Opinions

Misschien moet ik de andere seizoenen van Rohmer er ook nog bijnemen, maar behoudens het feit dat de liefde wordt gezocht door personen die al wat meer ervaring hebben, zou een mogelijke verklaring kunnen zijn voor de filmtitel. Want inderdaad, voor de rest heeft de film bitter weinig met de herfst te maken.

Dit is een zwoele film aan de voet van de Mont-Ventoux, in en rondom Montélimar, waar de wijnranken van Magali klaar zijn om geplukt te worden. Maar ook zij wenst wel wat meer aandacht nu blijkt dat haar kinderen geen groene vingers hebben en haar zijn ontgroeid. Er ontstaat een komische gespannen situatie wanneer verschillende vrienden elk hun ideale kandidaat op oog hebben om haar te koppelen.

De film blinkt uit in haar leuke speelse dialogen en prima acteerwerk. Speelsheid kenmerkt de film wel, zuiders en vrolijk, rekening houdend met de sérieux van de dag. Ik zat volledig in de flow van de film en heb me dus zeker niet verveeld. Jammer wel dat de contacten tussen Magali en Gérard niet eerder plaatsvonden. Ik had graag nog wat meer vonken (in beide betekenissen) willen zien. In de plaats hiervan kregen we een even boeiende aanloop naar het doel met een eveneens sterk presterende Emélia en bloedmooie Rosine (Alexia Portal).

Het leven kan er slechter uit zien als je worstelt tussen de keuze van drie mooie vrouwen. Ze hebben dan elk wel hun karakter en zijn wispelturig, maar dat komt ervan als je zelfs besluiteloos bent. Zon, zee, strand met weifelende hormonen die alle kanten uitslaan. Geen wilde naaktscènes of betrekkingen, wel veel dialogen al zeggen die niet altijd even veel.

Al bij al geboeid gekeken. Een film die je in elk decennium wel kwijt kunt. Vrij tijdsloos en dus amper gedateerd. Je kan weinig aanvangen met die Gaspard. Al bij al krijgt hij wat hij verdient. Vaak een vrij harmonieuze benadering van Rohmer. Een catfight moeten we hier ook niet verwachten. Op dat vlak blijft het erg sober en onderhoudend. Je moet er voor zijn. Leuk om mee te pikken, 3,0* of 3,5*, veel maakt het niet uit.

Voor het verhaal wel een interessant idee dat je je geliefde kwijtspeelt en hem pas na vijf jaar terug ontmoet. De reden is al even ridicuul als hilarisch. Je zou schrik hebben om iemand nooit meer terug te zien door een stomme fout. Vandaag in het technologisch tijdperk is het helemaal onmogelijk, toch als het onbewust is. Ik bleef toch gedurende de film piekeren of nu echt niemand anders wist - een mens heeft toch vrienden, familie - waar ze kon uithangen…

Nu, daar gaat het helemaal niet om in deze Rohmer. Wederom een weifelend persoon, die ook nogal abrupt relaties in vraag stelt en op de klippen doet lopen. Het lijkt allemaal banaal. Zeker om het in Rohmeriaanse stijl af te handelen zonder geruzie of getouwtrek. Rohmer gaat steeds op zoek naar die ene perfecte liefde, maar vindt die zelden. De personages van Rohmer komen er vaak nogal bekaaid vanaf, kil en afstandelijk, spelend met emoties, maar vooral erg wispelturig. Maar drama’s worden het nimmer. Luchtigheid primeert. Ook hier.

Mijn tiende Rohmer intussen, de laatste van het seizoenskwartet. Duidelijk ook de minste. Wellicht ervoer ik hier de idee wat de doorsnee kijker ervaart bij al zijn andere films. Hier werd ik amper tot niet gegrepen door het verhaal, door de personages. Doelloos en flets.

De zomer en de herfst schieten er wat uit. De winter is eveneens degelijk. Dit was een foute bal wat mij betreft. Ik kreeg geen kriebels in de buik, iets wat je toch mag verwachten van de lente. Wat bloemetjes op tafel en wat schilderijen aan de muur gaan daar weinig aan veranderen. Het ding is ook dat de dialogen - geen onbelangrijk item bij Rohmer - weinig aanslaan en gewoon over niets gaan.

NuContes Immoraux is eigenlijk opgebouwd uit 5 korte los van elkaar hangende verhaaltjes. Het één is al wat beter dan het andere, maar de erotische touch is in elk ervan duidelijk aanwezig.

#1 "La Marée"

Zeer rustgevend verhaal waarbij een harmonieus ritmisch gevoel gezocht wordt tussen de getijden en een ordinaire blow job. Knappe jongedame overigens. Die vent vond ik maar vervelend en zelfs onbeschoft ondanks de poëtische woorden die hij uitkraamde. Fijne natuurbeelden met de kalkrotsen, zee en meeuwen. Zeer knap waren ook de close-ups van enkel de mond. Bizar beeld overigens.

3,0*

# 2 "Therèse Philosophe"

Vrij eentonig en ook voor mij de minste van de vijf verhalen. Die komkommers lagen er natuurlijk niet zomaar voor niets. Maar ik vond er maar niets aan. Zwak plot al vond ik die literatuur best intrigerend die ze daar tevoorschijn haalde.

2,5*

# 3 "La Bête"

Eigenlijk wel het meest komische deel van de vijf. Het enige vervelende was de constant gillende meid die als een kip zonder kop rond huppelde. De ejaculerende weerwolf liet weinig tot de verbeelding over en zijn zaad kwam wel erg expliciet in beeld. Van de vijf delen misschien wel het meest 'pornografisch' getint, maar tevens met een stevige humoristische insteek. Die soundtrack alleen al ...

3,5*

# 4 "Erzsébet Báthory"

Was het vorige het meest perverse, dan was dit met voorsprong het meest erotische van de vijf. Mede door de talrijke jonge maagden die op dat moment nog geen flauw benul hadden wat hen te wachten stond. De erotiek staat hier meer dan centraal, het is ook het kortverhaal waarbij haast non-stop naakt te zien is. Het kortverhaal is ook het meest uitgewerkt van de vijf en is dus blijkbaar gebaseerd op waargebeurde feiten.

4,0*

# 5 "Lucrezia Borgia"

Vond ik ook niet zo bijzonder. Gewaagd, dat zeker om een paus en nota bene in de pauselijke vertrekken van bil te laten gaan in een triootje. Kon alleen in het liberale Frankrijk, denk ik zo. Maar los van de idee stelde het voor mij niet zo heel veel voor.

2,5*

Ik hou wel van trage films, maar dit was echt moeizaam om door te komen, zelfs met de beperkte speelduur. Ik vond het sowieso al een raar gegeven van ronddwalende Fransen in Kirgizië begot. De idee alleen al belemmerde me snel om "in" de film te geraken.

Saai is inderdaad de juiste verwoording, weliswaar hard, maar ik kon er niet veel mee. Het mooie decor ten spijt, want dat krikt sommige films wel wat op. Veel beeld zonder klank, de dialogen zijn spaarzaam en blijven ook functioneel. Hier en daar zijn de zwijgzame momenten nét verrijkend wanneer beelden meer duiden dan woorden. Maar deze momenten zijn spaarzaam.

Goor is het wel. Een pure zombie is het niet echt, maar de focus ligt eerder op een soort besmettelijke ziekte met vieze onderhuidse wormen en etterende wonden. Het lichaam van de geïnfecteerde transformeert langzaamaan tot een verrottend proces. Er komt wel wat bloed en snijwerk aan te pas. Niet altijd voor gevoelige kijkers dus.

Qua plot vond ik het niet altijd even logisch. Moet je wellicht ook niet verwachten van zoiets. De personages stelden niet te veel voor. Erg matig allemaal. De grote boosdoener van het verhaal had ook niet echt het charisma van een ultieme bad guy.

Deel 1 nog niet gezien. Geen idee of dit een must was. Dit vervolg begint eigenlijk wel goed met onmiddellijke actie, maar veel samenhang moet je verder niet verwachten. Niet superslecht allemaal. De transformatie van de lichamen zag er best goed uit en waarbij de nodige aandacht aan besteed is. Jammer dat deze lijn niet werd doorgetrokken.

Deze Contratiempo stond al eventjes op mijn kijklijst en loste de verwachtingen helemaal in. Contratiempo is een intelligente thriller rond wraak en gerechtigheid. Een overspelig koppel tracht hun relatie verborgen te houden, maar bij een ernstig incident trachten ze hun sporen uit te wissen. Op zich geen origineel plot, maar wel een steengoed plot wanneer dit goed wordt uitgevoerd.

Belangrijk in dergelijke thrillers is het vinden van een gedegen spanningsveld (en -opbouw) dat je tot op het einde blijft boeien. De focus wordt gelegd op het complot en hoe het opportunistische koppel de doofpotoperatie tracht uit te voeren. Ieder heeft zijn eigen leventje en ieder wil het leven verder leiden dat men tot hiertoe had. Er staat namelijk veel op het spel (en dus ook veel te verliezen).

De montage is sterk en ook de acteerprestaties zijn top. Dit alles wordt mooi ondersteund door de sterke soundtrack. De constant mysterieuze sfeer en de drang van de kijker om te weten te komen hoe de vork aan de steel zit is knap geconstrueerd. Eentje om aan te bevelen, dat is zeker!

Ok, ik beken: ik had nog nooit van Joy Division, laat staan Ian Curtis gehoord alvorens ik deze film van Corbijn zag. Verketter me maar bij deze... Ik ben niet zo met muziek bezig, maar kan wél een goede film appreciëren die een biografie van een zanger/groep heeft. Control is er zo eentje, een meer dan degelijke film over de muziekwereld in de Britse jaren 70.

Corbijn slaagt erin een boeiende compositie te maken van hoe de rock, punk en new wave furore maakte in de Britse jaren 70. Hoewel Whiplash (D. Chazelle) 0bvb van een andere soort orde is, toont Control aan hoe drugs (medicatie), stress, druk, faalangst, epilepsie en relatieproblemen een enorme impact kunnen hebben op een persoon tot hij eronder doorgaat. Beroemd of niet, rijk of arm, het doet er gewoon niet toe. Als je er niet tegen bestand bent, dan knap je. En dat deed Ian Curtis op erg jonge leeftijd. Voor zover ik het weet een fantastische acteerprestatie overigens van Sam Riley die veel persoonlijkheid en diepgang kon steken in zijn personage.

Ook de zwart-witbeelden droegen bij tot de grauwe, donkere en zwaarmoedige kijk die Curtis had op het leven. Mooie shots ook in de film waarbij Corbijn zijn liefde voor de fotografie niet onder stoelen of banken stopt. Net als de geslaagde sfeersetting en tijdsgeest.

The Ted Bundy tapes hebben toch een zekere indruk nagelaten op me. Sterk gebracht portret van één van de meest mythische seriemoordenaars uit de VS, toch een bedenkelijke eer als je weet met welke "concurrentie" hij moet afrekenen. Mede natuurlijk doordat hij één van de eersten was waarbij achteraf het fameuse profiling program werd toegepast. Toch een fascinerend figuur was die Bundy: innemend, charmant, knap, hyperintelligent, een praatjesmaker, maar tegelijk een moordlustige manipulatieve narcist die het gemunt had op jonge vrouwen.

Interessant om op te merken was hoe lang het geduurd heeft eer men het geloofde. Zelfs tijdens het proces waren er nog voldoende non-believers om hem te verdedigen. "One of us", onmogelijk dus dat hij vereenzelvigd werd met misdaden die een "ander soort" mens werd toegeschreven. Ongelooflijk ook hoe de zaak al sneller opgelost kon worden bij bvb de 2 lake murders toen voor het eerst getuigen hem zagen, of later bij de mislukte ontvoering of tenslotte na zijn laatste passage in Florida.

De rechtbanksscènes waren inderdaad het meest interessant, maar eigenlijk boeide de gehele docu wel. Goed gemonteerd, boeiend gebracht. Wel eens de moeite, ondanks de lange zit.

Blijft geweldig zo'n Buster Keaton bij tijd en stond. Zoals steeds een hoog tempo ondersteund door een amusant melodietje. Blijf erg vermakelijk en humoristisch en het plot zit vaak ook goed in elkaar, enfin, voor het slapstick genre dan toch. Het plot ontwikkelt zich erg snel van de ene situatie naar de andere situatie, maar vloeit bovenal goed in elkaar over. Van golfer naar gevangene naar cipier. Het lukt hem allemaal.

Typisch kolderieke toestanden. De beeldkwaliteit was niet geweldig op Youtube, maar ook dat heeft zijn charmes. Het samenspel met Joe Roberts blijft top en gaat goed samen.

Coogan's bluff is een vlotte, maar eveneens wat tegenvallende politiefilm geworden. Op zich niet slecht en snel en makkelijk behapbaar, maar mede daardoor schiet de kwaliteit wat tekort. Het plot is eenvoudig, stelt niet zo heel veel voor en bevat wel enkele plotgaten. Interessanter is het personage van Coogan zelf. In een stijl die kenmerkend was voor Eastwood in zijn westerns en later politiefilms is het steeds genieten geblazen. Zijn doortastendheid, zijn grimmige gezicht met peinzende ogen, lopend met een rustige stap is zo kenmerkend geworden voor zijn personages. Neem nu bijvoorbeeld de scène met de taxichauffeur: geweldig gewoon die droge humor en eigengereide mening.

De andere personages verbleken met Eastwood. Zijn zijn zelfs redelijk irritant op Ringerman na dan. De reclasseringsbeambte Julie is niets meer dan een flirterige onnozele geit en is ronduit vervelend, zeker bij eindscène. De rol van de vrouw uit die tijd was dan ook weer duidelijk. Zeker als je de scène met die prutsgrage vent meeneemt. De film mist vooral diepgang en een goed plot. De oneliners en actie zijn wel OK. Clint doet vervolgens de rest. Desalniettemin kreeg de samenwerking tussen Siegel en Eastwood enkele aardige vervolgen zoals Two Mules for Sister Sara, Escape from Alcatraz en Dirty Harry.

Net niet voldoende, maar een lekkere wegkijker is het zeker als je anderhalf uur wil ontspannnen.

Zeer aparte decadente film over eten, specifiek binnen het restaurantgebeuren. Erg kitscherig ook, waardoor er een bepaald sfeertje hangt over de film die je moet liggen. Wat schreeuwerig ook, vooral Spica zelf dan, met zijn soms overdreven uitbarstingen. Geen volbloed komedie, maar toch vrij luchtig of kolderiek.

Toch wel een zeer apart decor met een dystopische sfeer erbuiten en een exuberant leventje erbinnen met een overdaad aan eten en opgeklede figuren al kwamen ze rechtstreeks uit de modeshow. Het brengt de film wat meer kleur, welk door de regisseur met enkele spitsvondigheden metaforisch werden uitgewerkt. Denk maar aan de jurk van Georgina die van kleur wisselde in het toilet.

Het voelt bij momenten aan als een toneel. En wanneer je dacht dat je het wel gezien had, dan moet het einde nog komen welk toch wel een indruk naliet. Verbijsterd zelfs hoe het spreekwoord “iemand opeten” letterlijk tot uiting komt.

Altijd fijn om films uit Gent met dat sappige accent te zien. Degelijke film over een Gentse bokser die mede door zijn naïviteit zichzelf in de problemen brengt. Een biografie van de echte Ismaël Abdoul, met verve neergezet door Nabil Mallat.

Abdoul heeft het financieel niet breed, woont nog thuis in het sociale appartement van zijn ouders. De successen in de boksring staan in schril contrast met zijn leven daarbuiten. Snel geld willen verdienen gaat dan ook gepaard met mindere koosjere zaken, mee door toedoen van zijn manager. De film heeft zijn subplots in het uitgaansleven van dealers en portiers. Minder interessant voor me, dan vond ik zijn romance met de steeds bevallige Anemone Valcke boeiender.

Ook Heldenbergh is zoals steeds degelijk. Prima montage en camerawerk ook. Zeker van genoten. Niet de crème de la crème maar zeker een kijkje waard.

Erg luchtige maar eveneens fijne film. Weinig hoogstaand allemaal, maar zeker genietbaar. Bij het lezen van de synopsis en bij aanvang van de film had ik de idee dat de sheriff de kinderen naar het leven zou staan. Het plot verliep toch wat anders, hoewel we nooit zullen weten wat hij van plan zou geweest zijn zonder de shooting.

De film bevat ook wat humor en is speels. Het moet zowat de droom zijn van elke opkomende tiener om te kunnen experimenteren met politiemateriaal. Ze nemen het er dan ook goed van. Zoals hier al gezegd: fijn tussendoortje. Duurt ook allemaal niet te lang en de film start ook vrij snel waarover het gaat, namelijk: het stelen van een politieauto.

Over de sheriff zijn motieven en achtergrond is niet te veel bekend, maar dat hoeft ook allemaal niet. De focus ligt op de twee jongens en hun deugnieterij. Meer hoeft dat niet te zijn.

Beetje een tegenvaller geworden. Juliette Binoche moet wel goed zitten, dacht ik. En op zich was dat ook niet het probleem. Ik vond de film nogal zwaarwichtig of ... nietszeggend. Kwestie van hoe je ernaar kijkt. Heel wat geneuzel passeert vervolgens de revue. Wat is een origineel en waarom zijn er kopieën? Wat is de waarde van een kopie en wat zegt dat over een origineel? Om dan vervolgens de lijn door te trekken naar fictie en realiteit. Kennen ze elkaar nog maar net of net al heel lang?

Kiarostami speelt ermee en zet de kijker voor een intellectuele uitdaging die jammer genoeg niet aan mij besteed was. Het boeide me gewoon niet en had niet zoveel zin om mijn hersenen erover te pijnigen. Bij momenten gewoon verwarrend, zelfs verwaand. Het afwisselend spreken van Engels, Italiaans en Frans deed er ook geen goed aan.

Prima acteerwerk wel van Binoche. De film beterde na een traag begin wel al, maar kon me dus niet meer overtuigen.

Typische Buster Keaton. Fijne stomme slapstick waarbij vaak dezelfde elementen terugkeren. Politieagenten die in het ootje genomen worden, het begint traditie te worden. Net als de scènes met ladders en dergelijke meer. En toch blijft het steeds amusant en vermakelijk om te zien. Geënsceneerde taferelen, misverstanden en toevalligheden ten spijt, blijft dit wel aanslaan bij mij.

Mja, vrij eenzijdige ongenuanceerde short over het racistisch politiegeweld in de VS. Erg mooi gemaakt met diverse animatiestijlen. Hip, trendy en flitsend op maat voor een snelle view. Ruikt wat naar propaganda en het polariseert. Filmpje heeft weinig verzoenends en ik heb ook niet de indruk dat het puur informatief is. Uiteraard doet dit niets af aan het feit dat er wel degelijk én geregeld erg foute dingen gebeuren binnen het politioneel apparaat. Maar dit filmpje gaat het probleem niet oplossen, het zal het eerder aanwakkeren...

Technisch en visueel top, inhoudelijk heb ik toch mij bedenkingen. Jammer ook dat de aftiteling langer duurt dan het filmpje zelf.

Mja, ik ben op zich niet zo gek op rampenfilms, maar ik kijk er wel eens graag naar. Het is voor de verwoestingen en de totale chaos, maar ook voor de opbouwende spanning van angst en ongeloof voor wat komen gaat. Noem me dus gerust een ramptoerist.

Inhoudelijk stellen rampenfilms vaak nauwelijks iets voor. Vaak gaat het om - al dan niet ruziënde - gezinnen die vanuit de pure liefde heldhaftig gered worden en is het ene plot al wat vreemder dan het andere. Van dat eerste geen sprake hier. De film is vrij rechttoe rechtaan met de probleemstelling, de oplossing en de crew die het zal oplossen. Geen subplots van families en gezinnetjes dus.

De film heeft meer weg van een ruimte-expeditie, ware het niet dat ze zich de grond inboren en dat neem ik zowel letterlijk als figuurlijk. Bijzonder lame en haast lachwekkende ontwikkelingen van iets dat zelfs in de film wordt geponeerd als totaal onrealistisch om dan tien minuten later doodleuk er met volle geloof vol voor te gaan ...

CGI vrij matig, ramp zelf vrij beperkt in beeld al had die Golden Gate nog wel iets, maar dat werd dan visueel te niet gedaan door het belabberde ontploffende Colosseum. Verder de gebruikelijke clichés van één voor één sneuvelende leden. Neen, onder de rampenfilms toch één van de zwakste die ik al zag. Jammer.

Een animatiefilm film over de Corgi, een bepaald soort ras onder de honden dat een bijzondere genegenheid opwekt bij de Queen herself. Visueel ziet het er best prima uit, zoals de meeste films onder Ben Stassen. De honden zien er goed uit, maar ook de Queen of haar paleis zien er behoorlijk knap uit. Weinig op aan te merken.

Inhoudelijk is het daarentegen een stuk poverder. De humor is erg flauw en slaat nauwelijks aan. Niet spitsvondig genoeg voor volwassenen, maar nogal simpel en makkelijk. Met onderbroekenlol kom je er niet meer in deze tijd.

Ik weet niet goed wat te denken met Trump in de film. Ik denk dat die man voor zichzelf al meer dan genoeg aandacht trekt dan dat we hem nog eens moeten opvoeren in een animatiefilm.

Bizarre film met een nog meer vreemder plot. Een Poolse musical horror zoals hier al eerder vermeld. Origineel is het wel. Inhoudelijk stelt het misschien allemaal niet zo veel voor, er is wel de nodige aandacht besteed aan de uitwerking.

De zeemeerminnen zagen er catchy uit, knap, maar niet ongevaarlijk, integendeel zou ik zelfs zeggen. Zo zag ik ze nog niet eerder. Hun staart had meer weg van een paling dan een sierlijke vinnenstaart. Verder is de schaamstreek glad en praten ze een soort geheimtaal met elkaar.

Al die songs hoefden voor mij eigenlijk niet. Ze haalden me te veel uit het verhaal. Fijn einde ook, hard, meedogenloos. Best een meevaller dit!

Erg fijne griezel animatiefilm van Burton. Eentje zoals hij ze alleen lijkt te kunnen maken met een op en top luguber sfeertje gespekt met een laagje humor. Aan creativiteit zelden een gebrek bij Burton en dat blijkt hier ook.

Een fijn plot en bovenal geschikt voor zowel jong als oud. Creepy wordt het nooit, maar het sfeertje mag er wel zijn zodat iedereen aan zijn trekken komt. Mooi getekend en eveneens veel oog voor details en verborgen info. Er gebeurt altijd wel iets of er is altijd wel iets leuks te zien op de achtergrond. Kortom een erg fijn donker sprookje!

Dit is heel wat anders dan de fel geromantiseerde films met Romy Schneider in de hoofdrol. Dit is verre van een idyllisch sprookje. En erg gelukkig ziet ze er niet uit, deze Sisi. Letterlijk zit ze vast in haar keizerlijke korset dat bol staat de protocollaire verplichtingen waar ze lak aan had. Maar ook de complexe maatschappelijke problemen van de dubbelmonarchie of haar eigen kroost lieten haar nagenoeg koud. Het is moeilijk - ondanks de omstandigheden - om sympathie te krijgen voor deze vrouw.

Interessant onderwerp. Intrigerende eigenwijze kijk op het personage Sisi, maar de film boeide niet altijd en werd na verloop van tijd nogal uitgesponnen zonder dat er schot in de zaak kwam of eens iets nieuws werd verteld. Veel fictie ook zoals de slotscène met de zelfmoord, welk uiteraard niet overeenstemt met de werkelijkheid.

Een fijne giallo die niet uit de toon valt met de andere genre films die ik al zag. Altijd leuk zo'n whodunnit verhaal met de giallo-kenmerken erin verwerkt. Regie zit prima in elkaar en ook de spanning wordt rustig opgebouwd. Veel vrouwelijk schoon ook met hier een daar een streepje bloot.

Spannend en mysterieus waarbij het plot langzaam wordt ontrafeld. Er zijn giallo's met meer plotwisselingen en spanning, maar deze is zeker niet slecht. De film vlot niet altijd. Maar een straf om te bekijken is deze zeker niet!

Een wat dubbel gevoel met dit Italiaans familie-epos. Maar het is wel het soort genre Italiaanse film dat me bekoort, de sfeer, de taal, la vita d’Italia, la familia… Dus op zich zeker graag naar gekeken. Wel nogal sterk emotioneel geladen en neigend naar het bespelen van het sentiment.

Er gebeurt wel heel wat in de familie. Een tragische gebeurtenis verscheurt de familie die zo hecht leek. Alles verliep ook zeer voorspoedig en dan komen de barstjes. Het ouderlijke huis was een symbool en plaats voor eenheid en leven. Dat verandert sterk naarmate de miniserie vordert.

Vele thema’s passeren de revue, ook maatschappelijke onderwerpen als vrouwenhandel en asielkwesties. Een beetje te veel van het goede soms, maar de regisseur slaagt er wel in om er één geheel van te maken. Naar het einde toe merk je dat het ouderlijke huis opnieuw een prominente plek inneemt voor de familie, weliswaar met nieuwe mensen en nieuwe hoofdstukken. Prima acteerwerk ook, maar iets minder drama en meer diepgang had de serie zeker geen slecht gedaan.

Lastige film om te beoordelen. Film in zwart wit, maar ik zag er niet echt de meerwaarde van. Film die vooral erg fragmentarisch is opgebouwd met diverse verhaallijnen en personages die weinig tot niets met elkaar te maken hadden. Rode draad in dit alles lijkt de taxichauffeur te zijn die als enige alle personages ontmoet. Deed me in dat opzicht wat denken aan Night on Earth (Film, 1991) al was het hier alvast minder diepgaand.

Desalniettemin hier en daar wel een aantal uitstekende scènes. De scène waarbij Mde. Grandmaison een voicemail insprak en dan de taxichauffeur liet toeteren vond ik hilarisch. En de scène waarbij die ene man haar borsten wou zien had ook wel iets. Tot slot hier en daar ook prachtige beelden. Denk maar aan de cabrio die geparkeerd stond op de heuvel waarbij de camera traag voorbij kwam met op de achtergrond een geweldig zicht op de stad.

Neen, niet overtuigd van deze Libanese film. Nochtans vond ik het uitgangspunt best fijn waarbij een Libanese middenklassegezin de drukke, maar vooral sterk vervuilde stad Beiroet, ontvlucht naar een idyllischere streek. Om dan tot de conclusie te komen dat er naast hen een stortplaats wordt opgetrokken.

En dan viel het wat stil bij mij. Hier en daar wel wat gekibbel onderling, maar te weinig om me echt te raken. Een film met een humoristische insteek wel, maar komisch in de zin van kluchtig. Die kleine opdonder Rim vond ik nog het meest fijne personage. Haar koppige gedrag en haar ongezouten mening tegen groot en klein sprong het meest in het oog. De rest was iets te kleurloos al deed de oma haar best. Toch wel één interessante pittige scène tussen broer Walid en zijn zus via videochat waarbij de zus aanhaalt dat hij best wat meer moet lachen omdat de mensen anders zouden denken dat hij een terrorist was. Hij repliceerde dat zij best wat minder moet lachen omdat mensen anders denken dat ze een aangenaam persoon is.

Hoewel ik nog niet te veel films uit Libanon zag, valt het me toch op dat Libanese vrouwen, anders in andere Arabische moslimlanden, zich toch eerder Westers uiten en gedragen. Wellicht wil dit nog niet zeggen dat het met gendergelijkheid dezelfde kant opgaat, maar toch.

Voor zover ik mee ben is dit een animatie kortfilm over de Spaanse economische crisis zo'n 10-15 jaar terug waarbij verontwaardigden met hun 15-mei betoging op straat kwam in onder meer Madrid. De gevolgen elders - in de toeristensector - was voelbaar, hier aan den lijve ondervonden door Erika die zich in een verlaten toeristenresort bevindt. Beetje karikaturaal voorgesteld misschien, het leek wel een Apocalyps waar de wereld ineens niet meer draaide.

Ik ben niet gek van de tekenstijl en al bij al vond ik de uitwerking qua plot ook nogal vaag. De boodschap komt daar niet goed genoeg over, zeker niet als buitenstaander.

Mooi portret gaande over adoptie bekeken vanuit het standpunt van de geadopteerde. Blijkbaar zijn er in de jaren 60 vele Koreanen naar het westen gekomen wegens de toenemende conflicten in de regio. Jung is er eentje van en groeide op in een Belgisch gezin. Fijn om echte beelden verweven te zien met de animatie. De afwisseling is mooi en verfrissend. Je raakt dan ook extra betrokken als kijker met het animatiefiguurtje Jung.

Jung ligt in de knoop met alles en iedereen, en niet in het minst met zichzelf. Hij is erg expressief en werkt zich voortdurend in nesten. Hij heeft het moeilijk zijn roots te erkennen en wou aanvankelijk niet veel weten van zijn geboorteland of afkomst. Later ontwikkelde hij toch interesses in de oosterse sferen zoals zijn obsessie voor Japan.

In de film werd mooi weergegeven dat Jung zich lang nergens heeft thuis gevoeld. Niet als Koreaan, maar ook niet als Belg. Schrijnend waren de botte en onverschillige opmerkingen van de grootmoeder die Jung niet als deel van het gezin beschouwde. De soms harde opmerkingen van de ouders gebeurden in een woede-uitbarsting, maar zoals de mama zei heeft Jung een stuk van haar hart veroverd. Mooi!

Doet onder meer wat aan The Ring (2002) denken waarbij ook een soort countdown je levenseinde inluidt. Minder sterk deze Countdown, maar de idee is best goed. Wanneer de nieuwsgierigheid het haalt van de onwetendheid ... Was alleen niet helemaal mee - of ik lette net niet goed genoeg op - bij de voorwaarde dat je je lot niet mag ontlopen. Ik neem aan als je dat wel doet je opgescheept zit met de demon om je een handje te helpen. Alleen zijn die voorafgaande schrikmomenten en verschijningen dan wel niet te rijmen met het plot.

Het subplot met die dokter is verder onnodig en heeft niets te maken met de film op zich. En die priester deed ook onnodig ridicuul, maar kom. Voor de rest redelijk vermakelijk, maar had het gevoel dat de jump scares te frequent aan bod kwamen. Wat verbeelding en sfeer had de film beter gedaan dan het te forceren. Niet slecht slecht, maar het einde deed er ook weinig goed aan, zoals zo vaak.