Opinions

Interessante film die me vooral boeide omwille van de omgeving, het decor. Het was niet bepaald de toeristische route die Lia en Achi volgen daar in Istanboel, maar een gure buurt met prostituees en schamele hotels. Ook het afval en aftandse huizen maken deel uit van de wijk. Even indrukwekkend was de entree in Istaboel via de grote brug over de Bosporus waarbij je in de verte de skyline of gestapelde huisjes aanschouwde.

Daarnaast een boeiend doch misschien te eenvoudig duo. Het is de klassieke truc om twee antipolen bij elkaar te zetten, maar het werkt wel. Erg sympathiek is die Lia niet en het bleef me verwonderen hoe lang en waarom Achi het volhield.

Het verhaal eindigt wat vaag en daar hou ik wel van. Ook het echte leven is zo, een gevoel tussen hoop en wanhoop. Fijn!

Deze zat bijzonder ver. Dertig jaar geleden of zoiets. Weinig nog in herinnering. Een film die mede door de dood van Lee een bepaalde cultstatus heeft verworven. Maar zelfs los van dit spijtige gegeven gewoon wel een degelijke wraakfilm. Een beetje de sfeer van Batman en Gotham City waarbij ik vermoed dat deze zich in de grauwe achterbuurten van New York afspeelt. Erg deprimerend ook met veel donkere grimmige beelden, kraakpanden en rokende putdeksels en afvoerbuizen. En de vele plensbuien helpen al evenmin om er vrolijk van te worden.

Lang geleden dat ik nog iets zag van Brandon Lee. Little Tokyo en Rapid Fire draaide ik destijds op VHS grijs, nu is het al een hele poos geleden. Geen geweldig acteur, vrij houterig allemaal, maar hier vertolkt hij een interessant personage. Die Michael Wincott met zijn lange haar en zware stem herkende ik ook uit Robin Hood met Kevin Costner.

De wraaktocht is best leuk om volgen. Wat rare kills bij momenten, maar fun is het wel. Zuiver qua actie en sfeer zeker geslaagd. De poging om wat drama (en zelfs wat romance) te brengen is eerder matig. Voorts prima vermaak. Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar die nieuwe release van vorig jaar...

Wel een leuke down to earth film. Als ouder idealiseer en perfectioneer je de kwaliteiten en mogelijkheden van je kinderen en hoop je dat ze succesvol zullen zijn en het ver gaan schoppen in de samenleving. Het beste is net goed genoeg, zoiets. Alleen spelen wel meer factoren mee dan alleen maar die 'American dream' na te jagen.

Werd destijds genomineerd voor de Oscars en het is ook duidelijk waarom. De titel van de film is ook treffend. Hoewel Sims boven de massa wil uitstijgen (of dat dat van hem wordt verwacht), blijft hij steken in die algemene grijze massa.

Prachtig geschoten ook toen Sims in New York arriveerde per boot. Het eerste wat hem te beurt viel was alweer die massa die kriskras door de straten liep en even later het legioen bureautjes met monotoon paperassenwerk.
Het einde is best ontroerend, hard ook wanneer blijkt dat hij gefaald heeft, voor zichzelf, maar ook in de ogen van anderen, zijn vrouw in de eerste plaats.

Eigenlijk wel een aangename prequel van 101 Dalmatiërs. Ik miste deze destijds in de bioscoop en ben steeds wat meewarig over die nieuwe commerciële Disneyfilms, maar ik had beter moeten weten met Emma Stone. Want, wat doet ze het geweldig als Cruella met haar gespleten persoonlijkheid. Onderdanig en meegaand als Estella, maar een complete nietsontziende metamorfose als Cruella. Heerlijk personage toch wel en evoluerend tot één van de grootste schurken uit het Disneygamma.

Ik vond het verhaal bijzonder boeiend en voor 95% van de film heb je echt wel te doen met Estella. Haar verleden is hier uiteraard niet vreemd aan, maar ook het feit dat dat de Barones een echte en misschien zelfs nog grotere b*tch is. Maar ook Estella kan haar gedrag niet volledig controleren, zo blijkt meermaals, en het einde gaf toch wel een wrang gevoel van iets wat we al wisten en meteen de intrede inluidt van 101 Dalmatiërs wanneer Pongo en Perdita gedoneerd worden aan Anita en Roger.

De soundtrack is inderdaad leuk, net als de gehele film eigenlijk. Erg vermakelijk en met een vlot onderhoudend tempo. De CGI van de honden kon wat beter, maar daar maal ik niet om. Bij momenten best grappig met de 2 hulp vilains en die chihuahua met 1 oog.

Een film die ik niet van vooraf aan kende. Ik liet me leiden door de TV-recensie en de vrij hoge score op IMDB. Een onderbelichte film over het Apartheidsregime in de jaren 70 in Zuid-Afrika. Er waren dus (obviously) meedere Mandela's actief. Erg tevreden alvast dat ik deze film heb kunnen bekijken. Er zijn wel meerdere films gemaakt over (zwart) racisme, over het heden en over het (verdere) verleden. Deze misstaat hier zeker niet in en is bovendien unieker in zijn soort. Het Apartheidsregime is een thema dat vaak opgevist wordt in de huidige media als de discrepantie tussen blanken en zwarten in Z-A. Beelden van de vrijgelaten Mandela op Robbeneiland zijn velen wel bekend. Deze film heeft zijn doel bereikt door een aantal andere facetten zoals de strijd van Biko of de Swandela-opstand me kenbaar te laten maken.

Een sterke cast met Washington, maar eveneens een minstens even sterke Kevin Kline zorgden voor de geloofwaardigheid en authenciteit van het verhaal. Attenborough creëerde een film waar hij minutieus de tentakels van het regime blootlegde: de corrupte klopgrage politie, de maffieuze politici, de eenzame strijd van blanke enkelingen, de verbanning als straf, de straffeloze blanke maatschappij, de townships, maar vooral de hoop, de hoop op een beter en rechtvaardiger leven voor de zwarte bevolking. Het ging soms ver: getuige hiervan het pakje Biko-materiaal met irriterend poeder (gruwelijk (!)). De zwarte Zuid-Afrikanen wilden als gelijken beschouwd worden met hun eigen cultuur en identiteit, zoals het was eeuwen voorheen toen nog geen blanken voet aan de grond hadden gezet.

Schitterende dialogen ook met Biko zoals de vergelijking: "Waarom noemen jullie je zwart als je eerder bruin bent? Waarom noemen jullie zich blank als je eerder roze bent?" Of "Streven jullie wel naar vrede met al jullie stammenoorlogen? En jullie dan met jullie wereldoorlogen?". Biko raakte een gevoelige sneer toen hij zei dat ze net als de blanken mensen waren, even zwak en met dezelfde fouten, maar eveneens met dezelfde dromen en doelen in het leven ...

Eastwood blijft ondanks zijn leeftijd films aan de lopende band produceren. Los van het feit dat ik het tempo en de sfeer best OK vond en ik al bij al wel graag naar de film gekeken heb, kreeg ik toch vaak het gevoel naar een overbodige film te kijken. Een tussendoortje, een film die snel in elkaar werd geflanst zonder daarbij de techniciteit uit het oog te verliezen. Want je ziet wel dat de film op technisch vlak verzorgd is.

Ik had meer moeite met het plot en met de uitwerking ervan. Het scenario was slordiger dan wat ik gewoon ben bij een Eastwood. De film hangt aan elkaar van clichés, toevalligheden en gemaakte contacten en omstandigheden. Veel vraagtekens ook met de rol die hem wordt toebedeeld en waarom hij wel slaagt in zijn opzet en andere 'boodschappers' niet. Daarnaast nogal vage motieven van de moeder en diens gevaarlijke (?) of zelfs amateuristische bende, de klik met de cafébazin of zelfs met de jongen ...

Maar een Eastwood voor en achter de camera blijft garantie voor een fijne avond. Die flair en het gemak waarmee hij zijn rol invulling geeft, is geweldig. Maar dat alleen redt de film onvoldoende.

Rustig verder kabbelende film over een Romagemeenschap. Gedurende het grootste deel van de film gebeurt er niet zo heel veel en vervult elk personage zowat zijn of haar dagdagelijkse bezigheden. De ene is aan het werk, een ander gaat naar school en nog een andere gamet. De film ligt eerder onderhuidse klemtonen, is weinig expliciet, maar eerder subtiel. Er ontstaat een latente spanning.

Naar het einde toe komt de aap uit de mouw. Hier en daar mis ik wat voeling met de film en voelde ik me te weinig betrokken. Dit kan zijn door het trage tempo en plot dat te lang op slot zat. Desalniettemin erg naturel en authentiek gefilmd en geacteerd. Degelijk, maar ook eentje die ik snel vergeten zal zijn, hoe zwaar het onderliggende thema ook moge zijn.

Eindelijk de leemte Béla Tarr ingevuld. En er volgen er nog. Ik begrijp hier en daar dat dit niet Tarr's beste werk is. Dat doet het gemiddelde ook vermoeden. Desalniettemin matig tot redelijk genoten van Family nest waarbij de harmonie binnen een familie op barsten staat doordat verschillende generaties noodgedwongen onder hetzelfde kleine dak moeten leven.

De pater familias stelt het scherp en is voor weinig rede vatbaar. Het begrip dat wellicht afbrokkelde is heden afgebrokkeld. De schoondochter met wie hij een ambivalente relatie heeft, zoekt wanhopig naar een oplossing voor een ander onderkomen. Een sociale woning wordt haar niet (onmiddellijk) toegewezen en de scène met de bureaucratische ambtenaar is erg sterk: hij stoïcijns, zij wanhopig emotioneel.

Desondanks miste ik wat samenhang in de film. Hier en daar een opvallende scène, maar als geheel kwam ik er toch niet. Blijkbaar ben ik daar toch niet de enige in.

Verrassend sterk drama dat te vinden is in het labyrint genaamd Netflix. Een film gaande over levensbeëindiging van een jonge moeder welk de indruk wekt de mierzoete sentimentele kant op te gaan, maar dat eigenlijk niet doet. Gebaseerd ook blijkbaar op een waargebeurd verhaal.

De film bevat de nodige drama, maar heeft ook aandacht voor een iets luchtige zelfs humoritische toon. De moeder in kwestie is bij momenten cynisch en verliest nimmer haar waardigheid. De band met haar zoontje is sterk en wordt weergegeven aan de hand van een soort dagboekje. Ook haar relatie met de sociale media is opmerkelijk en leert je wel iets hoe social media in elkaar zit. Zoals het geen morele ethische thema's opwerpt ben je allemans vriend.

De partner is de hele film bezig om zijn vrouws laatste wens in te willigen, maar dat verloopt niet ideaal. Dokters en ziekenhuis zijn vooral bezorgd om de juridische en sociale impact. De film vindt een perfecte balans tussen deze strijd en de liefde/strijd van het gezin. Mooi!

El hoyo kende ik wel, maar deze Cube zag ik nu pas voor het eerst. Een soort van cultfilm toch wel, Achteraf gezien toch met een redelijk leeg gevoel achter gebleven. Uitstekend concept, dat zeker: een puzzelbox doolhof waarbij raadsels opgelost dienen te worden om te kunnen ontsnappen. Het doet in dat opzicht ook wat denken aan Squid game.

Het jammere van het geheel is dat het zeer repetitief is. Erg monotone film eigenlijk waarbij de ene kubus voortdurend lijkt op de andere kubus, behoudens het kleurtje dan. Er is te weinig variatie om het echt boeiend te houden. De personages helpen ook niet echt. Matig acteerwerk en weinig boeiende karakters.

De film levert geen antwoorden. Het hoe, waarom en wie blijft onbeantwoord. Het draagt ook wel deels bij aan de kracht van de film. En ongetwijfeld zullen er online tal van theorieën zijn over de symboliek en metafoor van de kubus, niet in het minst door de wiskundige cijfers. Ervan genoten? Zeker wel, maar de verwachtingen lagen misschien te hoog. Geen volbloed horror, veeleer een mystery thriller.

Wat te denken van dit? Een slowburner en surrealistische horror. Erg bevreemdend allemaal en nauwelijks een touw aan vast te knopen. Erg veel mysterie met nauwelijks verklaringen. Het blijft allemaal nogal op de vlakte en vaag. Er zitten inderdaad hier en daar wat prima scènes vervat in de film zoals de nachtelijke fietsrit. In zijn geheel toch te weinig om de film echt geslaagd te noemen.

Zowel sfeer als setting zijn vreemd. Maar dat alleen redt de film niet. Het plot is te veel hocus pocus. Geproduceerd door NEON waarbij afgestapt wordt van de jump scares en de gore. In de plaats veel aandacht dus voor een langzame opbouw en onheilspellende sfeer. De personages zijn of doen vreemd en het realisme is vaak ver zoek.

Visueel is de filmervaring niet saai te noemen. Het plot is echter te langdradig om te boeien tot het einde. Met al die subplots mist de film de nodige punch. Jammer.

Met deze El cuerpo intussen alle drie de films van Paulo gezien. Allen van een hoog thrillerniveau en allen liggen ze in dezelfde lijn. Ik zag de plottwist niet aankomen, maar het kan tegelijk een zwakte zijn van de films van Paulo omdat je op de duur wel begint door te hebben hoe hij aan het werk gaat.

Zo vond ik het sowieso al vreemd dat er wel heel veel focus werd gelegd op de dood van de vrouw van de inspecteur, hoewel dat ogenschijnlijk niets met het plot te maken had. Dan is het uiteraard nog de kunst omdat dat verhaal aaneen te breien. Beetje met de haren getrokken en teveel berust op toevalligheden, maar de mayonaise pakt wel. De overgangen en montage zijn sterk zodat Het plot een samenhangend geheel vormen. Ook de spanning is top en je blijft als kijker benieuwd hoe het zal aflopen.

Wie de andere films van Paulo kan smaken, zal ook deze wel lusten. Knappe montage met flashbacks en would be suggesties, knap geacteerd ook allemaal en het plot dat zich afspeelt in een donkere mysterieuze sfeer. Mooi!

Niet dat ik zo wereldvreemd ben, maar ik had eerlijk gezegd nog nooit van Cunningham gehoord. Ik ben dan ook niet zo thuis in de wereld van dans. Een legende zo te zien die zijn stempel op de danswereld heeft gedrukt met zijn choreografieën en eigen visies.

Fraaie docu met archiefmateriaal en een mooie balans met de interviews. Focus ligt op drie decennia als ik het goed voorheb, hoewel zijn carrière best wat ruimer was. Vooral zijn hoogtepunten en doorbraak bij het grote publiek werden onder de loep genomen.

Interessant om eens gezien te hebben, maar voor mij als leek ook niet meer dan dat.

Op zich wel een boeiende en intrigerende benadering van de film om met een mysterieus plot op de proppen te komen. De politie kan er kop noch staat aankrijgen wanneer een reeks moorden met dezelfde modus operandi de revue passeren, maar het telkens om een andere dader gaat. Sterker nog, de dader is nog aanwezig bij het lijk, maar herinnert zich niets meer.

De verklaring van dit alles via hypnose kon ik iets minder smaken en vond ik te simpel. Toch is de film sfeervol en intens. De hoofdpersonages komen goed uit de verf. Ik kon echter niet alles plaatsen en raakte vervolgens ook onvoldoende betrokken bij de film. Misschien moet ik deze ooit nog eens een tweede kans gunnen.

Zoals hier ook al meermaals aangehaald, heeft deze film wel wat weg van Scorsese's Shutter island. Niet dat de plotwendingen hier zo centraal staan, maar wel de goed neergezette sfeer en de zweem van mysterie zullen beide films wel aan elkaar kunnen linken. Het helpt ook wel dat de hoofdrolspeler Dane DeHaan - deed me niet direct een belletje rinkelen hoewel ik hem blijkbaar wel al een paar keer aan het werk zag - best wel wat fysische gelijkenissen heeft met (de jonge) DiCaprio.

Met zijn bijna 2 en een half uur best een vrij lange film, kon eventueel korter, maar Verbinski slaagt er toch in de spanning en sfeer vast te houden. Dit komt door de mysterieuze knappe locatie hoog in de Zwitserse Alpen. Een kuuroord dat er binnenin uitziet als een verouderde psychiatrische instellingen met zijn lange sobere gangenstelsel voeden de mysterieuze sfeer alleen maar. Het contrast met de vrije uitgerokken vergezichten is immens.

De film houdt ook van details en probeert zo het plot te voorzien van de nodige spanning. Zo was de ene bewaker - toen Lockhart in de silo lag - een boek aan het lezen van Thomas Mann, Der Zauberberg (De toverberg) aan het lezen over een soortgelijk plot.

Ik ervoer ook een maatschappijkritische ondertoon met de rat race waarmee we allemaal wat te maken hebben. De acteerprestaties waren goed en vooral ook filmtechnisch is er weinig aan te merken op de film. Het plot zelf is interessant en is gebaseerd op een legende. De onthulling zelf was misschien iets te vluchtig/makkelijk en het einde werd snel afgeraffeld, maar voor de rest een prima film. Niet alles was me even duidelijk, maar dat hoeft ook niet.

Er zijn weinig films waar ik zo verwachtingsvol naar het einde heb gesnakt (maar dan in positieve zin). Van in het begin heb ik me afgevraagd hoe benjamin Button het er vanaf zou brengen als kind/baby. Hoe gaat de regisseur dit visueel voor elkaar brengen? Ik moet zeggen dat dit voor mij erg geslaagd was.

De hoge quotering is bij mij voornamelijk berust op het fantastische concept (dito aankleding). Wat als-vragen doen het steeds goed bij mij en de idee om geboren te worden als bejaarde man en te sterven als baby is erg interessant. De verwijzing met de teruglopende klok maakte het extra mysterieus, biedt de kijker enige houvast en creëert een tastbaar kaderend verhaal. De romance tussen Benjamin en Daisy werd gedetailleerd uitgewerkt en was boeiend om volgen. Ook de vertelstructuur via granny Daisy waarbij via het dagboek flashbacks het verleden uit de doeken werd gedaan was uitstekend. De rol van de dochter, zowel in het heden als de verwijzingen naar het verleden, was hier niet vreemd aan.

Toch boeide de film me niet altijd in zijn geheel. De levensloop van Benjamin en verschillende zijsprongen in de film bezorgden de film een langere kijkduur dan nodig was. Wat me nog het meest stoorde was de zoete, melige insteek van de film. Dit is een perfecte film voor tijdens de kerstdagen met de familie. De film is té geromantiseerd om realistisch te zijn (binnen het concept). Zeker vroeger werd iedereen die anders werd bestempeld als paria behandeld. Denk maar aan pygmeeën, gehandicapten, albino's, zwarten en ga zo maar door. Hier niets van dit alles en die dramatiek (tragiek) miste ik wat. Vandaar ook 'slechts' een 4,0*.

Niet te best. Hoegenaamd ook niet zo eng. Een moordenaar die er nogal houterig bij liep en waarvan weinig dreiging uitging, ondanks zijn dodengang. Het achterliggende plot is ook te gek om los te lopen waarbij een soort sekte en diens leider wraak neemt voor het oprollen van hun hobby enkele jaren terug.

Geen charismatische personages, veel hormonen inderdaad, politie die als sukkels moesten doorgaan, neen, erg hoogstaand was het allemaal niet. En dan heb ik het nog niet over de erg flauwe acteerprestaties. Ik vond het vooral erg komisch daar het horrorniveau beneden alle peil bleef.

En dan is er nog die zwerver die de show moet komen stelen. Hij, die alles weet, maar door niemand au sérieux wordt genomen. Wat een rommel. Als je eens 80 minuten écht niets te doen hebt ...

Kan alleen maar beamen wat anderen al gezegd hebben over deze film. Totaal waardeloos. Het begint al met een enorme domper wanneer een soort sprookjesachtige legende wordt opgerakeld. De visuele stijl alleen al, kitsch en zo cliché.

We waren dus vertrokken van een avondje ergerlijke rommel. De review beloofden niet veel goeds, maar ik wou het toch een kans geven. Zombiefilms zijn meestal wel te pruimen. Toegegeven, ze zagen er zeker niet slecht uit. Traag en loom tot ze een prooi ontdekken, dan waren ze wel kwiek en hadden ze wat snelheid. Maar wat compleet belachelijk was, waren die blauwe straalogen. Hoe kom je er in godsnaam bij?

Flauwe en ergerlijke personages ook. Plot totaal niet logisch en ook het einde is belachelijk. Alsof het zo simpel is om de pandemie te vermijden...

Ik dacht niet dat ik het moest zeggen, maar dit is het allerslechtste dat de horror challenge met zich heeft meegebracht. Een gratis Daily Motion Chinese monsterfilm met vervelende Chinese subs van gelukkig amper 70 minuten.

Nu, aan de belabberde gecommercialiseerde streaming kan de film niet veel doen. Aan de 70 minuten horror des te meer. Horror in de zin van barslecht wel te verstaan. Ik probeer steeds het positieve te zien in een film en geeft dus quasi nooit een 0,5*, maar dit verdient gewoon niet beter. Geen enkel positief punt ervaren: het minster is zo nep als wat, de actie is lame, het acteren is slecht, de dialogen is lachwekkend, het plot trekt op niets, het camerawerk is belabberd en ga zo maar door...

De Sharnoda-ervaring krijg je er gratis bovenop. Het gevoel van zo slecht dat het goed wordt, gaat hier niet op. Skippen dus!

Toch wel een bijzondere filmgenre waarbij horror en western worden gecombineerd. Meer western dan horror hier en de horror is niet echt eng. Wel hebben we hier te maken met een vampier cowboy.

Nu, los van de vampier best een onderhoudende western. Ik zag een gerestaureerde versie en dat zag er best goed uit. Een beperkt, maar degelijk plot over een vete over een stuk land en de trammelant daarover. Acteerwerk was overigens degelijk.

Best een fijne Hammer waar ik helemaal werd ingezogen. Het begint erg leuk met de zwerver en zijn ontvangst op het kasteel. Het voelde wat sprookjesachtig aan met een erg aangenaam en aangezwengeld plot. Het decor is tevens mooi verzorgd.

Beetje jammer dat je het beest niet zo veel ziet. Voor een horrorprent misschien net te weinig, maar als drama/romance is dit een meer dan prima film. Prima Reed ook hier gezien. Geslaagde klassieker!

Niet memorabel, maar toch een fijne survival horror. Prima speelduur ook, zeker niet te lang. Eentje die inderdaad weinig fout doet, maar al bij al toch matig is en blijft. Niet eentje die je lang zal bijblijven. Prima desolate setting om een vreemde lifter mee te pikken. Eentje die zich eerst erg vriendelijk opstelt om dan stilaan erg opdringerig of seksistisch op te stellen. Dan is het al te laat natuurlijk.

De film ontspoort letterlijk doordat ze van de weg raken en ze vast zit in de wagen. Best een onderhoudende film. Het acteerwerk is niet slecht en Hough is alles behalve een straf om naar te kijken. Sears is ook niet slecht, maar had best wat dreigender mogen zijn. Ik vond zijn gentleman gehalte niet altijd matchen met zijn verknipte daden in het huis. Wel een leuke toevoeging dat laatste. Wel typisch een (horror)film dat zij daar ook opeens moet opduiken. Maar kom, leuk was het wel.

Degelijke misdaadfilm. Geen zuivere oorlogsfilm. De setting van de Tweede Wereldoorlog in Warschau is louter decoratief, maar het is wel een erg boeiende setting en eens geheel iets anders. Best een onderhoudende film waarbij een inspecteur op zoekt gaat naar de moordenaar op een vrouw. Op de achtergrond speelt dan wel het nazisme en de Gestapo een rol.

Ik bekijk de laatste tijd geregeld eens een (moderne) Poolse film, toch wel een filmland dat lof verdient. Vrij professioneel en sterk gefilmd steeds. Ik heb weinig voeling met Polen, dus ook op filmvlak zal het niet tot mijn favorieten behoren, maar het is een filmland om niet zomaar links te laten liggen.