Opinions

Ik ook. Waardeloos, van de hak op de tak, alles in de vierde versnelling, en dan gaat 't nog eens nergens over. La La vond ik ook al niks.

In de categorie depri-films gooit deze Back Roads hoge ogen. Niet voor tere zielen dus, hoewel enig gevoel voor en bij een ontspoord gezin wel gewenst is, want wat een drama is dit. Vooral het acteerwerk is van de bovenste plank. De hopeloze en hartverscheurende strijd om staande te blijven in het leven van deze gehavende en getormenteerde kinderen wordt uitermate geloofwaardig uit de doeken gedaan, met als extraatje een delicate uithaal naar de onmenselijke doodstraf. Back Roads snijdt dwarsdoor de ziel.

Deze viel me enorm tegen. Belt een rechercheur aan bij de voordeur (waar moet je anders wezen, hè). Niemand thuis. De rechercheur wandelt eens rondom het huis en staat bij een verscheurde hor. Duikt ineens de verdachte van wat knevelarij achter z'n rug op. Schrikken !
Afijn, de rechercheur, niet bijster intelligent, vergeet uiteraard om de beelden van de bewakingscamera's te checken. En zo glijden we gestaag naar een stupide afwikkeling, waarin alles nog maar net ('t scheelde echt minder dan 'n haar hoor) goed afloopt. Nou ja, jammer van die vriend dan.

Zelfs voor één kijkbeurt was dit er één teveel.

In mijn TV-gids werd deze film een mislukking genoemd, maar mijn mening staat daar lijnrecht tegenover. Grootste kritiek bij de beschrijving in die gids was dat de boodschap van de film niet duidelijk was. Mijn reactie: "Nou en?" Bij films van de o zo geprezen Quentin Tarantino lees je dat nooit. Bij zijn brouwsels loven de critici de structuur, de verwevingen naar ander filmwerk, de dialogen, etc.

In deze film kunnen al die bovengenoemde zaken minstens van dezelfde kwaliteit getuigen. Stiekem vind ik deze El Royal een meesterwerkje.

Nou ja zeg. Als ik een hond zou hebben dan zou die zelfs zijn schouders hebben opgehaald onder het mom van "ik geloof er geen reet van." Maar ... aan Claes en Olga lag 't niet.

Realistisch hedendaags drama dat de middelmaat ontstijgt door de wijze waarop Lea Seydoux het hoofdpersonage uit de doeken doet. Alles (nou ja, veel dan toch) wat deze actrice onderhanden neemt verandert in goud. Vooral die zoektocht naar de beste zorg weerspiegelt mijn eigen realiteit. Het Franse zorgsysteem is anders dan de Nederlandse, maar de dilemma's waarin dierbaren belanden zijn uitermate waarheidsgetrouw belicht. Top !

De chemie tussen de twee hoofdrolspelers is van eenzame hoogte: bij elk woord, elke blik, elke minieme beweging wil ik geloven dat 't om een echt echtpaar gaat. Dat de hele stortvloed aan woorden een geënsceneerde opzet kent, staat buiten kijf, en onderscheidt de film (jawel; fictie) van een levensecht schouwspel. De gevatheid is op momenten bijna jaloersmakend; zo van "had ik dat toen en toen ook maar zo gezegd."

Afijn, gewoon in al zijn eenvoud een briljante film, vooral door het overdonderende acteer-geweld.

Na een tweede kijkbeurt van zowel Sunrise als Sunset heb ik deze notitie aan mezelf geschreven:

Before Sunrise eindigt met de camera die de route terug volgt die het verliefde stel had afgelegd door de straten van Wenen; de leegte en de stilte benadrukken een gevoel van melancholie.
Before Sunset begint met de camera die ogenschijnlijk lukraak wat straten (zijn ze leeg?) van Parijs in beeld brengt. Gedurende de film blijkt dit de route te zijn die het tweetal aflegt.

Spreekt Celine eigenlijk wel de waarheid over de begrafenis van haar oma? Uit niets blijkt dat ze ook maar enige inspanning heeft geleverd om met Jesse in contact te komen.

Nee, dan Jesse, die zijn belofte nakwam (of moeten we ook dat maar geloven?), én er een roman aan toewijdde, wat als ultieme poging gezien kan worden om opnieuw met Celine in contact te komen; een huzarenstuk dat wonderbaarlijk geslaagd genoemd mag worden.

Is het de overtuigingskracht van Jesse ('s woorden), zijn veroveringsdrang of is het zijn hartstochtelijke passie die hem op het "spoor" zet van negen jaar terug; misschien is het een gemankeerde ontsnappingspoging uit een verstikkend huwelijk?

Afijn, hoe het ook zij, Celine neemt hem mee naar haar huis (of laat ze zich door hem verleiden om hem mee naar haar huis te nemen?), waar ze middels een zelf geschreven lied haar hart wederom blootgeeft.

Al met al is het vooral de raadselachtigheid van twee levenspaden die elkaar opnieuw kruisen; is het voorbestemd, of heeft de mens er toch invloed op?

Op naar een herziening van Before Midnight.

Hoe ouder je wordt hoe beter je was. Nou laat dat maar aan Daniel Auteuil over. Alles wat deze acteur aanraakt verandert in goud. In deze film keert hij terug naar zijn gelukkigste tijd: 1974. Een tijd waarin Oranje het voetbal transformeerde in een concept dat vandaag de dag nog steeds floreert. Maar dit terzijde. Victor, zoals zijn personage heet, zit op een dood spoor in zijn leven en dompelt zich letterlijk onder in het decor van zijn eigen en mooiste herinneringen. Uiteraard draait het om de liefde. En als zelfs de geënsceneerde werkelijkheid in de vorm van de blonde Margot, die zijn jonge vrouw speelt, die als Poolse huisvrouw en moeder een halt moet roepen tot de wat doorgedraaide Victor mislukt dan rest nog slechts een troefkaart.

Afijn, schitterende film vooral voor mensen met een romantische inborst.

Op zoek naar betekenis in dit mysterieuze drama zit ik opgezadeld met de vraag welke scenes in de film een registratie weergeven van Jongsu's werkelijke wereld en welke niet. Maar bovenal rijst de vraag waarom het verhaal op deze manier uit de doeken gedaan moest worden. Puur als vermaak, als amusement, om "geld te verdienen" zoals Ben in de film, dat wil en kan ik niet accepteren, want daarvoor is de emotionele lading van de climax te heftig, te intens.

Jongsu verwoordt zijn jeugdtrauma via een telkens terugkerende nachtmerrie. De leegte die zijn moeder achterlaat en de gewelddadigheden van zijn vader trekken diepen sporen in zijn bestaan. Sporen, die op meesterlijke wijze geprojecteerd worden op verschillende gebeurtenissen en personages in het verhaal. Vergeten dat iets, of iemand, er niet is, of er niet meer is, terwijl allerlei indirecte details wijzen op het tegendeel, veroorzaakt kortsluiting in het menselijk brein.

Het in de brand steken van verlaten (lege) plastic serre's waar niets in groeit, zou door de ogen van Jongsu niet zo heel veel verschillen van het verbranden van een Porsche met daarin Ben die zijn leven vult met betekenisloos amusement en uiterlijke schijn. In die zin lijkt de leegte van Ben dan weer op zijn altijd afwezige moeder, waarmee alles betekenis krijgt. Jongsu rijdt poedelnaakt in een staat van pure loutering zijn verhaal uit, als ware hij opnieuw geboren. Hij laat de vlammen die almaar kleiner worden letterlijk achter zich.

Verder kan ik de film (sfeer, drama, mysterie, muziek, acteerwerk, traagheid en beeld) in een woord samenvatten: briljant !

Zo hé, wat een film en wat een fenomenale actrice is Lea Seydoux die uitgerekend het kapsel van Diane Selwyn (Naomi Watts in Mulholland Dr) perfect op het lijf geschreven krijgt. Dus zit ik middenin een Lynchiaanse onderdompeling, waarin alles om de liefde draait met als tegenhanger: angst. Maar deze film is evengoed een amalgaam van The Matrix en Equals. Vanavond duik ik nogmaals onder en open en sluit ik de deuren een keertje of zeven.

Filmmisbruik uit de onderste la. Dat Cage zich overal voor leent, is bekend, maar dat huiscomponist van wijlen Lynch Badalamenti (ook wijlen) hier de geluidssferen kleurde was ongekend. Voeg de "I put a spell on you" van Manson (uit Lost Highway) er aantoe om er een diep tranendal van te maken. Wel fijn dat ze alles in het verhaal uitleggen. Kortom, zet de fik er maar in.

Fascinerende film met een heel ingetogen op het eerste gezicht misschien wel wat saai en doods verhaal. Het boek Nooit Meer Slapen heb ik nooit gelezen, daarentegen vond ik de Donkere Kamer van Hermans subliem; de mens die verdwaalt in het gruwelijke doolhof binnen hemzelf en daarbuiten.

In zekere zin is Beyond Sleep uit hetzelfde hout gesneden; een hoofdpersoon in conflict met zichzelf en met de omgeving. Op zoek naar betekenis, zingeving en duiding gaat Alfred op onderzoek uit om vooral zelfbevestiging te verkrijgen. Ook hij verdwaalt tussen waan en werkelijkheid maar vindt dankzij de rede een uitweg. Oog in oog met de onschuld, een 15 jarig meisje, begint de werkelijkheid langzaam te dagen. Als hij dat meisje vraagt om een passage uit de notities (dagboek?) van Arne te vertalen zijn wij (als kijker) getuige van een moment waarop alles wat gebeurde begint te wankelen. Want, waarom heeft Alfred dat dagboek niet aan de politie overhandigd? De titel "Nooit Meer Slapen" lijkt me meer op zijn plaats dan Beyond Sleep, al was het maar vanwege het rusteloze geweten.

Schitterend verhaal en beklijvende film. (binnenkort het boek maar eens lezen)

Doodzonde dat dit op waarheid beruste verhaal in de karikaturale hoek belandt. Dit "drama" had door een serieus filmmaker tot een parel kunnen uitgroeien, maar helaas bakte Tim Burton er niks van. Het leek wel een creatie van tante Til met wat kloddertjes verf hier en daar. Met alleen uitgesproken kleuren en af en toe wat grote ogen werd deze prent samengeknepen als bilspieren op weg naar het toilet om de balast aldaar snel door te spoelen.

In velerlei opzichten een heerlijke film, met een betoverende Minnie Driver, een adembenemende Isabella Rossellini tegenover een sobere setting, zeg maar een houterig interieur, zelfs voor een familie-restaurant, maar met een Italiaanse keuken die tot aan de hemel reikt. De acteurs dragen met verve de ingetogen boodschap, die je van verre ziet aankomen: The American dream is a very Big Lie. Alles van waarde vraagt toewijding, historisch besef en vanzelfsprekend "brood voor de Engelen." Aan het eind van de rit is wat overblijft niks meer dan verkruimelde vrijheid.

Ja maar het kan toch geen toeval zijn dat "die echtgenoot" zijn ziel en zaligheid legt in het hard wegmeppen van golfballetjes en dat de zwijgende hoofdrolspeler van de film nou net ook zo goed kan meppen tegen die balletjes?

Afijn, zie hier, Kim Ki-duk zadelt zijn publiek met heerlijke raadsels op. Dan het begin, waarin de motorrijdende mooi-boy een confrontatie lijkt aan te gaan, jawel, met diezelfde echtgenoot.

Op z'n kortst samengevat, mijn interpretatie (voor wat 't waard is) : Kim Ki-duk vertelt op geheel eigen (lees unieke) wijze hoe een vrouw de liefde voor haar man herwon, en ik vraag me daarbij af, of die mooi-boy de geest van haar/hun overleden zoon is ...

Hoe dan ook, Bin-Jip is uitmuntende cinema !

Ja, deze horror-film doseert precies goed, naar mijn idee. Niet al te doorzichtige fratsen en flauwekul, maar een soort paranormale sfeer in de mystiek tussen droom en werkelijkheid. Als liefhebber van de serie Medium zit je in The Black Phone eerste rang. Aanrader.

Gisteren heb ik me aan dit huzarenstuk gewaagd. De draad van het verhaal dat sowieso al moeilijk te volgen is, raakte zoek door een schier onophoudelijke rij van reclameblokken. Tja, film kijken op de commerciële is iets waarvan ik weet dat ik dat eigenlijk niet zou moeten doen, maar mijn nieuwsgierigheid noopte mij om telkens terug te keren na het wegzappen, waarbij ik flarden van de werkelijkheid in de vorm van actualiteiten meepikte.

Afijn, mijn eerstvolgende kijkbeurt zal een verademing zijn, want dan beschik ik over de mogelijkheid om bij elke commerciële onderbreking 7 of 8 minuten verder te springen in de tijd.

Wat ik tot nu toe heb mogen ervaren in dit diepzinnige filmwerk deed me denken aan een mengeling van andere films; zo kreeg ik herinneringen van Demon Seed, Angel Heart, Minority Report, AI en zelfs de bar-hotel scene in The Shining bleef niet onaangeroerd. Verder stipt Villeneuve de Bijbel en uiteraard de Griekse mythologie aan: Hades, Prometeus, een vleugje Oedipus

Het verhaal maakte een diepte indruk op me, en kan qua denkkader wellicht wedijveren met Kubrick's A Space Odyssey, waarin de toekomst en ontstaansgeschiedenis van de mens magnifiek geëtaleerd werd. Gelukkig is Villeneuve niet bang om zaken groots aan te pakken en hij plaats zijn bijbelse boom pontificaal en centraal als vertrekpunt om alle kennis te vergaren. Fantastisch. Waar heb ik dat meer gezien?

Om een heel lang, meeslepend en boeiend verhaal kort te maken; de beelden trokken voorbij als sublieme fantasiewolken voortgedreven door de wind. De vraag waar zijn droom eindigt en de werkelijkheid begint smolt als sneeuw in de hand van degene die de bouwstenen van 't kunstwerk samenbracht.

Laat ik het zo samenvatten: veel beter dan het origineel !

Hoe eenvoudig kan het zijn: overspel, een wraakzuchtige echtgenoot, een Cowboy alias privat-detective, een paar foto's, geld, een wapen en vier vissen? Verder nog wat speelse verwijzingen naar de Bijbel: uit de dood opstaan, levend begraven worden, Corpus Christi, onthoofding in figuurlijke zin, de stigmata, bloed aan de handen, de handen wassen in onschuld, en wat licht(gaten) in de duisternis. Wie alles op een rijtje zet, oorzaak en gevolg doorziet, kan niet anders concluderen dan dat dit een meesterwerk in al zijn simpliciteit is. Resteert de vraag: wat hebben die 4 vissen met het verhaal te maken?

O ja, ik vergat de aansteker, net als de Cowboy.

Bijna vloekend zat ik voor mijn grote brede TV scherm toen de eerste beelden werden getoond. "Nee toch," dit kon niet waar zijn. Heilig schennis. De Belgische zender had het beeldformaat gegoten in het vooroorlogse 4:3. De potsierlijke zwarte balken links en rechts ontnamen me bijna alle kijklust, maar de gedachte dat je een Lynch-film nooit mag missen overwon.

Uiteraard is BV onderdeel van mijn collectie, maar aan een verslaving valt niet te ontsnappen. Als Lynch op het menu staat, zal er koffie worden gedronken, tot de laatste teug.

Meteen viel die tuinslang op, die zowel in The Straight Story als in Mulholland Dr als een estafettestokje wordt doorgegeven binnen het waanzinnige totaal werk. Nee, dan die keurige Jeffrey Beaumont met 't bovenste knoopje dicht. Beaumont, een naam die weer in Twin Peaks is terug te vinden, evenals de "Convenient Store." Afijn, teveel om op te noemen, en aan 't eind van de rit toch weer die vraag, waar INLAND EMPIRE zo'n beetje mee begint: "Is there a murder in your film?"

Fantasie, werkelijkheid, het binnenste buiten, schemergebieden versus klinkklare helderheid, zelfs Heineken spoelt het alarm naar het riool. Laura Dern als Sandy, wat was ze jong zeg, de ex van Lynch mooi kwetsbaar en poedeltje naakt. Goed en kwaad, liefde tegenover angst en ... macht, kortom de hele santenkraam raakt overhoop en met die seks loopt 't al helemaal uit de klauwen. Maar dan die vogeltjes, tjonge jonge, kom op nou, wat een nep.

Dus, meesterlijk en zo gauw de sterren gunstig staan: weer kijken, want ik denk dat ik weet dat ik geloof dat het toch allemaal niet zo simpel is: misschien is Jeffrey hartstikke dood en bereikt ie zijn hemel waar "Everything is nice," net als die gozer met z'n slangenleren jasje in Wild At Heart. Tja, je weet 't niet hè, want elke Lynch eindigt toch met de dood, niet waar?

Helaas had mijn opname het begin niet meegepakt, desalniettemin bleef er genoeg munitie over om deze Bonnie And Clyde te waarderen. Vooral de gemankeerde liefde tussen de twee kwam goed uit de verf; zij wilde hem in volle omvang consumeren, maar hij leek niet in staat om de fysieke intimiteit met haar te kunnen delen. Ze leefden van dag tot dag, bijna net zo naïef als de moderne autonomen van nu. Zo werden ze ook een symbool als vrijgevochten helden tegen de soms onrechtvaardige gevestigde orde. Voor mij stal Fay Dunaway de show door de manier waarop ze enige diepgang in het personage Bonnie wist te brengen. Kortom, een heerlijke film, die net even wat meer toont dan pief paf poef.

Het mag duidelijk zijn dat Van Warmerdam niet zomaar wat doet of aanrommelt; er zit een "waarom," een idee, achter. Hij laat het aan de kijker om uit te vogelen wat dat idee is. Wie een antwoord gevonden denkt te hebben kan "zijn idee" vervolgens eens toetsen aan de hand van de macabere gebeurtenis met de "patiënten" van de dokter.

Een beetje creativiteit en gevoel voor abstractie is wel gewenst uiteraard. Prachtige en fascinerende film overigens, zowel in stijl, sfeer als de unieke mengeling van abstractie en alledaagsheid.

Deze film dan eindelijk eens gezien. Mag ik het een beproeving noemen? Slechts de intermezzo's om van hoofdstuk naar hoofdstuk over te gaan bieden een moment van verlichting. Von Trier is uiteraard niet de meest lichtvoetige cineast uit het donkere noorden, dus mag het geen verrassing heten dat hij hier zijn inktzwarte gal spuugt over ... de kerk.

Tegenover de kleingeestigheid van de goegemeente en met name de schriftgeleerde stelt hij de naïeve onschuld van de (goed)gelovige Bess, die verliefd wordt op buitenstaander Jan. In den beginne giet hij hun liefde in een bijna dierlijk lust, begeerte, in een fysiek orgastisch ritueel. Maar het is Bess die met haar hoofd toch dicht bij haar God blijft: ze dankt hem letterlijk voor deze door hem geschonken liefde. Uiteindelijk ontspoort hun liefdesverhaal door een satanische interventie van God. Bess voelt zich schuldig vanwege haar smeekbeden om Jan volledig in te lijven, tot haar beschikking te stellen. Het fysieke is in een klap van tafel geveegd en de twee geliefden moeten uit een ander vaatje tappen. Voor Bess minder een probleem dan voor Jan, die het vleselijke verlangen niet uit zijn geest weet te bannen.

Om Jan niet te verliezen doet Bess alles, maar dan ook letterlijk alles om hem te "plezieren," om zijn levenslust op te wekken. Ze vernedert zichzelf tot het laagste, zeker in de ogen van de godvrezende gemeenschap.

Haar opofferingen zijn er uiteindelijk te veel aan, maar in haar beleving beloont God dit door "wonderen" te laten gebeuren. De toevalligheden die in het perspectief van Bess als Gods interventies beschouwd werden, pasten perfect in het totale plaatje, maar met dat laatste "wonder" vloog Von Trier lelijk uit de bocht.

Al met al blijft Von Triers aanklacht tegen de kerk een intense cinematografische beleving.

De manier waarop John Keats de bestaansreden van het gedicht uitlegt, weerspiegelt wellicht hoe de kijker deze film kan en mag beleven. Niet met verstand de rationaliteit zoeken om in een meer te duiken, niet om dan naar de overkant te zwemmen, niet om zich een beetje op te frissen, maar om de sensatie en de diepe intensiteit van het moment met alle zintuigen te ervaren.

Deze film is een waar kunstwerk, een beeldenpoëzie met zoveel gevoel voor detail en uiterst delicate kadering, kleurkeuzen, contrasten, en zo meer, en zo meer, dat het een niet te ontkomen onderdompeling wordt in een duizelingwekkende emotionele liefdesreis.

Een op waarheid gebaseerde liefdesgeschiedenis over een liefde die nergens ten volle geconsumeerd kon en mocht worden, waardoor het ondraaglijke verlangen naar de totale overgave als een verstikkende pijn in elke scene voelbaar is.

Soms zouden films nooit een einde mogen hebben. Dit was er zo een.

Een goede wegkijker, in de zin van dat het thema "corruptie van de macht" toch redelijk geloofwaardig en vrij actueel uit de doeken wordt gedaan. De cinematografische aankleding en aanverwante zaken als acteerwerk kwamen eveneens netjes uit de verf. Jeffrey White met z'n kale knar was zelfs top.

Schitterende en fascinerende film over de toren van Babel en een gapend gat dat uiteindelijk uitmondt in een domper van een dieptepunt dat paradoxaal een spiritueel hoogstandje blijkt te zijn. Ook mooi is dat Jezus van het kruis was gehaald en tussen de slapende mensen lag. Of, het recente verleden dat als een brandende fakkel in een aards en duister geheugen verdwijnt. Of, een voetbal die opgeslokt wordt als een pil die niet werkzaam blijkt te zijn en bewegingsloos op een richel achterblijft. Afijn, te veel om op te noemen.

Ga dat zien, en blijf kijken.

Voor een hondenverhaal was het zo slecht nog niet. Even denken hoor, die beginscène vanuit het "perspectief" van de viervoeter zat er toch niet voor niets in? Wellicht niet ter zake, maar ik heb nogal een hekel aan honden; de beste hond is een dode hond of een zeehond, want die schijt niet op 't gras, al maakt ie wel net zoveel herrie, afijn ... Na afloop heb ik even 't online woordenboek geraadpleegd om wat betekenissen voor "Bullet head" tot me te nemen, waarvan "a stupid person" me wel aansprak. De drie criminelen vertellen elkaar verhaaltjes, die tamelijk ongeloofwaardig overkomen, waarmee het geheel van hetzelfde laken een pak is. Kortom: volgens mij was alles wat we te zien kregen gelogen, maar de waarheid laat zich niet zo moeilijk raden ... nou ja, zie maar.

Een film die opent met Ombra Mai Fu, waarbij de plaat blijft hangen. Mijn aandacht is gegrepen. Met ook nog veel semi-intellectueel kunstzinnig geleuter over leugen en bedrog waarbij bovendien een heuse moord plaatsvindt. Kortom, helemaal mijn kopje koffie. Goed acteerwerk, fraai geschoten, een chique aankleding, en Italiaanse sferen. Als geheel gewoon warm aanbevolen. O ja, Mick Jagger acteert op z'n oude dag beter dan ie zingt.

Het was laat in de avond toen ik middenin By The Sea viel. Eerder op de dag had ik helaas de beoordeling van deze film gezien en gedacht "oh, die kan ik wel overslaan." Hoe dom kon ik wezen, want ik wist toch dat die beoordelingen op MM voor mij alles behalve richtinggevend zijn...

Afijn, ik druk de opname-knop in en daarna de groene om "vanaf begin te bekijken."

Gefascineerd en gebiologeerd dompelde ik me onder in het niets dat Jolie op schrift en doek magistraal tot uiting bracht. Een uitgeblust echtpaar, hij schrijver en zij oud-danseres, strijkt neer in een Zuid-Franse kustplaats. Dat ze een getraumatiseerd verleden delen behoeft geen uitleg. Het gat in hun leven krijgt een extra dimensie door een inkijk bij de buren.

Wat was het mooi geweest (mijn smaak, cq voorkeur) om helemaal niets van hun trauma te weten te komen, om het over te laten aan de fantasie van de kijker, maar helaas verpest de bushalte-scene 't laatste restje mysterie. Zo jammer.

Toch zet ik deze By The Sea zeker niet op de plank mislukkingen. Nee, verre van, Jolie en Pitt hebben de schilderijen van Edward Hopper fantastisch leven in geblazen. Een prestatie van wereldformaat.