Opinions

Carrie is een klassieker onder de 'seventies horrorfilms' en is bovendien een geslaagde verfilming van het gelijknamige boek van Stephen King. Het plot is eenvoudig en leidt naar een climax op het einde. Je voelt in alles dat het behoorlijk fout zal aflopen op het dansfeest. Het duurt voor een ongeduldige kijker best lang eer er echt iets gebeurt. De spanning is te snijden, maar wordt pas op het einde op je losgelaten.

Uitstekend acteerwerk van Sissy Spacek die ik vooral nog kende van Badlands van Terrence Malick. John Travolta had maar een beperkt rolletje in de film, maar ik was toch verbaasd hem in Carrie aan te treffen. Het personage van Carrie is redelijk uitgewerkt al vond ik het feit dat ze over paranormale krachten beschikte wel nogal plots. Alsof ze daar de voorbije jaren nog niets van had opgemerkt. En een bezoekje aan de lokale bib gaat ook je ook niet ineens in staat stellen deze krachten te gebruiken of te controleren.
Op het schoolbal moet iedereen eraan geloven, ook de leerkracht die voor haar opkwam en Tommy Ross die blijkbaar toch goede bedoelingen had. Beetje jammer eigenlijk, want zo verliest Carrie toch wat van haar pluimen.

Ondanks de ouderdom toch een film die ook vandaag lekker wegkijkt. De ouderwetse sportbroekjes dito haarkapsels zijn best wel grappig. Fijne regie en camerahantering (denk maar aan de wals tussen Carrie en Tommy). Opperbeste spanningsopbouw mede door de scherpe geluiden die dit nog eens extra onderstrepen, dus meer dan geslaagd!

Ik zie nu een aantal Rohmers na elkaar en met die uit de jaren 60 alvast zich steeds afspelen in Parijs. Vaak met een soortgelijk onderwerp gaande over relaties en sterke soms diepgaande dialogen. Niet zelden ook ondersteund met een voice-over. Het lijken wel films van Woody Allen, maar dan niet in New York, maar in Parijs.

We zien hier de spanningen en percepties van een viertal jonge studenten waarbij de houding en het beeld van de ene, de womanizer, invloed heeft op het gedrag en gevoel van de anderen. Hoe ga je om met situaties waarbij je beste vriend zijn vriendin ziet als een verzetje en haar niet steeds respectvol behandelt? Ben je mede schuldig door verzuim? Wat zegt het over iemand wanneer hij bewust een 'simpele' aan de haak slaat omdat je dan dominanter kan zijn? Wat dan te zeggen van die aanhankelijke kritiekloze vrouw? Verdient ze gewoonweg niet beter dan zo behandeld te worden?

Interessante materie dus en het wordt nog boeiender wanneer blijkt dat eenieder zich miskijkt op de situaties en de mannen achterblijven met leegte als een soort karma. Niet slecht allemaal. Een Rohmer op niveau.

Een zombiefilm zonder zombies. Nouja, niets verwijst eigenlijk in de synopsis naar zombies, maar het was al bij al maar een dooie boel. De focus werd gelegd bij de overlevers en hoe zij zich gedroegen om te blijven overleven. De menselijke geest kan dan nogal wat egocentrische en meedogenloze beslissingen nemen.

Al bij al nog boeiend al kon het toch pittiger en spannender gemaakt worden. Fijn genre die apocalyptische werelden, maar er betere in het genre, ook zonder zombies.

Vervolgens is het allemaal wat doelloos en rijdt dat viertal maar wat rond. Vooral iets te weinig spanning om goed te zijn.

Ik heb het losgelaten waar eventuele en vele plotholes zich zouden bevinden. Het leidt alleen tot ergernis en een devaluatie van de filmervaring. Uiteraard berust alles op toevalligheden en op handelingen die de personages moeten stellen om alles volgens het scenario te doen verlopen. En de politie is bijgevolg slimmer en intuïtiever dan ooit om op tijd te komen. Zo gaat dat in dit soort films ...

Maar ik heb me zeker niet verveeld en vond het best spannend en onderhoudend. Nee, ik heb helemaal geen ervaring met luchthavens en vlieg dus inderdaad niet. Geen idee hoe het daar dus aan toe gaat qua veiligheid en dergelijke meer. Misschien maar best ook als ik het zo hoor? Kan ik er ook niet door beïnvloed worden. Moeten we dat dan ook vinden van Die Hard 2?

Een lompe blockbuster action movie op Netflix, zo kan je het ook omschrijven. Ik zie het eerder positief waarbij de tijd voorbij vloog.

Deze heeft toen hij uitkwam toch een redelijke impact gehad op de jeugd en ook de daarbij horende merchandise heeft gouden zaken gedaan. De vervolgfilms zijn dan weer wat anders, maar Cars 1 had wel iets. Het latere Planes (Film, 2013) had ook wel die commerciële impact en invloed.

Een prima Pixar met de nodige vaart en leuke karakters. Ook met een duidelijke moraal/boodschap naar de kinderen toe. Technisch ook verzorgd en weinig op aan te merken. Die racescènes blijven wel leuk. Prima stemmencasting ook met onder andere Owen Wilson.

Afgelopen weekend samen met de kinderen naar de bioscoop getrokken om deze Cars 3 te aanschouwen. De verwachtingen lagen uitermate laag, want een (tweede of) derde film van Pixar of Disney is meestal niets meer dan een geldbeluste melkkoe waarbij originaliteit en een goed verhaal ver te zoeken zijn.

Maar Cars 3 was beter dan verwacht, het verraste me zelfs. Niet dat dit een must see films, zeker niet, maar er zit toch een zekere boodschap in de film. Cars 3 geeft een duidelijke sneer aan de hyperprofessionele sportbenadering van sommige teams. Windtunnels, simulators, voedingsleer, diverse trainers, psychologen, ... niets wordt aan het toeval overgelaten en sport(prestaties) zijn een echte wetenschap geworden waarbij enkele cijfertjes en grafieken tellen die vanuit een computer rollen. Mijn schoonvader is ook een fervent loper die eveneens presteert, weliswaar eentje van uit de goede oude tijd en dweept met de idee: "lopen/trainen moet je doen, de rest is zever". De waarheid zal wel ergens in het midden liggen, veronderstel ik.

Het enige wat me echt stoorde was de race in Florida, voor de rest prima filmpje, zeker voor de kindjes.

Erg matige kortfilm waar ik erg weinig mee kon. Langgerekte scènes die een soort ode brengen aan zwangere vrouwen en het moederschap. Deels of geheel ook autobiografisch van de regisseuse Carla Simon? De mooie cinematografische beelden ten spijt weinig boeiend of interessant. Poëtische en romantische kijk op het moederschap via verschillende decennia, meer kon ik er niet uit opmaken.

Woestijngebieden in Brazilië. Dit was voor mij ook nieuw. Dit was puur zand zoals je die in Chili of Bolivia wel terugvindt. Een bijzondere woestijn naar verluidt waar de bovengemiddelde neerslag erg hoog is. Op dat vlak een interessante en mooie film.

Alleen kon ik er inhoudelijk erg weinig mee. Ik hou wel van een trage film, maar hier kabbelt het extreem traag voort. Weinig dialogen ook, weinig technische wijzigende zaken als camerahantering of wat dan ook. Behoudens die tijdselementen dan met verschillende generaties gespeeld door dezelfde personen.

Wat dan wel weer mijn belangstelling won was de impasse waarin het gezin verkeerde. Generatie op generatie vastgeroest of beter vastgehouden, niet op een onbewoond eiland, maar een eindeloze woestijn.

Casa grande is een coming of age verhaal van de tiener Jean. Hij gaat naar een blanke eliteschool, maar bakt er eigenlijk niet zo heel veel van. Meisjes interesseren hem meer. Niet dat hij er op los flirt, maar wanneer hij de mooie niet-blanke Luiza (?) ontmoet, is hij helemaal verkocht. Niet dat het een klassiek romantisch verhaaltje wordt, dat zeker niet. Maar zijn onzekerheid en onbeholpenheid druipt er wel vanaf wanneer hij zijn chauffeur om raadt vraagt of wanneer hij zijn huishoudster (die op de filmposter) tracht te versieren.

Maar de film gaat verder dan dat. Financiële problemen in het gezin duiken op, maar de ouders houden hun kinderen erbuiten. Raciale kwesties worden besproken (wat met quota's?) en de kloof tussen rijk en arm, blank en niet-blank, komen toch significant aan bod. Tenslotte komt de kloof tussen de ouders en hun kinderen ook sterk naar voren. Een hechte familie is dit zeker niet en dat komt een aantal keer pijnlijk tot uiting.

Kleine sfeervolle film over een herdersmeisje met haar kudde schapen. Mooie film met prachtige landschappen. Het plot is niet zo groots, maar is best onderhoudend en fijn om te volgen. Wanneer een lammetje vermist raakt, is Rocio er het hart van in.

Een subplot gaat over haar hoogzwangere moeder die elk moment kan bevallen. Mannen of de vader zijn niet direct in de buurt. De film wisselt het Spaans af met een afgeleide van de oude Mayataal. Zoals reeds vermeld is het plot minimalistisch, maar geeft het een duidelijke toon weer van overleven in een afgelegen bergdorpje.

Ik was erg benieuwd naar Casablanca. Ook voor mij de eerste echte kennismaking met Humphrey Bogart en Ingrid Bergman. Voor sommigen (en dat zijn er toch een heel pak) één van de allerbeste films ooit. Bewonderenswaardig welke mooie recensies ik hier op MM van sommigen heb kunnen lezen. Ik vrees er wat voor dat ik die gedachtegang niet helemaal kan volgen.

Goede film, leuke film, dat wel, maar verder gaat het (voorlopig) niet voor mij. Bogart zet alvast een goede performance neer van de norse zwartgallige cafébaas Rick, alsof hij zijn liefde in Parijs nog niet heeft verwerkt. Zijn neutraliteit komt onder druk te staan wanneer deze liefde terug opduikt waardoor hij voor een dilemma staat. Bergman doet het hier ook schitterend en er heerst een sterke magie tussen beiden en bij uitbreiding Paul Henreid die de verzetsheld Viktor Laszlo vertolkt.

Kwalitatief sterk verhaal met de sfeer van de oorlog. Sterke dialogen en sterke cast. En bovenal een zeer sterk einde, nostalgisch haast. Hoogtepunt voor mij toch wel de Marseillaise-scène, maar meer dan een sterke 3,5* (tot lichte 4,0*) kan ik voorlopig niet geven. Maar dat ligt eerder aan mij dan aan de film ...

Cashback vertelt het verhaal van kunststudent Ben die na een liefdesbreuk met zichzelf worstelt. Hij lijdt aan slapeloosheid en tracht deze extra vrijgekomen vrije tijd zinvol in te vullen door in een kleine supermarkt te gaan werken als nachtwaker. Zo leidt Cashback naar een aangenaam plot van hoe je moet omgaan met tijd. Tijd is vergankelijk en je moet jezelf de vraag stellen hoe je deze het best zo zinvol mogelijk vervult. Ben kan de pauzeknop indrukken - fijne scènes trouwens wanneer hij wat naaktmodellen schildert - maar de tijd terugdraaien kan niet.

Cashback kent een aantal erg leuke (en bevallige) personages. Humor, drama en romantiek wisselen elkaar af en zorgen voor een aangenaam kijkstuk. Vooral die baas en die twee collega's die me deden denken aan Fred en George Wemel uit Harry Potter waren hilarisch. De flashbacks naar de kleine Ben waren eveneens een leuke toevoeging aan het geheel.

Heb wel genoten van de film - en niet alleen omwille van het vrouwelijke schoon - door zijn aparte aanpak en frivoliteit. Nipte 4,0* alvast (voordeel van de twijfel).

Met Casino krijg je 3 uur lang een inkijk in de wereld van het rollende geld in Las Vegas en dan specifiek in één van zijn grootste casino’s, namelijk Tangiers. 180 minuten dus word je ondergedompeld in een magistrale sfeer en decor met aan het hoofd ervan een sublieme charismatische Sam ‘Ace’ Rothstein. Een geweldige rol van Robert De Niro. En wat dan gezegd van Joe Pesci, evenzeer absolute klasse met zijn grappige stem. Die kleine opdonder boezemt angst, gezag en respect af als Nicky Santoro. Ik lees hier en daar de vergelijking met het misschien nog betere ‘Goodfellas’. Misschien moet ik die binnenkort ook maar eens zien. Ik heb hem in mijn bezit en hij was onlangs ook op TV, maar voor maffiafilms moet ik écht zin hebben (hoewel ik achteraf nooit spijt had).

De sfeer en magie van hoe een casino er binnenin uitziet is fantastisch weergegeven. Niet alleen door het glitter en glamour van het decor, maar eveneens door bijvoorbeeld Ginger die door haar uitstraling en flair het leven in Las Vegas perfecte kleur geeft. En of je nu naar The wolf of Wall Street, Scarface of talloze andere films van geldmagnaten ziet, het komt steeds op hetzelfde neer: ondanks alle rationaliteit en soms geniale branie vallen ze allen in zwijm voor de femme fatale die al dan niet mee de ondergang inluiden van het imperium. Ook hier met Ace zeer goed wetende waaraan hij begon toen hij smoorverliefd werd op zijn Ginger.

Ondanks het feit dat de film niet verveelt, ijzersterk wordt geacteerd en de regie/montage/camera top is (visueel een pareltje (!)), blijft 180 minuten toch een lange zit. Uitmuntende dialogen (boeiende voice-overs) en eigenzinnige situaties maken er een aangenaam geheel van. Om het een beetje extra te kruiden bevat de film evenzeer zeer expliciete gewelduitspattingen. Die bankschroef bijvoorbeeld, die blijft je wel even bij, of de hamer ... al was ik het meest onder de indruk van de afrekening in het maisveld.

Sam Rothstein, een intrigerend personage. De manier waarop hij de touwtjes in handen neemt en gruwelt van alles en iedereen die hem belazert, is megalomaan. Zijn huwelijksaanzoek heeft ondanks zijn liefde voor Ginger ook weg van een zakelijke deal. Ondanks zijn omgang met de maffiose onderwereld en zijn ziekelijk, maar terecht jaloers kantje, heeft hij ook een ander imago. Een heilige kun je hem allerminst noemen. Een held evenmin voor wie zijn mannetjes steeds de vuile klusjes laat opknappen, maar een zorgzame vader is hij zeker wel. Ik vond hem zelfs zeer begripvol en kalm ten aanzien van Ginger. Een good ‘bad guy’ dus die aan de ene kant bikkelhard kan zijn (als Casinobaas), maar aan de andere kant erg naïef (Ginger) en zorgzaam (dochter).

Aanrader, zeker weten. Een film die je van in het begin meezuigt tot op het einde. Een dikke 4,0* meer dan waard.

De oude James Bonds zag ik ooit allemaal wel eens, maar van Craig was het mijn eerste (in één geheel). Vanavond kan ik daar waarschijnlijk Quantum of solace aan toevoegen. Casino Royale is een spannende spionagefilm. Toch wel één van de beste James Bonds die ik al zag. Ook totaal met een andere insteek of uitgangspunt. Geen superhero, maar een spion met gebreken en fouten. Ook de keuze van Craig als opvolger van Brosnan kon ik best smaken. Ook de Bondgirl (Eva Green) mocht er best zijn. Er was een duidelijke magie tussen die twee, en voor het eerst kwam de Bondgirl uit de eigen middens.

Geen Q en daaruit volgende special gadgets. Fijn om ook Bond in zijn prille carrière te mogen ontdekken. Nog een simpele wodka-martini (without "the shaken not stirred) of de ontdekking van zijn favoriete wagen: de Aston Martin.

Deze Bond zit uiteraard vol met actie, vooral de achtervolging in Afrika was de moeite. Maar ook de andere actiescènes waren de moeite (Venetië bvb) Daarnaast is er veel aandacht besteed aan de uitdieping van de film, zit er meer cachette in. Het pokertoernooi is daar een mooi voorbeeldje van om de kwaliteit en de sfeer de hoogte in te jagen. Maar het zou oneer zijn om de prachtige douchescène, de vergiftingsscène en leuke martelscène niet te vermelden. And last but not least: de erg knappe en sfeervolle openingsscène is zwart-wit. Klasse!

Ik heb Cast Away al verschillende keren gezien, nu was het een hele poos geleden, maar ik blijf dit een enorm sterke film vinden. Het is ook één van die zeldzame films die me op één of andere manier steeds is bijgebleven of waar ik af en toe aan terugdenk.

Vooral het eilandgedeelte is erg sterk. Voor sommigen misschien saai, maar wat moet je anders verwachten op een onbewoond eiland? Haaien, koppensnellers en piraten? Dit is gewoon de realiteit, de normale dingen des levens die je ervaart als je strandt na een vliegtuigcrash in the South Pacific. De film, vooral het eilandgedeelte, kent een trage gestage opbouw. Als sullige kluns moet Noland zich technieken aanleren om te overleven en dient hij creatief te zijn met het weinige materiaal dat voorhanden is.

Tijd is de rode draad doorheen de film. Waar tijd in zijn druk professioneel leven een schaars goed is en waar druk en stress zijn leven bepaalden, valt hij op het eiland in het andere uiterste. Hij moet teruggrijpen naar de natuur om tijd en seizoenen in te schatten (windrichting en getij). Tijd was irrelevant geworden, maar hij hield de dagen en maanden nog bij. Stel je voor dat je dat kwijtraakt: je zou versteld staan hoe belangrijk tijd is voor ons als mens.

Tom Hanks doet het wederom schitterend. Niet evident om een volledige film op jezelf te dragen zonder veel tekst of dialoog. De psychologische kronkel met Wilson vond ik knap. Een mens wordt knettergek als hij vereenzaamt of gaat letterlijk dood van verveling (of schaamte?). Het zijn vooral de kleine simpele dingen die ik zo apprecieer aan deze film (kokosnoten, eten, tandpijn, aanspoelen van een deur na 4 jaar, eenzaamheid, hoop, wanhoop, ...). Het contrast tijdens het feestje was groot. Zijn gehele visie na de redding toonde dit ook. Noland is zichtbaar verward, weet niet goed hoe zich te gedragen, maar zal vooral de kleine dingen des levens geleerd hebben te appreciëren.

Het laatste stuk van de film is idd wat melig, te lang uitgesponnen en iets te good news show. Wat ik wel goed vond is de realisatie van Noland dat de wereld hem na verloop van tijd losgelaten heeft. Hij hunkert dan wel naar zijn Kelly, maar als blijkt dat ze een nieuw leven heeft opgebouwd, dan zie je dat hij dat niet eens in overweging heeft genomen.

Wat ik vooral minder vond was de symboliek van dat laatste pakje (om nog maar te zwijgen van de eindscene). De hoop ooit gered te worden was dus steeds aanwezig (misschien moet dat wel als je wil overleven). Maar toch, vond het vrij melig. Ik zou geen pakje meer overgehad hebben, wie weet wat zat erin ...

Laat me alvast eindigen met een erg positieve noot: de soundtrack! Erg mooie sfeermuziek was dat van Alan Silvestri! De muziek bracht een serene sfeer. Ze pakt me echt, keer op keer word ik er emotioneel van, zeker toen Wilson letterlijk het ruime sop koos. Ook de stiltes waren fijn, dat kwam de sereniteit van de film ten goede. Een voice-over bvb zoals in pakweg Life of Pi zou niet gepast hebben.

Knappe weergave van het ouderkoppel van het jaar. Ik zou mijn kinderen soms ook eens achter het behangpapier willen hangen, maar het lijkt me not done om je kind doelbewust achter te laten op een publieke openbare weg om hem "een lesje te leren". Wat voor een signaal wil je als ouder dan geven aan je kind? "Pas op of de volgende keer doen we het echt?" Een relatie gebaseerd op macht en dreiging lijkt me geen gezonde basis om kinderen op te voeden.

Nu, er scheelt duidelijk wat met het jongetje aan het verhaal dat werd opgehangen. Autisme of ADHD behoren tot de mogelijkheden. Weinig openheid en een erg enge visie van de ouders hier. Lees je in en stel je open, het kan helpen ... Trouwens een kind van zeven haat niet. Stel je niet aan zou ik zeggen.

Een aantal harde kille reacties, toch voornamelijk van de moeder. Geen hysterisch gedoe, ook niet toen de politie arriveerde. Uiteraard wekt dat argwaan op. Later blijkt het waarom van de houding van de moeder. Enerzijds worden de verschillen tussen de vader- en moederrol blootgegeven. Papa doet alleen maar leuke dingen, mama de rest. Maar het gaat verder dan dat: wat moet je doen als moeder als je het moedergevoel niet ervaart. Dat was het enige dat me echt tot nadenken stemde. De vraag is natuurlijk ook vanwaar dat gevoel komt en of er iets aan gedaan kon worden.

Oja, prachtig cameragebruik. Alles in one shot opgenomen, ik denk het wel. Mede daarom een 4,0*.

Het verbaast me een beetje dat Casualties of war vrij lauw onthaald wordt hier op MM. Dit is uiteraard geen studiemateriaal. Er zijn heus wel betere films over Vietnam op de markt, maar toch. Een Rambo II is het nu ook weer niet, integendeel zelfs. Misschien waren voor sommigen de verwachtingen te hoog gespannen met ene Brain Da Palma achter de camera, wie weet? Hoewel buiten het maffiadrieluik Scarface, Carlito's way en The untouchables zijn verdiensten uiterst als matig bestempeld kunnen worden (een vergetelheid buiten beschouwing gelaten, Blow out misschien nog).

Misschien in zijn geheel een beetje simplistisch en karikaturaal voorgesteld allemaal. We nemen een groentje en we zetten die in een team met een alfamannetje en we gaan de boel eens op de spits drijven. Ok, desalniettemin is Da Palma er wel in geslaagd een beeld te vormen van hoe de hiërarchie in het leger werkt. Het wordt je dus duidelijk niet in dank afgenomen om 1. bevelen niet op te volgen hoe absurd of misdadig deze ook mogen zijn. En 2. het is absoluut not done om als klokkenluider aan de bel te trekken. Deze omerta wordt gelijkgesteld aan landverraad als je hem breekt. Het leger als een soort sekte waarbij elk individuele gedachte wordt gefnuikt. Het leger waarbij je niet zelf hoeft na te denken omdat het leger dat wel in jouw plaats zal doen. En dan is er eentje die hiermee niet akkoord is. Wie is hier dan de lafbek? Het leger wou dit eerst in de doofpot stoppen, hier en daar wat onderhuidse dreigementen, om dan uiteindelijk met een schijnproces de publieke opinie te paaien. We weten allemaal wat het beroep uitgehaald heeft.

Met andere woorden: best een interessant concept voor een film, hoewel té beperkt uitgewerkt en te simplistisch voorgesteld. Het had een regelrechte topper kunnen worden, dat werd het jammer genoeg niet. Wel werd de angst, de vertwijfeling van de andere soldaten goed in beeld gebracht toen ze voor de keuze gesteld werden om al dan niet deel te nemen aan de verkrachting. Het acteerwerk viel best mee, zeker van Penn, ook van Fox. De sfeer van de oorlog werd eveneens behoorlijk in beeld gebracht. 3,5* lijkt me een mooie quotering: gewoon goed.

Ik moest dringend nog wat zien van Elisabeth Taylor. Een geweldige film dit. Een praatfilm, dat wel, maar eentje met hoogstaande dialogen en een erg boeiend plot van een verwaande rijke familie en diens intriges en leugenachtigheden (inveracities) zoals het zo mooi een aantal keer werd verwoord.

Big Daddy, de naam alleen al, is de pater familias die als zakenman zijn business onder controle heeft en zijn bedrijf met harde hand leidt. Dit laatste poogt hij ook te doen op privévlak, alleen loopt daar de controle wat meer mank. Geweldige scènes zijn het wanneer hij wordt geconfronteerd met zijn kleinkinderen. Hij haat dat gespuis en windt daar duidelijk ook geen doekjes om. Hij negeert ze of schreeuwt ze letterlijk weg. Moeder, vader of vrouwlief (oma) laat betijen en ondernemen later een nieuwe vreugdevolle poging. Burl Ives is echt wel de ster, nog meer dan Taylor vind ik hier.

De ouders van de kinderen krijgen een clichématige eigenschap van hebzucht toegemeten. Zeker wanneer Gooper met zijn plannen om het toekomstige imperium verder te zetten uit de doeken wil doen met wat documenten. Het is vooral zijn schreeuwerige, maar niet al te intelligente vrouw, die de plak zwaait. Het contrast is groot met de erg sierlijke en charismatische Taylor. Een niet te onderschatten vrouw die weet wat ze wil en meer dan haar schoonzus, ook het best weet hoe ze dat voor elkaar moet krijgen.

En Brick (Paul Newman)? Die ondergaat het maar en wil eigenlijk maar één ding. De sterkste scènes zijn die dan tussen hem en zijn vader, eerst op de kamer en zeker later in de kelder. Top!

Ik kan het niet helpen, but I loved this. Wat een geschifte knettergekke film over kattenmensen in rouw. Eentje legt er zich niet zomaar bij neer en meent dat hij zijn kat kan reïncarneren door het bloed van negen dames te mengen in een brouwseltje. De kat, Patrick genaamd, ligt rustig te wachten in de vriezer.

Geschift is echt wel het geschikte woord als je deze psychopathische seriemoordenaar aan het werk ziet. Jackson probeert er een grappige noot in te verweven en slaagt daar wonderwel in. Die dildo is grappig en de onbeholpenheid van Ted is daar een geschikte match voor. Dé scène vond ik toch wel die in de kamer met die 4 dames. Erg logisch is het niet natuurlijk met die passiviteit, maar de combi met de geweldige soundtrack van Mistabichi - Repulsion was uitermate geslaagd. https://www.youtube.com/watch?v=WyvermWmcJ0

Zag ik in de vooravond in Brain Damage (Film, 1988) al een bizarre pijpscène, dan doet deze film dit nog eens over. Best wel wat goor in de film met excessief geweld en splatter bloed. Niet voor gevoelige kijkers en toch vond ik het bij momenten een amusante vibe hebben.

Interessant was ook wel de kritiek op sociale media die onderhuids aanwezig was in de film. Fijn!

Een film met twee van mijn top 3-acteurs, dat kan niet misgaan, dacht ik aanvankelijk. Het gaat ook niet mis, maar echt omvergeblazen werd ik niet van het verhaal. In eerste instantie uiteraard twee uitstekende acteerprestaties van sowieso DiCaprio die net als in bvb The wolf of Wall Street zijn eigen enthousiaste zelfverzekerde zelf kon zijn. Tom Hanks viel wel mee, maar bij uitzondering van Road to Perdition (en Saving Private Ryan/Band of Brothers) zie ik hem een betere vertolking neerzetten bij een braaf (of ietwat sullig) personage (voorbeelden zijn legio van Splash tot over You've got mail en The green mile). Een actie-acteur heb ik er nooit in gezien. Wie we zeker niet mogen vergeten is Christopher Walken, een sterke acteerprestatie als vader Abagnale!

Het verhaal is boeiend te noemen in die zin dat het interessant is hoe Abagnale Jr. op basis van zijn dosis lef er in slaagt om zoveel mensen om de tuin te leiden met gebakken luchtverhaaltjes. Prima dialogen, goede sfeerschepping, leuk decor met de swingende sixties. Spielberg weet heus wel hoe hij een film in elkaar moet zetten. Ook de grappige noot ontbrak niet. Het hoogtepunt voor mij was de typerende scene op de luchthaven met alle stewardessen. Prachtige scene! Ook de scene in het begin waar hij een leerkracht is, vond ik vrij leuk.

Als minpunt moet ik het tempo aangeven. De film begon vrij uitgesponnen. Het is echt wachten op het moment dat het jongetje de criminele weg inslaat, eerst wat stuntelig, later meer en meer gewiekst. Vanaf dan pas wordt de film echt boeiend. Het is een absurde film, te gek voor woorden en soms moeilijk te geloven dat dit waargebeurd is (voor 80% dan toch). Soms overtreft de werkelijkheid de fictie: zeker hier!

Oei, vrij hoge verwachtingen voor dit, maar dit viel me toch even tegen. Magnifiek was sowieso de erg knappe constructie van de poppetjes en andere voorwerpen in vilt en wol. Erg stijlvol en zeer knap gemaakt. De film is opgedeeld in 5 hoofdstukken met koloniaal Congo als rode draad. Koning Leopold II moest en zou een kolonie hebben en deze film toont op enigszins surrealistische wijze de gevolgen hiervan.

5 korte fragmenten los van elkaar, maar eveneens met elkaar verbonden. Er is een klarinetspeler die naar Congo uitwijkt omdat Leopold niet van zijn klanken houdt, maar een koekoek prefereert. Er is een pygmee die gebruikt wordt als ‘tafel’, een West-Vlaming die het geld van zijn broer stal om er in Congo mee te gaan feesten, een deserteur en tenslotte de koning zelf.

Fijn dat de gruwel en gevolgen aan bod komen en bespreekbaar gemaakt worden, maar vond het bij momenten te absurd, zoals die West-Vlaming met die slak bvb. Ondanks alle noeste arbeid voor het reconstrueren van deze stop motion slechts en nipte voldoende.

Cedar Rapids is zo'n filmtitel die me wel iets zei, maar ik eigenlijk niet wist waarover het ging. Zo memorabel is deze film zeker niet nu ik hem heb gezien. alles behalve hoogstaand en gaande over een saaie sukkel die als verzekeringsagent van een klein stadje naar de grote stad mag naar één of andere conferentie.

Nouja, sukkel, de ma blijkt een echte womanizer te zijn. God mag weten hoe, ik zag de magic touch toch veel minder. Leuk zo'n rolletje erbij van John C. Reilly, al vond ik hem overdreven druk. Dan had ik het meer voor de nuchtere klaarkijkende Ronald Wilkes. Fijn ook om af en toe Kurtwood Smith te zien, de man die ik steeds link met de immer slechte Clarence Boddicker uit RoboCop.

Voor de rest een typische komedie met ongewone gebeurtenissen, beetje (foute) humor, enz .. Fijn om meegepikt te hebben, maar ik zal er niet van wakker liggen.

Een gevangenisfilm is altijd wel eens leuk om te bekijken. Deze Spaanse versie heeft wel iets als je je op sommige zaken niet te veel focust. Hier en daar wat te veel toevalligheden en leidende plotwendingen om het geheel wat te sturen, maar los van dit alles best een aangename film.

Degelijk acteerwerk en zeker ook prima cameraposities. Het plot is boeiend, maar gezien men liet uitschijnen dat men met het échte crapuul te maken heeft, blijft het allemaal nogal braafjes. Geen extreme of bikkelharde situaties en beelden. De leider van de bende is erg wispelturig en beïnvloedbaar. Het is dan ook onwaarschijnlijk om op basis daarvan een meute gevangenen in het gareel te krijgen (en te houden).

De situatie met Juan Oliver wordt spannend gehouden al weet je dat dit wel uitkomt. Desalniettemin toch een prima slot met een onvoorzien einde. De opstand mag dan wel gebroken zijn, maar echte helden zijn er niet in het verhaal. Geen happy end dus, maar een plot zoals het ook in het echt zou kunnen aflopen.

Niet elk subplot werd voldoende uitgewerkt. Vele gevangenen blijven op de vlakte en ook met de ETA-leden kon men veel meer aanvangen. De metamorfose van Juan Oliver - die niet louter alleen te wijten is aan de dood van zijn vrouw - maar ook te maken heeft met de mensonwaardige leefomstandigheden kwam er net iets te makkelijk of werd iets te weinig uitgewerkt. Voor de rest een prima film die lekker wegkijkt.

Ik had bij afloop van de film onmiddellijk een 4,5* gegeven, maar nadat ik er een nachtje over liet gaan, lijkt een dikke 4,0* dichter bij de realiteit te liggen. Het blijft alvast een verrassend goede film. Ik dook met geen voorkennis de film in en werd net zoals Alex geïntrigeerd door het personage Claire of Clara zo u wil. Trouwens een uitstekende vertolking van Juliette Binoche.

Ik heb geen Facebookprofiel en ook andere social media mijd ik liever. Deze Celle Que Vous Croyez speelt handig en geboeid in op het feit dat je nimmer weet met wie je te doen hebt. Claire creëert voor zichzelf een soort alter ego en is emotioneel afhankelijk van haar nieuwe vriend. Ze meet zich een andere identiteit, gezicht en leeftijd aan door elektronisch te flirten met een assistent van haar vriend. Alex blijft lange tijd ook voor de kijker een onbekend virtueel persoon, dat maakt het bijgevolg afstandelijk en intrigerend zodat het gedrag van Claire minder erg is dan het lijkt. Totdat Alex een gezicht krijgt ...

Interessant was ook het einde waarbij verschillende oplossingen aangeboden werden. Langs de ene kant wat dramatisch al was ik blij dat Safy Nebbou ook andere wendingen in petto had.

Eigengereide verfilming van het sprookje Assepoester. Beetje chaotisch gefilmd met al die nevenpersonages, maar in zijn geheel best goed gedaan. Vooral de aparte scènes over de tijd waren prima. Erg fantasierijk en zelfs wat doemdenkend. Het plot van het sprookje zelf is vrij standaard, zelfs wat haastig opgemaakt. De fee is het minste personage, eentje zonder uitstraling.

Ik durf te wedden dat er hier zijn op MovieMeter, specifiek uit het luikje van de horrorchallenge die de job van Enid Baines best benijden. Hele dagen horrorfilms zien en er een label opkleven. Alleen is de verantwoordelijkheid groot wanneer je verkeerd labelt... De media en maatschappij acht je blijkbaar meer schuldig dan de dader of regisseur zelf als ik het zo aanschouwde.

Aan de andere kant lijkt het ook een hondenjob. Veel verantwoordelijkheden, een lage vergoeding daartegenover en vermoedelijk slecht of niet opgeleid. Echt vreugdevol word je er niet van.

De film blijft uitermate boeiend doordat fictie en realiteit met elkaar verweven worden. Het lijkt wel een onverwacht trauma te zijn dat Enid ineens op videoband ziet. Heerlijk nostalgisch btw die videocassettes en een geweldige sfeer en locatie daar in de 80s in the UK. God save the Queen!

Prima film! Ik zat wel meteen in de film en ervoer een mooie arthouse uit een vrij ongewoon land. Centraal staan paarden die voor het Kirgizische volk erg belangrijk waren en nog steeds zijn. Toch ervaart het hoofdpersonage dat de culturele gebruiken en tradities meer en meer verloren aan het gaan zijn. Aandoenlijk is zijn contact met zijn zoontje die hij waarden en normen tracht bij te brengen door verhalen te vertellen uit de Kirgizische mythologie.

Opmerkelijk en wat ook hier werd aangehaald is het democratische “rechtssysteem “ dat werd gebruikt om de man te veroordelen. Interessant was ook de rol van de paardendief en de insijpeling van de islam door enkele missionarissen.

Ook de vrouwen hebben onder het volk een bepaald aanzien en ook het subplot was boeiend genoeg om er een interessante film van te maken tot het eind. Fijn!

Mooie serene roadmovie met de nodige dramatiek waarbij een halfwees op zoek gaat naar zijn vader nadat zijn moeder tragisch overlijdt. Hij krijgt hierbij de hulp van een oud-lerares die de kost verdient als brievenschrijfster voor analfabeten.

Het eerste wat me verbaasde in de film was het feit hoe de jongen in de steek werd gelaten. Bij ons ondenkbaar, maar wel frappant als je ouder(s) wegvallen dat je voorts als zwerver door het leven moet. Dora was aanvankelijk maar een ijzig koud personage, weinig begaan met het leed van haar klanten doordat ze sommige brieven met derden herlas en zelfs nooit verstuurde. Later evolueerde ze naar een warm persoon ook met eigen gevoelens en problemen.

De zoektocht naar de vader werd goed weergegeven langs het Braziliaanse landschap van uitgestrekte desolate en armtierige dorpjes. De hereniging met de (half)broers was mooi en ingetogen. Mooie eindtwist ook met het beeld van een ideale vader (en broers) waardoor Dora besloot dat haar taak erop zat.

Een film inderdaad in een soort documentaire-achtige stijl waarbij de kijker op een vrij observerende manier het leven zoals het is in een vrouwengevangenis bekijkt. Soms heeft het meer weg van een kindercrèche dan een gevangenis, maar zowat alle vrouwen in de gevangenis zijn veroordeeld voor moord en dan nog meestal uit passie. Erg luxueus moet je dergelijke gevangenissen niet verwachten, maar ondanks de beperkte middelen is er een sereen en menselijk beleid.

De kinderen groeien mee op in de gevangenis en na een drietal jaar kan de moeder in kwestie een verzoek tot voorwaardelijke invrijheidsstelling bekomen. Ondanks het interessante relaas en thematiek sleept de film lichtjes aan. Veel gebeurtenissen zijn repetitief.

De film valt meteen met de deur in huis met een expliciete bevalling. Technisch verder verzorgd zonder veel franjes. Zeer degelijk allemaal.

Le cercle rouge is een Franse klassieker die niet misstaat in de top250. De grootste troeven zijn de uiterst realistische en gedetailleerde scènes van de ontsnapping van Vogel en de latere juwelenroof.

De ontsnapping en wat eraan vooraf ging en wat er zich erna ontwikkelde was top. Één lange knap opgebouwde ontwikkelde filmscène waarop amper iets aan te merken viel. Uitstekende personages ook en de ontmoeting tussen Vogel en Corey was intens en ook technisch goed gebracht met wisselende camerastandpunten en close-ups. Corey blijft de hele film door een wat mysterieuze zwijgzame, maar intrigerende man. Hyperintelligent ook. Vogel idem, maar is toch eerder wat onbesuisder.

Maar het hoogtepunt is toch de juwelenroof die adembenemend lang duurt waarbij de spanning te snijden is met de lange stiltes waarmee de roof gepaard gaat. Doordat er geen muziekachtergrond is, wordt de spanning intenser en ga zelf als kijker bijna met moeite bewegen.

Stijlvolle prent met eveneens een aantal andere scènes waarbij je iets meer je aandacht moet houden omwille van de vele personages en de poging om de criminelen te vatten. Knappe film van Melville!