Opinions

Ik moest bij het bekijken van de debuutfilm van Koberidze meteen denken aan wijlen de Koreaanse regisseur Kim Ki-duk met zijn films Seom (Film, 2000), Hwal (Film, 2005) of zelfs Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (Film, 2003). Inhoudelijk niet zo sterk als Kim Ki-duk want waarheen Koberidze heen wil, is me nog steeds niet zo duidelijk.

Wel is zijn project mooi vormgegeven. Idyllisch zelfs met de mooie natuurbeelden van het water en de oever. Mysterieus en zelfs sprookjesachtig ook wanneer het meisje met de tranen wordt beschreven. Toch bleef het iets te oppervlakkig voor mij. Het hoeft niet meteen verklaard te worden, maar ik vond geen doel.

Opmerkelijk waren ook de lappen tekst die tussen de beelden door verschenen, alsof hij dingen wou verklaren die niet via beelden gesuggereerd konden worden. Het maakte het wat stuntelig. Dat men deze techniek toepaste in de jaren 10 en 20 van de vorige eeuw bij stomme films, tot daartoe, maar hier vond ik dit geen meerwaarde, integendeel.

Vrij matige horrorprent - van horror is nauwelijks sprake - van een mislukt kunstenaar die er heil in ziet zijn schilderijen op te smukken met bloed. Om niet steeds de hand op zichzelf te leggen, zoekt hij zijn slachtoffers op om te fungeren als bloedbank. Op een enkele scène na niet echt gore, al doet men er wel een poging tot. Alleen is het nogal amateuristisch voorgesteld. De kleur 'rood' is dan wel veelvuldig aanwezig. Aan de kijker vervolgens om uit te maken of hij of zij de associatie legt met bloed.

Ik vond het eerder een vrij gezapige film met weinig schwung. Weinig spectaculaire film. Ik had wel wat meer doden verwacht, maar met een liter bloed doe je wel al wat natuurlijk. Ik vond het wel een intrigerend concept. De term 'gek' of 'geniaal' bevat hier maar een dunne scheidingslijn.

Een degelijke scifi horror met een bepaalde eighties vibe. En met Nicolas Cage in de hoofdrol. Jammer genoeg is dit laatste niet altijd meer een kwaliteitslabel, maar hier valt het best mee. Niet dat Cage de pannen van het dak speelt hier, maar de film heeft wel iets, zonder echt geweldig te zijn.

Best sfeervol, dat wel. Dreigend en mysterieus. Prima sound en uitstekende setting in het bos, het afgelegen huis, de roze kleurenwolken die aan het Noorderlicht doen denken, de vele vragen van de parasiet in de meteoriet. Wel ja, The thing komt bij velen op, maar er zijn zovele links mogelijk. The Blob (Film, 1988) is er ook zo eentje.

Bij momenten wel wat rommelig. Het moet zijn dat ze allen al geïnfecteerd zijn, maar als er eentje (even) verdwijnt, lijkt niemand er zich nog echt om te bekommeren. En de aanvallen van het wezen lijken ook vrij random. Of onze hydroloog heeft geluk gehad, dat kan ook.

Een behoorlijke film over een zwart gezin begin 20e eeuw in de Zuidelijke staten van de VS, maar net als Empire of the sun voor mij weinig overtuigend. Ik mis iets aan deze films, maar kan onvoldoende de vinger op de wonde leggen. Misschien omdat ik de film te sentimenteel vind en soms wel heel plotse kronkels vertoont van gedrag van de personages. Zo vond ik de assertieve en eigenlijk erg bazige Sofia wel iets hebben, maar na het dispuut met de vrouw van de burgemeester was het contrast van onderdanigheid te groot. En Albert en Celie hadden daar bij momenten ook iets van weg. Hoog dramagehalte bij momenten dat me nergens bij de strot greep. Ook het plot van de twee zussen in het begin van de film vond ik vrij sterk en vond ik een goede basis voor de rest van de film, maar dat werd dan aan de kant geschoven ...

Je zou denken een zoveelste schending van mensenrechten tav de zwarte bevolking te moeten ervaren, maar dat viel eigenlijk behoorlijk mee. Erg veel blanken zie je niet in de film. Dat vond ik toch vrij vreemd. Albert bvb had zijn zaakjes blijkbaar allemaal goed voor elkaar met zijn joie de vie en vrij mooie landhuis. Van racisme en discriminatie was op een kleine uitspatting na weinig sprake. Integendeel, het was Albert zelf die de tiran uithing. Sterke rol overigens van Danny Glover. Het is eens iets anders dan Murtaugh. Ook Whoopi deed het uitstekend als Celie.

Visueel prima film met veel aandacht voor regie, setting en decor, maar dat mag geen verbazing hebben met een regisseur als Spielberg achter de camera’s. Wederom tot de vaststelling gekomen dat Spielberg zeker een topregisseur is en echt met enkele pareltjes filmgeschiedenis heeft geregisseerd, maar tussen zijn vele werken zitten ook vele matige producties. Dit is er eentje van.

Deze film overtuigde me niet helemaal. Inhoudelijk althans niet. Veel verder dan wat gekeuvel tussen 2 personen die liever niet in Columbus willen blijven, komt het niet. Het gekeuvel maakt uiteindelijk plaats voor wat meer diepgang in de dialogen, maar de sterkte van de film lag elders voor me.

De architectuur en de uitleg erover boeide me iets meer. Maar wat me vooral opviel was de fijne cinematografie van Kogonada. De rustig voortkabbelende sfeer was wél raak. Ook het acteerwerk was meer dan degelijk. De chemie tussen beiden was zeker aanwezig.

Technisch sterk, inhoudelijk net te weinig om me volledig mee te nemen …

Debuutfilm van Tamar Shavgulidze gaande over een oude en verboden liefde. Sereen acteerwerk gecombineerd met ingetogen camerawerk. Film met een traag tempo en vele stille observerende shots. De film wisselt geregeld van tijd toen de dames jong waren en naar de tijd van het heden, herinneringen ophalend hoe het toen was.

Een onderwerp en aanpak die niet nieuw is. De film blijft in het heden wat mysterieus. Hoe denken ze terug aan hun relatie of aan hun reünie? Is het een gevoel van verdriet, nostalgie, opluchting? Het is alvast de start om elkaar in vraag te stellen en te herontdekken...

Coming to America heb ik al ontelbare keren gezien. Een film uit mijn jeugdjaren. De perceptie vandaag is uiteraard al een pak anders, maar al bij al blijft het aangenaam om ernaar te kijken. Eddie Murphy is catchy met zijn aanstekelijke glimlach, hoewel soms wat geforceerd. Op zich stelt de film niet veel voor en zit het boordevol mierzoete elementen. De insteek van de film is prima om vanuit “wie” je bent je liefde te zoeken en niet vanuit “wat” je bent. Het contrast met het vriendje Daryll ligt er wat dik op natuurlijk.

Racisme bespeur ik er niet in. Jammer dat mensen dit wél zo zien. De politieke correctheid zal na 30 jaar wat gewijzigd zijn, neem ik aan. Leuk script, leuke scènes zoals in de kapperszaak. Fijne personages ook, kortom een leuk vertier voor een kleine twee uur. Hall doet het geweldig naast Murphy en ook Amos of James Earl Jones doen het goed. Het zusje daarentegen vond ik maar irritant. 3,0* misschien net wat veel, maar het wordt een nostaligische voldoende (3,0*) voor mij!

Mja, al bij al een nostalgische film uit mijn jeugd, maar vandaag vind ik hem toch een stuk minder. Niet omwille van Stallone, maar Cobra bijvoorbeeld - die ik ook deze week zag - vond ik dan weer beter. We mogen natuurlijk niet uit het oog verliezen dat we in de jaren 80 zitten. Die popcornactie en meligheid was toen wel in.

Ondanks zijn beperkte acteertalent blijft Arnie toch geweldig, al was het maar om zijn gevatte oneliners met een vet Duits accent. Nuja, de meligheid met hertjes en ijsjes, je kan het evenzeer als humoristisch omschrijven.

De bad guy was weinig interessant. Dan waren die Duke en die kleine in het begin interessanter. Voor de rest mager en over the top. Wel leuk om nog eens terug te zien, maar niet meer dan dat.

Sterke psychologische horror waarvan ik het bijzonder jammer vind om in de synopsis te moeten lezen of ze het wel gedaan heeft. Dit doet het vermoeden rijzen dat ze wellicht onschuldig wordt beschuldigd, waardoor eigenlijk de spanning wordt weggenomen. Zonde.

Maar wat een glansrol zet de kleine Alice neer. Een ziek psychotisch kind. Een lieverdje is het zeker niet en ze haalt met haar aanstellerig gedraag het bloed vanonder eenieders nagels. Daarenboven blijft ze het engeltje van mama en papa. De tante zal het geweten hebben, of de onderbuurman ...

Wat de film extra sterk maakt - naast de spanningsboog die op niveau bleef - waren de creepy maskers. Dat geeft toch al gauw wat extra cachette. En zitten daarnaast toch een aantal sterke scènes in. Hoe manipulatief Alice kon zijn, de scène met het kitten, maar ook de moord op Karen. Dood was nog niet genoeg, moest er nog een vuurtje aan ... We zitten natuurlijk in het tijdperk van den 70-80 horror, met zijn specifieke 'effects', maar de film heeft ook die traditionele sfeervolle setting. Mooi!

Een stuntelige en onbeholpen kortfilm was het alleszins. Pijnlijk en gênant... Kan me wel inbeelden dat deze inslaat bij jongeren.

Wel een originele titel die op zich al veel verraadt. Fe vrouw geeft de man gelukkig nog een kans en dan zou hij het er toch beter vanaf brengen.

Het laatste shot zie ik eerder als een grappige noot. Ondanks het gestommel bleef ze rustig doorslapen. De volgende ochtend staat ze nietsvermoedend op...

Inderdaad een vlot onderhoudend drama van een vrouw die de fundamenten van haar leven van onder haar voeten ziet wegschuiven. In de eerste plaats door haar moeder door op een familie-etentje geschoffeerd te worden dat haar job minderwaardig is en haar plaats achter haar man is. Daarbovenop hoort ze nogal koel en afstandelijk dat ze een buitenechtelijk kind is. Zeer sterk en boeiend begin van de film, alleen worden de verwachtingen niet helemaal ingelost.

Ook haar eigen relatie loopt niet op wieltjes en ze wordt ontslagen, maar het verlies van haar niet sexy job opent nieuwe mogelijkheden voor haar verloren passie. Prima geacteerd allemaal en ook qua plot zit het prima in elkaar. Alleen blijken het allemaal losse eindjes te zijn, want er zijn nog wel wat subplots zoals de zieke moeder, een dolende zus, de ontmoeting met de biologische vader, etc... Er wordt iets te veel hooi op de vork genomen waar niets meer gedaan of afgewerkt wordt. Desalniettemin onderhoudende film, maar niet memorabel. Zwevend tussen 3,0* en 3,5*.

Altijd wel te vinden voor zo'n AI- of robotsfeertje waarbij werkelijkheid en het fake in elkaar overvloeien en op 'Black mirror achtige wijze' je met een wrang gevoel achterlaat. Al valt het met de mindfucks heus wel mee. De film leunt eerder op het thrillerniveau dan dat je bestookt wordt met artificiële twists ofzo. Dit is geen Deus ex Machina bvb die veel intelligenter is dan deze.

Maar het is zeker geen slechte film. Ik heb er wel van genoten en het is alles behalve een straf om naar Sophie Tatcher te kijken. Komt voor mij in het rijtje van Taylor Anya-Joy en Jenna Ortega. De synopsis verraadt al niet veel en het is moeilijk om iets over de film te vertellen zonder te spoilen. Ik doe meteen het nodige ... Een film die je best blind ingaat en dan is hij best spannend en onderhoudend.

Een redelijke film over een film. Steeds intrigerend als ik zoiets de revue zie passeren. Best een aangename wisselwerking tussen de drie hoofdpersonages Cruz, Banderas en Martinez. De personages worden wat als een karikatuur voorgesteld, zeker wat Penélope Cruz en Antonio Banderas betreft.

Twee scènes springen er inderdaad uit en maken de film in zijn geheel genietbaar al vond ik het gekibbel tussen de zelfvoldane Felix Rivera en de meer bedachtzame Ivan Torres wel iets hebben. De scène met het rotsblok en even later de scène met de vermorzelaar waren de moeite waard.

Al bij al een aangename zit die niet iedereen zal boeien. Voor mij een nipte “ja”. Onderhoudend en met vlagen spitsvondig.

Geen Dylanfan en ook niet zo bekend met zijn oeuvre, maar wel best genoten van deze biopic. Geen idee wat waarheidsgetrouw was en wat niet, dus daar kon ik me alvast niet aan storen. Ik denk wel dat Chalamet een prima prestatie neerzette als de jonge Dylan. Hij heeft er naar verluidt ook menige jaren aan gewerkt. Fijn om de jonge en erg eigenzinnige Dylan zo te zien.

Maar het klopt ook wel wat ik hierboven al las dat er verder weinig overblijft van de film. Een paar liedjes klonken bekend in de oren en ik zat wel in de vibe, wat toch wel wat de bedoeling is van dergelijke films. Dat aparte optreden met zijn rockgitaar vond ik wel eigenaardig, maar zeker een leuk intermezzo.

Fijne setting sowieso van de sixties. Heerlijk om in die tijd terug gekatapulteerd te worden. Geen topfilm denk ik, maar zeker wel geslaagd voor mij.

In mijn jeugd zag ik deze ontelbare keren. Nu was het toch ook weer ruim 12 jaar geleden. Heb hem gisteren meegepikt omdat hij op tv was zodat ik hem kon quoteren. Aan actiescenes geen gebrek. Het ziet er ook nog allemaal best ok uit. Een typische non-stop actiefilm uit die periode (Face Off, The Rock, Die hard, Speed, Bad boys en Lethal weapon). Zelfs het verhaal is best nog ok, maar de invulling ervan is natuurlijk weer wat anders. Nu, dat weet je op voorhand met zo'n prent.

De film is eigenlijk niet meer waard dan een 2,0* of 2,5*, maar wordt gelukkig naar een iets hoger niveau getild door John Malkovich en de sublieme bijrol van Steve Buscemi. De personages van Cyrus the virus en Garland Greene zijn onvergetelijk. Het is vermoedelijk niet verbazingwekkend dat ik me hun personages en dialogen/gedragingen na 12 jaar nog zo scherp voor de geest kon halen. Cage en Cusack zijn niet mijn favoriete acteurs als het van pure kwaliteit afhangt, maar voor dergelijke films is Cage best te pruimen. Zijn oneliners sloegen destijds aan, nu wat minder. De rest van de crew is goed gecast.

Uiteraard oogt het niet allemaal even realistisch. Veel explosies en bruut geweld. Vele scenes zijn behoorlijk in beeld gebracht. De scene met Buscemi en het kleine meisje was erg angstaanjagend. Het giechelen van het meisje vanuit het oogstandpunt van Greene, creepy! Jammer dat er geen gevecht met Nathan Jones inzat. Die kwam nogal schlemielig aan zijn einde. Wat ik ook raar vond was het moment toen Cyrus Poe boven Vegas onder schot hield in het vliegtuig. Na of tijdens de crash was daar geen spoor meer van.
The bunny was uiteindelijk de rode draad doorheen de film. Uiteindelijke slaagde hij in zijn opdracht. Everybody happy dus!

Een jeugdvriend van me werd naar Conan The Barbarian vernoemd en hij droeg die naam met trots. Samen hebben we verschillende keren de film opgelegd. Geweldig om als kind na te spelen. Heel wat stoerdoenerij en dit typische genre had wel wat in de jaren 80. Vandaag wat minder indrukwekkend dit genre in het algemeen, maar nostalgisch is het wel.

Op zich wat vreemd dat een slaaf uitgroeit tot een krachtpatser, als enige nog wel, maar los daarvan een interessant vertrekpunt als wraakfilm. De doorbraak van Arnie. Gelukkig moet hij niet te veel zeggen, want dat is maar erg pover.

De actiescènes zijn spectaculair en de ondersteunende bombastische muziek is geweldig. De zwaardhouwen zitten er wel een paar keer goed naast en sommige bloedspetters komen nogal laat op gang, maar kom, vermakelijk was het zeer zeker. Fijn om nog eens terug gezien te hebben, maar imponeren deed hij jammer genoeg niet meer.

Een WTF is hier wel op zijn plaats. Een vrij bizarre weinig toegankelijke film voor het mainstream publiek. Ik liet me vertellen dat Mandico nog wel van dit meer op zijn kerfstok heeft met "Les garçons sauvages" en "After blue". Viel het me in deze meteen op dat we met een voltallige (of toch hoofdzakelijke) vrouwelijke cast zaten, hond incluis.

Voor wat ik er kon uit opmaken gaat Conann over een soort (anti)held die op barbaarse wijze - zo is het haar aangeleerd - een wraaktocht op gang brengt omwille van haar gedode moeder. Conann neemt diverse personages aan in tijd en ruimte. Ze wordt achterna gezeten door een hond genaamd Rainer (Fassbender?) die overal foto's van neemt.

Deze eveneens hoofdzakelijke zwartwit film met hier en daar flitsen in kleur is bijzonder stijl- en sfeervol. Het plot is niet zozeer rechttoe rechtaan. Vrij abstract allemaal en waarschijnlijk erg metaforisch. Maar je kan je wel verlekkeren op bijvoorbeeld een kannibalistisch buffet en bloed kotsende vrouwen. Zelfs dat is vrij nieuw voor mij.

Ik hou wel van de glitter and glamour van het Vaticaan en een pausenfilm zet ik wel hoog op het kijklijstje. Als je dan ook nog twee kanjers als Tucci en Fiennes kan opvoeren, dan zijn de verwachtingen hoog gespannen. Het duo zet alvast een top acteerprestatie neer.

En voorts laat de film zien dat de oudemannenclub ook maar gewone mensen zijn met gebreken en hun kleine kantjes. Zeker wanneer macht en aanzien om de hoek komen leunen. Het viel me op hoe weinig er echt gebeden werd. Als zij het al niet doen.

Het lijkt eerder een politieke thriller vol intriges, achterklap en (openlijke) rivaliteit. Een paar eeuwen terug zouden er een paar een kopje kleiner zijn gemaakt. Onze vriend Lawrence zou voor minder aan het twijfelen slaan, niet om zijn geloof (want zonder twijfel is er géén geloof), maar wel omwille van zijn taak als leider van het conclaaf.

Prachtige aankleding en decor, zonder twijfel. Het einde had niet gehoeven voor mij, net weer dat tikkeltje too much, de film had dit niet nodig. Een halfje eraf daardoor.

Sterke gevangenisfilm met de Tweede Wereldoorlog op de achtergrond in plaats van een crimineel misdrijf van een al dan niet onschuldig persoon. Vooral het eerste gedeelte van de film vond ik ijzersterk. De film is auditief sterk gefocust op de gedachten van Fontaine die tot de kijker worden gebracht aan de hand van een voice-over. Misschien zal dit niet iedereen zinnen, maar ik vond het in deze film best een meerwaarde. Te meer omdat er binnen de context van een nazigevangenis helemaal niet gepraat mocht worden.

Van de bewakers weinig spoor in deze film. Alsof ze er helemaal niet waren. De interactie met de gevangenen is beperkt behoudens het potje eten dat hen werd gebracht en ook dan kwamen ze nauwelijks in beeld. Op dat vlak zeer sobere film waarbij de aandacht en focus volledig op het personage Fontaine kwam te liggen.

De film zakt halfweg misschien wat in en het is wachten op de effectieve ontsnapping. Prima in beeld gebracht, niet alleen het einde, maar de gehele film eigenlijk. Het plot op zich is ondergeschikt aan de wijze waarop en de sfeer of opbouw die Bresson in zijn film heeft gestopt. Ook psychisch heeft de film zijn meerwaarde wanneer het personage Fontaine zich suf denkt waarom hij niet meteen werd gefusilleerd, laat staan wanneer hij helemaal twijfelt of hij wel iedereen kan vertrouwen en kan betrekken in zijn ontsnappingspoging. Sterk!

Niet dat ik het vooraf wist, maar een nieuwe Larrain wekt wel mijn interesse. Een speciale film, dat wel. Een biografie kan het niet echt noemen, want ... erg waarheidsgetrouw lijkt het me niet. Maar satirisch is de film des te meer.

Hoe kom je erop: dictator Pinochet afbeelden als een vampier. Nuja, als metafoor kan het wel tellen natuurlijk, daar niet van en in die optiek wel een gewaagd en origineel uitgangspunt. Maar het is vooral die komische ondertoon die de film extra prikkelend maakt. Geen goedkope humor, maar eerder onderhuids en context gebonden. De wijze waarop het bloed van slachtoffers ontleed wordt, alsof het een wijntje is dat je degusteert. Of de bereidingen met de blender. Geweldig.

Terwijl de familieleden kibbelen over de nalatenschap, komt Larrain plotseling op de proppen met Pinochet zijn moeder, Margaret Thatcher begot, eveneens een begenadigd vampier. Nuja, die vergelijking zal in het écht in de jaren 70 ook wel gemaakt zijn. Zo vergezocht lijkt me dat niet...

Fascinerend dus, maar alles behalve serieus te nemen. Best sfeervol ook met die zwartwitbeelden. Ook die klassieke muziek viel me ook om de beelden extra kracht bij te zetten. In zijn geheel geslaagd, maar wel met de nodige nuances.

Een nobele onbekende in de filmwereld aan de weinige stemmen hier op het forum te zien. Geheel onterecht wat mij betreft, want dit is best een prima film. Een western horror zowaar, al dient dit toch met een korreltje zout genomen te worden. Hier en daar wat bloody kills die ik wat onnodig en niet noodzakelijk vond. Ook de nietszeggende flashbacks had men beter achterwege gelaten.

Maar onderhoudend is de film wel. De prima soundtrack zorgt er ook voor dat de film een avontuurlijk en heroïsch karakter krijgt. Het is wel een interessant gegeven, een soort van survivalfilm waarbij een gevangenenkonvooi op zichzelf is aangewezen wanneer ze worden overvallen door struikrovers. Ontbering en een uitputtende strijd is vervolgens hun deel.

Het zijn geen doetjes, géén van allen overigens, en je weet dat ze één voor één zullen vallen. Leuk om vast te stellen is dat geen enkele het overleeft. Geen goede (cliché) afloop dus tussen het meisje en de minst kwade van de bende. Het had zomaar gekund. En ook de sergeant is niet miraculeus ontsnapt uit zijn geknevelde positie in het brandende huis. Fijn zo!

Met dank aan John Milton voor deze filmtip!

Degelijke miniserie over het politioneel onderzoek naar 2 vermoorde meisjes. Gebaseerd op waargebeurde feiten ook. De serie bestaat uit 6 delen en de eerste drie delen verlopen vrij standaard: een verdwijning, de gebruikelijke onderzoeksmethoden en uiteindelijk het opsporen van de dader. Vanaf dan ontwikkelt zich een ander thema: het onderzoek of de afgenomen bekentenissen zouden niet geheel volgens het boekje gegaan zijn. Juridische kommaneukerij waarvan procedure-advocaten van smullen en alles (of toch een deel van het onderzoek) komt op de helling te staan. De jager wordt prooi.

De focus naar het politioneel onderzoek verandert naar een soort heksenjacht naar de politie-inspecteur. Alsof men Dutroux bvb zou moeten vrijlaten wegens procedurefouten (ondanks de bewijslast). Iets wat moeilijk te verkroppen valt voor de burger. Weliswaar is het absoluut noodzakelijk in ons rechtssysteem dat er geijkte regels zijn voor de manier waarop een onderzoek moet worden gevoerd, toch moet men er zich nog steeds van bewust zijn dat theorie en praktijk niet altijd samengaan. Moeilijke discussie, maar wel boeiend.

De acteerprestaties waren op niveau. Martin Freeman (The Office, The Hobbit, Fargo (1e seizoen - serie), Sherlock Holmes) doet het prima. Er zit de nodige vaart in de serie. Het leed van de getroffen families komt goed naar voren. Niet vernieuwend of spectaculair, gewoon degelijk goed.

Confessions of a dangerous mind is het gewaagde, maar tevens geslaagde regiedebuut van George Clooney. Gebaseerd op waargebeurde feiten verteld hij het verhaal van Chuck Barris. Chuck Barris, een ietwat slungelachtige nietsnut met een heel psychisch verstoorde persoonlijkheid. Manipulatief, zelfvoldaan en zelfs arrogant baant hij zich een weg naar de top van de showbizztop en schopt hij het zelfs als huurmoordenaar bij de CIA. Van contrasten gesproken. Ook zijn relaties ten aanzien van vrouwen zijn hoogst bizar.

Een perfecte rol voor Sam Rockwell die er de ideale kop voor heeft om zo’n vreemd individu te vertolking. Rockwell die meestal (weliswaar uitstekende) bijrollen vervult draagt de hoofdrol met verve. De film is ook visueel erg sterk waardoor het aangenaam blijft om naar te kijken. Grappig ook bij momenten zeker bij de simpele tv-shows als Idool en Blind date avant la lettre. De film is een interessant kijkstuk omdat het waarheidsgehalte bewust met onder meer de nodige satire in het midden gehouden wordt. Naast Rockwell een sterrencast met Julia Roberts en Clooney zelf. De cameo met Pitt en Damon waren een leuk tussendoortje. Maar dé ster is toch Rockwell zelf. Wel eens leuk om te zien, maar zeker niet memorabel.

Film die wel wat weg heeft van de Ocean Eleven franchise. Vond dit echt niet altijd even duidelijk en zelfs warrig. Kon ook aan mij liggen natuurlijk. De plotlijn of hoe het nu in elkaar zat kon me maar weinig boeien. Twistje hier en twistje daar, oplichting van de oplichter of de opgelichte opgelicht, ik liet het over me heen komen.

Verder een opmerkelijke rol van Dustin Hoffmann als loco maffiabaas. Kon me eerlijk weinig bekoren. Weinig overtuigend en zijn excentrieke gedragingen kwamen te weinig uit de verf via zijn personage in zijn geheel. Kon ook zijn dat het misschien een miscast was. Giamatti vond ik zoals steeds geweldig. Prima acteur toch wel!

Film wordt maar matig uitgewerkt en is niet altijd even boeiend. Zeker niet slecht, maar eerder één uit dertien in een dozijn. Weinig verfrissend dus.

De tweede film van Lieven Debrauwer die eveneens in dezelfde lijn ligt van zijn debuutfilm Pauline & Paulette (2001) met de klassieke muziek, het oubollig, maar nostalgisch kader en met oervlaamse karakterkoppen als acteurs. Het mocht misschien wat verfrissender zijn, want de gelijkenissen met Pauline en Paulette zijn groot ondanks het feit dat de emotionele ondertoon van die eerste groter was. Daarbij komt ook dat Confituur helemaal geen slechte film is voor een beperkt publiek.

Belangrijkste gegeven is toch steeds de herkenbaarheid van zijn films achter één of andere kerktoren van een boerengemeente waar de tijd is blijven stilstaan. Het helpt eveneens wanneer de cast met Marilou Mermans en Viviane De Muynck top presteren. Confituur is een film met drama en een kwinkslag, warm en integer.

Het waarom was me helemaal niet duidelijk. Denk vooral dat het leven van Tuur eenvoud en rust nodig heeft, zonder al die aandacht en misplaatste bombarie. Fijne woordspeling op het uitstalraam overigens wanneer Emma haar roeping heeft gevonden. Leuk om nog eens terug gezien te hebben.

Moeizame film die grossiert in oeverloos geouwehoer dat ik op de duur niet meer wist wat nou eigenlijk het basisthema van de film was. Ik verwachte een soort van (psychologische) thriller, een soort intelligent kat-en-muisspel, maar van enige spanning was nauwelijks sprake.

Toch wel visueel enkele fraaie cinematografische stijlvolle scènes. Toch boeide die hele periode in het fascistische Italië van Mussolini net voor de Tweede Wereldoorlog me wel. Een sympathiek personage is Clerici allerminst. Een opportunist, een conformist met andere woorden, die gewetenloos voor het geld zijn ziel en idealen verkoopt, zoals er zovelen waren tijdens de oorlog.

Op de duur was ik meer bezig met de fraaie shots dan met de inhoud van het verhaal zelf. Dan schort er wel iets. Voordeel van de twijfel met een nipte 3,0*.

Olivier Gourmet is een Waalse acteur die ik graag aan het werk zie. Vroeger veelal in producties van de Dardenne broers en zo vat de film ook aanvankelijk aan. Rustig, sober en gelaagd gaat het hoofdpersonage Michel op zoek naar zijn roots wanneer hij verneemt dat hij werd geadopteerd.

Na halfweg neemt de film een iets minder serieuze rol op en die lag me wel wat minder. Hoewel zijn escapades als mislukte uitvinder me wel konden boeien en dat met de struisvogel ook nog leuk was, verwachtte ik meer een sociaal gelaagd drama.

De combi is vaak een hit or miss bij mij. Deze balanceert op het randje.

Een typische Sorrentino. Stijlvol en met klasse. Deed me in dat opzicht wat denken aan La grande bellezza. De tandem Sorrentino en Servilo werkt perfect. Straffe acteur toch die Servillo die steeds de aandacht weet te trekken met zijn talent.

Het eerste deel, zeg maar uur, weet je niet goed waar de film heen wil. Titta is in een mysterie gehuld en het blijft gissen naar zijn verleden en zijn huidige motieven. Als kijker kon ik me dan nog warm houden aan de fraaie cinematografie en soundtrack. En aan Servillo zelf natuurlijk.

Later ontvouwt de film als het ware als een maffiafilm. Knap intens en zelfs rustgevende eindscène alsof Titta berust in zijn lot. Ondanks alles een net niet als geheel, maar wel prima in vele afzonderlijke componenten van de film.

Contact was een film die ondanks het leuke uitgangspunt me vrij behoorlijk tegenviel. Het is het soort SF dat me het meest bevalt: diepgaand, realistisch ogend binnen de context, sfeerscheppend ... zonder enig spoor te bekennen van moordlustige aliens die uit zijn op de natuurlijke bronnen van de aarde. Wetenschappelijk ruimte-onderzoek en dino-onderzoek in de woestijn: twee takken die enorm veel geld vragen zonder garanties op resultaat. Daarom alleen al een sterk begin van de film. De honger naar de waarheid met een Foster als Don Quichotte.

Contact gaat nadien eigenlijk zijn doel voorbij en blijft steken in erg clichématige plots en zoet gepalaver. Ook de acteerprestaties vind ik niet bijzonder. Met Jodie Foster heb ik een soort haat-liefdeverhouding. In de ene film vind ik ze zeer aardig (Silence of the lambs, Taxi driver), maar in evenveel films irriteert ze me mateloos en vind ik ze saai, plat en alles behalve overtuigend.

Ben eigenlijk een beetje verbaasd van de erg goede quoteringen hier. De eeuwige tegenstelling tussen geloof en wetenschap komt uitvoerig aan bod, maar leidt eigenlijk tot niets, waarschijnlijk ook omdat je nog de één, nog de ander los van elkaar kan zien en ze elkaar eveneens niet kunnen opheffen. Maar toch, vrij eentonig en saai vertolkt. Komt daar dan een Palmer aangewaaid die - hoe kan het ook anders - aanpapt met de grootste atheïst ever - shame on her- en dan is mijn goesting gauw over (1)...

Ook die ruimtecapsule (of wat het ook is) stoorde me. Blijkt er ineens in Japan nog een tweede te zijn, tja (2)... En dat terwijl de eerste de lucht invliegt nadat een indringer de boel saboteert (3). Vraag me alvast niet hoe die stakende pipo dáár terecht komt. En uiteraard mag de dolgedraaide mediabeluste baas/geldschieter ook niet ontbreken (4). Neen, zware tegenvaller waarvan 4 grote ergernissen. Het kan niet anders dat ik de film hiervoor afstraf ondanks het prima concept.

Bizar toch hoe sommige films de realiteit inhalen en waar je moet vaststellen dat we in een wereld leven waarbij zo’n virus je hele leven overhoop haalt. Nu, ondanks enkele herkenbare gebeurtenissen en het best fijn is dit te vergelijken met de wereld vandaag, wil dat nog niet zeggen dat dit een visionaire of goede film is. Degelijk, dat zeker, maar ook niet meer dan dat.

Beetje rommelig bij momenten in die zin dat subplots of situaties niet verder afgewerkt worden. Fragmentarisch dus zoals ook anderen het hier al beschreven. Geen film die ik spontaan zou opgelegd hebben, maar met COVID op de achtergrond zijn dergelijke doemfilms best wel eens fijn om te aanschouwen.

Ik miste houvast en betrokkenheid met de personages. Weinig diepgang en dus ook geen emotionele band. Beetje jammer eigenlijk, want het potentieel was er.