Opinions

Inderdaad, een vrij standaard familiefilm die je gezellig met je kinderen van rond de 10 jaar kan bekijken. Alle ingrediënten van een familiefilm zijn ook aanwezig. Vaak gaat het om een eenzaam gepest kind dat niet goed in zijn vel zit, maar opeens de kans krijgt om iets te betekenen en boven zichzelf uit te stijgen. De magie van de gebeurtenissen doet dan ook even de ellende van het echte leven vergeten.

Het gaat ook om identiteit, om wie je bent en was. Over verlies en rouw, over hoe je dat een plaats moeten geven. Allemaal elementen die al veelvuldig aan bod zijn gekomen. Alleen in een nieuw jasje gestoken, al vond ik dat Mexicaans worstelen wel een leuke afleiding. Ik had zelfs een ET-gevoel met de kennismaking in de schuur.

Die Chupa hebben ze zo aimabel mogelijk gemaakt, het leek eerder een hondenpuppy. Dat hij eigenlijk geiten leegzuigt en dus ook de broodwinning van de geitenboer aantast, dat werd vrij snel vergeten. De media- en krantenartikelen waren duidelijk niet op hen van toepassing. Maar al bij al vermakelijk en plezant.

Niet voor het eerst binnen de wereldcinema wordt de (on)mogelijkheid om naar school te gaan in een film gegoten. Wat voor ons evident en zelfs verplicht is, is dat in vele andere landen of onherbergzame gebieden zeker niet. Ik zag al soortgelijke films uit Afghanistan, Nepal, Bhutan, China ... noem maar op. Deze Chuskit valt perfect binnen dit rijtje.

Een film ook voor een jonger publiek en kan dus best zijn plaats vinden op het JEF festival. Wanneer door een ongeval Chuskit niet langer naar school kan, kommert ze thuis weg van verveling en eenzaamheid. Hoewel ze een zorgzame familie heeft, is er weinig begrip om haar naar school te sturen omwille van haar verlamming. Dat men niet eerder gekomen is om het pad letterlijk te effenen is me een raadsel, maar het was hartverwarmend.

Bij momenten ook grappig (voor sommigen misschien irritant) wanneer Chuskit niet op haar mondje is gevallen en erg koppig uit de hoek kon komen.

Er zijn blijkbaar vele versies van het stuk van Edgar Allan Poe. Deze originele verfilmde versie dateert vanuit 1928 en aan de gebrekkige beeldkwaliteit was dat wel te zien. Een vrij beperkte speelduur met zijn 61 minuten, maar toch inderdaad nogal aanslepend. Je moet al wachten tot de dood van Madeleine vooraleer er wat schot in de zaak komt.

Dan opeens speelt de wind op, klapperen de deuren, steekt er een storm op en zijn de doordringende ogen van Roderick waanzinnig. Wel een grappig momentje tijdens één van de pancartes: "Tous les nerfs tendus, Roderick semble geutter on ne sait quel signe. Le moindre bruit l'exaspère...". Wel ja, de geluiden irriteerden inderdaad wel. Gepingel las ik hier ergens, de nagel op de kop, maar het heeft ook wel zo zijn charmes.

Uiteraard hoegenaamd niet eng, maar wel prima gemaakt in de context van de mogelijkheden en de tijd van toen. Niet geweldig allemaal, maar wel verdienstelijk en gerespecteerd.

Het moet intussen ook al een jaar of 12 geleden zijn dat ik deze nog eens zag. Voor MM me nog eens aan een herkijk gewaagd. Cidade de Deus windt er geen doekjes om: Leven, zeg maar overleven in de uitzichtloze en gewelddadige omgeving van de favela's is geen lachertje. Integendeel: het is een bikkelharde strijd van moordpartijen, afrekeningen, drugs, geweld en ... vriendschap. Weinig uitzichten op hoop of een beter leven. De "makkelijkste" of vooral de meest voor de hand liggende uitweg uit de armoede is de criminele toer, voor zover je het weet te overleven natuurlijk. De film is gebaseerd op waargebeurde feiten en dat maakt het extra ongemakkelijk want erg veel positieve elementen vallen er niet te bespeuren in de film.

De beginscène met de kip is erg mooi gedaan en brengt je onmiddellijk in het verhaal. Het sterkste punt van de film is tegelijk zijn zwakte. Het geweld is excessief en in overvloed aanwezig. Na ruim een uur heb je het wel gezien. Op de duur is het één grote aaneenschakeling van geweld en wordt het verhaal naar de achtergrond verwezen.
Het geweld wordt verheerlijkt en behoudens Buscapé en Mano is iedereen een crimineel, hoewel Buscapé er later toe gedwongen wordt. Zé is de 'opperslechterik' en is haast een karikatuur van zichzelf. Het lijkt ook allemaal zo uitzichtloos wanneer ook het kleine gespuis van amper 10 jaar opkijkt naar de 'professionals'. Het einde geeft de miserabele omstandigheden van de favela's goed weer: er is telkens opvolging voorzien. Er staat er altijd eentje op die de plaats inneemt van de andere, maar au fond wijzigt er niets aan de wanhopige verpauperde situatie van de favela's. Mano is het enige lichtpuntje van de film en tracht een carrière als fotograaf te ondernemen. Maar veel kansen worden niet geboden met de karige vergoeding die hij er aanvankelijk voor krijgt.

Misschien niet de meest ideale reclame voor Brazilië of Rio, de levensomstandigheden zijn intussen wel genoegzaam bekend denk ik. Terecht bekroond met diverse prijzen. Het is een film die je doet nadenken, dat er werkelijk op inhakt.

De verwachtingen lagen vrij hoog bij deze The cider house rules. Al vrij veel over gehoord, maar nog nooit gezien. Jammer genoeg werden deze verwachtingen niet in zijn geheel ingelost. In eerste instantie kan ik wel zeggen dat ik eens blij was geen kommer-en-kwelverhaal te moeten aanschouwen over een sadistisch weeshuis waarbij mishandeling en pedofilie welig tieren. Op dat vlak was de film een verademing.

We zien een sterke rol van Michael Caine als arts die een weeshuis runt, maar tegelijk (ongewenste) bevallingen en abortussen uitvoert. De kinderen zijn heilig voor het instituut en deze levensloop is leuk om te volgen. Het is ook steeds aangenaam om films in andere films te zien. Ditmaal viel de beurt aan King Kong (1933). De verwondering in de ogen van de kinderen is aandoenlijk, ongeacht hoeveel keren ze de film al zagen.

Naargelang het soort rol dat Tobey Maguire speelt valt het te bezien of hij me "bevalt" of niet. Maguire is niet zomaar voor eender welke rol: zowel karakteristiek als qua acteren loopt het niet altijd even vlot. Ook nu weer miste zijn personage bezieling en betrokkenheid. Dan scoorde hij bvb beter in Spider-Man. De wereld is meer dan alleen maar het weeshuis moest Homer gedacht hebben en hij trekt er op uit. Vanaf dan vervalt de film in oninteressante subplots met appels, een incestaffaire en een clichématig liefdesverhaaltje zoals we dat ook kennen uit Pearl Harbor (2001) .

Le Ciel Flamand is zo’n typische Vlaamse film: meestal vrij grauw, locaties of regio’s die er vrij verloederd, troosteloos of slordig uit zien, personages die zich hoogstens in de laagste regionen van de middenklasse bevinden, sober gefilmd, maar vaak uitstekend gecast uit het segment van goede acteurs en actrices dat Vlaanderen rijk is. Het leven van de keuterboeren in het ‘marginale’ lelijke Vlaanderen: het verbaast me aangenaam dat onze noorderburen deze films best wel smaken als ik de meningen op MM mag geloven, want visueel krijg je wel wat te zien van ons vertimmerd Vlaanderen vol koterijen en lelijke pleintjes. Niet zozeer reclame voor Vlaanderen Vakantieland, dat is zeker, maar onze films worden heus wel gewaardeerd op de nichefestivals.

Het verhaal speelt zich af in een prostitutiebar gerund door Sylvie (en haar moeder). Zeven jaar terug raakte zwanger van een klant en kreeg ze een dochter Eline. Hoewel Sylvie zo open mogelijk tracht te zijn tegenover Eline over wat ze doet als werk, probeert ze haar toch zoveel mogelijk ervan af te schermen. Als alleenstaande moeder is dit praktisch uiteraard niet altijd mogelijk. “Nonkel” Dirk (Wim Willaert) dient zich namelijk te houden aan zijn rijtijden. Eline wordt slachtoffer van een klant van Le Ciel Flamand die eveneens een pedofiel is. Deze pijnlijke situatie zorgt er wel voor dat er meer toenadering komt tussen Sylvie, Dirk en Eline.

Boeiend om hierbij op te merken is het feit dat het nooit een happy family verhaaltje wordt. Geen romantiek in de lucht, geen lieve woordjes, geen kussen, zelfs geen vlinders in de spreekwoordelijke buik. Mooi! Laat het maar lekker down to earth, kil, grauw en desolaat zijn. Fijn ook om vast te stellen dat de film niet de simpele voor de hand liggende “platte” toer opgaat. Wie de film eruit pikt met de hoop om wat blote borsten of kinky scènes te zien, komt van een kale reis terug. Niets van dat alles waardoor de focus verlegt wordt naar de goed vertolkte personages. Het komt de kwaliteit van de film ten goede. Interessant was het ook om vast te stellen dat er nog steeds een taboe bestaat omtrent prostituees, in het bijzonder wanneer er kinderen zijn. De politieagent (Matthias Sercu) kon het niet laten zijn misprijzen te uiten en in zijn antwoorden steeds een boodschap van verwijten mee te sturen. Het einde is vrij open, maar toch duidelijk. Alle sympathie waarschijnlijk voor Dirk. Wie zou dit niet doen in zijn plaats? Ik vond nu al dat hij zo lang kalm bleef (al moet je wel zeker zijn natuurlijk). Zijn twijfel en desoriëntering (hoewel hij dat laatste de hele film lijkt te hebben) achteraf is knap en realistische weergegeven. Goede Belgische film, geen hoogvlieger, maar zeker degelijk. 3,5*!

Oei, hier had ik toch andere verwachtingen voor. Ik vond het moeilijk om in de film te komen waardoor ik het inhoudelijk al vrij snel opgaf. Er komen op een bepaald moment ook erg velen namen voorbij, waardoor ik het helemaal kwijt raakte.

Gelukkig kon ik me cinematografisch wel wat opladen aan de film. Fraaie kleurrijke beelden van de dynastie en de natuur. Mooi camerawerk en een strakke regie. Het ziet er bij momenten prachtig uit. Veel aandacht ook voor de werking van de staat en dynastie of de afvallige provincies, maar wie het allemaal wat spectaculairder verwacht zal van een kale reis terugkeren. Matig.

Een boksfilm gebaseerd op de carrière van Jim Braddock die alle sterren van de regenboog heeft gezien en niet alleen op het canvas. Wel een mooie - weliswaar beperkte - inkijk op het leven na de beurscrash van 1929. Braddock was ervoor een coming man en had het allemaal wel voor elkaar. Na de beurscrash lag hij zo goed als in de goot. Mede ook door zijn blessures en gereserveerde spel kwam hij niet meer aan bod bij de boksfederatie. Dit alles wordt nogal makkelijk neergezet. De overgangen (rise-fall-rise) komen wel erg plots en met weinig nuancering tot uiting. Een vleugje sentimentaliteit is dan ook nooit ver weg.

Desondanks toch enkele fijne sfeerbeelden en een uitstekende setting van vooral buiten de ring. In de ring weinig memorabel, niet slecht, gewoon meer dan degelijk. Pluspunt is wel dat de gevechten en de slagen visueel overzichtelijk bleven. Prima acteerrollen ook waarbij Giamatti er wel uitsprong bij mij. Maar ook Zellweger en Crowe waren oerdegelijk.

Kan me wel scharen in de meest recente meningen hierboven. Zeer degelijk allemaal, prima om eens mee te pikken, maar aan een 4,0* raak ik toch niet.

Een donkere alternatieve versie van Assepoester. Eentje met een duivels kantje. De beginscène was me niet geheel duidelijk, maar het vervolg van het traditionele sprookje dan weer wel. Het duurt even vooraleer het op gang komt, maar nadien gaan alle remmen los.

Eigenlijk verdienden ze allemaal de dood. Wat een abominabele acteerprestaties, één voor één. Lang geleden dat ik het nog zo slecht zag.

Een zuivere revengefilm, boeiend wordt het nimmer, het verhaal van de kleine eendjes, beetje gore hier en daar, maar ook dat was vrij ondermaats. Weinig positieve elementen eigenlijk teruggevonden.

Wegens de lovende recensies hier en de hoge notering op de Belgiëlijst deze ook eens bekeken. Het is me niet geheel positief bevallen. Zeer minimalistische prent met erg veel stilstaande beelden over een dorpje dat afgesloten lijkt van de buitenwereld met een naderende of reeds plaatsgevonden apocalyps.

Er zijn vele woorden die me door het hoofd spoken. Absurd, nihilistisch, somber, melancholisch, poëtisch en filmisch erg statisch. Mooie beelden van de natuur en enkele rituelen. Geen alledaagse film, ook voor mij niet zo eenvoudig om te doorspartelen.

Een kunstzinnige productie dus die je wellicht in je moet opnemen om volledig te doorgronden. Misschien dat een tweede kijkbeurt later me andere inzichten biedt. Nu bevindt de film zich voor me tussen schip en wal.

Een film met een geweldige potentieel en idee, maar dat inhoudelijk te weinig uit de verf komt om aan te slaan. Best ontgoochelend eigenlijk, had er best wel zin in. Een film die - of de personages althans - die erg weinig kritisch zijn overigens over het hele concept. In een wereld waarin velen schermen met identiteit, privacy en anonimiteit is het opmerkelijk dat velen de idee genegen zijn om een soort social media te installeren dat de realiteit overtreft.

Nu, toch twee interessante en sterke fragmenten uit de film die zich eerder naar het einde toe bevinden. Niet toevallig bij meetings bij het publiek. Tragisch was uiteraard het ongeval van Mercer, maar ook de heksenjacht naar de voortvluchtige was frappant en zou niet de wereld zijn waarin in wil leven. Het andere fragment was op het einde waarbij de bazen (Tom Hanks en Patton Oswalt) te kijk worden gezet wanneer hun volledige boekhouding en mailverkeer transparant wordt gezet. Dit onder het mom van "het is niet de burger die gecontroleerd moet worden, wel de overheid of de multinationals".

Qua uitwerking en inhoudelijk net iets te plat, maar al bij al wel eens interessant om te zien om bij stil te staan. Het acteerwerk is degelijk, maar ik had niet de indruk dat Tom Hanks écht iets toevoegde aan zijn personage. Emma Watson vond ik dan wel prima.

Erg leuke stomme komedie alweer van Charlie Chaplin. Gezien de locatie zijn vele grappen en grollen voorspelbaar, maar dat wil niet zeggen dat het geen plezier is om ernaar te kijken. Een circus leent zich er perfect toe om zich volledig uit te leven. Alles passeert dan ook de revue met wilde dieren, clowns, het spiegelpaleis en het betere hoogtewerk. Geweldige scène trouwens op de hoogtekoord.

De meer serieuze en zelfs treurige noot komt ditmaal van de hardvochtige circusdirecteur. En ook Charlie zelf heeft het moeilijk wanneer een concurrent opduikt. Op dat vlak weliswaar een beetje simpel, maar uiteindelijk hartverwarmend zoals het de goeie loebas past. Drama en humor gaan hier mooi hand in hand. Leuk!

Dit is zo één van die Nederlandse klassiekers die ik na lange tijd nog eens terugzag. De DVD-does was oud en dat was ook de film, letterlijk dan. De beeldkwaliteit was niet geweldig, maar ook de sound viel tegen. Geen ondertitels ter beschikking en het gewauwel van kleine Ciske was soms echt onverstaanbaar. Welk dialect is dat overigens? Was dit plat Amsterdams??? Gelukkig viel het met de rest wel mee. Wel fijn dat ik de lange serieversie zag.

Wel een fijn verhaal op zich waarbij een kleine jongen opgroeit in een liefdesloos nest en na gepest en getreiter ook op school moeilijk kon aarden. Het feit dat hij niet op zijn mondje gevallen is, speelt hem eerder in het nadeel. Gelukkig waren er eigenlijk nog voldoende figuren die voor hem opkwamen, zijn vader in de eerste plaats, maar ook zijn "stiefmoeder" en de leerkracht.

Toch zitten er behoorlijk wat treurige scènes in. Van armoede is hier minder sprake al speelde de setting van 1934 zich wel af tijdens de Jordaanopstand waarbij vele arbeiders wild protesteerden tegen het wanbeleid.

Niet zo mijn ding, maar als ik het oeuvre van Jeunet er eens bij neem, dan is het ook niet zo verwonderlijk. Ik trek die regisseur niet zo. Ook Amélie Poulain niet. Vreemde gekke film in een fantasywereld vol rare creaturen. De ontnuchtering was groot toen ik hier blind instapte.

Het enige positieve vond ik de creatieve decors en werelden die werden geschapen, maar dat redt de film onvoldoende voor mij. Visueel dus zeker meer dan bovengemiddeld, ook technisch.

Inhoudelijk daarentegen wat flauw. Een kinderfilm, OK, maar dan nog, de humor irriteerde me zelfs bij vlagen. Jammer.

Citizen Kane is een naam als een klok in de filmwereld, net zoals Casablanca dat ongeveer gelijktijdig uitkwam dit bvb is. Ik kan Citizen Kane best appreciëren, maar zoals velen ga ik hel niet meteen in mijn persoonlijke top 10 plaatsen.

Citizen Kane begint lekker geheimzinnig met de mysterieuze laatste woorden van Charles Kane op zijn sterbed die niemand kan plaatsen. Wat volgt is een soort detectivefilm waarbij aan de hand van getuigengesprekken een beeld wordt geschetst van wijlen Charles Kane. Zijn flamboyante en charismatische zelf wordt trouwens in het begin van de film via nieuwsberichten al stijlvol uit de doeken gedaan. Er wordt een mooi beeld geschept van het leven van een zeer invloedrijke mediamagnaat.

Waar Citizen Kane vooral in uitblinkt zijn de technische aspecten. Montage en regie zijn bijna subliem. Ook de camerahantering zoals bijvoorbeeld het kikkerperspectief passeren de revue. Het verhaal is uit uitzonderlijk, maar kijkt behoorlijk weg. Blij hem gezien te hebben alvast.

Wederom een prima Chaplin film met zijn typsiche personage van The tramp. Weinig vernieuwend personage weliswaar die amper evolueert. Vaak in dezelfde setting van armoede en onderdrukking tegenover egoïstische rijken of de onbegripvolle repressieve politieagenten. Er wordt steeds een stelling geponeerd van een onbegripvolle samenleving waarbij hij als have-not zwerver zijn genereuze hart kan laten zien, niet zelden aan een personage waarop hij verliefd wordt. Humor en drama gaan hier steeds hand in hand.

Maar het zijn ook plots die aanslaan bij het publiek. Chaplin is een herkenbaar en populair personage. Niet alleen door de absurde humor, maar gewoon als persoon. De humor brengt telkens iets extra's in zijn films. Prima en legendarische scène is overigens die in de boksring. En ook de scènes met het fluitje en de zeep zijn leuk.

Absurde humor met een vleugje maatschappijkritiek: het is steeds een geslaagde combinatie bij de Chaplin films. Telkens leuk om er eentje (terug) te zien!

City of angels belicht een groep engelen die ronddwalen op aarde, specifiek hier in Los Angeles, waarbij hun taak is over mensen te waken. Zij zijn meestal onzichtbaar, maar kunnen zich blijkbaar ook toonbaar maken aan mensen. Daarnaast zijn er ook nog letterlijk "gevallen" engelen die hun eeuwig bestaan opgeven en doorgaan als gewone menselijke stervelingen.

Zo ook Seth (Nicolas Cage) die verliefd wordt op hartchirurg Maggie (Meg Ryan) en erover nadenkt als mens te willen verder leven. Een vrij boeiend uitgangspunt alvast. Toch greep de film me niet ten volle aan. Het eerste gedeelte van de film is lang uitgesponnen. Ook merk ik te weinig chemie tussen beide personages. Seth is niets minder dan een ordinaire stalker en verschijnt te pas en te onpas. Met zijn zwarte kledij dito lange mantel ontbrak nog net een riot gun om niet helemaal te freaken. Niet zo bij Maggie. Ze raakt geïntrigeerd door hem, maar het is me onduidelijk wat precies. Vervolgens zit ze in een ontkenningsfase. Na de transformatie van Seth lijkt ze al haar issues vergeten te zijn. Allemaal nogal vrij sentimenteel en goedkoop... Ook de "rivaal" komt er nauwelijks nog aan te pas.

Het einde kent weliswaar een degelijke plottwist, maar dat zat er wel aan te komen. Cage zie ik overigens liever in een degelijke actieprent, dan is dit soort romantische films. Of het moet zijn dat zijn puppie-ogen hier helemaal de spuigaten uitliepen. Door de paranormale insteek nog een 2,5*.

Billy Cristal steelt hier op zijn eigen ongedwongen manier toch weer de show. Fijn en interessant personage ET hij hier neer. Beetje herkenbaar voor een doordeweekse brave huisvader die zijn midlifecrisis nadert of er al in verzeild geraakt is. Heb de film voornamelijk bekeken omdat Jake Gyllenhaal erin meespeelt, zijn debuut?, weliswaar met een minimale rol als tiener. Kan ik deze ineens ook afvinken.

Best enkele fijne, maar vooral luchtige dialogen. Niet uitermate diepzinnig, maar wel populistisch correct en kort door de bocht met een vorm van waarheid. Die snul Phil is ook best leuk en zo is het best een vermakelijke film geworden. Film verveelt nergens. Is ook niet op alle vlakken even geslaagd, maar in zijn geheel verraste hij me toch. Het einde verknalt het dan weer wat met zijn sentimenteel gedoe, maja, niets nieuws onder de zon.

Eigenlijk wil Montavani alleen maar schrijven. Hij is een auteur, toch? Voor de rest wil hij gerust gelaten worden. Laat net dat veranderen wanneer hij de Nobelprijs voor Literatuur wint. De wat introverte norse, maar welbespraakte auteur ziet het met lede ogen aan. Tientallen vragen om langs te komen als gast, erelid, spreker, enz… slaat hij van zich af. Hij wil niet fungeren als een object dat wordt gebruikt en in zijn ogen wordt misbruikt ten koste van een promopraatje of zelfs propaganda.

Hij heeft wel ergens een punt en ik begrijp zijn redenering wel. Alleen maak je je er niet populair mee. Maar aan de lokroep van zijn geboortestad Salas kan hij toch niet weerstaan, hoewel het al 40 jaar geleden is dat hij er nog was geweest.

Dat had hij misschien beter niet gedaan. Alles waar hij voor vreesde komt tot uiting. De film is een leuke satire met hier en daar geslaagde situaties. Een verpauperde regio met verknipte personages. Onderhoudend genoeg om me te boeien. Met een heerlijk droge Oscar Martinez ook.

Garland heeft de tijdsgeest mee en dat zal mee de populariteit bepalen van zijn film. Knap hoe hij zich weet te onttrekken aan het gevaarlijke politieke debat. De zittende president met zijn 3e ambtstermijn mag dan wel de democratie in gevaar brengen, erg veel kom je er verder niet van te weten.

De trailer is vrij misleidend. De spectaculaire beelden uit Washington en het opgeblazen Lincoln Memorial zijn bijzonder, maar de film is voornamelijk een road movie van grotendeels lege straten die weliswaar bezaaid liggen met smeulende autokarkassen. Anarchie tiert welig, maar handelt lukraak los van elkaar. Het leek wel een setting van een zombie apocalypse.

Desalniettemin laten sommige beelden niets tot de verbeelding over. Het is de wet van de jungle. In die jungle acteren de (oorlogs)journalisten die de ogen en de mond zijn van de wereld. Om eerlijk te zijn was het beeld dat ik van hen kreeg vrij negatief. Het doel heiligt wel degelijk de middelen. Onverschillig, opportunistisch, egoïstisch en sensatiebelust ... het zijn maar enkele termen die bij me opkwamen. Vreemd dat ze door hun job zo getolereerd werden, want bij momenten waren het echt wel persmuskieten.

Indrukwekkende Belgisch-Roemeense productie die samen met Un Monde (film, 2021) ging uitmaken wie vanuit België werd voorgedragen voor de Oscars 2022. De film brengt op fabuleuze wijze het relaas van de vele (kind)ontvoeringen door drugkartels. Het vragen van losgeld is de drijfveer, maar zelfs het opvolgen van de bevelen levert niet steeds de verhoopte resultaten op.

Centraal staat Cielo, een alleenstaande uit de echt gescheiden moeder, die op zoek gaat naar haar dochter en probeert uit te vissen wat er precies is gebeurd. Uiteindelijk zoekt ze hulp bij de politie, maar hun onverschilligheid verhult meer hun machteloosheid, misschien zelfs angst om in te gaan tegen deze heersende drugmaffiosi.

De film is minimalistisch in die zin dat er geen slow motion beelden of melodramatische streepjes muziek nodig zijn om de dramatische scènes aan te dikken. Het zijn net de stiltes die de film het effect meegeven die het beoogt. Confronterend zijn ook de scènes waarbij de dader(s) geconfronteerd worden met het leed van de slachtoffers. De arrogantie en het gebrek aan schuldinzicht druipt er vanaf.

Uitstekende rol van Arcelia Ramirez waarbij woede noodgedwongen plaats moet maken voor (wan)hoop en verdriet of is het eerder omgekeerd? Feit is dat stilstaan achteruit gaan betekent, ook hier ...

Interessant aan deze film is het feit dat hij gebaseerd is op waargebeurde feiten. Het verhaal over een familie die ten tijde van de woelige jaren 80 in Argentinië rijke personen ontvoert, losgeld int en daarna hun slachtoffers uit de weg ruimen is boeiend.

Twee tegenstellingen in de film zijn goed uitgewerkt. Eerst heb je de zoon zelf die zich schip en wal bevindt met zijn vader en zijn vrienden. Hij wil loyaal zijn ten aanzien van zijn familie, maar heeft het eveneens moeilijk zich anders voor te doen bij zijn vrienden. Ook de vader heeft een interessante persoonlijkheid. Zijn aimabele innemend karakter rijmt hoegenaamd niet met de kille gruweldaden die hij stelt.

Mooie casting en sfeerzetting waardoor deze thriller/drama de gehele speelduur boeiend blijft. Geen onvergetelijke film, maar goed voor een keertje.

Word je dan eens heilig verklaard, dan blijkt dat het als een molensteen rond je nek hangt. Aan aandacht geen gebrek voor Clara die te pas en te onpas wordt opgedragen voorop te gaan in de vele gebeden en diensten die het kleine afgelegen bergdorpje rijk is. Zo is het niet gepast een relatie te hebben en vindt ook haar moeder het not done dat ze zich laat opereren aan de rug. Je moet content met wat God je gegeven heeft, punt aan de lijn. En als je hormonen opspelen, is het hek helemaal van de dam.

Mooie fijne arthouse met fraai acteerwerk dito cinematografie. Religie en spiritualiteit staan centraal in deze film waarbij aan overschot van deze thema’s de vrijheid wordt ingeperkt. Niemand die er graten in ziet, buiten de eenzame “Sola” Clara dan…

Weja, zoals de titel doet vermoeden een vrij klassiek standaard horrorverhaal met elementen die hoogst clichématig aandoen. Wat jongelingen die ergens in the middle of nowhere stranden waar in de huidige tijden uiteraard geen netwerk is. Er is ook niemand die de weg terug weet, dat heb je dan met die generatie die zich enkel kan oriënteren met Waze.

Botst men ineens op een heidense sektegemeenschap. En doet vervolgens wat denken aan Midsummar en The Wicker Man. Alleen vond ik het een pak rommeliger en minder samenhangend. Toch zijn hier en daar enkele scènes wel mooi gedaan. Het diner bijvoorbeeld was sterk, bevreemdend ook. En het bos en de hut hadden wel die dreigende mysterieuze sfeer welk ´s avonds extra werd belicht met die rode gloed en dat alarm.

Weinig bijzondere horrorfilm, maar best wel ok voor een keertje. Lutz doet het bijvoorbeeld prima.

Leuke short inderdaad en best interessant te noemen hoe reversal psychology werkt door de ander ervan te overtuigen (of in twijfel te brengen) van een gebeurtenis die mogelijks nooit heeft plaatsgevonden. Je hebt volledig de macht en controle in handen en je voelt de onzekerheid van de andere. Kan me best inbeelden dat het een erg wrang en creepy effect kan geven wanneer dit gemanipuleer speelt tussen verschillende seksen, zoals hier. Bijzonder fijn geacteerd ook wel, best overtuigend gedaan door beiden.

Patriot Games zag ik nog niet, tenzij erg lang geleden misschien eens. Ik kan het me alvast niet meer herinneren. Geen vereiste alvast als je deze degelijke Clear and present danger wenst te bekijken. Een goede Harisson Ford alvast die in de huid kruipt van Jack Ryan als topadviseur van de President van de Verenigde Staten.

Clear and present danger is een politieke film op het hoogste echelon geworden waarbij intriges, loyaliteit en verraad verweven zijn met honger naar macht, eergevoel en geld. De 'politieke' stukken worden afgewisseld met wat actie waardoor de vaart in de film gehouden wordt. Al bij al makkelijk te volgen. Geen hoogvlieger, maar best aangenaam en goed verhaal. Geen film echter die je je na een aantal maand nog herinnert. Tot slot ook een fijne cast met Defoe, Anne Archer, James Earl Jones en Harris Yulin.

Yep, heel erg fijn. Mooi gedaan met die microbeelden van die mug. Fijne effecten en deed me wat denken aan die goedkope horror waarbij het erg makkelijk lijkt om mens en dier te kruisen.

Degelijk debuut inderdaad van Eva Cools. Sereen drama van een tiener die haar ouders verliest na een auto-ongeval. Ze vindt troost in haar muziek en leert tijdens een party een jonge gast kennen. Ondanks de vele liefde en zorg van de oma is het ook niet evident samen te leven. De generatiekloof is soms erg groot, maar uit respect en liefde zijn er geen disputen.

Mooie kleine tedere film met de klassieke muziek als extra touch. Het einde was hard, zat er ook aan te komen, misschien een beetje clichématig, maar in zijn geheel zeker niet verkeerd.

Nu niet dat ik al zoveel zag van Varda, maar wat ik van haar al zag, waren alleen maar documentaires. Nu dus voor mij haar eerste speelfilm. Je ziet wel meteen dat Varda veel kwaliteiten met de camera heeft. Ze slaagt erin - de mooie Corinne Marchand - helpt hier wel bij, om de kijker naar zich toe te zuigen met haar prima cinematografie.

Wel een boeiend gegeven om Cléo te volgen met de boodschap van onzekerheid over haar gezondheid. De onzekerheid gaat over naar paniek, angst, fatalisme ... en de passanten die ze tegenkomt delen in haar relaas. Het levert fijne cinema op. Go with the flow, zowel Cléo als de film zelf. Naast het uitstekende camerawerk ook prima dialogen en acteerwerk. Leuk!

Degelijke film over de ontvoering van enkele jonge vrouwen door de buurman. Het blijft steeds hallucinant dat dit in totaal 11 jaar kan aanslepen zonder dat iemand iets heeft opgemerkt. De film is jammer genoeg iets te onevenwichtig. Gruwel genoeg, maar ik miste wat balans en diepgang. De film raakte me puur omwille van het thema en de waargebeurde feiten, maar de personages konden beter uitgewerkt worden, zowel tijdens de gevangenschap als erna.

De angst van de vrouwen werd wel redelijk weergegeven. Je creëert een soort paranoïa die zelfs overgaat naar een Stockholmsyndroom, zeker bij de vrouw die van hem een kind baarde. Allemaal vrij heftig. Deprimerende zit, maar ondanks het degelijke acteerwerk overtuigt de film onvoldoende.