Opinions

De kunst van het weglaten in optima forma.

Het begint meteen al met de eerste beelden: suggestie - een zee van ruimte voor interpretatie. Want laat ik die vage eerste beelden diep op me inwerken met in gedachten de hele film dan krijg ik geen eensluidend antwoord op de vraag wat de exacte betekenis is. Zie ik een buitenaards ruimte schip met duizelingwekkende vaart onze planeet naderen om vanuit een andere dimensie onze wereld binnen te treden, of zie ik onze hoofdrolspeelster voor het eerst plaatsnemen in de gedaante van de mens? De initiële beelden eindigen toch niet voor niets met het oog? En ... het zo snel inoefenen van onze taal geeft meteen prijs dat deze bezoekers niet van gisteren zijn.

Afijn, wat volgt is een uitermate hyperrealistische weergave van een prachtige vrouw die de wegen afstruint naar eenzame mannen. Alleen dat gegeven is al hallucinerend, én geweldig in al zijn eenvoud gefilmd. De reden voor deze bijna absurde vertoning wordt in al zijn poëtische pracht via beelden uit de doeken gedaan, maar ook hierbij is er weer ruimte voor interpretatie: Gaat het om de huid of om wat onder die huid is buitgemaakt?

Ook opvallend is dat het aantal motorrijders toeneemt met het aantal mannelijke slachtoffers.

Dan die waanzinnige soundtrack. Hoe bevreemdend wil je het hebben? Ik ben er nog altijd niet uit of die geluiden (muziek is het amper te noemen) bedoeld zijn als sfeerbepalende klanken of dat ik hier te maken heb met een vorm van communicatie waarmee de bezoekers zich bedienen; hun taal?

Het dramatische einde is ook een en al subtiliteit. Terwijl de vlammen naar de hemel likken, klinkt er geen schreeuw. De diepzwarte waarheid onthult een ander opmerkelijk gegeven: geen oren.

Deze film verdient alle lof en vooral heel veel kijkbeurten: gaat dat zien, gaat dat zien !

Mooier konden ze het niet maken, én ... als slaapmiddel ook van de bovenste plank, want de fantasieloosheid druipt verveeld van het scherm; een kruising tussen vampier en weerwolf. Hoe oud mag je zijn voor deze stompzinnigheid? Geeuw.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: dit was slecht. De mengeling van futurisme en ouwe meuk sloeg nergens op; was er een budgetprobleem? Of je zet alle decors in een gladgestreken toekomst, of je geeft er verhaaltechnisch een draai aan waardoor e.e.a. geloofwaardig overkomt. Hetzelfde laken een pak met de "operatie." Ouderwets met de scalpel in de bibberende hand van de chirurg; tegenwoordig "as we speak" zijn er al operatie-robots. En dan dat achterlijke mondkapje. Afijn, heel veel om je aan dood te ergeren. En dan was het verhaal ook nog eens zo dun als een haar uit de baard van sinterklaas. Kortom: niet te doen.

Zeer naargeestig drama in de categorie horror over kinderen in Noorwegen met paranormale gaven die goed en kwaad vertegenwoordigen: een soort stadsversie van Carnivale zonder religieuze invalshoek of enige andere diepgang. Wel goed gefilmd en geacteerd door die kinderen. Moeilijk verteerbaar vanwege enkele uitermate sadistische uitspattingen.