Opinions

Eigelijk staat alles al in mijn vorige post toen ik de film nog niet gezien had. Voorspelbaar dus en perfect in de lijn van alle andere films van Ben Stassen. Wat mij betreft zelfs één van zijn betere animatiefilms, maar niet in die mate dat deze er perse torenhoog bovenuit steekt. Stassen slaagt erin om bekende formats uit de filmwereld bij elkaar te brengen en er een leuk verhaaltje van te maken.

Ideaal voor kinderen ook, beetje avontuurlijk, lekker spannend en boordevol actie. Indiana Jones dus op kindermaat en in een animatiefilm gegoten. Het ligt er misschien wat dik op dat buitenbeentjes ook best geweldig kunnen zijn als ze maar in zichzelf geloven, maar kom, dat wil ik wel door de vingers zien.

Ook de personages zijn best leuk. Vind het altijd geweldig als dieren van die menselijke trekjes krijgen. Vele dieren zijn dan ook vaak geknipt voor hun stereotiepe rol. Dat zie je ook duidelijk in pakweg Sing of Zootropolis. Niet geweldig top, maar zeker geslaagd voor een uitje met de kinderen. De humor zit goed, de vaart evenzeer en ook de beestjes zijn leuk (schildpad, stinkdier, ...).

Een combi tussen Bunuel en surrealist Salvador Dali levert deze kortfilm op. Bizarre beelden bij momenten, onsamenhangend ook, maar best interessant met het aanstekelijk deuntje.

Sowieso enkele leuke losse fragmenten zoals de aanranding die ineens surreëel eindigt met letterlijk dode ballast. Het fragment met het oog was creepy en dacht meteen dat de toon gezet was, maar dat maar éénmalig.

Wel vrij mooi gefilmd en goed gemonteerd, zeker voor die tijd. Wel eentje die je moet gezien hebben, liefhebber of niet van het surrealisme.

Eindelijk nog eens een fijne Japanse parel op Netflix! Een film die een soort van positieve vibe tracht uit te stralen net zoals het hoofdpersonage Chihiro.

Een film ook die vooroordelen probeert te counteren door het hoofdpersonage erg transparant te laten zijn door haar verleden, maar daar tegenover als wapen haar altruïstische houding en opgewektheid probeert tegenover te zetten. Het feit dat Chihiro een mooie verschijning is, helpt alleen maar. Betoverend zou ik bijna durven zeggen.

De film is erg onderhoudend en alle ontmoetingen die Chihiro heeft zijn interessant. Het zijn al die kleine interacties met mensen die de film zo warm maken. Af en toe ook eens een flashback naar haar verleden en ook die zijn betoverend.

Een Ponoc dus blijkbaar. Kleine en fijne animatiefilm met 3 korte verhaaltjes van om en bij een kwartiertje. Het één al wat interessanter dan het andere, maar zeker de moeite als je ook van Ghibli houdt.

Kanini en Kanino: Vond ik erg mooi met de stilistische natuur. Had wel geen ondertiteling bij dit deel, maar dat was misschien ook niet nodig. Die kleine wezentjes deden met wat denken aan Kari-gurashi no Arietti (2010). Inhoudelijk wat beperkt, maar zeker fijn om te volgen. En met de boodschap dat er altijd wel iemand boven jou staat in de pikorde.

In Life Ain't Gonna Lose: Inhoudelijk het sterkste en meest bevattelijke filmpje. Ideaal eigenlijk om kinderen het belang van alergieën op een luchtige manier bij te brengen. Visueel mooi in beeld gebracht met voldoende aandacht voor emoties.

Invisible is wat somberder van aard. Symbolisch ook wellicht. Geen Kevin Bacon-fratsen hier, maar onzichtbaarheid wordt hier gekoppeld aan eenzaamheid en verstoting door de maatschappij wegens het anders zijn. En het zijn niet louter vooroordelen die spelen, zo leert de baby ons. Het zit ingebakken in onze natuur. Mooi!

Child’s play is nog zo’n nostalgisch filmpje uit mijn jeugd. Het was ook een horror die me als kind de stuipen op het lijf joeg. Vooral van de tweede had ik koude rillingen. Nooit destijds zoiets engs gezien als die vreselijke moordzuchtige pop Chucky, al kwam Nightmare on Elm Street in de buurt. Eigenlijk pedagogisch onverantwoord als pakweg 7-jarige ofzo ...

De eerste film is inhoudelijk trouwens de beste. Qua actie minder spektakel dan het ook uitstekende tweede deel, maar de eerste film is qua sfeerbeleving echt geweldig. Het beste gedeelte van de film zijn trouwens de eerste 45 minuten waarbij het mysterie en de innige band tussen Andy en Chucky groot is. De voetstapjes van Chucky in de bloem, de zorg van Andy voor zijn pop, het ongeloof en de batterijtjes, ... De meest creepy momenten vind ik nog steeds diegene waarbij de pop géén actie onderneemt, maar gewoon stilzit.

Blijft een leuke horrorprent. Ik durf veel samen bekijken met mijn zesjarige dochter (niet dat dat veel gebeurt), maar deze schuif ik wijselijk toch nog enkele jaren op.

Poppen in een horrorfilm kan ik moeilijk verdragen. Het voordeel van poppen in een horrorfilm is dat je je niet zo veel van digitale bewerkingen moet aantrekken. De houterigheid van een pop is gewoon reëel. Creepy vind ik het als zo´n hoofd plots begint te draaien of te bewegen.

Uitstekend vervolg overigens van de eerste film. Wel fijn om vanuit je zetel alles te zien gebeuren terwijl niemand maar aan die pop denkt. Een eenzaat die niet wordt geloofd wordt hopeloos wanhopig. Het is een ideaal entertainment en een prima concept van de reeks.

De lach van Chucky, zijn vulgaire praat, toch een heerlijk karakter en hij heeft het toch geschopt tot de referentie of het voorbeeld als je aan poppenhorror denkt. Geweldig einde ook in de fabriek.

Ik hou wel van dergelijke films waarbij morele dilemma's de kop opsteken. Deze film staat er bol van waarbij een jeugdrechter ingrijpende vonnissen moet vellen die vaak indruisen tegen de wil van de ouders, maar waarbij ze steeds het belang en welzijn van het (minderjarig) kind voor ogen moet houden. Vanuit de zetel is het overigens makkelijk een opinie te vormen, maar de film pakte het wel goed aan om de mentale druk én last weer te geven wanneer JOUW beslissing die of die uitkomst heeft. Ethische en religieuze principes druisen vaak in tegen bepaalde rechten en wetten.

Uitstekende rol overigens van Emma Thompson! Een rol perfect op haar lijf geschreven. Een rechter die duidelijk afziet van haar acties, maar zich ook ten volle gooit op haar werk en dossiers die ze zorgvuldig voorbereidt en afhandelt.

Daar tegenover staat dat haar huwelijk op een laag pitje staat. Beetje een vreemd subplot omdat dit uiteindelijk weinig boeiend is. Ook een beetje jammer omdat Stanley Tucci er vaak nogal verweesd bij staat en eigenlijk als topacteur beter verdient.

De toenadering die er kwam met Adam vond ik iets te melodramatisch en weinig realistisch. Los van de huwelijksproblemen die ik wel kon hebben, was dit voor mij de grootste smet op de film. Prima film voor de rest die de sereniteit en oprechtheid zeker bewaakte.

Gisteren Roma gezien van Cuaron en daarom ook vandaag Children of men meegepikt. Vooral het uitgangspunt sprak me erg aan. Een toekomstbeeld waarbij wegens onvruchtbaarheid geen nieuwe mensen meer worden geboren, sprak me aan. De film kent een trooosteloos en vooral gewelddadig fatalistisch wereldbeeld. Diverse huidige maatschappelijke problemen worden op de spits gedreven.

Het verhaal vond ik maar matig uitgewerkt en bevat wel wat plotgaten. Geen idee waar het bij momenten naartoe ging. Er zat weinig lijn en duidelijke verhaalstructuur in de film. Geen idee wat de bedoeling was van die illegale personen die her en der in kooien zaten. Daarbij komt ook dat de rol van de overheid erg onduidelijk was. Ook van de acteerprestaties liep ik niet wild. Clive Owen vond ik een vrij karakterloos personage neerzetten. Een ook Caine en Moore hadden weinig om het lijf.

Vrij ontgoochelend dus. Had er pakken meer van verwacht. Eentje om snel te vergeten jammer genoeg...

Als tiener heb ik het boek gelezen. Niet dat ik er me veel van herinner, maar die titel is me steeds bijgebleven. En de film slaagt ook gedeeltelijk in het opzet om een bepaalde status te handhaven. Die maisvelden die ook bij ons welig tieren, hebben iets creepy. Je creëert een claustrofobisch effect en tegelijkertijd blijft diegene verborgen die niet gezien wil worden.

Mooi camerawerk in dat opzicht wanneer de wagen de hele tijd in de gaten wordt gehouden door de maisaren heen. Ook de onheilspellende soundtrack bekrachtigde dat alleen maar. De idee van de losgeslagen kinderen slaat aan, zeker als ze de occulte weg opgaan van devil worshipping.

Alleen vond ik de aanpak niet zo geweldig. Die werkelijke demon hoefde niet perse. Met bijgeloof alleen al kom je ook al ver. En zoals hier ook gezegd moest dat dystopische karakter van de film gewoon het einde overleefd hebben. Dan pas heb je een film die blijft hangen, daar waar het normale leven onder druk komt te staan. Linda Hamilton was alvast een jonge frisse verschijning. In hetzelfde jaar maakte ze ook haar opwachting in de eerste Terminator.

Lazzaro Felice lag me al niet zo, dit was met deze La chimera al niet veel beter. Erg moeizame lang uitgesponnen film die me maar weinig kon boeien of die me althans niet kon begeesteren.

Geen idee waaraan het precies lag. Behoudens het plot rond het grafdelven niet echt een duidelijk verhaal kunnen vinden. Het is wat dromerig, poëtisch zelfs. Dat ook met een bizar hoofdpersonage dat weinig energie uitstraalde.

Hier en daar wat spitsvondigheden van Rohrwacher zoals dat laten praten/kijken van de acteurs in de camera, maar ik was eigenlijk blij dat de film erop zat. Jammer.

Chinatown is een sterke neo-noir waarbij de sfeer allesbepalend is. Er is steeds een onderhuidse spanning aanwezig die telkens kan ontploffen. Ook de muziek draagt bij tot die mysterieuze sfeer die Chinatown rijk is. De film is best traag en op vele momenten gebeurt er erg weinig om me 100% in de film te voelen. Gelukkig maken de dialogen veel goed. Ook de acteerprestaties van Nicholson en Dunaway zijn top. Technisch is het sowieso een sterke film zoals bvb de reflectie in de verrekijker van Jake Gittes.

Jack Nicholson speelt een uitstekende slinkse en opportunistische detective. Hij brengt de film naar een hoger niveau en ook Faye Dunaway doet het uitstekend als femme fatale. Puur als plot vond ik het wat minder, wat saai zelfs bij momenten, maar gelukkig tilden andere criteria de film naar een hoger niveau.

Moeilijk om een genre te kleven op de film. Iets te pitloos om door te gaan als thriller, maar als drama komt hij ook niet echt tot zijn recht. Net als Liam Neeson trouwens die ik liever een stoerdere rol zie vervullen. Kan natuurlijk ook een self fullfilling prophecy zijn met zijn Taken franchise en andere adepten.

Julianne Moore vind ik steeds ingetogen in haar rollen, maar hier draait ze toch door met haar obsessie. Je kan het ook best als een self fullfilling prohecy zien door haar man in de val te lokken om dan te besluiten dat hij haar bedriegt. Als zoiets als Amanda Seyfried op je afkomt, dan lijkt het me moeilijk om daar aan te weerstaan. Too good to be true, dat kan ook natuurlijk ...

Een felle fatale is ze wel Seyfried, zeker hier! Het einde vond ik echter niet bijster interessant en ook de zoon kon me eerder gestolen worden. Kon het ook niet plaatsen waarom hij zo’n hekel had aan zijn moeder. Geen slechte film, maar veel meer dan doorsnee is dit niet.

Matig Zuid-Koreaans drama waarbij een liefdesrelatie centraal staat en hoe die zich verhoudt ten aanzien van de ouders van de partners. Het feit dat er nog geen huwelijk is na een relatie van zeven jaar stoot de moeder van de vrouw zwaar tegen de borst. De film haalt zo één van die typische taferelen aan waarbij eigen geluk of welvaart afgemeten wordt van wat de anderen in de samenleving denken of vinden.

De schone schijn dient ten allen tijde naar de buitenwereld geïdealiseerd te worden. En dat is een huisje, tuintje boompje ideaal. Waarom ben je niet zoals andere koppels, vraagt de moeder zich af? Het leidt tot spanningen en zoals zo vaak zit de vader erbij en keek hij ernaar. Wat de relatie met de ouders van de man betreft, kunnen we ook kort zijn, ook die staat op een laag pitje.

De film kabbelt rustig veder zonder noemenswaardige plotverloop. Niet geweldig, niet superslecht, maar vooral zeer matig. De film mist wat pit om echt aan te slaan. Niet eentje die lang in het geheugen zal gegrift staan.

Erg fijne charmante film waarbij een bepaalde rustieke dromerige sfeer wordt gecreëerd zoals je die ook terugvindt in andere (Franse) films zoals Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001) of Au Revoir Là-Haut (2017). Niet toevallig ook Frans lijkt me, hoewel Chocolat Brits is, maar toch dat Franse a la campagne-gevoel perfect weergeeft.

De luchtige ondertoon van het plot wordt mooi neergezet door Hallström en hij vindt de ideale balans tussen het plot en de amusementswaarde van de kijker zonder het geheel (of concept) uit het oog te verliezen. Hij wordt hierbij geassisteerd door de goed gecaste Juliette Binoche die ontzettend goed in haar rol zit. Een vrouw uit de duizend! Ook het thema rond chocolade is uiterst geslaagd. Wie smelt nu niet weg voor chocolade? Het contrast met de vrome gelovige dorpsbewoners is groot...

Jammer van de weinig zeggende rol van Depp. Komt weinig uit de verf of verwachten we te veel van een rol van een wereldster? Toch onthoud ik ook vooral de zoete moraal van carpe diem en het feit dat verdraagzaamheid en vriendelijkheid belangrijkere deugden zijn dan het volgen van enkele kerkelijke dogma's ...

Met Chocolat krijg je een zoveelste aantijging tegen racisme gepresenteerd. Ondanks het feit dat racisme nog lang niet uit de wereld is verdwenen, blijft het verbazingwekkend vast te stellen dat nog niet zo heel lang geleden in onze contreien racisme institutioneel was geïnstalleerd in onze samenleving. Stereotypen passeren de revue en zwarten werden vaak als ongecultiveerde wilden gezien. Sommigen waren zelfs subject uit het 'rariteitenkabinet' zoals dat bvb ook het geval was op de Expo van '58 in Brussel.

Als onderdanige clown van een succesvol duo is het dan ook dubbel hoe je naar de shows van Footit en Padilla moet kijken. Enerzijds succesvol, anderzijds sterk discriminerend en kleinerend. Sterke prestatie overigens van Omar Sy die zijn strepen reeds heeft verdiend in het mooie 'Intouchables'. Maar ook Sy's tegenspeler James Thierrée doet het uitstekend waardoor de film een zekere kwaliteit heeft. Qua script vond ik het echter net niet beklijvend genoeg.Toch is het interessant op te merken hoe Padilla omgaat met zijn denken en de meningen van zijn vriendin en beste vriend die het moeilijk hebben zich écht in te leven in zijn 'anders-zijn'.

Tot slot een mooie aankleding van de gouden jaren van de Belle Epoque. Visueel zag het er ook allemaal prima uit. Bij momenten er net iets te veel aandacht gelegd op het thema racisme waardoor het te melodramatisch werd. De sprongen in de tijd waren dan ook soms overbodig.

Choose or die zit wel goed qua sfeer. Een sfeer die me deed terugdenken aan de originele Japanse versie van The ring, Ringu (Film, 1998). De insteek van de film blijft natuurlijk erg fijn, of het nu een verboden videoband of vervloekt videospel betreft, maakt niet zoveel uit.

De spanning en de angst komt goed naar voren. Die zinnen die tevoorschijn komen op het scherm zijn ijzingwekkend. Geen echte jump scares te bespeuren hier, de spanning is er eerder eentje van onbehagen en ongemakkelijkheid, dit laatste dan ook weer niet door bloedige gore scènes.

Naar het einde toe wel een interessant inzicht wanneer Kayla zelf controle krijgt over het spel en anderen uitdaagt. Ik zag het niet aankomen, maar het brengt een extra dimensie aan het anders holle en clichématige plot. Nipte 3,0*.

Een slasher in combi met technologie. Een beetje in de mindset van RoboCop dat niet veel later uitkwam. Door technische storingen keert de uitvinding zich tegen de uitvinder, de mens. Er wordt geen onderscheid meer gemaakt tussen dief en personeelslid en op de koop toe worden ze niet verdoofd, maar gewoon koelbloedig vermoord. Je kan je natuurlijk afvragen wat die moordwapens op zo´n robotje zitten te doen.

Helemaal niet eng, maar gewoon fun en entertainment. Zalig hoe dit robotten bewegen en handelen om dan kurkdroog te antwoorden met een "have a nice day".

Traditioneel in die eighties movies zijn de babes en blote borsten. Ze konden er niet genoeg van krijgen. Het acteerwerk is verrevan hoogstaand, maar ik heb me wel geamuseerd.

Wel een degelijke thriller van Indiase makelij waarbij wraak en bedrog centraal staan. Een vrij typische Netflix-thriller, gelekt en gestrekt, met wat plotwendingen en opgebouwde spanning. Erg vermakelijk allemaal. Het tempo is vlot en de film vliegt met een vaart voorbij. Verveelt eigenlijk nergens.

Ook het acteerwerk is meer dan behoren. Misschien allemaal wat met de haren getrokken, maar al bij al had ik daar weinig last van. Geen wereldfilm, maar stijgt toch boven het maaiveld uit.

Erg aandoenlijke film over een tucht- en weeshuis na na de Tweede Wereldoorlog. De film wordt volledig gedragen door Jugnot die als een soort vaderfiguur waakt over de kinderen. Hij ziet in hen meer dan louter lastpakken, maar ziet in ieder van hen talenten. Zalven is hem bekender dan slaan. Hun talenten ontplooit hij doormidden van hetgeen wat hem het meest bekend is: de muziek.

Hoewel er lijfstraffen en opsluiting voorkomen in de film, kent de film toch een vrij luchtige toon. Dat jongenskoor en de toepasselijke mooie muziek zal hier wel niet vreemd aan zijn. Een prima film van een beperkte speelduur. De film vliegt voorbij en kent weinig tot geen zwakke momenten. Jugnot deed het zoals gezegd fantastisch, maar ook de kinderen kweten zich uitstekend van hun rollen.

Requiem for a Dream (2000), The Basketball Diaries (1995), Trainspotting (1996), Enter the Void (2009) ... om er maar enkele te noemen zijn stuk voor stuk erg sterke films over druggebruik en de gevolgen van verslaving en afkickverschijnselen die hiermee gepaard gaan. Ook deze uiterst krachtige confronterende Christiane F. past moeiteloos in dit rijtje thuis en overtreft misschien deze eerder genoemde films nog.

Christiane F. gebaseerd op het dagboek van geeft een indringende kijk in het drugmilieu van een aantal jongeren in de Berlijnse straten van de jaren 80. Specifiek werpt men een blik op een toch wel erg jong publiek dat omgevormd wordt van een talentvolle jongere naar een aftakelende junk. Daar waar het voor Christiane eerst start met pillen gaat het al snel helemaal mis wanneer ze overgaat naar spuiten. Ondanks het feit dat de film al 38 jaar oud is en de beelden niet altijd even scherp zijn, is het net een sterkte waardoor de troosteloosheid extra uit de verf komt. De sfeersetting is grauw en toekomstloos. Mooi camerawerk ook waarbij de shots op je netvlies worden gebrand.

De metamorfose van Christiane van mooi jong meisje van 13-14 jaar naar een doorleefde junk is onthutsend. Om aan extra cash te komen tippelt ze in navolging van haar vriendje. Fysisch en mentaal vervallen ze tot een hoopje ellende. Erg sterke en overtuigende acteerprestatie overigens van Natja Brunckhorst. Fijn ook dat David Bowie in de film optreedt tijdens een life-concert en dat doorheen de film zijn muziek te horen is.

Een toppertje!

Waar De Palma de verfilmde klassieker Carrie (Film, 1976) op zijn naam heeft, doet Carpenter zeker niet onder met die andere bekende topper van auteur Stephen King. Carrie en Christine, het is moeilijk kiezen voor mij. Beiden zijn erg intrigerend.

Niet dat de films absolute toppers zijn, maar ze spreken wel tot de verbeelding. Het grootste probleem lijkt wel de vlakke afhandeling van het plot en de personages. Je ziet Arnie wel evolueren van sul naar macho. Die transformatie zit redelijk in elkaar, maar kent weinig nuance. De andere personages zijn maar zus en zo en zijn weinig interessant.

Christine is gewoon geweldig. Prachtige wagen en alleen daarom al nostalgisch. Ook de aangeduide muziek onderstreept het nostalgische gevoel van de film. Eng wordt de film nooit, maar dat hoeft ook niet. De sfeer is top en enkele camerashots zijn geweldig. Erg fijn om na die jaren nog eens terug gezien te hebben!

Mooie verfilming van het beroemde boek van Charles Dickens. Fijne uiteenzetting van het egoïstische en nukkige personage Scrooge tot een edelmoedig man. De transformatie is misschien iets te gemakkelijk, maar de het personage Scrooge komt voorheen wel heel mooi uit te verf.

Deze film gezien met mijn dochter van 7. Misschien hier en daar toch wel wat eng met die spoken. Mooi creepy sfeer overigens van het nachtelijke Londen van de 19e eeuw en het kille huis van Scrooge. Ook Scrooge zelf zag er verbluffend lelijk en antipathiek uit. Om er echt stuipen van te krijgen.

Uiteindelijk een mooie kerstfilm, maar eerst moet je toch wat bitterheid en angstaanjagende momenten doorspartelen. Niet voor de (aller)kleinsten dus - me daar toch even aan mispakt - voor de rest prima!

Deze kerstfilm wou ik op het laatste nippertje toch nog even meepikken. Ik zag in mijn leven nog niet bijster veel kerstfilms, maar deze is best te pruimen. Mede ook door Kurt Russell die een heerlijke Santa vertolkt. The Christmas chronicles is een meer dan geslaagde kerstfilm met erg veel leuke momenten waarbij een stel kinderen de nacht van hun leven beleeft door mee op avontuur te gaan op kerstavond.

Bij momenten ook grappig, een beetje drama, wat wild, maar bovenal veel plezier waarbij je je geen seconde verveelt. Een ideale familiefilm dus voor jong en oud, jammer dat ik hem niet een paar weken terug zag. Uiteraard vele clichés en erg sentimenteel, maar dat hoort nu eenmaal bij een kerstfilm. De elfjes vond ik eerder een minpunt dan een meevaller. Gelukkig maakt Russell veel goed. Tof!

Ik heb in mijn jeugd nooit veel gehad met Winnie de Poeh. Op één of andere manier spraken de tekenfilms me nooit aan. Deze Disney herwerking wou ik toch zien zonder al te hoge verwachtingen te hebben. Het is bij Disney tegenwoordig in om een speelfilm te combineren met animatie. Ook hier is de animatiestijl goed gelukt en zijn de sfeerbeelden prima. Vooral Londen en de rijdende stoomtrein geven iets nostalgisch weer van het naoorlogse bruisende Londen. Dit in tegenstelling tot het Honderd Bunderbos dat er bij momenten wat troosteloos en zelfs met die mist wat eng uit zag.

Een film ook met een duidelijke boodschap waar familie het gezin centraal zou moeten staan, maar waar dat niet altijd evident is in ons gejaagde leven. Hier misschien een beetje karikaturaal voorgesteld en zelfs simplistisch opgelost, maar voor kinderen is het alvast leuk vertier. Ook voor volwassenen degelijk, maar dat is het dan ook.

Een fijne dynamische kortfilm waarin één en ander gebeurt. Een anti-oorlogsfilm in animatiestijl. Donkere grijze tinten geven het gevaar en onheil van oorlog weer. Onheil dat de kleuren en de vrolijkheid wegneemt uit de omgeving. Tijdloos gegeven en van toepassing op welke oorlog dan ook. In oorsprong opgezet tegen het nazisme en opkomend communisme blijkbaar. Fijn om eens gezien te hebben.

Zeer mooi en intens portret van een thuisverpleger die zwaar hulpbehoevende mensen bijstaat. Voornamelijk bij mensen die terminaal zijn. Je ziet meteen dat David met erg veel zorg en liefde zijn beroep uitoefent. Niets is hem te veel. Naast de zorg is hij ook hun toeverlaat en gezelschap. Echt genoten van die kleine momentjes bij de eerste dame en die oudere man. Grappig ook bij die laatste wanneer ze samen naar porno kijken.

Het beroep is soms ook ondankbaar merken we ook wanneer hij aangeklaagd wordt. Jammer dat dit weinig uitgewerkt wordt. In zijn privéleven verder een bizar personage wanneer hij zich vereenzelvigt met de personages als dicht familielid. Geen idee waarom hij dat deed. Laat staan over het zéér abrupte einde die ik nergens zag aankomen. Vond het zelfs eerder ongepast en ontgoochelend om zo letterlijk uit de film en sfeer gegooid te worden ...

Beetje een absurde kortfilm die uitdraait op karma. Jager wordt prooi of zoiets. Stelt inhoudelijk weinig voor. En over de vermakelijkheid kan ook best gediscussieerd worden. Kan me wel inbeelden dat dit dik 100 jaar terug leuk vertier was. Pluchen beesten in plaats van echte dieren, dat pakt toch niet ... Komt nogal stuntelig over zo.

Harde Zuid-Koreaanse thriller waarbij een psychopaat jonge vrouwen gijzelt en vermoordt. Een film die bruut geweld en het vele bloed niet schuwt. Qua opbouw zeker niet slecht, integendeel, de spanning zit best goed het eerste half uur. Nadien zakt de film inderdaad een beetje in om dan naar het einde toe opnieuw te exploderen.

Grimmig en rauw bij momenten afgewisseld met wat onbeduidende nitwit politieagenten, vreemde combinatie soms. Sfeervolle film ook met die typische plensbuien die ik menig Zuid-Koreaanse films zie terugkomen. Maar blijkbaar regent het daar tot 50% meer dan bij ons en zelfs bij momenten erg hard, dus ja, dat verklaart wel wat.

Die Koreaanse actiethrillers zijn vaak bikkelhard en daar is deze The chaser geen uitzondering op. Meer dan prima film binnen het genre!

In de eerste plaats wederom een visueel sterke film van Kar-wai Wong waarbij de omgeving met zijn talrijke steegjes, bouwvallige appartementjes en sfeervolle verlichting een enorme indruk nalaten. Daarnaast een even geslaagd plot van een holebikoppel dat de zorgen uit het verleden achter hen wil laten en naar Argentinië trekt. Niet dat er van dat laatste zoveel te merken is.

Wat volgt is een soort destructieve relatie van push and pull, van jaloezie en liefde. De kleine ergernissen en gebeurtenissen zijn allemaal kleine items op zich die bijdragen aan het grote geheel. De zwoele sfeer versterkt dit alleen maar.

Vreemd hier dat sommigen de seksscène aanstootgevend vonden. Jammer dat dat het oordeel van de film moeten bepalen. Er passeert nog wel wat anders tegenwoordig in de filmindustrie.

Wat een gewaagd en apart plotverloop van een film die doet uitschijnen naar een typische 'Chinese misdaadfilm' te buigen, maar daartoe eigenlijk nooit komt. De film houdt het erop door zich te focussen op twee politiemannen die meer in de knoop zitten met hun liefdesleven dan met de criminaliteit op straat.

Ik vond beide delen wel goed en van hetzelfde niveau. Beiden grappig en speels. De één die hopeloos op zoek gaat naar de liefde, de ander die het gewoonweg niet ziet. Het is een charmante film met prima cameragebruik, flitsend en teder. Bijzonder sfeervol ook. Het drukke Hongkong is net als de hoofden van de twee onfortuinlijken verstoord en chaotisch.

Niet dat ik het allemaal ontzettend geweldig vond, maar het is alvast een leuke kijkervaring geweest. Fascinerend genoeg met hier en daar een geweldige soundtrack, maar een meesterwerk of de cultstatus die deze krijgt, is het bij mij niet. Gewoon prima en dat is al goed genoeg.