Opinions

Wel een leuke Woody Allen. Geen topper van hem, maar eentje voor in de middenmoot. Ik zag er de humor wel van in. Dat einde alleen al is zo karma dat je de gekunstelde toevalligheid gewoon vergeet en het gewoon grappig wordt. De echtgenoot mag dan wel bedrogen worden, een erg aangename man vond ik het niet. Nogal bezitterig en ja, zoals het verwoord wordt in de film zijn vrouw als een jachttrofee zien.

Maar ze mag er wel wezen deze Lou de Laâge. Blijkbaar zag ik al twee films van haar, maar de ene was een nonnenfilm en de andere een erg aparte kortfilm. Mooie présence en naturel.

Het plot moet wat op gang komen, want die affaire stelde op zich maar weinig voor. Die (schoon)moeder maakte het er vervolgens niet beter op. Doorsnee saai leek het wel, maar ineens zat de vaart er wat in met dat detectivebureau en even later met de afrekening.

Een interessante film die op geheel eigenwijze manier het kapitalistisch systeem aan de kaak stelt. Costa-Gavras doet dit via het personage van Bruno Davert die na een pijnlijk ontslag er niet beter op vindt om potentiële rivalen uit te weg te ruimen. Wat een idee overigens! Dat dit niet zo koelbloedig en eenvoudig verloopt, verraadt de openingsscène al. Op nogal stuntelige en vooral weinig koelbloedige wijze wordt een eerste slachtoffer vermoord. Een intrigerend begin dus van een maatschappijkritische film.

Jammer dat een aantal zijsprongetjes de vaart uit de film halen (relatie met zijn vrouw en de situatie van zijn zoon). Maar het prima acteerwerk en gevatte dialogen tillen de film naar een hoger niveau. Naast de satirische insteek bevat de film ook zijn donkere zwartgallige dramamomenten, zeker wanneer Bruno wroeging krijgt en kampt met zelfmoordgedachten. Maar luchtigheid blijft primeren. Soms lossen de dingen gewoon zichzelf op (wanneer de valselijk beschuldigde verdachte uit het raam springt).

Het fijne van het personage van Bruno is die tweespalt van kluns tot berekende manipulatieve oplichter en moordenaar. En toch is hij geen gewetenloze psychopaat. Boeiend!

Ik dacht iets te zien in de lijn van het Vlaamse Yummy of zelfs The dead won't die. Niets van dit alles, want deze Coupez! sla je best over. Waardeloze film waarvan ik spijt heb dat ik hem heb bekeken. Het acteerwerk is belabberd en de scènes zijn zo ridicuul dat ze de humor voorbij gaan.

Enige wat nog enige schwung bracht waren de verschillende (herhalende) takes die de kijker op een verkeerd been trachten te zetten of het nu een filmscène of realiteit betrof. Voor de rest is het weinig soeps. Eng was het niet, grappig evenmin.

Geen film waar ik wild van word. Integendeel zelfs, me grotendeels geërgerd aan alle ronduit negatieve scènes die het wielrennen neerhalen. Uiteraard was dopinggebruik in onder meer de jaren 90 en 00 een erg groot probleem, maar de voorstelling zoals die werd weergegeven in de film was een opeenvolging van doemberichten. De tsunami aan negatieve gebeurtenissen lijkt me weinig waarheidsgetrouw. Ook het feit dat de wielerploeg met bijna getrokken messen tegenover elkaar stonden, deed bij me de wenkbrauwen fronsen. Het leek eerder een bootcamp dan een professionele wielerploeg. Zero teammaats, maar ook het management was staalhard en hadden precies ook niet te veel kaas gegeten van koerstactiek.

Wat wel meer dan degelijk was waren de trainingen en de mooie beelden op de fiets. Mooie montage ook, maar daar houdt het dan ook wat op. Jammer dat de focus te veel op het negatieve ligt en niet op het wielrennen zelf of de relatie tussen vader en zoon. Een gemiste kans...

Die wapenwedloop en Koude Oorlog tussen het Westen (met de VS op kop) en het Sovjetblok heeft al tal van boeiende films opgeleverd. Soms de focus op het eerste in diplomatieke sferen, geregeld eveneens over kleinere verhalen waar de klik- en angstcultuur van de kleine man centraler staat (bvb ten tijde van de Stasi). Een bijzonder complex, maar intrigerend stukje geschiedenis alvast.

De Cubacrisis moet wel één van de hoogtepunten (hoe je het ook omschrijft) zijn geweest van de steeds verder escalerende strijd tussen de twee polariserende machtsideologieën. Ware het niet dat er één(tje) (Rus) het hoofd koel hield, het was toen te laat geweest.

Elk schakeltje en elke actie van spionage en contraspionage heeft zo zijn doel. De spanning om gepakt of niet gepakt te worden is groot. Uiteindelijk hang je toch. Toch behoudt de film zijn spanningsboog. Niet in het minst omdat Benedict Cumberbatch erg geloofwaardig overkomt. Blijkbaar vrij reëel weergegeven allemaal. Misschien dan beter wat meer sec dan het traditionele overdreven Hollywoodiaanse sausje. Oerdegelijk dus. Ik kende het verhaal van de man niet, maar was eigenlijk wel blij dat hij de val van de Muur in 1989 nog bij leven heeft meegemaakt als ik de aftiteling zag.

Inderdaad een sterke oorlogsfilm ten tijde van de strijd tegen de Taliban in Afghanistan enkele jaren terug. Een sterke Jake Gyllenhaal die ik eindelijk nog eens zie schitteren in een prima film. Het is niet voor het eerst dat een film wordt gedraaid over soldaten op de vlucht voor de vijand.

Prima in beeld gebracht en best spannend te noemen. In het tweede gedeelte van de film wordt de omgekeerde beweging gemaakt, nog steeds erg goed, misschien net iets minder interessant. Zie je ook meteen dat de oorlog op het veld een totaal andere oorlog is dan die achter de administratieve bureaus.

Fijn om de vele lokale tolken die geallieerden helpen onder de aandacht worden gebracht. Voor een bepaald deel worden ze door hun landgenoten als verraders bestempeld. Prima evenwicht tussen actie en drama. Knap in beeld gebracht.

Ik las onlangs De Camino van de Nederlandse bestsellerauteur Anya Niewierra en daar wordt haarfijn in de roman het gevoel en sfeer weergegeven van de Joegoslavië-oorlog. Ik moest er toch aan denken na het bekijken van deze shortfilm.

Wat je zelf doet in zo'n situatie? Zo weinig mogelijk opvallen, lijkt me. Het is al snel duidelijk dat je het pleit niet wint tegen zo'n repressieve overmacht. Je kan op een ander moment nog de held spelen als je dat echt wil. Maar zo'n intimiderende razzia's hakken er toch steeds op in. Knappe short die je met een onbehaaglijk gevoel achterlaat.

Het verbaasde me niet wat ik allemaal te zien kreeg in deze voor mij eerder schockerende documentaire. Diervriendelijk zou ik dit zeker niet noemen. De koeien worden dan wel niet gemarteld zoals je soms wel eens ziet passeren met beelden uit slachthuizen, een echt paradijs is het nou ook niet op de boerderij. De documentaire doet me sterk denken aan het boek van Yuval Noah Harari - "Sapiens, een kleine geschiedenis van de mensheid", waarbij bij de domesticatie en het vaarwel zeggen van het nomadenbestaan dit proces in detail uit de doeken werd gedaan.

Dieren moeten nuttig zijn en zolang ervan geprofiteerd kan worden, zal de cyclus zich herhalen. De cyclus is eindig met het nuttigen van het vlees. Ik ben dol op koeien, ik vind het geweldige dieren, dus ja, dit is pijnlijk, hoewel ik onrechtstreeks mee verantwoordelijk ben - en zelfs dus hypocriet ben omdat ik dit wel kan vinden ... als vleeseter.

Een interessante docu wel vanuit het perspectief van de koe. Misschien wat vervelend met dat ongebruikelijke cameragebruik, maar daarmee wordt het wel effectiever. Het hele proces wordt doorlopen en het bewustwordingsproces doet de werkelijkheid veel minder rooskleurig ogen. Mooie beelden, soms misschien iets te veel spelend op het sentiment met die close-ups. Zonder was het al straf genoeg.

Geen film waarbij ik een wow gevoel kreeg. Een film waarbij journalist en filmmaker Daniel Peron een reconstructie wil maken van een gijzeling die 25 jaar geleden plaatsvond. Alleen stond hij er niet bij stil dat de tijd mensen doet veranderen. Sommigen en zelfs de meeste vossen verliezen hun streken als ze ouder worden.

Poelvoorde is altijd zijn energieke zelf en wordt in de camera gezogen. Hij maakte het nog wat de moeite. Voor een komedie zijnde wel nogal flauwtjes qua humor. Die cameo met die andere Waalse held Olivier Gourmet was wel leuk.

Hier en daar een leuke scène, zeker wanneer sommigen scènes opnieuw gedraaid moesten worden omdat er toen altijd net iets fout liep met de cameraman. In zijn geheel matig, eentje die ik snel vergeten zal zijn.

Een mooie blik over de verbondenheid tussen vader en dochter. Aandoenlijk om te zien. Het contrast met de moeder werd misschien wat aangedikt, maar dergelijke contrasten zorgen ervoor dat de film werd extra werd gekruid. Het stoorde me alvast minder.

Uiteraard zijn de gevoelens van de dochter de aanleiding van het onbegrip, de ruzies en de tweestrijd binnen het gezin. Gelukkig gaat de film over meer dan louter dat. Een fijn survival road movie diende zich aan.

De vertelstructuur gebeurde met regelmatige flashbacks, soms wat overbodig, maar de montage zat wel goed. Goed uitgewerkt en goed geacteerd. Fijn!

Eindelijk eens bekeken nadat ik er steeds omheen liep met het lezen van de toch wel bijzondere titel. De filmtitel vat het perfect samen waarover het gaat. Absurde combi, maar op zich niet onaardig. De fijne westernsetting heeft wel iets en Craig doet het wel goed als norse cowboy. Met Ford had ik iets meer moeite, niet dat het aan hem lag, maar ik kon hem moeilijk rijmen met het personage.

Vrij enge aliens, pijlsnel en oersterk ook. In het begin zo goed als onklopbaar, maar naarmate de gevechten vorderden verloren ze al gauw veel van hun pluimen. Voor de rest niet te bijzonder. Er is een geforceerde broederschap met de indianen en het verloop was bij momenten vreemd, maar laat ons vooral onthouden dat de regisseur er toch in slaagde twee schijnlijk onmogelijk te combineren onderwerpen mooi met elkaar heeft verweven.

Eigenlijk een erg fletse serial killer horror. Zelfs zonder het label ook al zoutloos als thriller. Dus vrijwel tegenvallend in zijn geheel.

Voelt wat soapachtig aan. Al bij kijkt de film nog makkelijk weg, maar dat wil nog niet zeggen dat de film goed is. De spanning blijft beperkt en veel gruwel hoef je ook niet te verwachten.

Acteerwerk is me niet noodzakelijk opgevallen (in positieve zin). Er is binnen het genre of het genre van wolf in schaapsvacht veel beters op de markt.

Deze Crank wegens de relatief korte speelduur er gisterenavond tussen genomen. Ik moet zeggen dat ik me best vermaakt hebt. Crank is een over the top actiefilm waarbij je geen seconde rust wordt gegund, analoog naar het personage Chev. Ten gevolge van een ingespoten gif kan Chev enkel overleven door constant in overdrive te gaan. Wat komt is een aaneenschakeling van spetterende actie, achtervolgingsscènes en ruige seks.

De film verveelt geen minuut, maar is hyperactief, misschien gebeurt er net iets te veel om het allemaal te bevatten in een kleine 90 minuten. Qua plot en inhoud stelt het allemaal niet veel voor, maar dat is het uitgangspunt ook niet van ee film. De film is geslaagd in zijn opzet, dat is zeker. Een aantal lekkere scenes zullen je bijblijven, dat is zeker!

De humor is bij momenten fijn (parodie?), uiteraard niet geheel realistisch allemaal, maar dat doet niets af aan het feit dat de film erg vermakelijk is. Technisch is de film ook in orde met zijn slomo's, camerastandpunten en split screens. Mooi gedaan.

De Oscars van 2006 waren niet meteen de beste lichting in de filmgeschiedenis. Crash kaapte drie beeldjes weg waaronder die van beste film en verdiend die van beste montage wat niet zo geheel onlogisch is met een mozaïekfilm als je rekening houdt met een aantal basisprincipes. Crash deed met wat denken aan een productie van Inarritu. Ook hij maakt films waarbij de personages door elkaar worden beïnvloed of met elkaar verbonden zijn.

Centrale thema van de film is rascisme, al dan niet verdoken, het hebben van vooroordelen en discriminatie. De film tracht ook mee te geven dat een persoon beïnvloed wordt door de situatie waarin hij verzeild raakt. Een op het eerste zicht rascistische flik blijkt een held te zijn. Zijn tegenpool door omstandigheden en paniek een antiheld. Op zich interessante ontwikkelingen, maar het lijkt me iets te veel geregisseerd, te gestuurd.

Mooie uitstekende cast met onder meer Dillon, Thandie Newton, Fraser en Cheadle. Terrence Howard viel echter tegen en Sandra Bullock heeft ondanks haar mooie snoetje weinig te bieden als actrice, maar dat is persoonlijk. Crash is een film met hoogtes en laagtes, met uitstekende scènes (auto-ongeluk, carjacking), maar ook mindere saaie momenten of zelfs ronduit melodramatische (dochtertje). Degelijke film, maar niet uitzonderlijk. Wat mij betreft geen top 250-materiaal.

Combi rampenfilm met bloeddorstige beesten. Actiespektakel verzekerd en dat krijg je wel hier. Ik vond de alligators er best fijn uitzien, beetje groot uitgevallen sommigen, maar dat maakt ze des te angstaanjagender. Uiteraard moet je de jacht erbij nemen en eveneens het feit dat de hoofdrolspelers meerdere beten overleven terwijl voorbijgangers geen schijn van kans maken.

Puur amusement natuurlijk en met het verstand op nul. Spannend was het wel, nuja, je weet sowieso wel wie er zal overleven, maar het zat best prima in elkaar ondanks de voorspelbaarheid en de jump scares. Ook acteerwerk op niveau. Voor de rest er niet te veel bij stilstaan. Binnen het genre zeker prima.

Goede film van Deruddere die het leven van Harry Voss in drie fasen aanhaalt. Harry heeft zijn hele leven geworsteld met liefde en de ontwikkeling van zijn seksualiteit. Als jonge jongen en laat ons zeggen dat dit best herkenbaar was, was seksualiteit iets onbereikbaars. Veel verder dan een boekje, een prentje of de peepshow kwam je niet als je blote vrouwen wou zien. Je moest er toch al moeite voor doen wat vandaag de dag onmogelijk is met het internet en de mentaliteitsverandering in de samenleving.

Het tweede fragment was het meest pakkend en blijft me ook het meest bij. Jongvolwassen Harry die met een halve rol wc-rol om zijn hoofd een dame ten dans vraagt is tegelijk komisch en tragisch. Het was wellicht voor hem als voor haar de enige mogelijkheid. De scène eigenlijk van de hele film, de scène die de film samenvat in een afstandelijke intimiteit en zoektocht naar liefde en seksualiteit.

Dat laatste komt ook sterk naar voren in het laatste fragment. Walgelijk en toch intiem. Zielig in de negatieve en positieve betekenis van het woord… Voorts een sfeervolle film met een prima soundtrack en een uitstekende De Pauw. Ook de bijrollen van onder meer Gene Bervoets, Geert Hunaerts en Michael Pas mochten er zijn.

Ik hou wel van die ethische thema's en vervolgens dystopische scenario's rond technologie, hier in dit concreet geval van AI, cyborgen of (tweederangs)robots. Altijd interessant om te zien hoe diverse wezens zich tegenover elkaar gedragen. Het racisme van de toekomst lijkt het wel.

The creator bracht me in die sfeer en dompelde me onder in een knap visueel weergeven wereld. Boeiend en beangstigend tegelijkertijd. De film zakt halfweg inderdaad wat in, maar hield me toch meer dan vast in het begin en op het eind.

Prima actie wel met een boeiend personage in hoofde van die kleine Alphie waar het allemaal om draait die door de één wordt gezien als de toekomst en door de ander als wapen. Niet altijd even hoogstaand, maar best vermakelijk.

Als kind denk ik ooit gezien. Vooral de eerste twee verhaaltjes kwamen me bekend voor. Het derde niet. Ik vind de verhaalstructuur best OK met die stripvorm. Prima inleiding en overgang naar de andere verhaaltjes. Wel uiteraard te bekijken vanuit de tijdsgeest van de jaren 80. Vandaag de dag komt het vrij simpel of loom over en eng is het helemaal niet, maar ik vond het ideaal om in de sfeer te komen. Een ideale productie ook om kennis te maken met horror. Ik ga niet verkondigen dat dit op kindermaat is, maar ik herinner me als kind dat dit soort horror me vaak naar meer deed smaken en nu nog eigenlijk.

De drie verhalen waren eveneens allerminst eng. The raft was sowieso het beste. Ook misschien het meest mysterieuze of enge deel. Beetje erotiek, maar vooral wat gore wanneer het slijkmonster de vier jongeren opjaagt. Ook het derde deel is niet slecht, maar ik vond het eerder grappig dan eng. Maar wel fijn gedaan. Het verhaal met de indiaan komt erg traag op gang en komt als horror nauwelijks van de grond. Waarom greep die overigens niet eerder in?

Een film die me minder raakte dan de meest recente meningen hierboven. Zeker geen slechte film, maar geweldig vond ik hem allerminst. Een verhaal dat wat voort sleepte en waar ik moeizaam in kwam. Vooral de kleine Ana Torrent viel op met een prima acteerprestatie als jonge meid.

Het plot werd verder interessant gemaakt door gebruik te maken van een vertelstem en te switchen tussen heden, verleden en toekomst. Er hangt wel een bepaald sfeertje over de film, maar voel me dus te weinig betrokken om er helemaal in ondergedompeld te zijn. Die verkleedscène viel inderdaad op in de film, was leuk en opgewekt, maar magisch of uitzonderlijk vond ik het nu ook weer niet.

Die harde zakenwereld waarbij collega's eerder concurrenten zijn dan partners en waarbij afgunst en wantrouwen centraal staan, ik kijk er toch steeds van op. Geen idee of het er altijd zo aan toe gaat, maar mij lijkt het eerder contraproductief dan getuigen van een goed beleid.

Eigenlijk nimmer onder de indruk geweest van deze psychologische thriller. Ik vond het maar een vreemd gegeven hoe Isabelle haar plannetje ontvouwde. Waarom het zo complex maken? Komt inderdaad nogal traag op gang en het wereldje komt me weinig overtuigend over. Ook de personages niet echt, met Sagnier op de eerste plaats. Ze komt bij de films van Ozon toch beter uit de verf.

Een dertien in een dozijn film die er nergens uitspringt, eerder eentje om uit te brengen op een lauwe midweekavond op het 3e net van een commerciële zender. Jammer.

Niet voor het eerst wordt het celibaat onder de loep genomen onder de regietafel. Maar er gebeurden nog wel meer onorthodoxe dingen in het kleine dorpje, daar ergens in Mexico. Onder het mom van een goede gelovige te zijn op tijd en stond gaan biechten, maar eigenlijk gewoon verder doen met de zonde alsof het niets is. Maar dan wel met de idee om anderen de les te spellen.

Geen slechte film, maar bij momenten wat vervelend en wat vreemde personages. Ik heb ook de indruk dat er wel veel hooi op het vork wordt genomen met diverse subplots en gebeurtenissen na gebeurtenissen. Het kwam wat chaotisch over.

Iets te simpel gebracht ook, zonder nuancering of ruimte om ideeën of overpeinzingen uit te werken. De nochtans zwaar emotionele besluiten die genomen werden, werden te snel afgehaspeld.

Mijn 8e Cronenberg intussen. Voor mij ook één van de minst toegankelijke films die ik tot nog toe van hem zag. Ik kon er eerlijk gezegd weinig touw aan vastknopen. Absurd en surreëel is wel het minste dat je ervan kan zeggen. Ik ben ermee akkoord, net zoals voor sommige van zijn andere films, dat je deze best nog eens opnieuw kijkt om tot nieuwe inzichten te komen. Ik zie het me echter voorlopig niet meer doen.

Zoals steeds zit de sfeer wel goed. Maar inhoudelijk was ik het verhaal bijster met bizarre inwendige menselijke evoluties van tumoren en organen en met daarboven een erotisch sausje. In zijn geheel taai en lastig. Voorlopig niet aan mij besteed.

Een Vlaamse film die verder borduurt op de gekende serie die relatief succesvol was op de commerciële zender. Het vele geweld en de seksscènes trokken de nodige kijkers naar de buis, beetje in lijn met die andere gelijktijdige en gelijkaardige serie Matroesjka's waar ook Luk Wyns een kleinere rol in speelde.

Weinig vernieuwend ten aanzien van de serie en Wyns gaat gewoon op hetzelfde elan door. Bikkelharde actie, geweld eigenlijk en dit onderstreept met wat eigenzinnige humor. Het evenwicht is niet altijd makkelijk te vinden. Absurd bij momenten is het juiste woord, niet altijd makkelijk ook om serieus genomen te worden (of te blijven).

Wel knap dat Wyns de grenzen opzoekt, want dit was toch nieuw in de Vlaamse cinema. Prima gedaan van Wyns, zowel voor als achter de schermen. Ook Johnny de Mol en Manou Kersting zijn opmerkelijk in hun rollen. Prima camerawerk ook met die found footage. Bij momenten wat plat en erg eenvoudig plot. Vermakelijk is het zeker, hoogstaand wat minder.

Een del Toro valt nooit af te slagen. Je krijgt er wel wat voor in de plaats. Wederom een visueel pareltje waarbij talloze details op je afkomen. De setting van dit duister verhaal is fenomenaal. Zeker wanneer Crimson Peak wordt bereikt. Het kasteel is adembenemend en beangstigend. Vreemd ook wanneer blijkt dat je vanuit de hal op de hoogte wordt gehouden welk weer het is buiten. Ook de rode klei die uit de grond om langs de muren sijpelt of de rode kleur van het water die de eerste seconden uit de kraan vloeit, hebben iets fataals en onheilspellends. De sneeuw met de rode kleur geven een mooi contrast. Del Toro’s film dito huis is prachtig aangekleed en is één van de stokpaardjes van deze film.

Ook het plot is best interessant waarbij al vlug duidelijk wordt dat er met dubbele agenda’s wordt gespeeld. Ook de hoofrollen van Wasikowska en Jessica Chastain zijn meer dan op niveau. Ook de geesten werden knap gecreëerd. Het duurt wel even vooraleer de film echt op gang komt. Vanaf de verhuis raakt de film echt in stroomversnelling met op het einde een bloedstollende ontknoping. Mooi!

Ik ben niet zo vertrouwd met het werk van Emir Kusturica waardoor ik vrij blank deze film ben ingedoken. Black cat, white cat is zo'n typische absurde humorfilm geworden die elk land wel ergens in zijn repertoire zal zitten hebben. De twee grootste troeven van de film zijn de personages en het verhaal.

De personages zijn erg kleurrijk en een plezier om naar te kijken. De karakters zijn expressief met veel gebaren en veel mimiek. Vooral het personage van Dadan is een echt plezier om bezig te zien. Een vat vol energie, maar bij momenten op het belachelijke af waardoor hij soms meer weg heeft van een clown dan van een gevreesde gangster. Zijn liefde - of dominantie zoals je wil - over zijn zus(sen) is aandoenlijk. Ook de andere karakters zijn sterk en aangenaam om volgen. De drie generaties Destanov zijn eveneens geweldig. Neem daarbij de sfeer van zuipen, feesten en onbezorgd leven zoals Slavische volkeren erg goed in zijn en je hebt een leuke filmavond.

Ook het verhaal is erg leuk om volgen en heeft tussen al het absurde door wel wat te bieden. Alles draait uiteindelijk om de bruiloft en alles wat er rond hangt of aan vooraf ging is mooi omkleed. Bij momenten is het absurditeit ten top en ook al is niet alles even geslaagd, blijft het genietbaar. Er zijn toch enkele momenten die me zullen bijblijven zoals de zangeres met de nagel in haar gat, die ijsblokken, die dwerg, de 'pitbull-terriër', de ganzen die als handdoek dienden, en de katten uiteraard die te pas en te onpas opduiken net zoals Scrat dat doet in de Ice age franchise. Leuk!

Op zich geen vernieuwend plot waarbij je een situatie voorgeschoteld krijgt waarin iedereen in verzeild zou kunnen raken. Los van de dronkenschap dan. Vraag is steeds: wat doe je ermee? Verder is het plot wel serieus met de haren getrokken en erg clichématig. Uiteraard krijgt er iemand wroeging. Wat dan volgt is een nietsontziende moordpartij. Iedereen moet eraan geloven. Alleen de hamster werd vergeten.

Op zich was dit plot genoeg om er iets van te maken, maar het zou niet Black mirror heten als de technologie niet om de hoek kwam kijken. Vervelende en onnodige scènes met zoals Onderhond het schetst wederom een soortgelijke chip die morrelt in je geheugen. Er wordt te veel op dezelfde nagel geklopt. Dat is toch wel de grootste ontgoocheling van Black mirror. Desalniettemin wel geamuseerd naar gekeken, maar echt wow wordt het nooit.

Nog eentje te gaan ...

Nog zo eentje die ik in mijn jeugd diverse keren heb gezien op VHS. Een film die toch wel wat zijn glans heeft verloren, zo'n kleine 40 jaar later. Zoals Film Pegasus het mooi verwoordt, zo ervaar ik het ook: fun in het hoofd, maar bij deze herziening valt het toch allemaal erg pover uit.

Aan Paul Hogan ligt het zeker niet. Als personage vind ik de figuur van Mick Dundee zeker geslaagd. En ook de geweldige soundtrack is een deuntje dat in je hoofd blijft spoken. Voor een film van amper anderhalf uur is het wel vreemd om de film op te delen in twee grote brokken: het gedeelte in de Australische bush en het gedeelte in New York. De stad kon je bijvoorbeeld gereserveerd hebben voor een vervolgfilm. En het deel in the bush had verder uitgediept kunnen worden (een verhaal rond stropers ofzo welk sowieso al vluchtig aan bod kwamen). Nu blijven beide werelden erg oppervlakkig.

Is het met ouder worden of gewoon humor die in de tijd evolueert, ik weet het niet, maar de grappen en situaties zijn erg flauw, vaak getelefoneerd en bij momenten ook niet logisch. Dat Dundee vele nieuwe dingen ervaart in de stad, OK, kan ik inkomen, maar het is niet dat hij van een andere planeet komt ofzo. Zo leek het bij momenten wel op als hij contacten leggen met die hoertjes bvb.

Geen horrorfilm zoals de filmposter doet vermoeden, wel een onderhoudende film met minieme horrorelementen. Maar ook een snuifje humor ontbreekt zeker niet. Zoals de film doet vermoeden wordt er gespeeld met tijdreizen. De aanpak van de regisseur is in deze een openbaring.

Hoewel het plot bijzonder eenvoudig is en het plot eenvoudig is, slaagt hij erin de film onderhoudend en spannend te houden. Via repititieve beelden, maar vanuit verschillende camerastandpunten en nieuwe shots slaagt hij erin je mee te nemen in de geest en het handelen van Hector.

Prima hoofdrolspeler die met zijn humeur en onbeholpenheid een leuke vibe brengt in de film. Ik kreeg het gevoel dat het ook mij kon overkomen. Luchtig en alledaags verhaal, maar dan extra gekruid met een prima gereguleerde time loop.

Ik weet niet goed hoe ik de film moet inschatten. De oorlogsscènes waren knap. Veel acties en confrontaties, veel beschietingen en ontploffingen en bovenal vrij bombastisch met de tanks en ander geschut. Naar dialogen toe wat vreemd bij momenten. Soms wat luchtig, maar eveneens sterk.

Neem bijvoorbeeld de scène waarbij Steiner door de kolonel werd opgeroepen Stransky te beoordelen om hem het Ijzeren Kruis te verlenen, een onderscheiding waar hij ongemeen op aast. Niet via heldenrollen, maar via manipulatie en bedrog.

Fijn ook die scène met de Russische vrouwen. Grappig zelfs, ook hoe Steiner ermee omging. Interessant was ook de idee van de Wehrmacht over hoe men dacht over de partij of Hitler. Geen bikkelharde oorlogsfilm zoals Stalingrad dat bijvoorbeeld is, maar je krijgt wel een luchtige impressie hoe er aan toe kon gaan in een Duits peloton.

Interessante film noir waarbij een moordonderzoek centraal staat. Een film die voornamelijk bestzan uit vele en lange dialogen, vaak één op één. Bij momenten ook nogal een bozarre eigengereide aanpak van de politie-inspecteur door gesprekken en vraagstellingen te laten doen door of in het bijzijn van betrokkenen.

De film begint met de moord zelf waarbij je getuige bent van de silhouetten afgebeeld op de muur. Even later komt het levenloze lichaam van het slachtoffer in beeld en wordt het scherm gesplit in een deels zwart scherm wanneer de dader zich even komt vergewissen bij het slachtoffer of hij wel werkelijk dood is. Uiterst sfeervolle aanpak van het gebeuren en een prima openingsscene!

Racisme Ligt aan de basis van de moord en gelukkig weet de kijker al vlug hoe de vork aan de steel zit. De film zakt halfweg wat in en de zoektocht naar Mitch sleepte iets te lang aan. Voorts prima acteerwerk en meer dan degelijke film.