Opinions

De kortfilm scoort bij mij hogere punten dan de langspeelfilm van een paar jaar later, mede omdat ik licht ontgoocheld was in (het vervolg van) de film. Met eveneens Laura Galan, leuk zo die herkenbaarheid. Hier vond ik het wel komisch en wat karma. Het eindigt ook gewoon waardoor je je geen vragen stelt naar het verdere verloop van het plot. Het is meer een 'sketch'. Minieme verschillen ook met de langspeelfilm. Hier krijgt ze een t-shirt toegeworpen, in de film een badhanddoek. De poster is natuurlijk anders (geen bloed), want anders klopt het plot natuurlijk niet. Of ze op het moment zelf doelbewust 'wraak' koestert, betwijfel ik, het is eerder een verstijfde schrikreactie. In de langspeelfilm wordt dit verder uitgewerkt.

De filmcover is enigszins misleidend. Ik had een revenge movie in gedachten waarbij de stoppen van de zachtaardige Sara zouden doorslaan. Niets van dit alles eigenlijk. Ze ondergaat. En besterft het van angst wanneer ze ziet dat één van haar pesters wordt ontvoerd. Ik had niet het gevoel dat er genoegdoening zat in haar reactie, toch niet aanvankelijk. Het was een verstijfde reactie.

Je krijgt inderdaad meer inzicht in het personage Sara. Er wordt veel aandacht aan haar besteed. Prima casting en acteerwerk van Laura Galan. Ook de moeder speelt een goede, maar erg venijnige rol. Geen wonder dat de slagerij nog amper volk trekt.

Verder wel een prima setting in een klein Spaans dorpje. Ook het gepest wordt goed neergezet en komt toch wel binnen. Degelijk, maar ik had het anders verwacht, wat op zich positief als negatief ervaren kan worden.

Een film die me vooral opviel voor zijn schitterende hoofdrolspelers. Romy Schneider en Yves Montant in de eerste plaats vertolken bijzondere charismatische personages. Niet eenvoudig om als Sami Frey daartegen op te boksen, maar ook hij kwijt zich uitstekend van zijn rol.

Wat volgt is een typische driehoeksverhouding tussen twee mannen die vallen op dezelfde vrouw. Nu, wie zou fysisch gezien niet op deze vrouw gevallen zijn? Inhoudelijk boet de film misschien wat in aan kwaliteit, maar dat maken deze topacteurs ruim goed. Ik vond (en bleef) het bij momenten een erg vreemd plotverloop met de twee mannen die voornamelijk hoogst vriendschappelijk met elkaar omgingen.

Wat een femme fatale, die Rosalie, flirtend tussen de ene en andere man, maar toch goed wetend wat ze echt wil en tot waar ze haar grenzen trekt. Zij bepaalt wat haar toekomst zal brengen, niet één van haar mannen, en die laatste worden er horendol van.

Moeizaam, erg moeizaam zelfs. Een vrij absurde Japanse film die blijkbaar bij velen hier erg in de smaak is gevallen. Ik had het er moeilijk mee er de aandacht bij te houden. Misschien was ik niet geheel in de stemming, maar ik heb me door de film moeten worstelen. De speelduur was zeker niet in het voordeel.

We volgen de familie Haruno, een ietwat excentrieke familie waarbij de interesses uit elkaar liggen. Vele scènes zijn 'bijzonder' en waren ongetwijfeld komisch of tragikomisch bedoeld. Als geheel kon ik het wel waarderen, net als het acteer- en camerawerk. De familie wordt erg kleurrijk voorgesteld, maar het pakte onvoldoende.

Een erg leuke scène werd afgewisseld met een mindere. Echte verbanden of een lijn kon ik er niet uit ontwarren. Misschien later nog eens een keertje proberen.

Een typische Farhadi waarbij de acteurs en actrices volledig op het voorplan treden en alle technische snufjes overboord worden gegooid. De directe omgeving geeft een inkijk op het leven van de personages en heeft op hen ook een grote invloed. Geen ondersteuning van muziek of special effects, wel een overtuigend authentiek drama.

Deze Fireworks Wednesday is best warrig en ik wist niet goed waar de film heen wou. Net als de schoonmaakster kom je in een soort chaos terecht in een overhoop gehaald appartement en ruziënd koppel. Ik zat dan ook niet volledig in het verhaal. Degelijk zonder meer, maar niet zo sterk als bvb Forushande of About Elly.

Ik zou het niet bepaald een hoogvlieger noemen, maar de bal valt toch net wel aan de juiste kant van het net. Challengers is een goed onderhouden pleaser geworden met de nodige drive en schwung. Vervelen heb ik me allerminst gedaan. Het is vooral de aanpak die zijn vruchten afwerpt. Het was even wennen met die constante tijdsprongen, maar dat betert wel. De montage is erg prima gedaan en zorgt ervoor dat je een coherent verhaal krijgt.

Inhoudelijk misschien nogal simpel gaande over een driehoeksverhouding waarbij je vooraf weet dat er altijd eentje het onderspit zal delven. Sport en rivaliteit staan centraal, op de court en ernaast. De soundtrack is lekker opzwepend en de actie op het terrein komt erg goed in beeld. Niet altijd, maar meestal wel. Er is tenminste de durf om ook hierin te variëren.

Bizar vond ik het wel dat ik af en toe het gevoel had dat de drie tennisspelers nauwelijks of niet bekend waren, ook amper niet naar elkaar toe. Het maakte zelfs nauwelijks indruk dat die Art al 6 GS had behaald. Challengers is meer dan een sportfilm, maar er komt wel wat tennis aan bod. De slotscène was nogal cliché, maar ja, ik vergeef het hen.

Een film in het verlengde van de andere films van Bier. Degelijk en met een zekere drama of sentimentaliteit. Het plot is hier wat met de haren getrokken en lijkt me vrij onrealistisch te zijn. Ik dacht al toen het plan werd uitgevoerd dat dit nooit kon werken. Een moeder - hoe onverantwoord die ook lijkt voor de buitenwereld - zal toch wel haar eigen kind herkennen zeker?

De plottwist van het babyshakensyndroom zag ik niet aankomen en leverde een extra dilemma op voor Andreas. Vond ik wel sterk. Voor de rest toch vooral vrij middelmatig qua inhoud en feel good momenten zoals de metamorfoses van zowel Simon als Sanne op het einde. Maar in Scandinavische lijn wel prima vertolkt en in regie gebracht.

Vooral de morele dilemma's sloegen aan bij me. Maar er waren weinig personages waarvoor ik sympathie kon opbrengen. Al op een eind kom je nog uit bij Sanne... Wel leuke rol van Nikolaj Lie Kaas!

Een soort van documentaire over de plaats die de mens (met geweld) inneemt in de natuur. Het is een nietsontziende strijd om te overleven waar vooral veel wordt genomen en weinig wordt gegeven. Dieren worden gedomesticeerd en wanneer dat niet mogelijk is, worden ze bejaagd zoals de luipaard en de tijger.

Je krijgt een inkijk op hun jachtgewoontes, hoe ze vallen opzetten om wilde dieren te vangen. Af en toe wordt er al eens een verkeerd dier gevangen, zoals een Chang, maar dat blijft niet zonder gevolgen. Best spectaculaire beelden op het einde net als de wraakactie van zowel dier als mens.

Destijds, we spreken van 1927-1928, genomineerd voor de primitieve Oscars. Knap, boeiend, maar ook met een wrang gevoel naar gekeken.

Changeling stond ook al eventjes op mijn lijstje. De films met Clint Eastwood achter de camera (ook destijds ervoor) bevallen me wel. Films steeds gemaakt met de nodige zorg en kwaliteit, oerdegelijk tot bovengemiddeld, steeds met klasse, maar ook nooit absolute meesterwerken die je eeuwig meedraagt. Zelden ontgoochelend dus, behoudens wat er zit aan te komen in 2018 met zijn treinfilm naar Parijs vermoedelijk.

Angelina Jolie doet het uitstekend en de veeleisende Eastwood haalde er waarschijnlijk het maximum uit. Jolie brengt de schrijnende familiale situatie van Christine Collins erg sereen en volwassen, zonder over the top van het sentimentele te gaan. Terechte nominatie als beste actrice voor de Oscars van 2009 al is verliezen van Winslet in The reader geen schande. En voor de tweede maal zie ik Jolie in een instelling verzeild raken, in Girl Interrupted in een meer chaotische rol, hier met meer waardigheid en klasse.

Gebaseerd op waargebeurde feiten. Je schrikt er toch even van dat dit werkelijk gebeurd is. Niet zozeer de gruwelijke onthullingen op de Wineville Ranch, maar wel de tijdsgeest in het Los Angeles tijdens het interbellum. Een periode ook gekenmerkt door de drooglegging, Al Capone (Scarface - 1932) en de vliegenierskunsten van Charles Lindbergh. Corruptie en willekeur zijn de handelskenmerken van de politie. Maffiabestrijding is eerder een politiek vorm van eigenbelang in plaats van de zuivering van de straten. Cases worden gemanipuleerd en verdoezeld om toch maar eens op een positieve manier in de pers te komen. Frappant te zien hoe wordt omgegaan met de verdwijning van kleine Walter en al helemaal wanneer ze denken dat het dossier opgelost is. Bang om hun reputatie en ego ...

De tijdsgeest van de film zegt ook veel. In het rechtbankgedeelte dacht ik dat ze de moeder een veeg uit de pan zouden geven door haar kind van 9 alleen thuis te laten. Niets was minder waar, zo bleek. Zoals elke moederkloek (mens en dier) kan uit de duizend wel zijn eigen kind halen. Ik vond het al lang duren vooraleer de moeder op de proppen kwam met de tandarts of de onderwijzeres. Vragen over het familiale verleden zag ik niet de revue passeren. Bizar ook dat zo'n snotneus dergelijke leugens zo lang kon volhouden...

Mevrouw Collins was als vrouw in die tijd erg vrijgevochten in een volledig mannenbastion. Haar doorzettingsvermogen en onverzettelijkheid maakten van haar een heuse feministe. Het keerde haast tegen haar door te verklaren dat haar emoties haar psychisch welbevinden aantastten. Jeffrey Donovan als J.J. Jones die het hier als politie-inspecteurs trouwens uitstekend. Jason Butler Harner als psychopaat was ook geweldig en vooral de scène met Jolie was top alsook zijn laatste optreden in de film (ijzersterk!). De film lijkt te veel op een tweestrijd tussen goed en kwaad, maar kleurt nog net binnen de lijntjes. Meer dan degelijke film in een mooi tijdskader en met mooie ondersteunende muziek.

Degelijke film, maar niet eentje die ik perse nog wil terugzien. We volgen Chan-Sil die werkloos wordt als filmproducent omdat haar film director plots overlijdt. Haar netwerk of portfolio is dermate mager dat ze blijkbaar niet elders aan de slag kan. Zij lijkt ook onvoldoende ruggengraat te hebben om zelf het heft in handen te nemen.

Op professioneel vlak loopt het dus niet vlot, maar ook op privévlak, haar liefdesleven, heeft ook best een spoedcursus nodig. Haar houding en afstandelijkheid tegenover de leraar Frans van haar vriendin is er eerder eentje van afstoten dan aantrekken.

Voorts kabbelt het maar wat voort met hier en daar wat rare scènes die zelfs herhaald worden, al dan niet in haar gedachten. Meest interessante scène was inderdaad die in de bar waarbij ze discussieerden over de film Tokyo story, al vond ik alles scènes tussen Chan-Sil en Young Kim wel OK, maar niet top. Nipte 3,0*.

Mja, ik ben niet zo wild van Le chant du loup. Aanvankelijk wou ik de film links laten liggen, maar met Paula Beer wou ik toch een uitzondering maken, maar zoals gedacht - een duikbootfilm zal in principe louter een mannelijke crew hebben - was haar rol erg beperkt.

Het miste voor mij de film aan spanning en ontwikkeling. Ik vond het vrij langdradig en saai. Ook van de sfeer kon ik weinig opsnuiven en dan kom je onvermijdelijk terecht bij Das Boot. Misschien niet eerlijk om elke duikbootfilm daarmee te vergelijken, maar toch. Film is wat zoutloos, mist wat karakter. De acteurs verhelpen dit amper tot niet.

Ik ben niet onverdeeld fan van Deruddere. Maar deze The chapel bekoorde me wel. Zijn beste sinds Crazy love. In The chapel krijgen we een blik achter de voorbereiding van de 12 finalisten van de prestigieuze Koningin Elisabethwedstrijd. Voor piano deze keer. We krijgen een blik van de totale afzondering in The chapel, een kasteeltje gelegen in Waterloo nabij Brussel, waar de finalisten zich kunnen voorbereiden op hun moment de gloire.

De grote lange ensembles ontbreken wel wat in de film, maar er zijn voldoende intermezzo's om je muzikale hart bij op te halen. Zo niet moet je maar naar de KEW zelf kijken. Centraal staat het meisje Jennifer, een Vlaamse die opgroeide in New York. Ze draagt echter een trauma met zich mee dat pas later tot uiting komt.

Het plot ontvouwt zich goed aan de hand van een reeks flashbacks. We leren haar ouders kennen. De één erg ambitieus en pusherig, de ander totaal ongeïnteresseerd in klassieke muziek. Maar beiden houden van hun dochter, elk op hun eigen (foute) manier. De andere personages komen amper uit de verf, maar dat is ook moeilijk als je maar 90 minuten voor ogen houdt.

De finale is knap en spannend. Zeer intense performance van Taeke Nikolai. En met het einde kan ik best vrede nemen. Gelukkig geen cliché aanpak dat ze ondanks alle belemmeringen alsnog de wedstrijd won. Fijn! Dikke 3,5*!

Een fijne mystery thriller met de immer bevallige Hepburn in de hoofdrol. Ze werd destijds wel meer achterna gehold door mannen, maar dan hopelijk voor haar niet zoals in deze film weergegeven. Haar personage, Regina, een beetje verwaand, maar uiterst stijlvol weet zich perfect staande te houden tussen al die mannelijk geweld. Ze moet wel wil ze het overleven.

De film omvat alles wat een leuke achtervolgingsthriller moet hebben. Veel spanning, veel achtervolgingen in straten, metro's en hotelkamers, leuke boeven en veel leugens om het mysterie groot te houden.

Ik kende de film eerlijk gezegd niet, maar was aangenaam verrast. Spanning en humor gaan hier wel samen, zonder dat het kolderiek wordt. En dat vleugje romantiek mag met de mooie verschijning van Hepburn zeker niet ontbreken. Fijn!

Fijne sportfilm over de 8e Olympische Spelen in 1924. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal van Britse atleten die zich voorbereidden op deze Olympics. Toch - behoudens enkele boksfilms die ik als een aparte categorie aanzie - één van de betere sportfilms die ik al zag. Wel redelijk verbaasd dat de film ging lopen met 4 Oscars, waaronder die van beste film. De film is boeiend, maar niet in die mate onweerstaanbaar om naar huis te gaan met zoveel gouden beeldjes. De muziek van Vangelis was sowieso overweldigend.

Mooie inkijk op de training en opoffering ter voorbereiding van de hardloopwedstrijden. Schitterend decor in het stadion waarbij je je waant in de dagen van toen. Aangenaam om ook de oude trainingsmethoden en outfits te zien. Als je ziet hoe hedendaagse atleten zich vandaag klaarstomen, dan is het contrast qua kennis, voeding, uitrusting en training gigantisch. Geweldig om te zien hoe de atleten putten maakten in de piste om een betere afstoot te hebben.

Cinematografisch ook zeker ok en de acteerprestaties waren op niveau. Aangename wegkijker, maar meer ook niet. Sportfilms gaan vaak over mytische prestaties waarbij doorzettingsvermogen en arbeidsethos centraal staan, ook hier dus. Niet slecht, een degelijke 3,5*!

Voor visueel spektakel en fantasy moet je uiteraard bij Tim Burton zijn. Dat weten we al langer dan vandaag. Nadat ik het boek van Roald Dahl onlangs voorlas aan mijn zoontje wou ik de film ook eens zien. Burton volgde grotendeels het boek volgens mij. Alleen wordt er in de film meer aandacht geschonken aan het belang van familie (familie die Willy Wonka niet heeft/had en de zorgzame familie die Charlie wél heeft). De flashback naar de kindertijd van Willy Wonka komt dan ook niet aan bod in de film alsook zijn trauma over ouders. Idem met het einde toen Charlie moest beslissen wat hij wou doen. In het boek was er zelfs sprake dat de gehele familie in de fabriek ging wonen dacht ik ...

Voor de rest loopt de film vrij synchroon met het boek, zelfs wat dialogen betreft (behalve de boertigheid van Willy Wonka die toch minder naar voren komt in het boek). De verfilming is geslaagd. Veel aandacht voor decors, kostumering en muziek. Uiteraard zijn de liedjes van de Oempa-Loempa's enerverend, maja, ook in het boek zijn die niet zo interessant. Burton heeft duidelijk de sfeer kunnen weergeven. De scenes voorafgaand aan de intrede in de fabriek zijn subliem opgebouwd: een grijze grauwe stad met een piepklein vervallen huisje aan de rand dat uitkijkt op een enorme fabriek die de gehele stad domineert. De sfeer druipt er gewoon van af.

Uiteraard wordt er gewerkt met karikaturen. Die kinderen waren rotvervelend. De contrasten en stereotypen waren enorm, maar dat maakt het net zo duidelijk voor wie het boek/de film bedoeld is, met name de kinderen. Burton deed hiervoor een goede casting. Ook Depp was zijn fantastische zelf! Het stuk in de fabriek zelf, tja, inhoudelijk wat magertjes natuurlijk, het is wat het is... Alvast een meer dan verdienstelijke poging tot verfilming van het boek. Er is al wat anders gepasseerd ...

Mooi portret die de koloniale onderdrukking van de Aboriginals toelicht via opgelegde culturele maatschappelijke gebruiken die voor ons blanken zo evident zijn. Rolf de Heer heeft wel wat met de Aboriginals gezien zijn twee andere films 'Ten canoes' en 'The tracker' er ook over gaan, nog niet gezien overigens, maar zeker om te onthouden.

De film wordt verhaald vanuit het standpunt van Charlie, een Aboriginal die het moeilijk heeft zich aan te passen of neer te leggen met het verdrukken van zijn cultuur en gemeenschap. Zijn onderdrukte woede is altijd en overal voelbaar. Maar het zijn niet louter de blanken, maar ook de drank die de community in een neerwaartse spiraal houdt. Back to nature versus the civilisation, het is een steeds terugkerend dilemma. Charlie's country is een mooie serene film geworden, eentje om bij stil te staan. David Gulpilil zet een prachtrol neer. Wat een karakterkop ook!

Ten canoes is er eentje die ik op mijn lijstje moet zetten...

De vergelijkingen met Babe vallen niet te vermijden natuurlijk. Best een aangename familiefilm over een eigenwijs en tevens onwetend biggetje dat me een erg roze bril de (minder onschuldige) wereld inkijkt. Het is niet alleen Wilbur dat de show steelt.

Ook Charlotte de spin krijgt een prominente rol en ze is zo wat het uithangbord om de spin te promoten in een ware commercial. Spinnen zijn niet eng of vies, ze zijn net erg nuttig en betrouwbaar. De vooroordelen worden veelvuldig in de film verwerkt en ook ht leven van een rat passeert de revue.

Best dus aardig zonder wereldschokkende dingen. Fijn om eens mee te pikken met de kinderen alvast. Het eerste beeld met Charlotte mocht dan wel spooky zijn, haar lieve stem deed de angst al snel wegebben.

Mja, Bunuel moet je toch enigszins liggen. Erg aparte regisseur van wat ik al van hem zag. Heeft er ook een lange filmcarrière opzitten en de linken met surrealist Salvador Dali zijn soms niet ver weg. Ook hier in deze film is bij momenten een bevreemdende ervaring van surrealisme en droomwanen.

Centraal staat wel steeds een diner van een zestal personen. Vaak in een andere setting en telkens met andere bizarre gebeurtenissen. Eens humoristisch, dan weer serieuzer of warrig. Fragmentarisch ook, maar dan ook weer verbindend, maar een echt plot kon ik er toch niet uit opmaken.

Maar er zaten zeker meer dan geslaagde stukken in. Diegene die het me het best bijblijven zijn toch de toneelscène, de combi restaurant-wakeruimte en de moordende priester.

Fijne animatiefilm over een sprekende kat. Nu, ondanks het feit dat de kat de show steelt, vond ik het thema van de film over het judaïsme en het jodendom erg interessant. Geloof staat centraal en de kat wil ondanks dat hij gelovig is wil hij toch toetreden tot het geloof, al was het maar om bij de dochter van de rabbijn te zijn.

Vooral het eerste deel is boeiend te volgen. Grappig, gevat en ook leerrijk over een aantal Joodse gebruiken. Vanaf het gedeelte dat de Rus in beeld komt, krijgt de film een andere insteek en boeit het allemaal wat minder.

In zijn geheel toch een geslaagde film, warm en vooral eigenzinnig. Best met vlagen van genoten.

Deze film als aanbeveling meegekregen en dit beviel me wel. De begingeneriek geeft al aan dat er een dramatische afloop zit aan te komen, alleen is het nog even afwachten wat er precies is gebeurd. Een film die niet de insteek heeft van de Naked Gun-franchise, waarbij er een soortgelijke begingeneriek is, integendeel, deze film gaf me een gevoel van tristesse en verbittering.

Daar waar ik vooraf de idee had dat de kat de lijm zou kunnen zijn van een uitgeblust koppel om bij elkaar te blijven, kwam ik al snel tot de conclusie dat de kat niet meer was dan een onbedoelde splijtzwam tussen een koppel dat elkaar letterlijk al niet te veel meer te vertellen had. Beeld zonder klank in een bloedeloos en emotieloos huwelijk waarbij koppigheid en argwaan centraal staat. Een plot dat ik nog niet mocht aanschouwen. Het was hels en het hakte wel op me in, me steeds afvragend hoe het toch zo ver is kunnen komen. Dit is helemaal geen Jeanne Dielman, 23, Quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975) waarbij de stiltes niet suggereerden dat er geen liefde was in het gezin.

Het verloop en de aanpak van Pierre Granier-Deferre zit subliem in elkaar. De film begint met het einde waarbij de ijskoude stiltes maximaal werden uitgevoerd. Dit leidde ook tot absurde situaties op straat waarbij elkeen letterlijk zijn eigen weg volgt, maar werd gadegeslagen in de weerspiegeling van het winkelraam. En toch ondanks alles is er toch bij éénieder dat sprankeltje bezorgdheid te bespeuren, vaak natuurlijk wanneer de nood het hoogst is. Zéér sterke film waar ik met veel plezier en ontzag heb naar gekeken. Ook de symboliek van de steeds vooruitschrijdende afbraakwerken die als uienlaagjes afbrokkelden kan men perfect projecteren op hun huwelijk. Klasse! Dit is er eentje voor de top 1000!

Bijzondere aanpak van een film met het loodzware thema van pedofilie. Op één of andere manier voelde de film luchtig aan, ook al was dit niet helemaal zo. Het heeft voornamelijk te maken met de aparte montage waarbij de flashbacks het gevoel gaven dat deze in dezelfde ruimte plaatsvonden van het heden. Het maakte de film speelser en het leidde de aandacht wat af van het zware onderwerp.

Want zwaar en ongemakkelijk was het wel die suggestieve kietelspelletjes van de vriend des huizes. Er gebeurt gelukkig ook nog wat anders zoals de fijne artistieke dansen van Odette. Zeer boeiend gegeven was het wanneer Odette samen met haar psycholoog haar trauma onder ogen komt.

Interessant was ook de reactie van haar omgeving op deze onthullingen. Walgelijk ook hoe de moeder hierop reageerde en zich blijkbaar enkel bezig hield met haar reputatie en “wat zal de familie hiervan zeggen?”

Leuke kleine animatiefilm over hoe de omgeving zich kan aanpassen aan een persoon met autisme in plaats van omgekeerd. Mooi getekend, met een boodschap van warmte en enthousiasme. Zit erg fijn in elkaar. Mocht gerust een veel langere speelduur hebben.

Een kookfilm die toch anders is dan de andere in het genre. Deze Chef combineert verschillende dingen waarbij het eten een middel is en niet het doel op zich is van de film. Het is ook een roadmovie en alles draait erom om de kijker een leuk gevoel te geven. Het feel good gehalte van de film is hoog en er wordt nauwelijks stilgestaan bij allerhande praktische en financiële situaties die je wel zou ervaren in werkelijkheid.

Maar dat stoort helemaal niet. Integendeel, de film is erg aanstekelijk en dat komt in de eerste plaats door Jon Favreau zelf die een sympathiek en energiek personage neerzet. Nee, hij is nooit de beste vader of echtgenoot geweest, maar hij heeft een hart voor zijn passie en dat probeert hij toch aan zijn zoon door te geven.

John Leguizamo is vervolgens een perfecte sidekick om die energieke vibe verder te laten stralen. Ideale man om te laten fungeren in dramady's. Beetje eenvoudig voorgesteld allemaal, maar het is een film met plezier gemaakt en dat mag beloond worden.

Vreemd opzet van de regisseur om de camera gewoon te laten draaien op een doordeweekse dag in een Russische stad. Beelden van het leven in de stad worden afgewisseld met beelden van de productie van de docu. Moeilijk te beoordelen want inhoudelijk vond ik er maar niets aan al snap ik wel de achterliggende gedachte van Vertov. Technisch dan wel weer sterk gezien de tijdsperiode tussen de stomme film en de film met geluid in.

Gelukkig ook beperkt in tijdsduur, want na eventjes had ik het wel gehad. Fijne ondersteuning door de soundtrack waardoor er wat leven geblazen werd in de getoonde beelden. De montage is knap en was een voorbeeld voor later.

Toch wel een knappe productie van HBO. In principe ben ik ook vrij taalgevoelig en zou het voor zichzelf moeten spreken dat de cast Oekraïens spreekt, maar de vergelijking maken met pakweg Der Untergang gaat niet op. Een Duitse productie met Duitse acteurs spreken uiteraard Duits. In een Amerikaanse/Britse productie is het logisch dat er Engels gesproken wordt. Het stoorde me alvast niet. Maak er een Russische productie van en je krijgt een heel andere film, ook eentje met slechts 31 doden ...

Ik las enige tijd geleden een artikel over deze serie dat het vrij waarheidsgetrouw werd gebracht. Een aantal beelden zullen lange tijd in het geheugen gegrift staan. De brug des doods was een iconische scène net als de naakte mijnarbeiders die een tunnel aan het graven waren. En de 3 stervende mannen leden een verschrikkelijke dood, mooi in beeld gebracht alvast. Vooral de sfeer werd erg sterk weergegeven net als de starre stuurse politiek. Zelfbehoud, struisvogelpolitiek en de almachtige Sovjetnatie komen sterk naar voren. Daarom vond ik het laatste uur (in de rechtbank) één van de betere delen.

Ondanks het toch vrij complexe thema en de noodzaak om te weten hoe een kerncentrale een beetje in elkaar zit en hoe die zijn gebouwd naar Russische makelij, viel het me op dat de film vrij toegankelijk was. Er werd voldoende aandacht besteed aan het feit om de film bevattelijk te maken. Mooie opbouw zonder overhaast te werk te gaan of om sensatie op te zoeken.

De wijze waarop beide meiden met elkaar omgaan doen als buitenstaander vermoeden dat ze reeds een relatie hebben. Niet dus, waardoor er eentje uit de kast moet komen en zich kwetsbaar moet opstellen. Het einde is nogal makkelijk en veilig, binnen de lijntjes. Ik had eerlijk gezegd wat controverse verwacht, maar dan loop je als regisseur het risico dat je homofoob bent. Zo is het altijd wat ...

Dit is een Italiaanse soap van de bovenste plank en dat is eerder negatief dan positief bedoeld. Al bij al begint het nog redelijk goed. Wat intriges, wat leugens en geheimen, maar al bij al nog wel onderhoudend. De mooie beelden van zowel Canada als zeker de Italiaanse Dolomieten doen veel.

Nazzari acteert degelijk, net als in I Figli di Nessuno (Film, 1951), een soortgelijke film die ik toch iets beter verteerde. Maar zoals het in een soap betaamt, wordt alle ellende en geheimdoenerij op de spits gedreven en uitgemolken. Het einde is supermelig en dan kan het niet snel genoeg gaan. In een minuut of drie wordt alles ontrafeld en is alles peis en vree.

Er staan er zo nog enkele op Netflix. Wat een mens niet over heeft voor een challenge...

Een musical is meestal niet aan mij besteed. Deze film won ooit de Oscar voor beste film en nog tal van andere subcategorieën. Toch heb ik steeds gehoord dat dit één van de flauwste winnaars in tijden was. Nuja, de waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

De periode rond de drooglegging, the roaring twenties en onderwereld eind jaren 20 in Noord-Amerika is zo fascinerend dat er tal van films in allerlei genres van bestaan. Ik was ook best verrast door het plot van de vernederde misleide huisvrouw die een passionele moord begaat en in de gevangenis belandt.

Zellweger en Zeta-Jones doen het geweldig in zang en dans. In zijn geheel vakkundig gemaakte film, al had ik bij Lalaland meer dat magische gevoel, betere songs ook. Gere vond ik niet geweldig als zanger, maar was uitermate enthousiast in zijn rol. C. Reilly ontgoochelt nooit en speelt zijn rol prima.

Deze Chicken run afgelopen weekend samen met de kinderen bekeken. Voor hen de eerste keer, voor mij een herziening. De film wordt gekenmerkt door uitstekende aimabele personages. Ik zag de Vlaamse versie en heb me wederom geamuseerd met de Limburgse kip, de West-Vlaamse boeren en de Gentse ratten. De humor is geweldig en de verhaallijnen zijn inventief. Ook enkele woordgrappen doen het nog steeds goed en de kiekens met de haan is een clichéverhaal dat gewoonweg geweldig aanslaat.

De poppetjes zijn overigens mooi en gedetailleerd weergegeven. Geen onuitgesproken gezichten, maar wel met emoties van angst, boosheid of ergernis. De film kent ook een beetje moraal en doet ook een beetje denken aan een Nazi-concentratiekamp. De Aardman-studio heeft zich destijds overtroffen met de ongetwijfeld honderden werkuren die er kropen in deze film. De film kent er vele mooie momenten zoals de angstaanjagende kippenpasteimachine, het vliegtuig en de vlieglessen. Net zoals de ratten, achterover leunen in een ligstoel en genieten maar! Dikke 3,5*!

Ik kwam erg moeizaam in de film en kan sommige commentaren dan ook volgen. Het nieuwe en het creatieve is er wat af en het kwam iets te geforceerd over. Het verhaaltje is ook vrij standaard waarbij een opstandig kind onder de knoet en bewust onwetend wordt gehouden. Uiteraard heeft dat niet het gewenste effect.

Vrij saai vond ik het zelfs. De ratten zijn ook maar schimmen van wat ze ooit waren. Ook de humor was beperkt. Gelukkig betert het wel met de mooie scènes tijdens de inbraak. De humor kreeg een zetje en er kwam ook eindelijk wat schwung in het verhaal.

Technisch gezien wel op niveau. De stop motion ziet er zoals verwacht erg leuk uit. Aardman levert kwaliteit af!