet verdiende zijn reputatie besmeurd te zien.

Visueel vond ik het ook niet zo bijzonder. Schaduwen en lichtinval zorgden dikwijls voor onzuivere beelden. Maar de acteerprestaties maken veel goed. Gekweld door angst dat het publiek hun daden ontdekt, zitten ze verdere leven uit in verbanning, in een gevangenis zonder sloten. Toch een film die een diepere indruk op me naliet dan pakweg het softe Spotlight. Nipte 3,5*.

Een documentaire over het kustgebied van het Zuid-Amerikaanse Guyana handelend over de biodiversiteit. Deze biodiversiteit, van zowel fauna, flora als de mens, komt in gevaar door de klimaatopwarming. De stijgende zeespiegel en de erosie van het zoute water zorgt ervoor dat het land onbewoonbaar en weinig rendabel wordt voor landbouw en de groei van andere planten.

De docu heeft een duidelijke boodschap en windt er geen doekjes om. De docu is goed evenwichtig samengesteld met mooie beelden afgewisseld met ooggetuigenverslagen. Interessant, maar jammer genoeg zaken die we meer en meer te zien krijgen, overal ter wereld.

Bijzonder lang geleden dat ik deze nog zag. Ik kon er me niet alles meer van herinneren. De openingsscène in de winkel wel nog net als dat indrukwekkende mes van de bad guy. Best wel een leuke action solo cop movie, met een stoere Stallone in de hoofdrol. Zonnebril op, tandenstoker tussen de kiezen, korte oneliners. Een lone wolf ook, want van zijn collega's moet hij niet veel (en omgekeerd is hetzelfde het geval).

Ideale bad guy die Brian Thompson met zijn hoekige gezicht. Meedogenloos karakter die voor niets of niemand terug deinst. Wel een aantal leuke scènes zoals met die motorbende in het dorpje of later in die metaalfabriek.

Niet geweldig allemaal, maar best fijn om nog eens terug te zien.

Tuurlijk weet je wat je mag verwachten als je deze gaat bekijken. Erg serieus wordt het niet, maar zelfs in alle gekheid vond ik hem niet overweldigend. Er wordt hier wel een serieus loopje genomen met het zinnetje “based on true events”, alsof het een kwaliteitslabel betreft.

De film gaat duidelijk de komische toer op en ligt eerder in het genre van het heden op Netflix draaiende The Dead Don't Die (Film, 2019), absurd en vermakelijk, met hier en daar een kleine komische noot, maar verder gaat het niet.

Logica moet je er ook niet te veel bij zoeken. De personages zijn dan ook karikaturen van zichzelf, met de wandelaars en die ranger op kop. De beer is ook ontzettend onvoorspelbaar, de ene keer uiterst agressief en nietsontziend, de andere keer erg speels en loom. Voor sommige potentiële slachtoffers een zegen dat laatste.

Is het een goede film? Niet echt, zelfs niet top binnen het genre. Heb ik me vermaakt voor 90 minuten, dat toch wel. Het is hoe je het bekijkt.

Één van de beste animatiefilms die ik de laatste jaren zag. Zeker voor Disney-Pixar een waar topfilmpje waarbij eindelijk wat meer diepgang werd gestopt. De bekroning op de Golden Globes is wat mij betreft ook helemaal terecht. De trailer zelf zei me niet zoveel en deed me besluiten dat het een zoveelste doordeweekse matige animatiefilm ging zijn. Gelukkig kwam de award op tijd. Ook de recensies op MM en IMDB deden me overstag gaan een bezoekje aan de cinema te brengen.

Coco is in de eerste plaats visueel een waar genot om naar te kijken al is dat tegenwoordig niet meer zo uitzonderlijk. Neen, ik werd vooral aangenaam verrast door het mooie verhaal en prachtige opbouw. De idee van de film om een soort tussenwereld te creëren met dierbare overledenen werd mooi uitgewerkt met de feestdag van de Dia de los Muertos, de waarde van foto's en het hebben van herinneringen tout court. Dit gegeven werd overgoten met de belangrijke waarden van familiebanden en het gaan voor je dromen (in dit geval het muzikantenbestaan). Ook de kleine moraal waarbij eenieder zijn talenten moet ontwikkelen en moet doen wat hij zelf wil of waarin hij het best is, werd fijn uitgewerkt.

Coco is een boeiend en orgineel verhaal geworden voor zowel jong als oud. Mooi einde ook. Het doet me eveneens denken aan het feit dat ik dringend Inside out ook moet bezien. Deze film lijkt me een ideale aanzet om dra nog een animatiefilm van Pixar te bekijken. Mooi, dikke 4,0*!

Flinke remake van het Franse La Famille Bélier (Film, 2014). De details ken ik niet meer, maar de gezinssamenstelling, insteek en omstandigheden zijn gelijklopend. Ik dacht wel dat de broer toen jonger was en het verhaal speelt zich af op la campagne tussen de koeien. De familiebezigheid in Coda daarentegen is de visserij. En deze activiteit lijkt me eerder onder druk te staan dan in de andere familie. De noodzakelijke aanwezigheid van Ruby lijkt me hier ook prominenter aanwezig te zijn.

Daar waar Michel Sardou in La famillie Bélier iets nostalgischer klinkt werd dit toch nog goed opgevangen. Ondanks de vele gelijklopende - soms letterlijk - scènes creëerde Coda toch een eigen touch daar niet alles roekeloos werd gekopieerd. Opmerkelijk wel dat de ouders écht wel op elkaar lijken in beide films, toch zeker de moeder.

Coda is een gezellige warme familiefilm met een vleugje drama door de uitzichtloosheid en de droom van Ruby. Interessant ook dat af en toe het isolement in de sociale omgang van doven wordt opgeworpen. Ook de sterke afhankelijkheid en evidente aanwezigheid van Ruby komt prima uit de verf. Ook de humor werkt aanstekelijk, waardoor het allemaal luchtig en in balans blijft. Fijn!

Beetje een mini X-men verhaaltje waarbij ook nog wat politieagenten eerst schieten vooraleer ze vragen stellen. Kan alleen maar fout aflopen. Doet het ook uiteindelijk. Hoe ook steeds weer een minderheid onderdrukt wordt door een angstige bekrompen meerderheid.

Achterliggend interessant, inhoudelijk noga zoutloos filmpje...

Geen idee wat ik van Haneke moet vinden. Vaak een hit of een miss bij zijn films. Bij deze Code inconnu wist ik niet goed wat ik er moest van denken van al die fragmentarische stukjes. Ik was al gauw de draad kwijt. De openingsscène bijvoorbeeld vond ik erg sterk, net zoals de meeste fragmenten met Binoche die ik sowieso een topactrice vind.

Technisch wel in orde deze Haneke met zijn close-ups en prima camera-uitvoering. Montage en plot soms erg verwarrend met de flashbacks en flashforwards. Mij verloor de film af en toe. Niet alle fragmenten en personages zijn even duidelijk of interessant en dat maakt het vervolgens niet eenvoudig om goed te kunnen volgen.

De film en de fragmentarische aanpak is niet lineair en het doel of bedoeling is ook niet steeds zichtbaar. Geen hapklare film alvast.

Interessante docu over de vermoedelijke moord op voormalig VN Secretaris-Generaal,Dag Hammarsklold. De naam deed me een belletje rinkelen, maar ik kon hem nooit echt thuisbrengen, laat staan dat ik wist dat hij omkwam in een vliegtuigongeluk en dus niet in koelen bloede met de kogel zoals bvb Rathenau of recenter Löbcke.

Het is een wat bizarre docu in die zin dat de opbouw wat anders is. De onderzoeksjournalist en de regisseur die samen met de Afrikaanse typistes het verhaal reconstrueren. Wel fijn dat de personages of scenes die niet in beeld gebracht konden worden werden vervangen door animatie, weliswaar beperkt.

Het is een vrij lange zit en ik kon niet altijd mijn aandacht houden bij het verhaal. De vermeende moord was het meest boeiende. De uitbreiding naar een nog groter complot dat leidde naar aids en zijn tentakels strekte tot Zuid-Afrika was een kluwen dat me iets minder boeide. Waar de waarheid ligt, weet ik niet. Als je alle puzzelstukjes naast elkaar legt zou je geneigd zijn te denken dat er veel stront aan de knikker is. Lumambu is destijds ook niet aan een simpele snotvalling bezweken...

Interessant dus om eens gezien te hebben, maar de zweem van mysterie blijft bestaan, zeker het grotere plaatje dan.

Een vrij gezapig kostuumdrama dat me redelijk wist te bekoren over een vrijgevochten vrouw die met haar talenten moest opboksen tegen haar betuttelende patriarchale man en Britse hoge klasse eind 19e en begin 20e eeuw. Vooral Keira Knightley zet een erg puike prestatie neer als de interessante figuur Gabrielle Colette. Sowieso altijd wel fijn om Keira aan het werk te zien (zelfs in Pirates of the Carabbean als het moet).

De relatie met haar man wisselt van een amoureus huwelijk al vrij snel tot een verstandshuwelijk, zeker wanneer blijkt dat de vrijgevochten Colette zich meer en meer bewust wordt van haar talenten. De acteurs staan met plezier te acteren, de mooie kostuums, decor en sfeer uit de tijd van de beau monde werd mooi weergegeven. Ook interessant dat homoseksualiteit even aan bod komt en de taboesfeer dat er rond heerste in die tijd. Leuke biopic om eens gezien te hebben. Geen topper, maar meer dan degelijk. Wel eentje die ik me wellicht na een paar maand niet meer zal herinneren.

Al bij al een behoorlijke thriller/actiethriller van Michael Mann met Jamie Fox en Tom Cruise. Uiteraard mag je er allemaal niet te veel van verwachtingen al was ik wel benieuwd omwille van de vrij goede score op MM en IMDB.

Er zat een goede vaart in de film en echt vervelen deed hij nooit. Het verhaal op zich is behoorlijk uitgewerkt. Goede camerastanpunten, behoorlijke acteerprestaties van Foxx en Cruise (niet bepaald mijn favoriete acteurs), kortom een prima film binnen het genre. Naar het einde toe begon het wel in te dalen: wat ongeloofwaardiger en vooral de markante transformatie van de sullige taxichauffeur die de hero wordt en het opneemt tegen de professionele huurmoordenaar. Ook de achtervolgingsscène in het flatgebouw gevolgd door de metro was een beetje met de haren getrokken. Het deed me denken aan een nachtmerrie waarbij je tracht te ontsnappen aan een monster, maar hij je altijd op één of andere manier steeds weet te vinden.

De relatie tussen Vincent en Max was nogal bizar. Waarom dat risico nemen? Kun je niet gewoon een auto stelen en zelf op pad gaan? De dood van Vincent was ook hilarisch, dat neervallende hoofd, hij viel precies in slaap. Mja, alles in beschouwing genomen, een nipte voldoende met 3,0*.

Ik dacht deze ooit al eens gezien te hebben, maar zo achteraf gezien kan het evengoed zijn dat dit niet zo is. Ik herinnerde er mij alvast niets meer van. De hele tijd vroeg ik me ook af hoe ze de metamorfose van brandweerman naar super hero gingen doen. Al bij al valt dat nog mee. Het is nu niet dat Arnie transformeert naar Commando ofzo, hoewel zijn spionagetechnieken er wel mogen zijn. Beetje simplistisch hoe makkelijk hij die guerrilla's opspoort daar waar de CIA al jaren niet in slaagt.

Beetje simpel ook met die surrogaat moeder en kleine, verder dan dat hoefde het zeker niet te gaan. Al bij al toch een vrij matige tot zwakke Arnie. Er is toch wel wat beter beschikbaar van hem (en dan heb ik het niet over zijn topfilms).

Het einde met de motor is wel leuk. Niet geweldig, maar in deze film gewoon OK. Geen humor in deze film te bespeuren. Wel kan onze brandweerman zoals het hoort hier en daar zijn spierbundels nog eens gebruiken.

Een typische Rohmer lijkt me. Een film over relaties (liefde) en emoties, over personages die niet goed weten wat te denken en wat te doen. En een voice-over die de gedachten van het personage overbrengen tot bij de kijker. Dat allemaal in een zomers zuiders sfeertje van 'laissez faire'.

Alleen komt het er hier niet helemaal uit vind ik. Weinig boeiende personages die de hele tijd saai zeuren en zijn. Denken en doen liggen niet op dezelfde lijn. Het frisse blaadje Haydée lijkt hen wel wat, maar ze zijn eveneens te ijdel om een zoveelste verovering en tussendoortje te zijn van de 'nymfomane'. Zij willen de touwtjes in handen hebben en ze willen zelf beslissen wat er gebeurt. Veel geneuzel, weinig inhoud. Ligt in de lijn van andere films van hem, maar deze devalueer ik toch.

Neen, ik ben niet vertrouwd met de oude collega’s, maar ik denk niet dat dit de reden is waarom ik of waarom wellicht vele anderen dit een slechte film vinden. Er zijn wel wat meer remakes die wél aanslaan bij het jongere publiek. Ik vind bovendien de verontwaardigde reacties van Ben Segers en Jan Verheyen kortzichtig en weinig zelfkritisch. De film is in de eerste plaats een anachronisme en de hele mindset van de collega’s valt niet meer te rijmen met de huidige werksetting van vandaag de dag. Niet dat het er vroeger er perse zo aan toe ging in sommige kantoren, maar toch. Uiteraard is dit alles een parodie en moet je alles met een korreltje zout nemen, maar het slaat gewoonweg niet aan.

Het script is lazy. Zelfs de Kampioenen zijn aangenamer om naar te zien. Humor? Nergens bespeurd behoudens van die goedkope getelefoneerde grappen (en die waren zelfs niet grappig). Uiteraard krijgen we te maken met een reeks walgelijke onuitstaanbare karikaturen die passen als een tang op een varken. Ruim de helft is een miscast en het verhaal is pokkesaai. Die lottohistorie alleen al, omg... De anarchist had nog wel wat leuke oneliners, maar dat was het dan ook. Simplistische uitkomst met een happy end, alsof de wereld zo in elkaar zit, not! Toch wel één van de slechtste films in drie jaar die ik gezien heb. Blij dat ik alvast wél op een toffe dienst terecht gekomen ben: dat is dan toch de enige moraal van het verhaal die ik meeneem ...

Niet dat de film slecht was, maar ik ben toch iets gematigder dan de andere recensies hier. Une colonie is een rustige voortkabbelende coming of age van een tiener die het meestal allemaal beziet. Ze is het buitenbeentje in de klas, de grijze muis en steelt eerder met de ogen dan dat ze spreekt met haar mond.

Daarnaast eveneens aandacht voor de Indiaanse jongen die gevangen zit tussen twee culturen en hier wat minder gemoedelijk mee omgaat. Het jongere zusje van Milya is zowat het bindmiddel tussen beiden. Beiden hebben nood aan een beetje Camille. Haar ongedwongen guitige stijl opent deuren waarbij die voor de twee anderen vaak gesloten blijft.

Prima casting, dat zeker. Naturel en authentiek. Cinematografisch ook in orde. Zat alleen niet 100% in de film, maar kan er de vinger ook niet onmiddellijk op leggen.

Oei, geen idee naar wat ik heb gekeken. Beetje teleurstellend. De synopsis lezen duurt al langer dan de film zelf. Ik kon er niet veel van maken. Voor je het weet is het overigens ook gedaan. Misschien een film met een zekere symboliek waarbij het Kwaad wordt aangewakkerd en uiteindelijk ook overwint. Het Goede vecht tevergeefs en moet uiteindelijk het onderspit delven.

Ook overzees was het koloniale verleden bloederig en meedogenloos. Steeds moeten de inboorlingen het ontgelden. Vrij rauwe film met een openingsscène die meteen de toon zet. Een leven is duidelijk niet veel waard voor landeigenaren. Elkeen claimt zijn stukje land.

Al bij al gebeurt er niet zo heel veel. In de plaats krijg je een bijzonder sfeervol gegeven. Erg mooi geschoten beelden van de pampa en de Andes op de achtergrond, maar eveneens de nachtelijke kampvuren waren de moeite.

Het laatste gedeelte geeft een terugblik op de gebeurtenissen, maar ik had de indruk dat de inheemse koppel gewoon met rust gelaten wilde worden en eigenlijk geen moer gaven om de verzuchtingen uit het politieke Santiago.