Opinions

Lee Israel was geen aangenaam persoon. Ze wist dit ook van zichzelf. Ze hield niet van mensen en was een eigenzinnige onbeschofte dame die ervan hield op zichzelf te zijn. Ze was drankverslaafd en wanneer ook haar uitgeefster genoeg van haar had, kreeg ze ook financiële problemen. Ze vond er niet beter op dan literaire brieven te kopiëren of zelfs originele stukken te ontvreemden en te verkopen. Vroeg of laat komt zo’n zwendeltje uit natuurlijk. Veel sympathie creëert ze natuurlijk niet, al kan ik best begrijpen dat ze in de rechtbank zegt dat het voor haar een goede of gelukkige periode was, weg van de zorgen die ze voorheen had.

Melissa McCarthy doet het erg goed als Lee Israel. Oprecht en authenthiek. Ook de wisselwerking met
Richard E. Grant zat erg goed. Af en toe fijne scènes met een vleugje sarcastistische of ironische humor. Geen misse film, maar zeker ook geen prent om een echt wow-gevoel bij te krijgen. Degelijk en onderhoudend zonder meer, geen topper, maar een film die geapprecieerd wordt voor mensen die houden van een rustige arthouse.

Fijn ook de Queensboro Bridge te mogen aanschouwen die we ook al terugzagen in bvb de beroemde scène tussen Woody Allen en Diane Keaton in Manhattan.

Cancion sin nombre. Een mooie toepasselijke filmtitel die symbolisch verwijst naar het leed van al die ouders die hun baby's ontvoerd zagen. Het zijn net als de orgaanzwendel zo van die verhalen die af en toe opduiken in de media. Als er maar geld mee te verdienen valt, veel geld ...

De setting leende er zich ook toe om dergelijke malafide praktijken op te zetten. De jaren 80 in Latijns-Amerika waren een ideale voedingsbodem tot dergelijke praktijken in een onstabiele explosieve en interne verdeelde samenleving. De zwart-wit beelden zijn erg knap geschoten en de dichte camera op de huid van Georgina maakt indruk. De machteloosheid en hoop die veeleer wanhoop is, druipt er vanaf. Het maakt de film bewogen en intens.

Interessant was ook de strijd van de journalist naar de waarheid van het schandaal. De onderste stenen mogen dan wel omgedraaid worden, dat betekent echter nog niet dat de kinderen daarmee gevonden worden. Sterke slotscène waarbij de mama al huilend een liedje neuriet, een liedje zonder naam ...

Leuk om verschillende redenen. Vooraf krijg je een soort drama en coming of age voorgeschoteld van een aantal sekswerkers die langs een motel fungeren en truckers hun verstrooiing bezorgen. Fijn hoe het groepje zorg draagt voor elkaar en voor elkaar opkomt, want niet elk contact is zorgeloos of zonder gevaar. Ze ontmoeten de introverte Remy die lijkt weggelopen te zijn van een religieuze sekte.

Hier en daar passeren een aantal verknipte personages de revue. Die father Phillip was er me wel eentje. Ik weet niet wat het verschil is met of zonder, maar wel grappig toen hij zijn vals gebit uitdeed vooraleer hij ging beffen. Creepy man overigens met zijn sissend geluid dat hij maakte. Leuk ook om een aantal keer zijn verkrampte gezicht onder het bed te zien liggen.

En het is niet omdat Remy de sekte heeft verlaten dat ze nog steeds niet gebrainwasht is. Ik vroeg me wel af waar ze met al die lijken heen ging. Die trucker of die terugkrabbelende autobestuurder ... Bij die laatste liep Levi gewoon in de buurt. Leuk tussendoortje inderdaad, fijne mix tussen religie en slasher.

Iets minder enthousiast dan de meesten hier. Wel een degelijke goede film. Vrij hard ook en de bandieten zijn echt meedogenloos. Op dat vlak geen enkele ruimte om enige sympathie op te wekken. Die twee die achterin zaten, dat scheelde toch wel iets mee. Het moreel kompas was het noorden kwijt, maar ook mentaal schortte er wel één en ander. De oudere man, de patron zowat, was veel koeler en beredeneerder.

Het nepbloed springt er wel wat uit, zowel in hoeveelheid en het feit dat het er echt niet uit zag. Die ene babbelzieke lifster was echt vervelend. Het verbaasde me zelfs dat men het zolang uithield in de auto met haar, want ze werd pas gedood toen ze zag dat die ene steekwonden had.

Het slot is inderdaad cynisch. Ik vond het al zo raar dat hij die dode vrouw compleet negeerde. Voorts wel een beklemmende sfeer, enerzijds door de omstandigheden, maar ook door die propvolle auto met bezwete gezichten.

Een low budget SOV en het is er ook aan te zien. Daarom nog geen straf om er naar te kijken natuurlijk. Beetje hillbilly met drie verknipte individuen die in de bossen mensen vermoorden en vervolgens opeten. De film tracht een slasher te zijn, maar veelal gebeurt alles buiten beeld. Het enige wat je dan te zien krijgt, zijn (verf)spatten die op het ritme van de sound de muur op belanden.

De slachtoffers zelf leken me allen ook maar leeg. Weinig hero of interessant. Kanonnenvlees zoals ze in oorlogstermen zouden omschrijven. Ik had kunnen ook niet de indruk dat onze kampeerders veel spullen bijhadden. Het leek een ordinaire picknick...

De daders zelf waren divers. Onze vliegenier had zo zijn redenen om onherkenbaar te zijn. En zijn broer, ik ging er toch vanuit dat het drie broers waren, was minstens even gek. "It´s a small small small small small small world". Leuk tussendoortje alvast, maar niet hoogstaand of zich onderscheidend van andere soortgelijke films.

Geweldige sound wel met dat pianodeuntje. Een halfje erbij hiervoor. Oja, de filmposter is wel geweldig, maar best misleidend haha.

Nu deze in de top 1000 lijst verzeild was geraakt, wou ik hem zeker meepikken. Ik zag - geloof ik - de ongecensureerde versie. Ik wist niet goed wat de insteek van de film was. Eerder een soort footage documentaire van een groep onderzoekers die op zoek gaat naar vermiste journalisten. Wat naar het idee van de eerste Predator eigenlijk.

Dat kannibalisme viel al bij al wel mee. Zo overheersend was dat niet. Wel wat verkrachtingen die er wat feller op inhakken. Niets ontziend geweld ook van ook de journalisten die zich als oppermachtige blanke mannen wanen. Een film met een imperialistische koloniale insteek. Het kon me dan ook geen moer meer schelen wat er met hen gebeurde.

Wat er wel stevig op inhakte zijn de vele dierenoffers, slachtingen als het ware. Expliciet in beeld, de schildpad bijvoorbeeld, bah. Het zou vandaag de dag niet meer kunnen, zelfs niet met trucage of binnen het genre van de exploitatiefilm.

Acteerwerk bijzonder ondermaats. Ook het camerawerk, los van het footage, vrij onduidig, goedkoop zelfs. Een film die voornamelijk steunt op zijn reputatie van exploitatie en dat is veruit het enige.

Deze erg toevallig meegepikt op Netflix. De animatiefilm is zoals de opa: weinig creatief en inspiratieloos. Tikkeltje saai zelfs. De boodschap is eigenlijk ook al uitgemolken. Het enige wat de animatiefilm overeind houdt is de prachtige animatie. Zeer mooi gedaan met onder meer de zonnestralen en de bomen die erg mooi zijn weergegeven. Qua plot was het iets te mager om aan te slaan.

Kleine warme film over een weduwnaar die zijn schoolgaand kind moet opvoeden. Geen film waar heel veel in gebeurt, maar het moet hebben van die kleine innemende momenten tussen vader en dochter. Pieter gooit zijn hele leven om en wacht de hele dag voor de schoolpoort tot zijn dochter gedaan heeft met school. Als zakenman had hij hiervoor geen tijd en heden lijken de perikelen op het werk onbeduidend en een ver van zijn bedshow.

Hij ontdekt een nieuwe wereld met nieuwe personages en ziet wat echt van belang is in het leven, hoewel het geroddel van enkele mama’s hem gestolen kon worden. Hij ontmoet op oppervlakkige wijze nieuwe mensen en slaat met verwondering op de eerste schooldag de toeloop toe van ouders die het plein opvullen als de schoolbal gaat. De vraag is of deze levensstijl mentaal en financieel haalbaar is...

Ook mij kon de fusie gestolen worden en zat ik volledig in het verhaal en band tussen vader en dochter. Hier en daar vind ik Grimaldi foute keuzes gemaakt te hebben. Het spaghettidiner bij de buurman kon verder uitgewerkt worden en ook de mysterieuze Jolanda mocht nóg prominenter naar voren komen, hoewel die oppervlakkigheid de film en het leven ook best kleur geeft. De vrijscène tenslotte kon ik moeilijk plaatsen en ik vond dat er niet perse teruggekomen moest worden op de openingsscène.

Het was een hele poos geleden dat ik deze Cape fear nog eens zag. Ik was dan ook verbaasd dat ik me vele scenes nog erg goed kon herinneren. Op zich is Cape fear maar een gewone doordeweekse thriller die qua plot niet zo heel veel om het lijf heeft. Alles draait om het feit dat Max Cady gelooft dat zijn advocaat hem belazerd heeft tijdens zijn proces een veertien jaar terug. Een wraakfilm dus.

Een wraakfilm die in zijn geheel wordt gedragen door De Niro die een op zich vrij indrukwekkende rol op zich neemt van de psychopaat Cady. Religie en wraak worden letterlijk naar boven gehaald met de grote tattoo's op zijn lichaam. Cape fear heeft een specifiek sfeertje en goede spanningsopbouw. Vooral ook de gekende filmtune is geweldig en versterkt het mysterie en de spanning. Het heeft voor mij een beetje hetzelfde effect als bij Jaws bijvoorbeeld. Vandaar zeker een quotering die de 3,5* verdient.

Het verhaal zelf is wat pover. Cady die als alleskunner en -weter het moet opnemen tegen een bende sukkels. En Sam Bowden is er ook zo'n eentje, niet vies om als witteboordencrimineel de kantjes eraf te lopen als het hem uitkomt.

Het einde, mja, is zoals zo vaak in Hollywood er weer wat over. Spanning, zeer zeker, maar erg realistisch kon je het niet noemen. Vooral met die handboeien klopt er iets niet. Maar ik zal er vrede mee moeten nemen dat bad guys nooit onmiddellijk sterven. De slotshot met de ogen van Cady was wel top waarbij je letterlijk de angst en de spanning voelt doordringen tot in de huiskamer.

Capharnaüm is een sterke film waarbij het dramagehalte de hoogte wordt ingejaagd door de miserabele omstandigheden waarin de kleine Zain zich moet staande houden. Qua sfeer en setting deed de film me sterk denken aan andere - in dit geval Indiase krottenwijken - soortgelijke films als Slumdog Millionaire (2008) of Lion (2016). De uitzichtloze armoede en onverschilligheid van diens ouders zet Zain ertoe aan zijn ouders aan te klagen omdat ze hem op de wereld hebben gezet. Het is een schrijnend uitgangspunt dat de kern is van de film. Via flashbacks gaat het een aantal keer heen en terug.

Vooral de sfeer in de straten en de leefomstandigheden thuis werden erg knap in beeld gebracht. Ook de jonge acteur Zain Al Rafeea deed het meer dan uitstekend waardoor het hele gebeuren een redelijke impact op je hebben. Vooral ook de uithuwelijking van zijn minderjarig zusje was hard. Het gehuil en gesmeek om toch maar niet weg te moeten gaan sneed door merg en been. Armoedeporno volgens sommigen, want er was ook nog het verhaal van de niet te benijden illegale vrouw en kind. Tja, misschien wel, maar het is wel de bittere realiteit voor vele kinderen in ontwikkelingslanden, zeker in de grote metropolen.

De rechtbankscène vond ik vrij beperkt al was ik wel fel onder de indruk van de motieven van de ouders die zich van geen schuld of kwaad bewust waren. En toch ben ik geneigd enige nuancering te hanteren - los van het feit dat ik dergelijke taferelen verwerpelijk vind. In bepaalde culturen en in bepaalde (armere) middens (?) is het niet ongewoon dat kinderen handelswaar zijn of mee moeten ploeteren met de rest van het gezin om geld in het laatje te krijgen. Het is een dagdagelijkse uitzichtloze strijd. Knappe film die nog wel eventjes zal blijven hangen ...

Paolo Virzi leerde ik recentelijk kennen via het degelijke La Pazza Gioia (2016) en uiteraard van het innemende hartverwarmde The Leisure Seeker (2017). Ook met deze Il capitale umano levert Virzi een erg mooie kwalitatieve film af. Een film die me onbekend was, maar eentje die ik zeer wist te appreciëren.

De film koppelt een aantal verhaallijnen aan elkaar en bekijkt (herhaalt) ze vanuit verschillende personages. Geen originele verhaaltechniek, maar wel steeds boeiend om te volgen. Sommige scènes keren terug vanuit een ander perspectief, maar echt repetitief wordt het nooit omdat er steeds nieuwe nuances aan het licht komen. Dino is een wat eenvoudige goedgelovige kleine makelaar die door de relatie van zijn dochter met haar vriend in contaxt komt met diens aristocratische vader Giovanni. Dino’s naïviteit wordt mibruikt en hij investeert een grote som geld in één of ander fonds. Een andere verhaallijn gaat over een verkeersongeval dat een donkere schaduw werpt over beide gezinnen.

Het fijne aan de film is dat Virzi veel aandacht schenkt aan de uitdieping van de verschillende personages. Giovanni is iemand die over lijken gaat en zijn zaakjes liefst zo ver mogelijk weghoudt van zijn vrouw Carla. Carla daarentegen zit gevangen in haar gouden kooi en verlangt naar een eigen carrière én leven. Verder is er aandacht voor de mooie Italiaanse sfeer en de grandeur die je ook tegenkomt in La grande bellezza of La pazza gioia.

Doordat Virzi zichzelf nooit verliest in het verhaal en de acteerprestaties top zijn, heb ik erg genoten van deze film. Een kleine aanrader. Mooi!

Capote en Philip Seymour Hoffman gaan hand in hand. Wat een sublieme vertolking vqn het personage Capote! Het boek en het verhaal was me evenmin bekend, maar de ambiguïteit is erg interessant. Capote schrijft een non-fictie roman over een gruwelijke moordzaak. De twee daders zitten in de cel in afwachting van hun executie. Capote verhaaltde feiten, maar kan zijn boek niet afwerken zolang ze in leven zijn. De daders zelf hopen via de geschreven feiten op een mirakeloplossing. Er ontstaat een bijzondere band tussen Capote en in het bijzonder Perry Smith.

Jammer genoeg was het verhaal en het script onvoldoende boeiend genoeg om het hoge niveau van acteren te kunnen volgen. Hier en daar wat langdradig waardoor je aandacht bij momenten verslapt.over de moordenaars komen we weinig te weten. Ook over het motief wordt weinig verteld. In zijn geheel zeker geen meesterwerk. Goed om eens gezien te hebben, zeker wat PSH betreft, voor de rest iets te matig.

Bizarre, maar daarom geen oninteressante short. De dame in kwestie lijkt me inderdaad Deniz Gamze Ergüven te zijn. Surrealistisch met wat Dali-trekken. Creatief en fris, maar daarom kan ik er nog geen touw aan vastknopen. Dat kleine figuurtje uit de mond of de blik in het hoofd van die ene dame. Het deed me onbewust ook wat denken aan de schitterende animatiefilm La Planète Sauvage (Film, 1973), volgens mij nog steeds te zien op Mubi.

Boeiende film met een interessant uitgangspunt: Wat of wie bepaalt welke opvoeding de juiste is voor je kinderen? Kan de opvoeding van Ben gezien worden als immoreel of onverantwoord? Is hij een slechte vader omdat hij zijn kinderen laat opgroeien in het bos en zich laat leiden door de natuur en zelfredzaamheid? Dit laatste komt trouwens een aantal keren sterk naar voor: het is bewonderenswaardig hoe hij zijn kinderen laat opgroeien met een eigen mening, kritisch denken en zelfreflectie (bvb toen Zaj de amendementen in haar eigen woorden uitlegde, of hoe Rellian argumenten moest gebruiken waarom hij 'Chomsky-day' maar stom vond, of wanneer Vespyr/Kielyr het boek Lolita moest analyseren, ...

Nu het grote mankement bij dergelijke opvoeding zijn de beperkte sociale vaardigheden van de kinderen. Ze weten helemaal niet hoe ze moeten functioneren in de (immorele kapitalistische) maatschappij. Ondanks hun vaardigheden en kennis zijn ze een vogel voor de kat en zijn ze rijp om misbruik van gemaakt te worden. Het gedrag van van Bo was tekenend toen hij dat ene meisje (in het begin van de film) niet durfde aanspreken, en het andere meisje in al zijn simpelheid ten huwelijk vroeg. Ook het avondmaal bij de familie en het gesprek over Nike/Adidas was hier vrij confronterend.

De film geeft ook de boodschap mee of we onze kinderen niet overbeschermen en te veel pamperen. De dood bijvoorbeeld is eigen aan het leven. Stop met rond te pot te draaien en zeg waarop het staat. Als een kind een vraag heeft, probeer er dan zo rationeel mogelijk op te antwoorden. Dit leverde soms amusante momenten op toen Zaja vragen had over verkrachting.

Zeer sterk geacteerd door Mortensen, een aantal heerlijke conversaties met zijn kinderen en ook zijn speech in de kerk was geweldig. Ook de kinderen deden het prima. Deze film ging voor mij richting 4,5*, maar het einde was hiervoor niet sterk genoeg. Het compromis dat Ben vond was te melig en dus ook niet geloofwaardig. Maar een film die alvast tot nadenken aanzet. Mooi!

Een tiener- jeugdfilm van Nederlandse makelij. Zo zijn er wel meer (of althans: zo zag ik er wel meerdere de laatste tijd). Ik was eerlijk gezegd niet altijd mee. Het kan ook aan mijn aandacht gelegen hebben, maar ik had toch de indruk dat men heel veel hooi op het vork nam.

Een film met een duidelijke boodschap en moraal ook rond het klimaat en het zorg dragen voor de aarde. Dit zijn toch waarden die de huidige generatie aanbelangt en interesseert. Om daar dan een verhaaltje aan te breien via time travel, dat is niet zo gebruikelijk in de Lage Landen. Terug naar Morgen (Film, 2015) is er ook nog zo eentje.

Al bij al een vermakelijk tieneravontuur. Gelukkig was er ook nog het robotje ADD die er de geestige noot trachtte in te houden.

Het verhaal is interessant en leerrijk. Het einde vond ik het beste van de hele film. Ook daar komen de acteerprestaties van een Tom Hanks eindelijk uit de verf. De scene met de posttraumatische stresstoornis was indrukwekkend. De koele kordate medische hulp evenzeer. Zo is het nu eenmaal.
Ben eveneens tevreden dat er geen melodramitische hereniging inzat met de familie. Dat zou een enorme domper geweest zijn.
Toch straf dat een amateuristische bende van 4 man zo de boel op stelten kan zetten op zo'n boot. Aan de andere kant heb je natuurlijk een mastodont van een boot met amper 20 man. Geen Casey Ryback (Under Siege) te bespeuren hier

Hoefde deze film door Hanks gedragen te worden? Wellicht niet, maar dan zou deze film uiteraard minder onder de aandacht gekomen zijn. Ook bij mij geef ik toe. Veel valt er niet te acteren natuurlijk. En veel (zinnige) dialogen zijn er evenzeer. Dat is de realiteit met dit soort films, meer hoef en kan je er niet van verwachten. Nogmaals, die eindscene tilt hem naar een 3,5*. Gewoon een ok-film, niets meer, niets minder.

Best een vermakelijke film die wat in dezelfde lijn ligt als de films zoals Hostel. De focus ligt hier wel minder op de gruwel, maar legt meer de klemtoon op de spanning en de sfeer. Vrij blank de film ingestapt en me zeker niet beklaagd.

Een aantal uitstekende scènes en een mysterieus eerste gedeelte waarbij het hoe en waarom nog niet helemaal duidelijk was. Uiteindelijk bleek het orgaanhandel te zijn. Ook interessant dat er aan kleine dingen werd gedacht. De ontvoerders waren onverstaanbaar in hun taal en die oorsuizingen vanuit het standpunt van Carola waren prima.

Laatste gedeelte tijdens de vlucht ook razend spannend. het wraakgedeelte zag er eveneens vrij normaal uit. Geen bovenmenselijke metamorfose alvast. Fijn om eens gezien te hebben!

Geen verkeerde film, maar nu ook niet bepaald een film die ik me nog lang zal heugen. Geen evidente situatie wanneer een kindermeisje een erg goede band heeft gesmeed met de dochter des huizes. Het kindermeisje fungeert dan als een soort surrogaat moeder, dat terwijl de echte moeder andere belangrijkere dingen te doen heeft. Komt daarbij dat het kindermeisje ten koste van haar eigen kind de kinderen van die rijke familie heeft opgevoegd. Heb je natuurlijk weer dat moreel dilemma. Gezond is het alvast niet.

Maar Sara, de dochter, heeft zo ook haar eigen issues. Ze leidt dan wel een zorgeloos rijkeluisleventje, ze lijdt erg onder deze situatie en haar moreel kompas slaat alle kanten uit omdat het meeste van die rijkdom is vergaard met corruptie.

Carajita geeft een inkijk op het geïnstitutionaliseerde neokolonialisme waarbij huishoudhulpen al vanaf erg jonge leeftijd worden ingezet ten kosten van diens eigen leven. Dat levert soms confronterende beelden op. Het mocht alleen af en toe wat scherper. Het bleef iets te oppervlakkig.

Cargo heb ik wegens tijdsgebrek gemist in de bioscoop. Nu kwam het er toch van. Cargo is een rauwe degelijke Belgische productie over het harde Oostendse vissersleven. Een film over drie broers uit de lage arbeidersklasse. Vrij realistisch voorgesteld waarbij emotes ondergeschikt zijn en waar de drie broers aan praten een broertje dood hebben.

De acteurs doen het goed. Zowel Wil Willaert, Sam Louwyck als Sebastien Dewaele kennen elkaar van de populaire reeks “Eigen kweek”. Ook Josse De Pauw vertolkt nog een leuk rolletje. De vissers zijn traditioneel uitgerust met stevige torso’s, wilde baarden, veel sigaretten en tattoos. Deed er eigenlijk een vrouwelijk personage mee? Ik dacht het niet.

Centraal staat de zorg van de palliatieve vader en de financiële zorgen om het hoofd boven water de houden. Hoewel er veel liefde is voor de jonge Vico had ik er veel compassie mee. Zo eenzaam en tevens emotioneel flink in de knoop, maar niemand die hem hier echt begreep. Het vissersbestaan wordt erg pessimistisch voorgesteld. Het verhaql evolueert en verandert halfweg de film van onderwerp. Liefde en misdaad bvb komen tot uiting, maar dit is niet altijd geslaagd.

Desalniettemin een geslaagd debuut van Coulier voor een film die terecht aansloeg in België (Oostende), maar net te weinig bereik heeft gekend om een écht succes genoemd te worden.

Een apocalyptische zombiefilm met uiteindelijk weinig zombies, laat staan apocalyptische taferelen. Dit kan in zijn geheel nog verklaard worden omdat we ergens in de outback van Australië zitten. Veel vernielingen of (dode) mensen zijn er daar niet en dat heeft wel een impact van hoe de film aangepakt wordt. Geen rookpluimen, geen shopping malls, geen grote horden mensen of zombies. Het blijft allemaal vrij rustig.

Ook de zombies zelf zijn toch dat tikkeltje anders. Ik kon er moeilijk hoogte van krijgen. Ze worden weliswaar aangetrokken door geluid, maar zien daarentegen niet goed. Al bij al vrij tamme dingen die zelfs gestuurd kunnen worden (zie het einde met de stok en de wortel).

De film is eerder een roadmovie en dat valt op zich wel mee. Beetje vervelend dat de personages wat domme dingen doen. Ik erger me daar toch wat aan. En die combi met de Aboriginals, ik weet het niet. Ik vond het niet altijd geslaagd. De film leek ook te laten uitschijnen dat er bij oorzaak en aanpak van de zombies gepolariseerd werd.

Een klein niemendalletje van Pixar. Werd aangeboden in de bioscoop als 'voorprogramma' op Elemental (Film, 2023). Met dezelfde hoofdrolspelers als in de film Up (Film, 2009), met opa Carl dus en met de hong Dug, maar zonder de jongen Russell.

Weinig inventief en eigenlijk ook niet zo heel grappig of ontroerend. Misschien ook omdat ik er me niet aan verwachtte dit voorgeschoteld te krijgen. Een langere speelduur zou wellicht geholpen hebben, want potentieel was er zeker. Het einde blijft wat open. Wat we zien is enkel wat voorspel.

Mijn zevende Loach intussen. The wind that shakes the Barley volgt later deze week nog. Carla’s song is tot op de minste Loach die ik zag. Bijna alle Loach film volgen een bepaald stramien vanuit een achtergesteld verloederd gedeelte uit de samenleving waarbij de ongelijkheden en discriminatie worden aangetoond.ook deze Carla’s song start met deze premisse.

Interessant leek het te worden wanneer een doordeweekse buschauffeur in contact komt met een vluchtelinge uit Nicaragua. Levend in de marge in een buitenwijk in Glasgow tracht zij te overleven, vol heimwee aan het kapotgescheurde in burgeroorlog verkerende land dat zij moest verlaten. Verwacht werd dat de lijn van Glasgow en het prille liefdesgeluk van het koppel verder zou uitgediept worden. Dat was echter niet het geval want het tweede gedeelte van de film verplaatst zich naar Nicaragua zelf. Het deed alvast mijn aandacht wegebben met zijn ongeloofwaardige en simplistische plots. Het oorlogstrauma en de burgeroorlog komt amper uit de verf. Alsof je naar een totaal andere film aan het kijken was. Jammer eigenlijk ...

Boeiende maffiafilm met alweer een uitstekende Al Pacino. Dit zijn duidelijk films op zijn lijf geschreven, dat bewees hij al meer. De sterkste scenes situeerden zich, zoals IH88 al zei, in het begin en vooral het laatste kwartier in het station. Heerlijke achtervolgingsscenes daar!

Aan de zijde van Al Pacino dit keer een erg goede (maar haast onherkenbare) Sean Penn als corrupte advocaat. De beginsscene met dat reclamepaneel werd leuk verwerkt in de film. Een idyllische toekomst voor een maffiabaas op pensioen, alleen weet je dat in die branche nooit echt op pensioen kán gaan. En dat blijkt ook: Carlito Brigante blijft verweven met de NYse onderwereld. Je weet dat het niet goed zal aflopen, maar dat is geen domper op het kijkgebeuren. Integendeel: De Palma verzorgt en behoudt een typische geslaagde maffiasfeer doorheen de hele film, mede door de voice-over van Al Pacino.

Alvast een meer dan geslaagde film die niet misstaat in het genre naast Goodfellas, Scarface, The Godfather, A Bronx tale, The Untouchables en Casino. Toch net een niveautje hoger dan pakweg Public Enemies van Johnny Depp ...

Sommigen lijken inderdaad voor het ongeluk geboren te zijn. Verkeerde plaats en verkeerd tijdstip,
Carlo heeft het inderdaad niet getroffen. De intro met de voice-over, ik vermoed de stem van
Roskam zelf, doet vermoeden naar een bikkelharde tragedie en dat wordt het ook.

Bende van Nijvel style, hoe amateurshotters ingewisseld worden voor niets ontziende criminelen. De één al wat gekker dan de andere. Uiteraard moet je daarvoor bij karakterkop Sam Louwyck zijn. Fijn om gezien te hebben, maar best ruw en heftig.

Niet voor het eerst belicht een film een gedwongen keurslijf vanuit etnisch of religieus perspectief waarbij een individu wenst te ontsnappen om zijn of haar eigen vrijheden en verantwoordelijkheden te ontdekken. Vaak gaat dit ook gepaard met het worstelen met de eigen seksuele identiteit.

Het interessante van dergelijke thema’s is dat je een inkijk krijgt in de leefwereld van één of andere bevolkingsgroep en dat je kennis maakt met enkele culturele en religieuze gebruiken of tradities die vaak heel anders zijn dan ons vrije Westerse denken. Alleen, en dat beseft bvb Lola erg goed, zijn deze tradities op economisch en liberaal vlak niet altijd te verzoenen met het kapitalistisch leven in West-Europa. Wil je niet blijven hangen in de sleur van het ter plaatse blijven trappelen, moet je studeren en je eigen weg onafhankelijke weg durven gaan.

Prima film dus over een duo dat zich tracht los te trekken van het traditionele keurslijf dat hen toegemeten wordt. Prima acteerwerk, naturel en oprecht. Fijn!

Met deze debuutfilm, weliswaar een kortfilm, zette Gaspar Noé zich meteen op de kaart als controversiële regisseur die je ofwel moet haten ofwel bewondert. Schokkende beelden passeren de revue waarbij gevoelige zieltjes en specifiek dierenliefhebbers de ogen sluiten bij de openingsscène. Het zijn beelden die je af en toe in journaals of duidingsprogramma’s opduiken wanneer ze de slachthuizen onder de loep nemen. Even later de expliciete beelden van een bevalling...

Op deze manier schetst Noé het privé- en professionele leven van een slager ergens in Frankrijk. De man staat in voor de opvoeding van zijn stomme dochter en gaat daar vrij ver in. Suggestief bij momenten, maar de klemtoon ligt gelukkig elders en de onvoorwaardelijke opoffering komt tot uiting. Zijn en hun leven neemt een drastische wending en hij gaat gebukt door het leven.

Knap plot alvast van Noé die zorgt voor een zekere samenhang van de gebeurtenissen. Toen al een veelbelovende regisseur ongeacht zijn visuele middelen die sommigen tegen de borst stoten. Mooie montage en goede sfeersetting ook. Niet slecht voor een debuut!

Ben het zowat eens met Onderhond. Vrij matige Almodovar, heb al betere films van hem gezien. Qua plotlijn zeer clichématig script waarbij de vijf hoofdpersonages met elkaar verweven zijn in een tijdspanne van 20 jaar. Alles past als een geconstrueerde puzzel te smoothy in elkaar. De film is te gemaakt en was te soapachtig.

Daarnaast wel prima camerawerk zoals onder meer de liefdesscènes. Het is de cinematografie die de film naar een hoger niveau tilt. De sfeersetting van een Madrileense buitenwijk werd ook prima neergezet. Ook aan de acteerprestaties is niets af te dingen. Een Almodovar dus met twee gezichten. Eentje die snel vergeten zal zijn, vrees ik.

Pure horror zou ik dit niet noemen. Wel een erg sfeervolle film met een mysterieuze insteek en vibe. Prima cinematografie en goede casting van Candace Hilligoss die met haar doordringende ogen de aandacht naar zich toetrekt. Prima sound ook welk geheel absoluut te goede kwam.

Ik vond het niet altijd even duidelijk omdat er gespeeld werd met dromen en realiteit. Ik kende de film vooraf niet echt. Niet alle verwachtingen werden ingelost. Moeilijk te beoordelen voor mij. Het hangt er wat tussenin. De punten gaan eerder naar het technische aspect dan naar het plot.

Ik ben zeker niet de grootste fan van Moretti, niet als regisseur en niet als acteur, een rol die hij vaak combineert in zijn films. Ik ervaar zijn films als vermoeiend en niet steeds to the point. Ook met deze film weet ik niet goed wat aan te vangen. Een soort van drieluik waarvan ik verhaaltechnisch de link amper zie, maar ook afzonderlijk zie ik nauwelijks een gangbaar plot. Het voelt allemaal vrijblijvend aan, gerommel in de marge. Beetje humor hier en daar, licht satirisch eigenlijk.

Een road movie is het ook nauwelijks te noemen. Het eerste gedeelte op de scooter doorheen enkele wijken van Rome vond ik eigenlijk nog het meest interessante. Om dan te eindigen in het lelijke Ostia waar PPP werd vermoord. Ik ben ook zoals Moretti en evenzeer genieten van architecturale gebouwen en het zwerven tussen de straten. Het laat alvast niet de mooiste kanten van Rome en omstreken zien. Schoonheid in zijn lelijkheid, zoiets.

Het bezoek aan de Liparische eilanden waarvan Stromboli er eentje van is, onthaalde ik matig. Best wel OK, maar nietszeggend. Het laatste deel met de dokters verloor ik helemaal. Het ging dus alleen maar bergaf. Het eerste en tweede deel gaf me nog wat zin om naar Italië te gaan, maar eigenlijk kon ik er niet zo veel mee.

Degelijke film deze Carol, dat zeker, maar ik heb niet de indruk dat ik binnen een paar maanden me er nog veel zal van herinneren. Het verhaal en opbouw is nogal braafjes en doodgewoon. De film had behoorlijk wat succes tijdens diverse awards. Diverse nominaties ook tijdens de grote Oscars, maar geen enkele verzilvering. Het valt me ook op dat hij zelfs niet op de longlist stond voor beste regisseur of beste film. Dit vat voor mij ook alles samen: uitstekende acteerprestaties van Blanchett en Mara, maar dat was het dan ook wat mij betreft.

Geen film die er echt bovenuit springt. Het thema over homoseksualiteit is al veelvuldig aan bod gekomen in Hollywood, of het nu het heden of in de jaren 50 of 60 is, doet er niet toe. En ja, juridische en sociale rechten kwamen voor deze mensen vaak in een verdomhoekje terecht. Ook voor Carol... Voor mij ergens zwevend tussen 3,0* en 3.5*.